Το γυμνό

Tags

, , , , , , , ,

Διάβαζα για τη Νόνη Δούνια στη Βουλή, για αυτά που γράφτηκαν για τις γυμνές φωτογραφίσεις της με τη νέα της ιδιότητα σαν αφορμή, διάβαζα και τις απαντήσεις στην επίθεση τη σεξιστική, και θέλω να πω δυο λόγια για τη δική μου οπτική.

Δεν «δικαιολογούνται» οι γυμνές φωτογραφίσεις της Δούνια επειδή κάποτε ήταν μοντέλο. Δεν δικαιολογούνται, γιατί δεν χρειάζονται δικαιολογία.

Το να φωτογραφίζεσαι με το σώμα σου γυμνό, δεν είναι ούτε τολμηρό ούτε αμαρτωλό ούτε ντροπιαστικό. Το γυμνό μας σώμα δεν είναι κάτι κακό. Το γυμνό μας σώμα είναι υπέροχο, είτε είναι ελκυστικό σε χιλιάδες ανθρώπους και πληρωνόμαστε γι’ αυτό, είτε γουστάρει να το δει μονοψήφιο κοινό. Το γυμνό μας σώμα δεν είναι κακό, εκτός κι αν το δείχνουμε ξαφνικά σε κόσμο που δεν θέλησε ποτέ να το δει και παρενοχλούμε αγνώστους με φωτογραφίες που δεν ζήτησε ποτέ κανείς.

Το γυμνό μας σώμα δεν είναι κάτι μεμπτό.

Δεν με νοιάζει η Νόνη Δούνια, γιατί η Νόνη Δούνια δεν με διαβάζει αυτή τη στιγμή. Με νοιάζεις εσύ. Με νοιάζεις εσύ που σκέφτεσαι να αυτοκτονήσεις επειδή ο πρώην σου έβγαλε τις γυμνές σου φωτογραφίες στο ίντερνετ για να σε εκδικηθεί, εσύ που σε εκβιάζουν και έχεις πανικοβληθεί, εσύ που σκέφτεσαι να αλλάξεις όνομα για να ξεφύγεις από τον εξευτελισμό, εσύ που φοβάσαι να κοιτάξεις το γείτονα ή τον πατέρα σου στα μάτια μετά απ’ αυτό, εσύ που νομίζεις ότι το να έχει δει κάποιος το σώμα σου γυμνό, του δίνει εξουσία πάνω σου και σε κάνει υποχείριο φτηνό. Με νοιάζει να στο πω. Δεν έκανες τίποτα κακό, δεν οφείλεις σε κανέναν τίποτα, δεν χρειάζεται να δικαιολογηθείς για τίποτα.

Το γυμνό μας σώμα δεν είναι έγκλημα.

Δεν θέλω να φοβάσαι τίποτα αν οι γυμνές σου φωτογραφίες ή τα βίντεο αποτυπώθηκαν με τη θέλησή σου, ας βγουν και σε θερινή προβολή πάνω στην Ακρόπολη -δεν χάνεις τίποτα από τη δύναμή σου. Ζήτα μόνο για τα δικαιώματα λεφτά, κι αν χρειαστεί κινήσου νομικά. Ο νόμος είναι με το μέρος σου. Το πάνω χέρι το έχεις εσύ.

Το γυμνό μας σώμα δεν είναι ντροπή.

Δεν έχεις να δικαιολογηθείς για τίποτα ούτε για το σώμα σου ούτε για το αν έκανες σεξ με οποιονδήποτε. Γέλα στα μούτρα όποιου πιστεύει κάτι διαφορετικό, και ξέγραψέ τον από φίλο ή γνωστό.

Το σεξ δεν είναι κακό, δεν είναι πονηρό, δεν είναι αμαρτία. Αν είναι συναινετικό, το σεξ είναι ευλογία.

Αλλά αν οτιδήποτε απ’ αυτά δεν έγινε με τη θέλησή σου ή έγινε υπό πίεση και εξαναγκασμό, τότε είναι που σε ξορκίζω, όχι να φοβηθείς, όχι να τρέξεις να κρυφτείς, αλλά να ουρλιάξεις. Να ακουστείς. Στο υπόσχομαι, θα σ’ ακούσουμε εμείς. Αν οτιδήποτε απ’ αυτά δεν ήταν συναινετικό, μην πας να προστατεύσεις τον εαυτό σου προστατεύοντας το θύτη, μην του κάνεις τη χάρη να κουκουλώσεις η ίδια το έγκλημα και να προσπαθήσεις μόνη σου να ξεπεράσεις την κακοποίηση ή τον βιασμό. Ζήτα βοήθεια. Ό,τι βοήθεια θες, ό,τι αντέχεις, ό,τι μπορείς. Υπάρχει κόσμος που θα βοηθήσει, θέλω να το ξέρεις.

Δικαίωμα στο γυμνό σου σώμα, έχεις μόνο εσύ.

 

Και αν μιλάμε για γυμνές φωτογραφίες, δηλαδή το απλό, ποιος δεν έχει στείλει πλέον δικές του στον κόσμο αυτό; Αν γίνω ποτέ βουλεύτρια, ας βγουν στη δημοσιότητα, πολύ θα το χαρώ. (Ούτως ή άλλως, ως τότε, δεν ξέρω αν θα ‘χει μείνει κανένας στον οποίο δεν θα έχω προλάβει να τις στείλω εγώ).

Και το λέω αυτό γιατί για πάντα, προειδοποιώ, θα είναι οι ίδιες δύο φωτό που είχα βγάλει πριν τρία-τέσσερα καλοκαίρια στο νησί, που ήμουν σε δίαιτα αυστηρή με σουπιά ξιδάτη-ουίσκι-κρασί, και είχα πλήρως αφυδατωθεί. Αυτές οι δύο φωτογραφίες είναι, δεν έχει άλλες για όλη μου τη ζωή, δεν πρόκειται ποτέ να ξαναβγώ τόσο καλή.

Γιατί από δω κι εμπρός, το πράγμα όχι μόνο δεν παίζει να βελτιωθεί και θα μας φάει η κατηφόρα κι ο γκρεμός, αλλά υπάρχει κι επιπλέον κίνδυνος πραγματικός. Αν προσπαθήσω τώρα να στρίψω να φαίνεται η μέση λεπτή, να ρουφήξω κοιλιά, να τουρλώσω κώλο και συγχρόνως να τεντώσω χέρι να βγάλω σέλφι, θα πάθω λουμπάγκο, κι άντε μετά να κάτσεις στο έδρανο με λουμπάγκο.

Αλλά το γυμνό μου σώμα, όπως κι αν είναι, δεν θα είναι ούτε τότε τίποτα κακό.

-Και κάτι ακόμα, για το ντύσιμο που θεωρείται προκλητικό:

Για πόσο πια θα γίνεται θέμα το πώς επιλέγει ένας άνθρωπος να δείξει ή να καλύψει το δικό του σώμα;

Για πόσο ακόμα θα θεωρείται η γάμπα αποδεκτή αλλά σκάνδαλο το μπούτι ή το βυζί, ενώ ο μόνος ουσιαστικός λόγος να καλύπτουμε οποιοδήποτε σημείο είναι η υγιεινή και το κρύο;

Για πόσο ακόμα θα θεωρούμε ότι εμείς είμαστε πολιτισμένοι που δεν επιβάλλουμε μπούρκες σαν τους βαρβάρους, αλλά θα καταδικάζουμε όποια δείχνει λίγο παραπάνω απ’ όσο μπορούμε να χωρέσουμε στο στενό μας μυαλουδάκι; Τι σημαίνει το «τα πέταξε όλα έξω», με τόνο υποτιμητικό; Τι πέταξε; Πού έξω; Γιατί ακριβώς το βρίσκεις συναρπαστικό αλλά και κακό;

Γιατί κάποια σημεία του σώματός μας είναι αποδεκτά για κάποιες εκδηλώσεις, και «άκομψα» για κάποιες άλλες;

Γιατί κάποια μέλη του σώματός μας δεν είναι «αρκετά καλά» για να είναι ορατά όταν οι περιστάσεις και τα γεγονότα είναι «σοβαρά»;

Πιστεύεις ότι τα σώματά μας είναι λάθος; Ότι κάτι πάνω μας σχεδιάστηκε τόσο άσχημα που πρέπει να παραμένει κρυμμένο; Ποιος καθόρισε τι είναι καθωσπρέπει;

Βλέπεις το λόγο που η γάμπα είναι εντάξει αλλά ο γλουτός όχι; Λόγο αληθινό, λόγο άλλο απ’ το γιατί έτσι σου έμαθαν όταν ήσουνα μικρό;

Δεν βλέπεις ότι μας έχει επιβληθεί να βλέπουμε τα σώματά μας σαν ντροπή;

Σαν να είναι απαράδεκτα και να πρέπει να κρύβονται; Προκλητικά και ποθητά, που όμως εγείρουν ανομολόγητα πάθη και άρα είναι «του σατανά»; Γιατί να βλέπουμε έτσι τα σώματά μας; Εσύ δεν είσαι απ’ αυτούς που είναι υπέρ του «φυσιολογικού»; Τι πιο φυσιολογικό από το σώμα με το οποίο γεννηθήκαμε;

Για πόσο ακόμα θα θεωρούμε το σώμα μας και το σεξ «πονηρό» και «απαγορευμένο»;

Για πόσο ακόμα θα δαιμονοποιούμε το σώμα και τη διαδικασία της αναπαραγωγής, απλά γιατί το σώμα το βρίσκουμε ελκυστικό και τη διαδικασία απολαυστική; Γιατί να είναι η απόλαυση βρώμικη; Δεν βλέπεις ότι ενώ ετοιμαζόμαστε να μετοικήσουμε στον Άρη, ακόμα κυκλοφορούμε με απομεινάρια κοσμοθεωρίας από το Μεσαίωνα και το σκοτάδι; Είναι καιρός να περάσουμε ό,τι πιστεύουμε από την Ιερά Εξέταση της Λογικής. Ας μας κάνουμε τη χάρη.

[Αίρεση, από το αρχαιοελληνικό ρήμα «αιρέομαι», είναι το δικαίωμα εκλογής, η ελεύθερη σκέψη, η ελεύθερη βούληση και η ελεύθερη επιλογή. Αιρετικός, εκείνος που είναι ικανός να εκλέγει, που δεν υιοθετεί τις παραδεδομένες αντιλήψεις και ιδέες]. -Ας γίνουμε επιτέλους αιρετικοί.

Μήπως είμαι υπερβολική;

Tags

, , , , , , , ,

Είναι πολλές φορές που άνθρωποι που ξέρω στην πραγματική ζωή, με βλέπουν να αντιδρώ σε κάτι που θεωρώ σεξιστικό, και λένε ότι είμαι υπερβολική. Όχι μόνο αυτό. Λένε ότι αντιδρώ έτσι γιατί είμαι προκατειλημμένη, επειδή εξαιτίας των βιωμάτων μου, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική.

Λένε ότι πρέπει «να χαλαρώσω». Ότι βλέπω προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν ή υπάρχουν μόνο στο δικό μου το μυαλό, τα πράγματα δεν είναι όπως τα περιγράφω, πιάνομαι απ’ το παραμικρό, κάθομαι και ασχολούμαι με λεπτομέρειες που μεγαλοποιώ, που δεν έχουν καμία σημασία, εγώ την επινοώ.

Όπως φαντάζεσαι, δεν μου συμβαίνει σπάνια αυτό. Μου συνέβη και πριν κάνα μήνα στη δουλειά. Φτιάχναμε μια ψηφιακή διαφημιστική καμπάνια για τη νέα χρονιά, και ένα από τα μηνύματα, ανάμεσα σε πολλά, ήταν κάτι για «όχι άλλη γκρίνια», και δεν μου καθόταν καλά.

Το μήνυμα θα έμπαινε πάνω σε τισέρτ, και σκεφτόμουν πόσοι μπορεί να τα φορέσουν και αν ένα κορίτσι κοντά τους τύχαινε να διαμαρτυρηθεί για κάτι, θα της έλεγαν να σταματήσει και θα της έδειχναν το μπλουζάκι.

Γιατί η γκρίνια θεωρείται ελάττωμα συγκεκριμένα κι αποκλειστικά των γυναικών, και το «σταμάτα να γκρινιάζεις», εδώ και γενιές, χρησιμοποιείται σαν μέσο σίγασης των γυναικείων φωνών.

Με είπαν υπερβολική. Το ζύγισα, είπα να διαλέξω τις μάχες μου, να το καταπιώ, έκανα πίσω αλλά με έτρωγε, πάω σπίτι το βράδυ, κάποιος μου έστελνε στο ίνμποξ ότι ήθελε να με δει, του έλεγα όχι, επέμενε, εξηγούσα το όχι και γιατί, μου λέει «συνέχεια γκρινιάζεις», χτυπάει καμπανάκι, λέω αυτό ήταν, υπερβολική ξε-υπερβολική, αυτό το μήνυμα σε μπλουζάκι, από την εταιρία που δουλεύω, δεν πρόκειται να βγει.

Και φρόντισα και δεν βγήκε, παρόλο που την άλλη μέρα με κοιτούσαν με μισό μάτι, και σίγουρα συμφώνησαν μεταξύ τους ότι άσ’ την μωρέ την καημενούλα, είναι παρανοϊκή.

«Εξαιτίας των προσωπικών σου βιωμάτων είσαι υπερβολική και δεν μπορείς να είσαι αντικειμενική. Ο κόσμος δεν είναι έτσι, έτσι τον βλέπεις εσύ».

Αναρωτιέμαι, αν δεν τύχαινε να ξέρω ότι χιλιάδες άνθρωποι διαβάζουν κάθε ποστ μου φεμινιστικό, αν δεν τύχαινε να έχω λάβει εκατοντάδες μηνύματα με δάκρυα, και άλλα τόσα με ευχαριστώ, αν δεν τύχαινε να μου λένε ότι ευτυχώς που μιλάω, γιατί τόσες ταυτίζονται και δεν νιώθουν μόνες σε έναν κόσμο εχθρικό, αναρωτιέμαι, θα πίστευα ότι είμαι υπερβολική κι εγώ;

Τι πρέπει να κάνω, τι πρέπει να κάνουμε για να καταλάβουν ότι αυτό στο οποίο αντιδράμε, δεν είναι υποκειμενικό, αυτό για το οποίο ουρλιάζουμε, δεν είναι βιωματικό, αυτό για το οποίο πολεμάμε, δεν είναι προσωπικό. Είναι συστημικό. Είναι παντού. Είναι γενικό. -Και είμαστε όλες. Δεν είμαι μόνο εγώ.

*Στις 22 Ιανουαρίου, άλλη μια γυναικοκτονία που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν μια γυναίκα είχε εισακουστεί, προστέθηκε στο λογαριασμό.

Όχι, δεν είσαι υπερβολική

“Ο βιαστής είσαι εσύ”

Tags

, , , , , , ,

Σε πολλούς κακοφαίνεται το «ο βιαστής είσαι εσύ». Ναι, ούτε εγώ θα χρησιμοποιούσα αυτή τη φράση. Είναι επιθετική και λιγουλάκι υπερβολική. Όλοι νιώθουν καλύτερα όταν ακούν ότι μιλάει για το κράτος της καταστολής, για την αστυνομία, για τη δικαιοσύνη, για τα μέσα ενημέρωσης, για τη γνώμη την κοινή. Νιώθουν καλύτερα γιατί αυτοί ποτέ δεν βίασαν, ποτέ δεν χτύπησαν, ποτέ δεν κακοποίησαν, άρα νιώθουν ότι έχουν προσωπικά προσβληθεί. Δεν τους αξίζουν τέτοιοι χαρακτηρισμοί.

Λες να μην είπαν και ποτέ καμιά γυναίκα «τσούλα», «πουτάνα» και «φτηνή»; Λες να μην είπαν ποτέ για καμιά γυναίκα, ας μην ντυνόταν έτσι, ας μην ήταν η συμπεριφορά της προκλητική, ας μην πήγαινε σπίτι του, ας μην έδινε δικαιώματα, ας μην είχε πιει, ας έφευγε, ας πρόσεχε, ας μην τον είχε παντρευτεί; Ποιος ξέρει, μπορεί. Μπορεί να υπάρχουν και τέτοιοι εκεί έξω -μακάρι, γιατί δεν είναι πολλοί.

ο βιαστής είσα εσύ

Σ’ εσάς τους λίγους, που είστε τόσο από την πλειοψηφία διαφορετικοί, που έχετε κάνει τόσο κόπο να γίνετε απ’ τους άλλους πιο καλοί, κόπο που οφείλει να αναγνωριστεί, σ’ εσάς δεν αξίζει το «ο βιαστής είσαι εσύ». Όχι, δεν σου αξίζει.

Μόνο πες μου. Εσύ που είσαι απ’ τους καλούς, πόσες φορές που άκουσες απ’ την παρέα σου κάτι απ’ αυτά, διαμαρτυρήθηκες και τους εξήγησες γιατί; Πόσες φορές που άκουσες «αστείο» για κάτι απ’ αυτά δεν γέλασες, αλλά απάντησες ψυχρά; Πόσες φορές επέλεξες να τσακωθείς αντί να το αφήσεις να πέσει κάτω, γιατί απλά ήθελες να κυλήσει η βραδιά και να περάσετε καλά; Πόσες φορές ήρθες σε αντιπαράθεση με φίλο σου που σκέφτεται σεξιστικά;

Με πόσες παρέες έκοψες και πόσες φιλίες έληξες, γιατί είχατε άλλα μυαλά; Και πόσες φορές σιώπησες, συνολικά;

Κάθε φορά που δεν πήρες θέση, πήρες. Τη θέση του βιαστή. Λυπάμαι που στο λέω. Ο βιαστής είσαι εσύ.

Συμβαίνει και στους άντρες

Tags

, , , ,

Έχω μια καλοκαιρινή ιστορία απ’ την Ίο που δεν μοιάζει με ιστορία από την Ίο. Αλλά θα την πω. Είναι απογευματάκι λοιπόν, η καλύτερη ώρα, και βρισκόμαστε στο Far Out, το παραλιακό κλαμπ όπου ορδές μεθυσμένων εικοσάχρονων τουριστών ζευγαρώνουν και χτυπιούνται στης εκκωφαντικής μουσικής τον ανελέητο ρυθμό.

Είμαι με νέα μικρή φίλη που ήρθε να με βρει στο νησί, και έχω βρει παρέα έναν τύπο με τον οποίο έβγαινα κάποτε, που έτυχε να είναι σε μπάτσελορ εκεί. Καθόμαστε όλοι μαζί.

Παρέα μπάτσελορ ρωτάει πώς γνωριζόμαστε με Μικρή Φίλη, λέμε από το φέισμπουκ, ρωτάνε πώς, λέω με βρίσκουν άνθρωποι γιατί γράφω, τι γράφεις; γράφω για φεμινισμό. Θα μπορούσα να πω γράφω για γκομενικά, γράφω για κοινωνικά, γράφω βιωματικά. Δεν το λέω πια. Ξέρω ότι με περιμένουν βλέμματα συγκατάβασης, ειρωνικά, υποτιμητικά, αλλά τα καλωσορίζω, δεν με αποτρέπει τίποτα απ’ αυτά. Ξέρω ότι η αναφορά στο φεμινισμό είναι πρόκληση. Δέχομαι την επίθεση στωικά. Όσο αντέχω. Όλο και κάτι μπορεί να κερδηθεί από τον αγώνα, τελικά.

Ένας από παρέα μπάτσελορ μου λέει το γνωστό «επιχείρημα» ότι στις Αραβικές χώρες, να το καταλάβει, αλλά όχι ότι χρειαζόμαστε πια φεμινισμό εδώ. Εύκολο, του απαντάω, το προσπερνάει. Δηλαδή τι έχει κάνει το φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, με ρωτάει.

Τι να σου πω, λέω, πριν λίγους μήνες κατάφερε να αλλάξει το νόμο για το βιασμό. Εξηγώ. Πλέον, χωρίς συναίνεση, είναι βιασμός. Τι ήταν πριν, ρωτάει. Λέω ότι πριν ήταν εξαναγκασμός υπό την απειλή ζωής ή επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Και τώρα είναι απλά χωρίς συναίνεση, ρωτάει; Ναι του λέω. Αυτό είναι βιασμός. Και λέει δηλαδή απλά αν ο ένας δεν θέλει; Ναι, του λέω. Αυτό φτάνει.

Και παίρνει ένα ύφος θριαμβευτικό, και μου λέει εμφατικά, σαν να αντικρούει το συλλογισμό, σαν να νίκησε στο διάλογο γιατί δεν θα μπορούσε φυσικά να συμβεί αυτό, «ε τότε και μένα η πρώην μου με έχει βιάσει!»

Δεν με νοιάζει το ύφος του, δεν με νοιάζει γιατί το είπε. Δεν χρειάζεται να είναι αντίπαλος αυτό το αγόρι. Δεν είναι αντίπαλος κανένα αγόρι. Του λέω λυπάμαι πολύ που σου συνέβη αυτό. Εύχομαι να είσαι καλά τώρα, να το έχεις ξεπεράσει. Με κοιτάζει σαν να του κάνω πλάκα, δεν ξέρει τι να πει. Λέει ναι, τώρα είμαι καλά, πήρε χρόνο όμως είμαι καλά, αλλά τι εννοείς, με είχε βιάσει;

Λέω ναι, αν δεν ήθελες, σε είχε βιάσει. Με κοιτάζει. Συνεχίζω. Λέω ξέρω ότι είναι δύσκολο να το παραδεχτείς, άκου με, η λέξη είναι πολύ βαριά και κανείς δεν θέλει να σκέφτεται τον εαυτό του ως θύμα, ξέρω κι ότι για σένα θα ήταν δύσκολο διπλά, δεν ήξερες πού να το πεις, πώς να το πεις, κι αν το είπες στους φίλους σου μπορεί να σε κορόιδεψαν, να μην σε πήραν στα σοβαρά και να μην σε πίστεψε κανείς, αλλά εγώ σε πιστεύω. Εγώ σε πιστεύω.

Αυτή η ιστορία μοιάζει σαν να την έβγαλα απ’ το μυαλό μου, σαν βιωματικό στάτους φιλελέ στο φεμινιστικό, αλλά είναι από τις σπάνιες φορές που είχα μάρτυρες σ’ αυτό.

Το αγόρι με κοιτάζει. Μου λέει «νιώθω σαν κάποιος να έριξε στην πλάτη μου μια ζεστή κουβέρτα».

Εγώ κάνω ότι δεν συνέβη κάτι σημαντικό. Μα τι νόμιζες πως είναι ο φεμινισμός; Τι νομίζεις ότι είναι η κάθε προσπάθεια να ξαναγράψουμε τους κανόνες, όχι μόνο στα δικαστήρια, αλλά μέσα σε μυαλά και συνειδήσεις; Όλοι χρειάζονται μια ζεστή κουβέρτα. Που υφαίνεται από την αναγνώριση ότι ο άλλος δίπλα σου είναι άνθρωπος που υποφέρει, με τρόπους που δεν μπορείς να φανταστείς, με τρόπους που από κει που στέκεσαι, δεν μπορείς να δεις. Και κάνει πολύ κρύο. -Δεν τα είπα αυτά, δεν χρειαζόταν, πήγα να πάρω τη σόδα μου με λεμόνι να πιω.

Οι γυναίκες πρέπει να προσέχουν

Tags

, , , , , , , ,

Μια κοπέλα λέει ότι ο φίλος της επιμένει ότι πολλές κοπέλες έχουν μερίδιο ευθύνης όταν βιάζονται γιατί προκαλούν ή βγαίνουν με τον έναν και με τον άλλον, που είναι ριψοκίνδυνο, και άρα πάνε γυρεύοντας.

Απάντησα.

Ποτέ δεν θα πω σε καμία και σε κανέναν ότι δεν χρειάζεται να προσέχει. Ότι δεν χρειάζεται να έχει επίγνωση του πού βρίσκεται, με ποιον βρίσκεται και σε τι κατάσταση, ώστε να είναι ασφαλής. Ποτέ δεν θα βάλω την ευχή του να ήταν τα πράγματα αλλιώς, πάνω από τη λογική.

Αλλά το σεξ δεν θα έπρεπε να θεωρείται επικίνδυνο. Μεταξύ συναινούντων ενηλίκων, με τη σωστή σεξουαλική αγωγή και προφύλαξη, δεν είναι για να είναι επικίνδυνο.

Αλλά νομίζω ότι πολλοί το λένε έτσι για να μην πουν ότι το θεωρούν κακό, και το να το θέλουν οι γυναίκες, και μάλιστα εκτός δέσμευσης, κατακριτέο, κατάπτυστο και απαγορευτικό.

Το να το θέλουν οι γυναίκες και να το κάνουν με όποιον εκείνες θέλουν, ρίχνει την αξία τους, γιατί η γυναίκα πρέπει να είναι τουλάχιστον δύσκολη, και ο υποψήφιος πρέπει να κοπιάσει για να την καταφέρει, αλλιώς εκείνη είναι φτηνή. Το σεξ από την πλευρά της γυναίκας είναι αποδεκτό μόνο ως παραχώρηση.

Γιατί αυτοί που σκέφτονται έτσι, βαθιά μέσα τους πιστεύουν ότι το αληθινά επικίνδυνο είναι η γυναίκα να θέλει σεξ μόνο και μόνο για απόλαυση.

Για να αποφύγει τον κίνδυνο, η εκκλησία αιώνες τώρα έχει πείσει την κοινωνία ότι το σεξ είναι τρομερά σοβαρή υπόθεση, η αγνότητα η υπέρτατη αξία της γυναίκας μαζί με τη μητρότητα, και το σεξ εκτός δέσμευσης είναι δαιμονοποιημένο και θεωρείται κάτι πονηρό, βρώμικο, ντροπιαστικό, όχι για «καλά κορίτσια».

Το σεξ όμως δεν είναι αυτό. Δεν έχει κανένα λόγο να θεωρείται κάτι τέτοιο. Θα μπορούσαμε να το βλέπουμε απλά σαν μια απολαυστική δραστηριότητα παρέα με κάποιον άλλον, που το μόνο που χρειάζεται είναι να θέλουν και οι δύο και να τηρούν κάποιους βασικούς κανόνες ασφαλείας.

Και επανέρχομαι. Ξέρω ότι ενώ αυτά που λέω είναι λογικά, ακόμα δεν είναι έτσι τα πράγματα. Οπότε ναι, να προσέχουμε. Όλοι να προσέχουμε. Αλλά οι γυναίκες, σε σχέση με το σεξ, πόσο πια να προσέχουμε;

Πόσο να πρόσεχα εγώ; Που με βίασε ο ένας που έβλεπα τρεις φορές την εβδομάδα για ένα χρόνο και στο τέλος βγήκαμε; Που με βίασε ο άλλος που γνωριστήκαμε φιλικά, μετά ήμασταν μαζί για μήνες και χρόνια μετά είχαμε ακόμα σχέση φιλική και ήθελε να τον βοηθήσω για γκομενικά; Πού να το φανταστώ; Πώς να προσέξω, που θα έπρεπε απλά να φοβάμαι να συναναστραφώ με οποιονδήποτε άντρα;

Πώς να προσέξουν αυτές που τις βιάζουν οι φίλοι, τα αφεντικά, οι συμφοιτητές, τα αδέλφια, οι πατεράδες; Πόσο να προσέξουν πια; Πόσο να περιορίσουμε την ελευθερία μας; Πόσο να περιορίσουμε τις ζωές μας, να τις κάνουμε πολύ-πολύ μικρές, δουλειά-σπίτι-σπίτι-δουλειά, και μόνο με φίλες, και πάντα προσεκτικά;

Πόσο να ζούμε μέσα σε κλουβί, μην τυχόν και προκαλέσουμε τα αρσενικά; Πόσο να προσέξουμε πια ώστε να μην χρειαστεί να διδάξουμε στους άντρες ότι οι γυναίκες είμαστε ισότιμοι άνθρωποι, ότι δεν έχουν δικαίωμα πάνω στο σώμα μας, ότι δεν υπάρχουμε για να τους προσφέρουμε σεξουαλική ευχαρίστηση κι ότι έχουμε δική μας οντότητα και δικαίωμα επιλογών;

Πόσο να προσέξουμε πια ώστε η κοινωνία να αποφύγει να μάθει στα αγόρια να μην βιάζουν;

Άντρες & Πατριαρχία

Tags

, , , , ,

Στις 20 Νοεμβρίου ήταν η Διεθνής Ημέρα του Άντρα, που σε πρώτη ανάγνωση, ακούγεται σαν αστείο. Γιατί κάθε μέρα είναι Μέρα του Άντρα. Μόνο που ξέρω ότι η πατριαρχία βλάπτει ανεπανόρθωτα και τους άντρες, που με τη σειρά τους, κάνουν σε όλους κακό. Όχι, δεν θέλω γενικευμένα να τους λυπηθώ. Κανέναν θύτη δεν δικαιολογώ. Αλλά ξέρω ότι φταίει ανυπολόγιστα η πατριαρχία που οι άντρες βλάπτουν γυναίκες και όσους δεν εμπίπτουν στα παραμορφωμένα πρότυπα της μάτσο κυριαρχίας.

εχθρός πατριαρχία

Έτσι τους μεγαλώνουμε. Έτσι τους μαθαίνουμε. Πως έτσι πρέπει να είναι, και δεν τους αφήνουμε επιλογή. Δεν χρειάζονται πολλές αγκαλιές και γλυκόλογα. Κομάντο, παλικάρια, παιχταράδες, όχι αγάπες και λουλούδια, αυτά είναι για τα κοριτσάκια, πρόσεχε, θα τους χαλάσεις αν είσαι μαλακή. Θάρρος, δύναμη, αντοχή. Να τρέξουν, να ουρλιάξουν, να χτυπήσουν, να χτυπηθούν. Αυτά είναι παιχνίδια για άντρες. Να μάθουν να είναι σκληροί. Είναι άντρες. Παλεύουν, ματώνουν και νικάνε. Είναι άντρες. Γι’ αυτούς είναι φτιαγμένη η ζωή.

Αρκεί να υπακούνε στους κανόνες. Να τιμάνε αυτό που έχουν ανάμεσα στα πόδια τους, γιατί από εκεί πηγάζει η αντρική υπεροχή. Ο «ανδρισμός», που είναι συνυφασμένος με το εκδικητικό πουλί. Αυτό θεωρούν πως τους δίνει αξία, ό,τι τους κάνει να διαφέρουν από τη «φύση τη γυναικεία». Και οι κανόνες είναι αυστηροί. Δεν πρέπει να λένε τι νιώθουν. Οι άντρες δεν μιλούν πολύ. Ούτε να κλαίνε, κι ας πονάνε, αλλά αυτό το ήξεραν απ’ την αρχή. Να μην φοβούνται. Πρέπει πάντα να δείχνουν δυνατοί. Είναι άντρες, άρα είναι απλοί. Θέλουν σεξ, ύπνο και φαΐ. Δεν επιτρέπεται να θέλουν κάτι άλλο, δηλαδή. Τσαμπουκά, αν η περίσταση το απαιτεί. Έτσι είναι οι άντρες. Κι αυτοί είναι άντρες.

Οτιδήποτε άλλο είναι κατώτερο, είναι ντροπή και προσβολή. Οτιδήποτε άλλο πρέπει να χλευαστεί, να υποταχτεί, να τιμωρηθεί. Είναι άντρες. Ξέρουν αυτοί.

Είναι μόνοι. Δεν πειράζει, είναι άντρες, αντέχουν. Δεν μπορούν να συνδεθούν με άλλους ανθρώπους βαθιά. Δεν πειράζει, είναι άντρες, αντέχουν. Δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με γυναίκες ουσιαστικά. Δεν πειράζει, είναι άντρες, αντέχουν. Δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια. Ντρέπονται να ζητήσουν βοήθεια. Γιατί είναι άντρες, δεν πρέπει να έχουν ανάγκη καμία βοήθεια. Υποφέρουν και είναι μόνοι αλλά δεν πειράζει, είναι άντρες, αντέχουν. Κι ας το ρίξουν στο αλκοόλ ή στα ναρκωτικά, δεν πειράζει, είναι άντρες, αντέχουν. Κι ας έχουν κατάθλιψη, δεν πειράζει, είναι άντρες, αντέχουν. Κι ας μείνουν στο δρόμο, δεν πειράζει, είναι άντρες, αντέχουν. Κι ας αφαιρέσουν την ίδια τους τη ζωή γιατί δεν αντέχουν πια. Μα… ήταν άντρες.

Πειράζει.

Δεν υπάρχει κουλτούρα του βιασμού στην Ελλάδα

Tags

, , , , , , ,

Πριν λίγο καιρό, μου στέλνει μήνυμα ένας άγνωστος και ρωτάει σε ποια περιοχή μένω. Του λέω δεν έχεις λόγο να σε νοιάζει, λέει τότε πώς θα ψάξω να σε βρω, λέω δεν θα ψάξεις να με βρεις, λέει λίγο χιούμορ δεν βλάπτει, λέω δεν είναι αστείο αν είσαι γυναίκα, λέει η περίπτωσή σου είναι σοβαρή και με μπλοκάρει, αφού πρώτα λέει ότι είμαι κακιά και τρελή επειδή είμαι κοντή.

rape culture

Ναι. Είμαι τρελή που φοβάμαι να πω πού μένω σε αγνώστους που δεν με ενδιαφέρουν και που λένε πως θα ‘θελαν να ψάξουν να με βρουν. Είμαι και κακιά επειδή δεν τους κάνω το χατίρι. Και ο γλυκύτατος άγνωστος ξέρει γιατί. -Δεν υπάρχει κουλτούρα βιασμού κοριτσάκι μου, απλά είσαι κοντή.

Ανεβάζω το συμβάν στο φέισμπουκ μου, και από κάτω κάνει σχόλιο ένας άλλος άγνωστος, ότι δεν υπάρχει κουλτούρα του βιασμού στην Ελλάδα και φέρνουμε συνέχεια τα ξένα τρεντς εδώ καθυστερημένα, και μου εξηγεί τι είναι η κουλτούρα του βιασμού, ότι δηλαδή η κοινωνία δικαιολογεί και συγχωρεί το βιασμό, ενώ στην Ελλάδα στέλνουμε τους βιαστές στη φυλακή. Κουλτούρα του βιασμού, λέει, υπάρχει στη Μέση Ανατολή.

Πάντα θα βρεθεί κάποιος που δεν θέλει να καταλάβει. Τον ρωτάω στην αρχή αν θέλει να τον παραπέμψω σε κείμενα για να διαβάσει, αν τον νοιάζει να καταλάβει. Λέει όχι. Δεν θέλει να καταλάβει.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι ξεκίνησα να γράφω για την κουλτούρα του βιασμού όταν ένιωθα να πνίγομαι διαβάζοντας για την υπόθεση του φοιτητή του Στάνφορντ στην Αμερική, που τον έπιασαν την ώρα εκείνη που έχωνε τα δάχτυλά του στον κόλπο μιας λιπόθυμης κοπέλας, και έκανε μόνο τρεις μήνες φυλακή, επειδή ήταν κολυμβητής και καλό παιδί.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι στο δικαστήριο, η κοπέλα κατηγορήθηκε για τον ίδιο της το βιασμό, γιατί είχε βγει, γιατί είχε βγει χωρίς το αγόρι της, γιατί κατανάλωσε αλκοόλ, γιατί φορούσε φόρεμα, γιατί είχε πάει 2 το πρωί. Δεν θέλει να καταλάβει ότι σε κάθε δίκη βιασμού, κατηγορείται όχι ο βιαστής, αλλά το θύμα.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι στην Ελλάδα, δηλώνονται περίπου 270 βιασμοί το χρόνο, ενώ υπολογίζεται ότι στην πραγματικότητα μπορεί να είναι σχεδόν 5 χιλιάδες. Δεν έχει καταλάβει ότι οι γυναίκες φοβούνται να το δηλώσουν, γιατί δεν θα τις πιστέψουν, γιατί θα τις κατηγορήσουν ότι εκείνες φταίνε, γιατί στη φρίκη του βιασμού θα προστεθεί η φρίκη του δημόσιου εξευτελισμού. Από τους 270 βιασμούς που καταγγέλλονται, οι 183 καταλήγουν σε σύλληψη υπόπτου, 47 φτάνουν στο δικαστήριο και 20 καταλήγουν σε καταδικαστική απόφαση.

rape-culture-beliefs

Δεν θέλει να καταλάβει ότι αυτός ο χάρτης εδώ είναι μόνο για την Ελλάδα. Μόνο.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι μπορεί να μην έχει σημασία το ότι βιάστηκα εγώ, αλλά έχει σημασία ότι αφού μόλις είχα βιαστεί, μόλις είχα αλλάξει σεντόνια, καθαρίσει στρώμα και απολυμάνει τοίχους από τα αίματα, μιλάω σε φίλο στο τσατ γιατί χρειαζόμουν κάπου να μιλήσω, και μου λέει ότι αποκλείεται να μην ήθελα, αφού τον άφησα να έρθει σπίτι μου, ό,τι κι αν είπε σαν αφορμή. Αποκλείεται να μην ήθελα.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι αφού έγραψα για όλα αυτά, δεκάδες γυναίκες που πλέον είναι εκατοντάδες, μου μίλησαν με ιστορίες βιασμών και κακοποιήσεων που οι μισοί τους φίλοι δεν πιστεύουν, που κατηγορούν τις ίδιες και τους λένε «μα αφού ο Τάδε είναι καλό παιδί».

Δεν θέλει να καταλάβει ότι σχεδόν κάθε γυναίκα, σε κάποιο βαθμό, έχει σεξουαλικά κακοποιηθεί. Δεν θέλει να καταλάβει ότι οι άντρες έχουν μάθει να πιέζουν τις γυναίκες για σεξ ώστε να τις εξαναγκάσουν ψυχολογικά να ενδώσουν, χωρίς να θέλουν.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι άλλο να το υπομένει κάποια, κι άλλο να δώσει συναίνεση. Δεν θέλει να καταλάβει ότι βιαστές δεν είναι μόνο άγνωστοι σε σκοτεινά δρομάκια αλλά άνθρωποι καθημερινοί, φίλοι του, πιθανόν κι ο ίδιος, αν μπορούσε ποτέ να παραδεχτεί ότι κάποτε συνέχισε ενώ η άλλη δεν φαινόταν να ήθελε. Δεν θέλει να καταλάβει ότι εμένα μου έχουν στείλει πάρα πολλοί άντρες ότι υπήρξαν σ’ αυτή τη θέση. Άντρες που δεν είναι τέρατα. Αλλά βίασαν.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι οι άντρες είναι πολύ καλύτεροι από τις ορμές τους, και αυτό που καθορίζει τη συμπεριφορά τους στο σεξ δεν είναι η φύση, αλλά η σκατένια ιδέα ότι η γυναίκα θα υπομείνει κάτι που δεν της πολύ-αρέσει, γιατί έτσι οφείλει. Γιατί έτσι είναι φτιαγμένες οι γυναίκες, για να μην απολαμβάνουν και τόσο το σεξ, αλλά να κάνουν τα χατίρια στους άντρες, που μόνο αυτό θέλουν. Δεν θέλει να καταλάβει ότι είναι πρόβλημα που οι άντρες έχουν μάθει να πιστεύουν ότι οι γυναίκες τους χρωστάνε σεξ.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι κάθε φορά που λέμε μια γυναίκα πουτάνα ή ότι τα ‘θελε ο κώλος της ή ότι προκαλεί, τροφοδοτούμε όλη αυτή τη λογική. Δεν θέλει να καταλάβει ότι καμιά γυναίκα δεν θέλει ποτέ να βιαστεί και καμιά γυναίκα δεν φταίει ποτέ αν βιαστεί. Δεν ντύνεται γι’ αυτό, δεν βάφεται γι΄ αυτό, δεν υπάρχει γι’ αυτό. Αν τα κάνει όλα αυτά, συχνά τα κάνει γιατί και πάλι όλοι της λένε ότι οφείλει να είναι σέξι και ποθητή.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι μιλάμε και για την Ελλάδα, γιατί εκτός από τις στατιστικές και τις έρευνες, αυτά που μου λένε εμένα, συμβαίνουν στην Ελλάδα. Δεν θέλει να καταλάβει ότι συμβαίνουν κάθε μέρα.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι η κοπέλα που μου μίλησε για τη δίκη του πατέρα της, που βίαζε την ίδια και την αδερφή της από την ηλικία των έντεκα, είναι υπόθεση της Λάρισας. Στη δίκη του εφετείου, γιατί πρωτόδικα βρέθηκε ένοχος, πήγαν να τη βγάλουν τσούλα επειδή φορούσε μίνι όταν ήταν φοιτήτρια. Ο πατέρας αθωώθηκε από τους ενόρκους, γιατί είναι ευυπόληπτος πολίτης.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι οι ψευδείς κατηγορίες βιασμών είναι τόσο μα τόσο λίγες, γιατί πολύ λίγες μπορούν να αντέξουν το μαρτύριο του slut shaming και του victim blaming, από την αστυνομία ως το δικαστήριο.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι όλα αυτά είναι τόσο βαθιά ριζωμένα μέσα μας, που ακόμα και γυναίκες θα βρεθούν με το μέρος του και θα πουν για εμάς τις υπόλοιπες ότι είμαστε υπερβολικές. Γυναίκες που μεγάλωσαν με αυτή τη νοοτροπία και την αποδέχτηκαν, την υιοθέτησαν, και μπορεί να είναι οι πρώτες που θα πουν μια άλλη «τσούλα». Για να νιώθουν ότι εκείνες είναι διαφορετικές, καθώς πρέπει και σεμνές, και γι’ αυτό δεν κινδυνεύουν να βιάσουν αυτές. Παρόλο που σφάλλουν.

Δεν θέλει να καταλάβει ότι όλα αυτά έκαναν το #metoo να πάρει φωτιά, να μιλήσει σε κάθε μια, να φωνάξει τι έζησε δημόσια, να πει φτάνει πια. Δεν θέλει να καταλάβει ότι όλα αυτά δεν είναι τυχαία γεγονότα αλλά κομμάτι ενός μεγαλύτερου πράγματος, που είναι παντού γύρω μας, από τότε που είμαστε παιδιά και λένε στα κοριτσάκια μην κάθεσαι με τα πόδια ανοιχτά. Ενός βαθύτερου πράγματος που λέγεται κουλτούρα του βιασμού.

Έβαλα το κόμικ για να το θυμάσαι και να μπορείς να απαντήσεις όταν χρειαστεί, σε κάππιον που δεν θέλει να καταλάβει. Γιατί πολλοί λένε, ε μα δεν μπορεί, τόσες πολλές πια και το λένε μετά από τόσα χρόνια; Κι αναρωτιούνται μήπως είναι άλλο ένα τρεντ που ακολουθήσαμε όπως τόσα άλλα, για να είμαστε ιν. Ότι εκμεταλλευόμαστε την επικαιρότητα της σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης για να δειχτούμε. Αίσχος και ντροπή.

Όσα #metoo κι αν έχουμε δει, είναι πολύ λίγα σε σχέση με όσα έχουν συμβεί. Δεν είναι ούτε τα μισά, δεν είναι ούτε το ένα στα δέκα, δεν είναι ούτε το ένα στα εκατό. Είναι σχεδόν κάθε γυναίκα που έχουμε γνωρίσει ποτέ.

Από τότε που είχα γράψει για τα δικά μου βιώματα, γνωστές και άγνωστες γυναίκες, περίπου δυο εκατοντάδες γυναίκες, μου έστειλαν τη δική τους #metoo ιστορία. Άγριο πράμα. Μία απ’ αυτές τις γυναίκες που μου μίλησαν, ήταν η αδερφή μου. Άλλη μία, η μητέρα μου. Στο τέλος σχεδόν κάθε ιστορίας από τις λιγότερο φρικιαστικές, όλες γράφουν «νομίζω πως όλες έχουμε ζήσει κάτι παρόμοιο».

Οι γυναίκες που ακολούθησαν το “τρεντ” –δικά τους λόγια, όχι δικά μου- το έκαναν γιατί για πρώτη φορά ένιωσαν αρκετά δυνατές να το κάνουν, γιατί ο φόβος είναι λιγότερος όταν δεν είσαι μόνη, άλλωστε αυτό το μαθαίνουν από μικρές, περπατώντας το βράδυ στο δρόμο. Στο #metoo δεν ξέρουν μόνο ότι είναι πολλές. Ξέρουν ότι είναι η πλειοψηφία.

Το έκαναν όμως και γιατί πίστεψαν πως ήρθε η στιγμή να κάνουν τους άλλους να καταλάβουν πόσο τρομακτικός μπορεί να είναι ο κόσμος όταν είσαι γυναίκα. Ότι συμβαίνει σε όλες. Ότι έχουμε μάθει πως η παρενόχληση και η σεξουαλική βία είναι κομμάτι της θηλυκής ύπαρξης.

Απλά ως τώρα δεν του δίναμε σημασία. Δεν του δίναμε σημασία, όχι γιατί δεν μας πείραζε. Όχι βέβαια. Μας έτρωγε από μέσα μέρα με τη μέρα, εμπειρία με την εμπειρία, αλλά ξέραμε ότι κανείς άλλος δεν θα έδινε σημασία. Γιατί ως τώρα, ο περισσότερος κόσμος δεν θέλει να καταλάβει.

Δεν θέλει να καταλάβει. Και όταν κάποιος δεν θέλει να καταλάβει, δεν οφείλουμε να σπαταλάμε ενέργεια για να του εξηγήσουμε. Φρόντισε τον εαυτό σου κι αυτούς που θέλουν να καταλάβουν.

Για εκείνες που δεν δικαιώθηκαν

Tags

, , , , , , , , ,

To φθινόπωρο του 2017 άρχισε να μου μιλάει μια κοπέλα. Μια γλυκιά, ενθουσιώδης κοπέλα που έλεγε ότι χάρηκε που με βρήκε και που με διαβάζει, μπράβο που μιλάω.

Αλλά δεν ήταν από τα μηνύματα τα απλά. Στην επόμενη παράγραφο, μου λέει ότι στη ζωή της έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά. Όχι μόνο μια φορά. Εξακολουθητικά. Από όταν ήταν έντεκα, μέχρι τα δεκαοκτώ. Στο σπίτι της. Από τον πατέρα της. Που κακοποιούσε όχι μόνο εκείνη, αλλά και την αδερφή της. Και τις δύο, όταν ήταν παιδιά.

Για πάρα πολλά χρόνια, δεν τολμούσε να μιλήσει γι’ αυτό. Την τελευταία χρονιά κατάφερε να σπάσει τη σιωπή, να βγάλει από μέσα της όλη τη μαζεμένη πίκρα, τον πόνο, την ντροπή που έγινε οργή, και να μιλήσει. Μου λέει, βαρέθηκα, σιχάθηκα να ντρέπομαι για κάτι που δεν έχω καμία ευθύνη.

Μια ευθύνη έχω μόνο. Απέναντι στον εαυτό μου και στο παιδί που κατακρεούργησε. Αφού δεν το υπερασπίστηκε τότε κανένας, θα το κάνω εγώ. Και μια ακόμα. Απέναντι στα σημερινά παιδιά, που πρέπει να προστατευτούν από το τέρας. Να μην πάθουν ό,τι εγώ. Να μην ντραπούν. Να μην πονέσουν. Να μην κρυφτούν.

Δεν έχει σημασία τι της είπα εγώ. Είπα ό,τι μπορούσα, της είπα να μιλήσει, είμαι εδώ. Είναι δύσκολο να ψάχνεις να βρεις λόγια να πεις, λόγια κατανόησης, λόγια να καθησυχάσεις και να παρηγορήσεις, λόγια που δεν υπάρχουν για καμιά περίπτωση σαν αυτή, γιατί δεν θα ‘πρεπε να υπάρχουν, γιατί και τα λόγια ντρέπονται να υπάρχουν, και τελειώνουν τα λόγια, και μένεις μόνη, λίγη, ανήμπορη. Αλλά εκείνη συνεχίζει. Για μέρες, μιλάμε.

Μου λέει, έχω σιχαθεί κι ένα κομμάτι της κοινωνίας που είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα γράψουν απ’ τη μία κρεμάλα στους παιδεραστές, και μόλις κάτι τέτοιο χτυπήσει την πόρτα τους ή μάθουν ότι αυτό το τέρας είναι κάποιος δικός τους άνθρωπος, σφυρίζουν αδιάφορα ή επιτίθενται στο θύμα.

Μου λέει, σε λίγες μέρες είναι το δικαστήριο. Ετοιμάζομαι για την πιο μεγάλη μάχη της ζωής μου. Θα παλέψω μέχρι τέλους, κι εύχομαι να δικαιωθώ. Να δικαιωθούμε.

Η μέρα που μου είπε την απόφαση, ήταν μέρα γιορτής. Ομόφωνα ένοχος. Το διαβάζω και κλαίω από χαρά, κλαίω που γράφει με δεκάδες θαυμαστικά, κλαίω που επιτέλους δικαιώθηκε, μου λέει πήρα αγκαλιά το παιδί που είχα μέσα μου και για πρώτη φορά το είδα να μου χαμογελά. Έτοιμη να ξεκινήσει τη νέα της ζωή, με τη δική της οικογένεια. Η ελπίδα είχε νικήσει. Φθινόπωρο αλλά άνοιξη, λέει νιώθω να ξαναγεννήθηκα.

Νικήσαμε. Ό,τι και να έγινε στη δίκη, δεν έχει σημασία πια. Τέλειωσαν όλα αυτά. Το αύριο θα είναι όλο φως. Κοιτάμε μπροστά.

Στον καιρό που περνά, ενδιάμεσα, πού και πού μου μιλά, για χαρούμενα νέα, για πράγματα καθημερινά. Μέχρι τον περασμένο μήνα. Ήταν η δίκη στο εφετείο. Είχε βγει η απόφαση. Ο πατέρας της αθωώθηκε. Ένοχος από δικαστές, αθώος από ενόρκους. Αθώος. Σκοτάδι.

Μου λέει, ακούς; Είχαν εκτυπώσει φωτογραφίες μου από φοιτήτρια και προσπαθούσαν να με βγάλουν τσούλα και αναξιόπιστη, γιατί φορούσα μίνι, γιατί ντυνόμουν προκλητικά, άρα έφταιγα. Έφταιγα που ντυνόμουν προκλητικά, προκλητικά για τον πατέρα μου, Ειρήνη ακούς;

Οι βιασμένες δεν φοράνε σορτς και κοντά φορέματα. Αν έχεις βιαστεί, αλλάζει ο ενδυματολογικός κώδικας για την υπόλοιπη ζωή σου. Αν έχεις βιαστεί, πώς γίνεται να είσαι ξανά προκλητική; Αφού ξέρεις. Μπορεί να μην μπορούν να σου «αντισταθούν». Ακόμα και ο ίδιος σου ο πατέρας. Ακούς;

Σκοτάδι.

Μου λέει ζω το χειρότερο εφιάλτη μου, θέλω να ουρλιάξω, να ξεσκίσω τις σάρκες μου. -Δεν έχω τίποτα να πω. Τίποτα.

Φυσικά θες να ουρλιάξεις, της λέω. Είναι φρικτό και άδικο και σε κάνει να νιώθεις ότι όλα ήταν μάταια, αλλά δεν είναι αυτό ο χειρότερος εφιάλτης σου. Έχεις ξεφύγει από τον εφιάλτη. Έχεις τη ζωή σου, και είναι καλή ζωή, γεμάτη χαρές. Τα κατάφερες, και δεν ήταν εύκολο. Και μπράβο σου που πάλεψες για να βρεις το δίκιο σου και δεν το άφησες να ξεχαστεί και επέμεινες και δεν το έβαλες κάτω. Δεν σε απογοήτευσες. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Άλλοι σε απογοήτευσαν, η κοινωνία σε απογοήτευσε, αλλά για τους πολλούς ακόμα είναι νωρίς. Ακόμα ο ευυπόληπτος άντρας έχει πάντα το δίκιο με το μέρος του. Όχι για πολύ, κι ας μην σε νοιάζει αυτή τη στιγμή. Γιατί θα έρθει η αλλαγή, είναι ήδη στο δρόμο, απλά δεν την πρόλαβες. Το ότι οι δικαστές ήταν με το μέρος σου, είναι το μόνο που αξίζει να σκέφτεσαι. Και ότι εσύ έκανες ό,τι μπορούσες να κάνεις, και η συνείδησή σου είναι ήσυχη. Και στ’ αλήθεια πιστεύω ότι ακόμα κι έτσι, εσύ είσαι πιο ελεύθερη από εκείνον.

Λέω ό,τι μπορώ. Τι άλλο να πω. Αφού θέλω να ουρλιάξω κι εγώ.

 

Το χρονικό της υπόθεσης, είναι αυτό:

Ένας πατέρας βιάζει τις δύο ανήλικες κόρες του κατ’ εξακολούθηση για σειρά ετών. Μία από τις δύο, που βιαζόταν από την ηλικία ακόμα των 11 ετών, βρίσκει τη δύναμη να τον καταγγείλει για να προστατέψει άλλα παιδιά. Καταθέτει και η άλλη κόρη.

Τα αδικήματα για εκείνη έχουν παραγραφεί. Νομικά τουλάχιστον. Γιατί τέτοια αδικήματα δεν παραγράφονται ποτέ. Πρωτόδικα ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος και καταδικάζεται ομόφωνα σε 12 χρόνια κάθειρξη. Η απόφαση εξοπλίζεται με ανασταλτική ισχύ. Κάτι που σημαίνει ότι ο καταδικασθείς είναι ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής του στον δεύτερο βαθμό.

Εφετείο. Η σύνθεση του δικαστηρίου είναι 3 δικαστές, 4 ένορκοι και ένας εισαγγελέας. Μετά από πολλές διακοπές της δίκης, η απόφαση βγαίνει. Όλοι οι δικαστές και εδώ τον κρίνουν ένοχο. Ο εισαγγελέας προτείνει και στο εφετείο, όπως και πρωτόδικα ενοχή.

Κι όμως, το αποτέλεσμα κρίνεται από τους 4 ενόρκους που αποφασίζουν την αθώωσή του λόγω αμφιβολιών. Κάποιοι μέσα στην αίθουσα ξεσπούν σε χειροκροτήματα. Κάποιοι άλλοι, δύο κορίτσια, ουρλιάζουν από πόνο και οργή. Γίνονται κουβάρι. Αγκαλιάζονται και καταρρέουν. Δύο κορίτσια που για εφτά ολόκληρα χρόνια βιάζονταν. Δύο παιδιά. Που έζησαν την κόλαση και επιβίωσαν. Κι όλο αυτό είναι μια θλιβερή, αλλά εύστοχη, συνόψιση του όρου «κουλτούρα βιασμού».

«Η αλήθεια είναι δυσδιάκριτη όταν υποκρύπτονται σκοπιμότητες», δήλωσε με περισσό θράσος ο συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορούμενου και καθόλου τυχαίος, καθώς έχει υπερασπίσει χρυσαυγίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες. Θα ήταν ενδιαφέρον ωστόσο να εξηγηθεί ποια σκοτεινή «σκοπιμότητα» υποκρύπτεται πίσω από την επώδυνη απόφαση ενός θύματος βιασμού να καταγγείλει τον βιαστή του. Που συμπτωματικά είναι και πατέρας του, άρα ένα πρόσωπο που θα έπρεπε να εμπνέει ασφάλεια, σιγουριά και τρυφερότητα.

Ποια σκοτεινή «σκοπιμότητα» είναι τόσο ισχυρή και ικανή να οδηγήσει μια νέα γυναίκα να αφηγηθεί με κάθε λεπτομέρεια οδυνηρές πτυχές της προσωπικής της ζωής μπροστά σε άγνωστους ανθρώπους; Να αναβιώσει τον εξευτελισμό και τη βία, διατηρώντας όποια υπολείμματα αξιοπρέπειας κατάφερε με κόπο να περισώσει; Ποια σκοπιμότητα όταν δεν διεκδικεί ούτε μισό ευρώ παρά μόνο δικαίωση και να μην είναι αυτός ο “άνθρωπος” κοντά σε παιδιά; Ποια σκοπιμότητα όταν ρισκάρει όλη της τη ζωή και κινδυνεύει ακόμα και να κυνηγηθεί, να απειληθεί να της συμβεί κάτι κακό αφού πλέον όλα της τα στοιχεία είναι γνωστά στον πατέρα;

Ποια σκοπιμότητα έχει να μπει κάποιος σε αυτή την απίστευτα οδυνηρή διαδικασία που σε εξοντώνει ψυχολογικά, ηθικά και οικονομικά αν δεν λες την αλήθεια και μόνο την αλήθεια; Απολύτως καμία σκοπιμότητα, είναι η απάντησή μας χωρίς περιστροφές.

Η υπόθεση της Λάρισας, που είχε συγκινήσει πολύ κόσμο και είχε κινητοποιήσει φεμινιστικές -και όχι μόνο- συλλογικότητες, ξεβόλευε. Ο κατηγορούμενος δεν ήταν ένας κακός ξένος, ένας «Άλλος» πάνω στον οποίο μπορούσε μεγάλο μέρος της κοινωνίας να ρίξει το ανάθεμα και τις κατάρες του χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήταν γνησιότατο τέκνο αυτής της κοινωνίας. Έλληνας, οικογενειάρχης, στρατιωτικός, εκπρόσωπος της τάξης και της ασφάλειας. Επομένως, ας αναβληθούν για την ώρα οι κατάρες και τα αναθέματα, προκειμένου να ανασυρθούν σε «βολικότερες» συνθήκες.

Στην αγία ελληνική οικογένεια με το φωτοστέφανο της ετεροκανονικότητας, τα στόματα πρέπει να παραμείνουν ερμητικά κλειστά. Κάποιοι θα σοκαριστούν. Και μετά θα το ξεχάσουν. Μέχρι το επόμενο σοκαριστικό γεγονός. Μέχρι την επόμενη καταγγελία. Μέχρι την επόμενη αθώωση. Τι θα πούμε άραγε σε αυτά τα κορίτσια; Πού χωράει τόσο άδικο; Τόσος πόνος; Το «χρέος» προς την κοινωνία το έκαναν. Η κοινωνία τι έκανε γι’ αυτές;

Τι λέει αυτή η απόφαση για το επόμενο παιδί που θα βιαστεί, πιθανότατα από κάποιον συγγενή του; Λέει μη μιλάς. Γιατί θα ξαναβιαστείς από την αστυνομία, τον ανακριτή, το δικαστήριο, τους δικηγόρους. Μη μιλάς γιατί θα σε διαλύσουν, θα σε διασύρουν, θα σε ξεσκίσουν και μετά θα κλάψουν υποκριτικά αν χαθείς, αν δεν αντέξεις τόσο πόνο, τόσο άδικο. Και τα στόματα θα παραμένουν κλειστά, προκειμένου να μην διασαλευτεί μια διόλου κανονική «κανονικότητα».

Γι’ αυτό πρέπει να μιλήσουμε όλοι. Για όσες δεν κατάφεραν, δεν μπορούν ή δεν πρόλαβαν να μιλήσουν. Να ουρλιάξουμε όλοι. Όχι μόνο οι γυναίκες. Όλοι. Μέχρι η κραυγή να ακουστεί.

Το χρονικό της υπόθεσης πρωτοδημοσιεύτηκε στο Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό, από την Κική Σταματόγιαννη.

Αναμέτρηση

Tags

, , , , , , ,

Πέρυσι, 22 Μαρτίου, την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, είχα γράψει αυτό:

Αναμέτρηση

Να μετρηθούμε. Πόσες είμαστε; Να μετρηθούμε.

Να μετρηθούμε. Πόσες λείπουν; Να μετρηθούμε.

Το 2018, χάσαμε δεκατρείς. Τις θυμάσαι;

Ίσως την Ελένη.

Δεν είχε δώσει δικαιώματα.

-Ο θύτης;

-Όχι, το θύμα.

Τις άλλες τις θυμάσαι; Δεν τις θυμάσαι.

Εγκλήματα πάθους, εγκλήματα τιμής.

Ακόμα μια οικογενειακή τραγωδία.

Ακόμα μια δολοφονία.

Η Αγγελική, η Κατερίνα, προχτές η «Βουλγάρα» -ή μήπως ήταν Ρωσίδα;

Του ΄χε κάνει τη ζωή κόλαση. Τυφλώθηκε απ’ τη ζήλια του. Ήταν η κακιά στιγμή.

Αυτό το ταξί είναι βαμμένο με αίμα.

-Όσο κι αν ξεπλυθεί.

Πόσες θα είμαστε άραγε αύριο το πρωί;

Μόνο που δεν ήταν δολοφονία.

Ήταν γυναικοκτονία.

Να μετρηθούμε.

Να αναμετρηθούμε.

Με την πατριαρχία.

Ένας άγνωστος έρχεται σε σχόλιο να δηλώσει την ακριβή του διαφωνία. Ρωτάει:

-Τι σημαίνει «γυναικοκτονία»;

(Νόμιζα ότι είχαμε ξεμπερδέψει μ’ αυτή την επιχειρηματολογία).

Απαντάω ότι σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η βία κατά των γυναικών περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα πράξεων, από λεκτικές παρενοχλήσεις μέχρι την καθημερινή κακοποίηση, και στην άκρη αυτού του φάσματος βρίσκεται η γυναικοκτονία.

 

-Δεν υπάρχει τέτοιος όρος. Γιατί χρησιμοποιείτε όρους που δεν υπάρχουν;

Ο όρος πρωτοεμφανίστηκε το 1976, γιατί παρουσιάστηκε η ανάγκη να δημιουργηθεί. Κάθε μέρα δημιουργούμε νέους όρους, γιατί τους χρειαζόμαστε για να περιγράψουμε νέα πράγματα, νέα φαινόμενα, νέες έννοιες που ως τώρα ή δεν υπήρχαν ή δεν είχαμε αντιληφθεί.

 

-Γιατί δεν τη λέτε απλά ανθρωποκτονία;

Γιατί έχει δικό της όνομα. Γιατί ο σαφής χαρακτηρισμός ενός προβλήματος και ο διαχωρισμός του από τα άλλα, βοηθάει να δεις το πρόβλημα πιο καθαρά. Βοηθάει να ψάξεις να βρεις τι το προκαλεί, ώστε να πάρεις τα σωστά μέτρα για να αντιμετωπιστεί. Είναι ο ίδιος λόγος που μιλάμε για ισότητα μεταξύ των φύλων ή για ρατσισμό, και δεν είμαστε απ’ αυτούς που λένε «εγώ πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι» και «όλες οι ζωές μετράνε». Όταν εξισώνεις τα προβλήματα, δεν λύνεις κανένα.

 

-Και δηλαδή όποτε ένας άντρας σκοτώνει μια γυναίκα, είναι γυναικοκτονία;

Όχι. Γυναικοκτονία είναι όταν ένας άντρας σκοτώνει μια γυναίκα από πρόθεση, ακριβώς επειδή είναι γυναίκα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, γυναικοκτονία διαπράττει σύντροφος, πρώην σύντροφος ή πατέρας. Πριν φτάσει στη γυναικοκτονία, συνήθως απειλούσε, κακοποιούσε ή εκφόβιζε τη γυναίκα για χρόνια.

 

-Τι σημαίνει «τη σκοτώνει επειδή είναι γυναίκα»; Αν τη σκότωνε γι’ αυτό, θα σκότωνε οποιαδήποτε γυναίκα, όπως μπαίνουν οι άλλοι στους ναούς των αλλόθρησκων και πυροβολούν.

Έχεις δίκιο, αυτό είναι κομματάκι σαν λογικό άλμα, κάτσε να δω αν μπορώ να στο εξηγήσω.

Τη σκοτώνει γιατί τολμάει να ζήσει όπως θέλει τη ζωή της. Τη σκοτώνει γιατί τολμάει να του αντιμιλήσει. Τη σκοτώνει γιατί τολμάει να μην τον υπακούσει. Τη σκοτώνει γιατί τολμάει να διαλέξει εκείνη το σύντροφό της. Τη σκοτώνει γιατί τολμάει να τον απορρίψει. Τη σκοτώνει γιατί τολμάει να του πει όχι. Τη σκοτώνει γιατί τολμάει να τρέξει να ξεφύγει.

Τη σκοτώνει γιατί τολμάει να εξασκήσει δικαιώματα που ονομάζουμε ανθρώπινα.

ΑΛΛΑ, είναι γυναίκα.

Μανιακοί γυναικοκτόνοι

Tags

, , , , , , , , ,

Πριν ένα χρόνο, o 40χρονος Σκοτ Μπίρλι μπήκε σε ένα στούντιο γιόγκα στη Φλόριντα και άνοιξε πυρ, σκοτώνοντας δύο γυναίκες και τραυματίζοντας άλλες πέντε. Αμέσως μετά, αυτοκτόνησε. Ο Μπίρλι, που είχε κατηγορηθεί στο παρελθόν δύο φορές για επιθέσεις σε γυναίκες, ήταν ακόμα ένας άντρας που κρατούσε περήφανα τη σημαία των incel.

Ο όρος “incel”, προέρχεται από το “involuntary celibacy” και στα ελληνικά αποδίδεται ως «ακούσια αγαμία».

Τον Απρίλιο που μας πέρασε, ένας 25χρονος στον Καναδά διέπραξε άλλη μια μαζική δολοφονία, σκοτώνοντας δέκα και τραυματίζοντας δεκατέσσερις, πάλι κυρίως γυναίκες. Πριν διαπράξει το έγκλημα, δήλωσε στο φέισμπουκ ότι ξεκίνησε το “Incel Rebellion”, που σημαίνει Επανάσταση της Ακούσιας Αγαμίας.

Η θεωρία των incel είναι γνωστή σε πολλές σκοτεινές μεριές του ίντερνετ, ξεκινώντας από το Reddit, (το οποίο πλέον έχει καταργήσει το συγκεκριμένο sub-reddit), και μ’ αυτόν τον τρόπο αυτοπροσδιορίζονται άντρες που μισούν τις γυναίκες γιατί δεν τους κάθονται.

Αυτοί οι άντρες νομίζουν ότι οι γυναίκες δεν τους κάθονται επειδή είναι άσχημοι, ενώ αν ήταν ψηλοί, γωνιώδεις και μυώδεις, οι ίδιες γυναίκες θα πετούσαν τη σκούφια τους και το βρακί τους για να πηδηχτούν μαζί τους, γιατί όλες οι γυναίκες είναι αηδιαστικές τσούλες.

Στην πραγματικότητα, καμιά γυναίκα δεν θέλει να κάνει σεξ μαζί τους γιατί είναι μισογύνηδες, βλέπουν τις γυναίκες σαν άψυχα άβουλα αντικείμενα και είναι φρικτοί άνθρωποι με σοβαρή έλλειψη βασικών κοινωνικών δεξιοτήτων.

Αυτό όμως δεν τους σταματά από το να πιστεύουν ότι οι γυναίκες τους χρωστάνε σεξ, να συζητάνε μεταξύ τους διαδικτυακά πώς να τις εξαπατήσουν, να τις βιάσουν και να τις εκδικηθούν, ενώ δικαιολογούν κάθε μορφής βία προς τις γυναίκες γενικότερα. Ακόμα και τη γυναικοκτονία.

Μία από τις μεγάλες τους προσδοκίες είναι το κράτος πρόνοιας να μεριμνήσει για το δράμα τους και να θεσμοθετήσει την ανακατανομή γυναικών. Θέλουν δηλαδή να γίνει νόμος το ότι σε κάθε άντρα αντιστοιχεί τουλάχιστον μια γυναίκα και η πολιτεία να τους την παραχωρεί, σαν περιουσία, ώστε κανείς τους να μην μένει παραπονεμένος. Εννοείται, χωρίς η ίδια η γυναίκα να έχει δική της βούληση και δυνατότητα να την εκφράσει και να ακουστεί.

Οι incels πιστεύουν ότι ο φεμινισμός είναι ο υπέρτατος εχθρός και ότι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της σύγχρονης κοινωνίας: το ότι οι γυναίκες έχουν ελευθερία επιλογής.

Ούτε αυτή του Απριλίου ήταν η πρώτη μαζική δολοφονία από incel. Ο δολοφόνος τότε είχε αφιερώσει την πράξη του στον προηγούμενο, τον 22χρονο Έλιοτ Ρότζερ, αυτοαποκαλούμενο «ιδανικό υπέροχο τζέντλεμαν», που σκότωσε 6 ανθρώπους το 2014, αφήνοντας πίσω του σαν παρακαταθήκη ένα μανιφέστο 141 σελίδων, όπου εξηγούσε το μίσος του για τις γυναίκες εξαιτίας των οποίων ήταν ακόμα παρθένος. H κοινότητα των incels έκτοτε τον έχει ηρωοποιήσει.

Ακούσια Αγαμία. Γιατί για όλες τις γυναίκες που καλούνται να επιλέξουν μεταξύ των αντρών που θεωρούν ότι εκείνες οφείλουν να τους κάτσουν, ότι αν δεν τους κάτσουν πρέπει να τιμωρηθούν, που θα τις αντιμετωπίσουν σαν δοχείο αυτοϊκανοποίησης, που δεν θα τους νοιάζει να τις ευχαριστήσουν, που θα τις πιέσουν να κάνουν πράγματα που δεν θέλουν, και που αν παρόλα αυτά τους κάτσουν, θα τις πουν πουτάνες, είναι εκούσια αγαμία.

Γιατί ναι, αυτό θέλουν οι γυναίκες. Άλλωστε, εκείνες είναι που επιλέγουν.

Η φύση μας & βιασμός

Tags

, , , , , , , ,

Έχω πει πολλά κατά καιρούς για το βιασμό, και δεν έχω τολμήσει να πω αυτό, γιατί φοβάμαι ότι θα με κυνηγήσετε και θα με κατηγορήσετε για μισογυνισμό. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί θεωρώ το βιασμό απολύτως φυσικό.

Μα είναι, ας μην κρυβόμαστε. Ο βιασμός δεν είναι κάτι καινούριο, δεν είναι κάτι που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, συνέβαινε από πάντα και ήταν κάτι αναμενόμενο και φυσικό. Υπάρχουν ένστικτα. Ένστικτα διαιώνισης του είδους. Το αρσενικό έχει αυτό το ένστικτο γραμμένο στο DNA του κι αν ένα θηλυκό αρνηθεί με το καλό, η φύση είχε προνοήσει για να μην εξαφανιστεί το είδος, ώστε να γίνεται κι αλλιώς. Οπότε, το ισχυρό αρσενικό θα ικανοποιήσει την ανάγκη του με το «έτσι θέλω». Απόλυτα φυσικό. Γι’ αυτό οι άντρες έχουν ορμές. Είναι βιολογική ανάγκη, μην γελιόμαστε, το ίδιο συμβαίνει και με τα περισσότερα είδη, και η φύση όλοι ξέρουμε πως τα πάντα εν σοφία εποίησε.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που διάβασα για μια μικρή αράχνη που ζει στη Μέση Ανατολή, το είδος Stegodyphus lineatus. Τα θηλυκά, λοιπόν, την περίοδο που είναι να αναπαραχθούν, υφαίνουν τον ιστό τους σε κάτι θαμνάκια, και μέσα στον ιστό τοποθετούν κάτι σαν δίσκο που μέσα περιέχει 70-80 αυγά. Τακτοποιεί λοιπόν το δίσκο με τα αυγά η αραχνούλα Stegodyphus lineatus, ας την πούμε Στεγολίνα. Και, κάπου εκεί, μόλις τελειώσει αυτή τη δουλίτσα, τα εντόσθια της αρχίζουν να υγροποιούνται. Η Στεγολίνα παραμένει ψύχραιμη. Περιμένει τα αραχνίδια να εκκολαφθούν και μόλις συμβεί αυτό, τρυπάει το δίσκο για να απελευθερώσει τα γλυκούλια αραχνομωράκια.

Από την υγροποίηση των οργάνων της Στεγολίνας, έχει δημιουργηθεί μπόλικο υγρό στην κοιλίτσα της. Αυτό το άκρως θρεπτικό υγρό των εντοσθίων –σαν μαγειρίτσα- το κάνει επίτηδες εμετούλη για να ταΐσει τα αραχνομωράκια. Καθώς πιέζεται προσπαθώντας να ξεράσει, η διαδικασία της υγροποίησης εντείνεται, και δημιουργείται ακόμα περισσότερο υγρό που πλέον διαρρέει από το στόμα της. Τα λαίμαργα αραχνομωράκια μαζεύονται γύρω από το κεφάλι και το σώμα της για να φάνε. Εκείνη δεν κάνει καμία προσπάθεια να ξεφύγει, ίσα ίσα, αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξής της, το δέχεται αδιαμαρτύρητα. Τα μικράκια στο τέλος καταφέρνουν να τρυπήσουν τη μαλακή κοιλίτσα της και να δειπνήσουν στα υγρά, ζεστά και λαχταριστά εντόσθια. Η διαδικασία παίρνει μερικές ώρες -σαν το πασχαλινό τραπέζι- και στο τέλος η γλυκιά μητερούλα ανακηρύσσεται επίσημα νεκρή.

Αυτή η συμπεριφορά πολλών αραχνοειδών που ονομάζεται «μητροφαγία», παρατηρήθηκε τη δεκαετία του 70 από μια ομάδα ερευνητών με επικεφαλής το Γερμανό αραχνολόγο Ernst Kullmann, αλλά πρόσφατα διαλευκάνθηκαν οι πολύπλοκοι μηχανισμοί πίσω από το φυσικό αυτό γεγονός. Η ερευνήτρια Σάλομον έκανε μερικές δηλώσεις για την ανακάλυψη: «Φαίνεται αηδιαστικό αλλά δείχνει τον εκπληκτικό τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η εξέλιξη και η φυσική επιλογή. Είναι απίστευτο ότι αυτή η συμπεριφορά διαμορφώθηκε σαν ο καλύτερος τρόπος για ένα θηλυκό να πετύχει αναπαραγωγική επιτυχία, προσφέροντας το σώμα της στα μικρά της. Μας δείχνει πώς η φύση είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη».

Οι υπόλοιποι ερευνητές της ομάδας δεν ήταν διαθέσιμοι για σχόλια, καθότι πλέον περνούν τις μέρες τους ζωγραφίζοντας εφιάλτες, εσώκλειστοι σε ψυχιατρείο.

Η φύση δεν έφτιαξε τα πάντα με σοφία. Αυτό που μόλις διαβάσαμε είναι το αντίθετο της σοφίας. Εγώ να κάτσω πέντε λεπτά να σκεφτώ, θα σου βρω 10 τρόπους να κάνουν οι αράχνες μωρά, που να είναι 100% λιγότερο βγαλμένοι από ταινία τρόμου. Αυτό είναι χειρότερο από Human Centipede meets Two Girls One Cup. Λίγο παραπάνω να μ’ αφήσεις να κάτσω να σκεφτώ, θα σου φτιάξω αραχνο-αναπαραγωγή La La Land. Ταραντουλάλαλαντ. Θέλει μεγάλη προσπάθεια για να κάνεις την αναπαραγωγή τόσο φρικτή διαδικασία. Θέλει πολύ διεστραμμένο και τρομακτικό μυαλό για να θεωρείς αυτό το πράγμα «σοφία». Αυτό το πράγμα είναι κυρίως απόδειξη ότι δεν υπάρχει Θεός.

Και αυτό είναι η φύση, αυτό είναι όλο το σύμπαν. Τρελές ραντομιές που δοκιμάστηκαν τυχαία και οι περισσότερες απέτυχαν, αλλά κόντρα σε όλα τα στοιχήματα και τα δεδομένα, κόντρα στην κοινή λογική (και στη βασική ανθρώπινη αξιοπρέπεια), κάποιες δούλεψαν, εξελίχθηκαν και διαιωνίστηκαν.

Το αν κάτι είναι φυσικό, δεν έχει καμία σχέση με το αν είναι καλό ή σωστό. Αυτό λέγεται naturalistic fallacy, στα ελληνικά νατουραλιστική πλάνη. Που σημαίνει το να πιστεύεις ότι επειδή κάτι υπάρχει, θα έπρεπε να υπάρχει.

Κι όμως. Πάρα πολλά πράγματα που υπήρχαν πάντα, είναι τρομερά κακή ιδέα. Από πάντα.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που μπορεί να κρίνει τη φύση.

Κι αν αυτό ακούγεται βαρύγδουπο, έχω να σου πω ότι ακριβώς αυτό έχουμε κάνει ανά τους αιώνες, γι’ αυτό έχουμε πασχίσει να φτιάξουμε κοινωνίες και πολιτισμό. Γιατί κρίναμε ότι η φύση και το να παλεύεις κάθε μέρα για επιβίωση κυνηγώντας νεροβούβαλους στη στέπα, τρέχοντας μην σε φάει το λιοντάρι για ορεκτικό και αποφεύγοντας να σε ροπαλιάζει ή να σε βιάζει ο πιο φουσκωτός της φυλής, δεν είναι ιδανικό σενάριο για να αναπτύξεις τα εσωτερικά σου χαρίσματα όπως η ζωγραφική με εκχύλισμα πορφυρών ανθών και η σύνθεση μελωδίας σε έγχορδο από καύκαλο χελώνας. Θες λίγο ηρεμία για να αφοσιωθείς σ’ όλα αυτά, θες να έχεις καθαρό μυαλό, θες να νιώθεις κομματάκι ασφάλεια.

Η «επιστροφή στη φύση» είναι ελκυστικό κόνσεπτ για δύο είδη ανθρώπων: α) γι’ αυτούς που δεν θα επιβίωναν ούτε μισαωράκι και θα καταβροχθίζονταν από περαστική τίγρη ενώ έψαχναν το θάμνο με τα γκότζι μπέρι χωρίς γλουτένη, και β) για τύπους που πιστεύουν στο «φυσικό προνόμιο» και στο «δίκιο του ισχυρού» και καλό θα ήταν να τους αφήναμε πράγματι ελεύθερους στη φύση μακριά από τον πολιτισμό, χωρίς χάρτη, μαχαίρι και νερό, αφού τους έχουμε δέσει τα μάτια στο δρόμο να μην μπορούν να γυρίσουν πίσω. Τύπους σαν το Θανάση. -Ποιο Θανάση; Θα σου πω.

Για να μπορέσουμε λοιπόν όλοι να ασχοληθούμε με τα κρυμμένα μας ταλέντα και τις εσωτερικές αναζητήσεις αντί για αναζητήσεις τροφής, μαζευτήκανε τρεις νοματαίοι ένα ωραίο πρωί και φτιάξανε πολιτισμό. (Δεν έγινε ακριβώς σε ένα πρωί, αλλά ΟΚ). Και, κάποια στιγμή, ήταν ώρα να μιλήσουν και για το βιασμό.

Και αποφασίζουν όλοι μαζί με συνοπτικές διαδικασίες ότι ο βιασμός είναι κακό πράμα και καλό είναι να μη γίνεται, οπότε ας τον κάνουμε παράνομο για να τον αποφύγουμε. Και πετάγεται ο Θανάσης.

-«Ναι ρε παιδιά, αλλά αφού συμβαίνει και στη φύση, άντρες είμαστε, έχουμε ορμές, τι να κάνουμε;»

Και του απαντάνε: «Ρε Θανάση μη λες μαλακίες, αφού γι’ αυτό μαζευτήκαμε εδώ και τα συμφωνήσαμε, δεν είναι σωστό να βιάζεις, βρες μία που να θέλει, αλλιώς τράβα μια μαλακία να σου περάσει».

-«Μα καμία δε με θέλει» λέει ο Θανάσης, «ενώ είμαι Καλό Παιδί, κι έχω και δικό μου αμάξι με δυο άλογα, άσε που φοράνε και κάτι κοντούς χιτώνες και ξέρεις τι θα μπορούσα να τους κάνω εγώ και δεν το κάνω και δεν το εχτιμάνε;»

-«Ρε συ Θανάση, τα ‘χουμε ξαναπεί, μην είσαι μαλάκας, δεν είσαι καλό παιδί απλά επειδή δεν τις βιάζεις. Και αν δεν σε θέλει, δέξου το, δεν σε θέλει. Πλύσου (γενικά), διάβασε κάνα βιβλίο να ξεστραβωθείς και δοκίμασε με άλλη».

-«Ναι αλλά για τους κοντούς χιτώνες δε λέτε, ούτε για τις φωτογραφίες στο Ινσταγράμμιο, κι αν δεν θέλει να τη βιάσουν τότε γιατί τους φοράει;»

-«Γιατί έτσι γουστάρει ρε Θανάση, εσύ το καλοκαίρι που κυκλοφορείς με το κοντό χιτώνιο και τη ρώγα απέξω, το κάνεις γιατί θες να σε βιάσουν;»

-«Ναι, αλλά μερικές φορές πίνουν και κρασί ανέρωτο και φλερτάρουν, μην μου πείτε ότι ούτε τότε θέλουν!»

-«Ρε Θανάση γαμώ την μπιιιιιπ μου γαμώ, μα τω δωδεκάθεο, τίποτα που κάνει ποτέ καμία δεν είναι γιατί θέλει να τη βιάσουν, ούτε καν γιατί θέλει απαραίτητα να κάνει σεξ, απλά να διασκεδάσει θέλει όπως κι εσύ, και αν της κάνεις τίποτα που δεν θέλει, εύχομαι να σαπίσεις στη φυλακή».

-«Ναι, αλλά γυναίκες είναι, δεν ξέρουμε ποτέ τι θέλουν, μπορεί να λένε ότι δεν θέλουν αλλά τελικά να θέλουν, έτσι δεν είναι;»

-«Κρατάτε με ρε, θα τον σκοτώσω τον καργιόλη, άμα πλησιάσεις ξανά την αδερφή μου ρε, θα σου κόψω τ’ αρχίδια, μ’ ακούς; Ρε μπορούμε να τον πάμε κάπου να τον φάνε τ’ άγρια θηρία; Έλα Θανάση μαχητή μου, έλα να γίνεις παίκτης στο Σαρβάιβορ».

Η φύση δεν «ξέρει καλύτερα». Γιατί τη φύση δεν τη νοιάζει. Τη φύση δεν την ενδιαφέρει τι είναι καλό και τι είναι κακό, τι είναι δίκαιο και τι άδικο, τι είναι λάθος και τι σωστό. Η φύση δεν κρίνει. Η φύση τα δοκιμάζει όλα, ποντάρει σε όλα κι ό,τι κάτσει. Η φύση είναι στ’ @ρχίδια της. Ο άνθρωπος είναι που κρίνει. Που αποφασίζει σε τι περιβάλλον θέλει να ζήσει.

 

Υπάρχει ένα παράσιτο της οικογένειας Mermithidae, νηματωδών σκουληκιών που (για άλλη μια φορά) γαμούν τη ζωή κάποιων ταλαίπωρων αραχνών. Είναι λοιπόν μια αράχνη, ας την πούμε Μπομπ, που κυκλοφορεί αμέριμνη κάνοντας ό,τι κάνουν οι αράχνες. Και, σε κάποια φάση, ο Μπομπ τρώει κάτι που δεν θυμάται πόσες ώρες είχε μείνει εκτός ψυγείου, και λέει «μαλακία, θα με πάει σερπαντίνα». Πράγματι, Μπομπ, έτσι θα σε πάει, αλλά όχι πριν σου συμβούν πολύ χειρότερα.

Γιατί, βλέπεις, στο γεύμα του Μπομπ υπήρχε ένα νεογνό νηματώδες σκουλήκι Mermithid, το οποίο τώρα βρίσκεται μέσα στον Μπομπ, ο οποίος αρχικά έχει μόνο μια ελαφριά δυσπεψία -δεν είναι τίποτα, λέει, θα του περάσει. Αλλά το νεαρό σκουλήκι έχει εγκατασταθεί στο Μπομπ και έχει άλλα σχέδια. Προς το παρόν τρέφεται με τα υγρά του Μπομπ αλλά προχωρά και σε άλλα λαχταριστά κομμάτια του, όπως μύες και αδένες (συμπεριλαμβανομένων και σπερματικών αδένων, μια ευχάριστη συγκυρία που ονομάζεται παρασιτικός ευνουχισμός).

Ο Μπομπ σταδιακά νιώθει όλο και χειρότερα και σιχτιρίζει που δε βρίσκει πουθενά ιμόντιουμ, αλλά δεν πεθαίνει. Όχι. Όταν λέμε θρίλερ, εννοούμε να μην ξανακοιμηθείς ποτέ, όχι μισές δουλειές. Ο Μπομπ σιγά-σιγά καταλήγει εσωτερικά να είναι κυρίως σκουλήκι και ελάχιστα Μπομπ, παρόλο που ακόμα μπορεί να εκτελέσει κάποιες βασικές λειτουργίες, όπως να περπατήσει. Αυτό συμβαίνει για έναν και μόνο λόγο. Διότι ως ξενιστής, έχει μια τελευταία αποστολή: να βρει νερό. Το σκουλήκι Mermithid, στην ελεύθερή του μορφή χρειάζεται να βρίσκεται σε νερό για να ζήσει, και ως παράσιτο έχει τη δυνατότητα να ελέγξει το Μπομπ ώστε να αναζητά απεγνωσμένα το υγρό στοιχείο, νομίζοντας ότι το κάνει με τη θέλησή του. Μόλις το βρει, μπορεί ακόμα και να πάει να περπατήσει μέσα στο νερό, αλλά συνήθως αυτό δεν θα χρειαστεί. Το σκουλήκι διαισθάνεται την ύπαρξη νερού και ως Άλιεν ξεσκίζει ό,τι απέμεινε από το Μπομπ και βγαίνει στο φως, έτοιμο να πλατσουρίσει, αφήνοντας πίσω του το άψυχο κουφάρι. RIP Μπομπ.

Αυτό τον τρόπο επέλεξε η φύση για να ταΐσει ένα σκουλήκι και να το πάει σε μια λακκούβα νερό. Και τη σκηνή Άλιεν-Μπομπ τυγχάνει να την έχω δει σε βίντεο στο γιουτιούμπ. Κι εκεί ήταν που έκατσα και σκέφτηκα σοβαρά τις επιλογές μου στη ζωή και τι με έκανε να φτάσω ως εκεί, πού πήγαν όλα λάθος και αν μπορεί έστω και τώρα, κάτι να διορθωθεί.

Είχα ξεκινήσει, θυμάμαι, με βιντεάκια με γατιά. Όμορφα χνουδωτά γατιά που αγαπιούνται και σου κάνουν «μπουπ» με τη φάτσα τους στη φάτσα σου και απλώνουν το χέρι στο χέρι σου να τα χαϊδέψεις και πλένουν τη φάτσα τους και μπαίνουν σε κουτιά και όλα είναι όπως πρέπει, άκακα και γουργουριστά.

Ξέρεις πώς κάνουν σεξ τα γατιά;

Κι αν δεν ξέρεις, θα μάθεις. Οι γάτες λοιπόν, δεν έχουν ωορρηξία μέχρι αφού πηδηχτούν. Αλλά, μπόνους, μπορούν να μείνουν έγκυες από πολλά διαφορετικά αρσενικά σε μια μόνο γατοφουρνιά. Τι χρειάζεται για να τους έρθει ωορρηξία; Να εκκριθεί μια ορμόνη υπεύθυνη να ξεκινήσει τη διαδικασία. Πώς λειτουργεί όλο αυτό; Είναι πολύ απλό. Το αρσενικό γατοπέος είναι φτιαγμένο σαν συρματόπλεγμα. Έχει μυτερές ακίδες σαν γαντζάκια, που χρησιμεύουν και για να «ξύνουν» τα τοιχώματα του κόλπου από το σπέρμα των άλλων αρσενικών ώστε να υπερισχύσει αυτό που ζευγαρώνει εκείνη τη στιγμή, αλλά και για να διεγείρουν την ορμόνη που προκαλεί την ωορρηξία.

Και, αυτά τα γαντζάκια που ξύνουν εκεί τον κόλπο, δεν πονάνε; Η μητέρα-φύση έχει προνοήσει ώστε να μουδιάζει ή ο κόλπος τους να είναι από ατσάλι ξέρω ‘γω και να μην το νιώθουν; Όχι βέβαια βρε κουτό! Φυσικά και πονάνε και πληγώνονται και υποφέρουν, γι’ αυτό τις δαγκώνουν στο σβέρκο τα αρσενικά όταν ζευγαρώνουν, για να μην μπορούν να ξεφύγουν. Αλλά η αναπαραγωγή λειτουργεί άψογα!

Εμένα αυτή η γνώση χειροτέρεψε την ποιότητα ζωής μου, ειλικρινά. Γιατί οκ, άλλο οι αράχνες, κι άλλο τα γατιά. Τα γατιά είναι σχεδόν άνθρωποι. Τα γατιά είναι καλύτερα από άνθρωποι. Τα γατιά πλένονται.

Δεν θέλω να ξανακούσω κανένα επιχείρημα του κώλου που είναι βασισμένο στη «σοφία της φύσης». Ο άνθρωπος διαφέρει από τα άλλα πλάσματα μόνο και μόνο γιατί μπορεί να ξεφύγει από τη φύση του. Να υπερβεί τη φύση του. Και από τη στιγμή που ξέρει, οφείλει να το κάνει. Να φτιάξει έναν κόσμο καλύτερο από τη φύση.

Την τύχη του Μπομπ σε κάθε Θανάση.

Ζητούνται φεμινιστές

Tags

, , , , , , ,

Στην αέναη προσπάθεια να μην μας παίρνει από κάτω τα μοναχικά Σαββατόβραδα, και να τα περνάμε με κάποιον αγκαλιά, με νέτφλιξ και πίτσα ιδανικά, πολλές από εμάς μιλάμε με αγνώστους κατά καιρούς, και πλέον, τα πράγματα είναι ένα επίπεδο πιο δύσκολα.

Γιατί εκτός από το να μην είναι ηλίθιος, να έχει λίγο πλάκα και να μην μας πιάνει θλίψη όταν τον κοιτάμε στη φάτσα (αλλά και να μην είναι φασίστας), χρειάζεται να προσπαθούμε να καταλάβουμε από την αρχή και κάτι άλλο, που παλιότερα προσπερνούσαμε ανέμελα, γιατί είχαμε ζαλιστεί απ’ τις πεταλουδίτσες στο στομάχι που κατέκλυζαν την ύπαρξή μας κάθε φορά που ο λεγάμενος έστελνε μήνυμα.

Το αφήναμε και περνούσε απαρατήρητο γιατί είχε πλάκα και μας κοίταζε στα μάτια, αλλά μια ωραία πρωία που ξεστόμιζε κάτι ρουφώντας τον καφέ και τσεκάροντας το κινητό, ένα σχόλιο για εκείνον άκακο και καθημερινό, εμείς ξαφνικά συνειδητοποιούσαμε το πόσο λάθος κάναμε διότι ο έρωτας δεν είναι και τόσο τυφλός αλλά σίγουρα είναι κουφός, και μετά κοπανάγαμε το κεφάλι μας στον τοίχο, μια και δεν μπορούσαμε να κοπανήσουμε το δικό του και να του αλλάξουμε μυαλό, δυστυχώς.

Τουτέστιν, ένα συχνό φαινόμενο στη ζωή μου τα τελευταία χρόνια, ήταν να μένω άγρυπνη ως τα χαράματα και να συζητάω, να τσακώνομαι, να αναλύω, να επιχειρηματολογώ, προσπαθώντας μάταια να εξηγήσω σε αδιάφορους για το θέμα αγνώστους, που έτυχε και μου την έπεσαν και μετά το μετάνιωσαν πικρά, ότι η πατριαρχία είναι παντού γύρω μας και εξαιτίας της περνάμε όλοι φρικτά. Λέω το έκανα παλιά, γιατί δεν το κάνω πια. Είναι επίπονο, είναι εξουθενωτικό, σπάνια αξίζει την προσπάθεια, και πλέον θέλω να με προστατεύω, επιλέγοντας τις μάχες μου πιο σοφά.

Αλλά τότε που ακόμα είχα αντοχές, μιλούσα, ακόμα κι αν ένιωθα τη ματαιότητα, γιατί είχα μια ελπίδα. Γιατί θέλω να πιστεύω ότι όσο μιλάω, παρόλο που εκείνη την ώρα δεν το βλέπουν, κάποιοι ίσως κάτι να υποψιάζονται, έστω κι αμυδρά. Όχι ότι αλλάζουν κοσμοθεωρίες σε μια νύχτα, φυσικά, αλλά ποιος ξέρει, μπορεί να το δουν κάπου γραμμένο μετά, και μετά κάπου αλλού, χιουμοριστικά, μετά σε μια ταινία ή σε μια σειρά, και μετά να το πει κάποιος που σέβονται ή θαυμάζουν ειλικρινά, και τότε, κάπως, κάτι μπορεί να έρθει και να κάνει κλικ, και να συνέβαλε στο όλο πράγμα εκείνη η βραδιά. Ναι, είμαι ρομαντικιά.

Πριν επενδύσουμε στον εκάστοτε υποψήφιο, λοιπόν, χρειάζεται να ψυχανεμιστούμε αν θεωρεί ότι κατά βάθος οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άντρες. Ομολογώ ότι είναι σπάνιο να πετύχεις τέτοιο διαμάντι που θα στο θέσει τόσο ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές, αλλά αν τον αφήσεις να εκφραστεί, θα πει «εσείς οι γυναίκες είστε…» και πρόσθεσε εδώ όποιο στερεότυπο θες: συναισθηματικές, κυκλοθυμικές, ματαιόδοξες, ακατανόητες, εγκεφαλικές, ζηλιάρες, πονηρές, εκδικητικές, ύπουλες, εμμονικές, καταναλωτικά όντα, πολύπλοκα όντα, και όλα αυτά που έχουμε βαρεθεί να ακούμε όλη μας τη ζωή.

Θα πει ότι ο προορισμός της γυναίκας είναι να γίνει μάνα, και καθήκον της να προσέχει τα παιδιά και το σπίτι της, θα πει ότι η γυναίκα οφείλει να περιποιείται τον εαυτό της για να είναι όμορφη και σέξι αλλά συγχρόνως πρέπει να ‘ναι κυρία και να μην δίνει δικαιώματα, και βέβαια θα πει ότι η γυναίκα δεν είναι σαν τον άντρα, μην τα ισοπεδώνουμε όλα, κι αν έχει κάνει σεξ με πάνω από πέντε-έξι, πάει να πει ότι δεν είναι για κάτι σοβαρό και δεν κάνει για σκέση.

Μπορεί και να αναπτύξει το θέμα από την ανάποδη πλευρά, και να σολάρει με τα «εσείς οι γυναίκες είστε ανώτερα όντα από εμάς τους άντρες, που σκεφτόμαστε πολύ απλά, και το μόνο που θέλουμε είναι…» και πρόσθεσε πάλι ένα στερεότυπο που να αντιπροσωπεύει την ουγκ ματσίλα.

Θα τα πει και πιο διακριτικά, πιο υπόγεια, αυτά που δεν είναι εμφανή με την πρώτη ματιά. Θα πει εγώ δεν πιστεύω στο φεμινισμό αλλά στο ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, θα πει ο φεμινισμός δεν χρειάζεται πια στη Δύση, θα πει δεν υπάρχει κουλτούρα του βιασμού, είναι μεμονωμένα τα περιστατικά, αλλά ντάξει, τι έκανε κι εκείνη στο σπίτι αγνώστου απ’ την πρώτη βραδιά; θα πει «ναι, αλλά για τις ψευδείς κατηγορίες βιασμών δεν λέτε», και γιατί χρησιμοποιείτε τη λέξη «γυναικοκτονία», ήταν απλά μια δολοφονία. Αυτοί είναι οι χειρότεροι, χωρίς αμφιβολία.

Πολλοί φερέλπιδες νέοι για τους οποίους είχες ψηλές προσδοκίες, έχουν χαθεί σ’ αυτό το επίπονο αλλά ανελέητο ξεσκαρτάρισμα. Μηδένα προ φεμινιστικής συζήτησης μακάριζε.

Και, αναπόφευκτα, αυτό το βουβό δράμα οδηγεί στην καχυποψία σε κάθε νέα γνωριμία, και στην ψυχοφθόρα αίσθηση ότι για πάντα οφείλεις να εξηγείς ακριβώς γιατί αυτό που λέει ο άλλος, είναι μαλακία. Μερικές φορές, το αντίο είναι εύκολο και προφανές, μερικές όμως νιώθεις ότι μπορεί να γίνεσαι λίγο άδικη, απότομη και «υπερβολική».

Φυσικά και δεν είσαι υπερβολική. Έχεις κάθε δίκιο πλέον να λες άντε γεια, θέλω να ξέρεις ήδη. Θέλω να έχεις καταλάβει. Θέλω να θέλεις ισότητα. Να θες ουσιαστική ισότητα σε κάθε πτυχή της ζωής. Θέλω να είσαι φεμινιστής. -Θέλω και να κάνεις σεξ σαν φεμινιστής.

Αλλά συγχρόνως συνειδητοποιείς ότι εκεί έξω o κόσμος δεν είναι όπως στο σάιτ που βρίσκεσαι τώρα, και ότι είναι δύσκολο όταν ο άλλος δεν έχει έρθει ποτέ σε επαφή ή σε τριβή με μια μη-πατριαρχική συλλογιστική, ξαφνικά να τον πυροβολείς με ιδέες και θεωρίες που του φαίνονται παράλογες, που του ανατρέπουν τα δεδομένα, και μάλιστα να τις λες θυμωμένα.

Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπαίνουν στον κόπο να αμφισβητήσουν τις πατροπαράδοτες αξίες, τις εσωτερικεύουν σαν ακλόνητες αλήθειες, και προχωρούν στη ζωή διαιωνίζοντας ό,τι έμαθαν παιδιά, εκτός κι αν συμβεί μια κοσμογονική αλλαγή.

Αλλά υπάρχουν κάποιοι εκεί έξω που δεν θεωρούν ότι είναι φεμινιστές, αλλά είναι της προκοπής. Που θα καταλάβαιναν αν έβλεπαν, που θα συμφωνούσαν αν άκουγαν, που θα έκαναν το σωστό αν διάβαζαν. Αυτοί είναι το θέμα. Αυτοί, που κατά τα άλλα μπορεί και να είναι αυτό που θες (μόνο που αυτά τα άλλα είναι πολλά, γιατί η πατριαρχία διαποτίζει τα πάντα, όσο κι αν δεν το θες). Ούτε μ’ αυτούς οι συζητήσεις δεν είναι απλές.

Όταν σου γκρεμίζουν το σπίτι που μεγάλωσες, ακόμα κι αν το βλέπεις ότι ήταν σάπιο κι ετοιμόρροπο, και πάλι, αντιστέκεσαι. Είναι ανθρώπινο. Και δεν είναι άντρες, είναι άνθρωποι.

Γι’ αυτό, τι να πω. Κουράγιο. Τουλάχιστον, όταν είμαστε μόνες, περισσεύει πίτσα και για μπραντς την Κυριακή.

Οργασμικό κενό

Tags

, , , , , , , ,

Έχω γράψει κάτι παλιότερα για το οργασμικό κενό, ένα κείμενο που έκανα και video στο youtube και είναι πραγματικά ντροπιαστικό, αλλά αν μιλούσα για το θέμα, δεν θα έγραφα πλέον αυτό. Και η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να μπω στη διαδικασία να γράψω για το οργασμικό κενό, παρόλο που συχνά εξηγώ γιατί υπάρχει, και ότι φταίει η πατριαρχία και γι’ αυτό.

Οργασμικό κενό ονομάζουμε την τεράστια διαφορά που προκύπτει αν συγκρίνεις το πόσες φορές έχουν οργασμό οι άντρες όταν κάνουν σεξ με γυναίκες, σε σχέση με το πόσες φορές έχουν οργασμό οι γυναίκες όταν κάνουν σεξ με άντρες.

Δεν ήθελα να γράψω για το οργασμικό κενό, παρόλο που είμαι θυμωμένη με την κοινωνία που στερεί από τις γυναίκες την ερωτική επιθυμία ή δεν τους επιτρέπει να θέλουν σεξ για το σεξ σαν αυτοσκοπό, θυμωμένη με τον Φρόιντ για την ανοησία για την ώριμη απόλαυση τη γυναικεία, που σημαίνει φυσικά σεξ διεισδυτικό, και θυμωμένη με τον εαυτό μου που όλο αυτό το είχε ανεχτεί στο παρελθόν, για τόσον καιρό.

Δεν ήθελα να γράψω για το οργασμικό κενό από το πρίσμα το φεμινιστικό, γιατί ακόμα και να μην έχει ιδέα κάποιος από φεμινισμό, το πράγμα είναι απλό.

Αν δεν σε νοιάζει να απολαύσουμε και οι δυο μας τη βραδιά, αυτό που θέλεις στην ουσία, είναι σεξεργασία, γι’ αυτό καλύτερα να απευθυνθείς σε επαγγελματία.

Το 1905, λοιπόν, ο Φρόιντ δήλωσε ότι ο κλειτοριδικός οργασμός είναι ένα φαινόμενο που σχετίζεται με την πρώιμη ηλικία της γυναίκας και μέχρι εκείνη να φτάσει την εφηβεία. Είπε ότι όταν ένα κορίτσι ενηλικιωθεί και φτάσει στην ωριμότητα, τότε πλέον μπορεί να έρχεται σε οργασμό «σωστά», δηλαδή κολπικά. Που σημαίνει αποκλειστικά με κολπική διείσδυση, χωρίς διέγερση της κλειτορίδας. Μόνο που ο Φρόιντ δεν είχε απολύτως κανένα δεδομένο ή αποδεικτικό στοιχείο στο οποίο να βασίζει αυτή τη δήλωση. Παρόλα αυτά, «αφού το είπε ο Φρόιντ, έτσι θα ‘ναι». Και μας γάμησε.

Πριν βγούμε απ’ τα ζεστά και πατήσουμε τα κλάματα, πριν αποφασιστεί τι φύλο θα είναι το παιδί, όλοι ξεκινάμε με το ίδιο εξάρτημα ανάμεσα στα πόδια μας, που πρόκειται να εξελιχθεί σε εξωτερικά γεννητικά όργανα. Όταν μπαίνουν όλα σε μια σειρά και αναλαμβάνουν τα χρωματοσώματα ΧΧ και αποφασίζεται ότι «το κοριτσάκι μου θα είναι μια πριγκίπισσα», για τα μελλοντικά κορίτσια, το εξάρτημα που λέγαμε, γίνεται κλειτορίδα. Όταν μπουκάρει η τεστοστερόνη, αντίστοιχα, και το ΧΥ αποφαίνεται ότι το μωρό θα γίνει αγόρι και «το δικό μου το παιδί θα είναι Ολυμπιακός», για τα μελλοντικά αγόρια, το εξάρτημα γίνεται πέος. Αλλά, κατά βάθος, ξεκίνησε ως το ίδιο εξάρτημα.

Η κλειτορίδα είναι το μόνο όργανο στο ανθρώπινο σώμα, του οποίου ο αποκλειστικός ρόλος είναι η απόλαυση. Έχει 6.000 νευρικές απολήξεις, ενώ το εσωτερικό του κόλπου, ψιλά πράγματα -αν και εκεί στην είσοδο, στο μυθικό σημείο G, κάτι γίνεται.

Βγάζοντας τον Φρόιντ τελείως κομπλεξικό, οι σύγχρονες έρευνες αποδεικνύουν ότι σε ένα ποσοστό 75-80%, οι γυναίκες μπορούν να φτάσουν στην κορύφωση είτε αποκλειστικά διεγείροντας την κλειτορίδα άμεσα (δηλαδή αν κάποιος τη γλείψει ή τη χαϊδέψει, ή με έναν δονητή) ή με συνδυασμό διείσδυσης και κλειτοριδικής διέγερσης ή ακόμα και με έμμεση διέγερση, όταν η στάση είναι τέτοια που βοηθάει.

Από εκείνο το 25% που χαίρεται μόνο με διείσδυση, είναι πολλές αυτές που χωροταξικά έχουν την κλειτορίδα κάπως πιο κοντά στον κόλπο, ώστε βοηθιέται το θέμα από μόνο του. Με την προϋπόθεση ότι το σεξ θα κρατήσει για κάνα δεκάλεπτο. Στο δίλεπτο, σόρι, ακόμα και για το 25%, δεν γίνεται δουλειά. Θέλει το χρόνο του.

Το πρόβλημα, λένε, είναι ότι το σεξ τελειώνει όταν τελειώνει ο άντρας. Διαφωνώ. Δεν έχουμε πρόβλημα να τελειώνει το σεξ όταν τελειώνει ο άντρας. Έχουμε πρόβλημα να τελειώνει το σεξ χωρίς να έχουμε τελειώσει εμείς. Ας σταματήσουν να μας κερνάνε ποτά και να μας ανοίγουν τις πόρτες, απλά ας μας τελειώνουν πρώτες.

Προς το τέλος της δεκαετίας του 80 και στη δεκαετία του 90, ήταν πολλές αυτές που αναστέναζαν, φώναζαν, ούρλιαζαν και τέλος πάντων υποκρίνονταν ότι έφταναν σε οργασμό, ενώ από μέσα τους μετρούσαν τις ρωγμές στο ταβάνι, σκέφτονταν εκείνο το ζευγάρι πλατφόρμες που είδαν στη βιτρίνα και τι ώρα έχουν κλείσει πεντικιούρ αύριο.

Ήταν αυτές που είχαν καταπιεί αμάσητο το αφήγημα του Κουλ Γκερλ, που σημαίνει ότι για να θεωρείται κάποια σέξι, οφείλει να προσποιείται ότι είχε οργασμό. Για να κάνει τον άντρα να αισθάνεται ότι είναι καλός εραστής, και να χαϊδεύει το δικό του εγωισμό.

Το πράγμα δυστυχώς δεν έχει αλλάξει και πολύ. Πέρασαν τα χρόνια αλλά ακόμα κάτι δεν πάει καλά. Γιατί, είπαμε, στις επίσημες έρευνες, έχουμε μόνο ένα 25% από γυναίκες που πετάνε το καουμπόικο καπέλο τους και φωνάζουν «γίιι-χααα!» με το μέσα-έξω. 25% το πολύ.

Μόνο που, γνωρίζουμε τόσους άντρες που ορκίζονται ότι οι περισσότερες γυναίκες με τις οποίες έχουν κάνει σεξ, ήταν «κολπικές». Οι αιώνιες πρώην που είχαν πολλαπλούς οργασμούς και τέλειωναν στα ενενήντα δευτερόλεπτα με το «κομπρεσέρ» σαν πορνοστάρ, που αναρωτιέσαι αν όλοι επιτέλους είχαν την ίδια πρώην, και πώς τους προλάβαινε και δεν κουραζόταν αυτό το δόλιο το κορίτσι. Οπότε, ή οι άντρες λένε ψέματα, ή οι γυναίκες τούς έχουν κάνει να τα πιστέψουν, σε μια πράξη που μας καταδικάζει σε έναν φαύλο κύκλο σεξουαλικής δυστυχίας.

Γιατί το να προσποιείσαι οργασμούς, είναι σαν να σου λέει ο εργοδότης να δουλεύεις τσάμπα, και να λες βεβαίως, ευχαριστώ. Το να προσποιείσαι οργασμούς, είναι σαν να σε κλέβει στα ρέστα ο ταξιτζής, και να του αφήνεις και πουρμπουάρ δύο ευρώ. Το να προσποιείσαι οργασμούς, είναι σαν να σου σερβίρουν σούπα χλιαρή με τρίχα κατσαρή, και να δίνεις συγχαρητήρια στον σεφ, για τη μυστική του συνταγή. Το να προσποιείσαι οργασμούς, είναι σαν να προσπαθείς να ανοίξεις το κινητό, και να βάζεις επίτηδες λάθος κωδικό. Το να προσποιείσαι οργασμούς, είναι σαν να θες να πας Παγκράτι, και να βάζεις στον πλοηγό Κολωνάκι. Το να προσποιείσαι οργασμούς, είναι σαν να μαθαίνεις στο σκύλο σου να ξαπλώνει, όταν αυτό που θες, είναι να σου φέρει το μπαλάκι.

Το να προσποιείσαι με κάποιον οργασμούς και να χωρίζεις, είναι σαν να πηγαίνεις επίσκεψη με δώρο σπασμένο διακοσμητικό, που σου είχαν κάνει δώρο εσένα, πριν από καιρό. Αν είσαι άντρας και είσαι σίγουρος ότι καμιά δεν προσποιούταν μαζί σου οργασμό, κοιτάξου στον καθρέφτη και ψάξε τις ρωγμές.

Απ’ την άλλη, όταν οι γυναίκες μιλάμε για οργασμικό κενό, εμφανίζονται διάφοροι που μας κατηγορούν ότι φταίμε εμείς που δεν λέμε ξεκάθαρα τι θέλουμε, και το κρατάμε μυστικό. Δεν ξέρω πόσες ιστορίες χρειάζεται κανείς από εμάς που το είπαμε, όχι απλά σε τυχαία ραντεβού περιστασιακά, αλλά σε ανθρώπους που γουστάραμε, ερωτευτήκαμε ή και αγαπήσαμε πραγματικά.

Εν τω μεταξύ, όταν ο άλλος έχει στο μυαλό του ότι θα έπρεπε να ικανοποιείσαι όπως ικανοποιείται κι αυτός, με διείσδυση δηλαδή, και όλα τα άλλα είναι περιττά, θα προτιμούσες να είσαι ξαπλωμένη στην καρέκλα του οδοντίατρου και να σου κάνουν απονεύρωση, παρά να του επικοινωνήσεις ότι για να ευχαριστηθείς κι εσύ τη σεξουαλική συνεύρεση, χρειάζεται να κάνει κάτι έξτρα.

Παρόλο που ο άλλος βέβαια δεν έχει κανένα πρόβλημα να σου δείξει με ευγενικές και διακριτικές χειρονομίες το πόσο θα ήθελε να τον ικανοποιήσεις με τον φάρυγγά σου για κάνα 20λεπτο, ανεξάρτητα αν κινδυνεύεις να ξεράσεις ή/και να πάθεις εξάρθρωση της κάτω σιαγόνας.

Αλλά το είπαμε. Το είπαμε όσο πιο γλυκά γινόταν και διακριτικά, κι εκείνοι στην ιδέα ότι πρέπει να καταβάλλουν προσπάθεια για να είναι η απόλαυση αμοιβαία, προσβλήθηκαν, ξενέρωσαν, προσπάθησαν να μας πείσουν ότι δεν λειτουργούμε φυσιολογικά, (σε αντίθεση με τις πρώην τους που δεν είχαν ποτέ παράπονο, φυσικά), και χρειάστηκε να παραμερίσουμε την ντροπή, την πικρία, το γαμώτο και την αδικία, και να τους παρηγορήσουμε κιόλας μετά, που τους πλήξαμε τον εγωισμό και τους χαλάσαμε τη βραδιά.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και ένα ρεύμα που υποστηρίζει ότι εσύ η γυναίκα είσαι υπεύθυνη για τον δικό σου οργασμό, κι αν δεν φροντίζει ο άλλος γι’ αυτόν, τότε μπορείς να φροντίσεις εσύ.

Αλλά αν ήταν να τραβήξω μαλακία όχι επειδή δεν δουλεύει κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή, αλλά απλά επειδή ο άλλος δεν βλέπει το λόγο να προσπαθήσει, καθόμουν και στο κρεβάτι μου σε πρωτόγονη κατάσταση, άβαφτη και με άλουστο μαλλί, να βλέπω ό,τι γουστάρω στο νέτφλιξ, να τρώω πίτσα και να μπω σε πορνοτιούμπ να δω βίντεο με χεντάι. (Χεντάι που είναι ζωγραφιστά και δεν προάγουν τη γυναικεία κακοποίηση όπως τα πορνοβίντεο τα κλασικά).

Αυτό που συζητάμε, ο γυναικείος οργασμός, δεν είναι κερασάκι στην τούρτα. Είναι ζάχαρη στην τούρτα. Είναι κάτι βασικό. Και για να φανταστείς την κατάντια, γενιές γυναικών, ζήσαμε έρωτες με πάθος, ένταση και κλάμα, με ανθρώπους που δεν μας χάρισαν ποτέ ούτε έναν οργασμό.

Σοβαρά, δεν ξέρω ποιος, πού, πότε, πώς, αποφάσισε ότι όχι, οι γυναίκες δεν έχουν πάντα την ανάγκη να τελειώσουν, όπως οι άντρες, και μπορούν να απολαύσουν το σεξ χωρίς την κορύφωση. Περίμενε, ξέρω. Η πατριαρχία.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι σε ένα βαθμό έχουν πειστεί και αρκετές απ’ τις ίδιες τις γυναίκες ότι αυτό ισχύει κι ότι η χαρά στο σεξ είναι δευτερεύουσας σημασίας. Είναι και ένας από τους λόγους που η κοινωνία πιστεύει ότι οι γυναίκες δεν θέλουν σεξ αλλά σχέση. Από την πλευρά των πεπεισμένων γυναικών που δεν τα πιστεύουν αυτά τα προοδευτικά κι έχουν πάρει σαν δεδομένο το οργασμικό κενό, βγάζει νόημα ο συλλογισμός:

Ε, αφού δεν μας προσφέρουν απόλαυση, τουλάχιστον να μας κεράσουν κάνα ποτό, να μας πάνε για κάνα φαΐ, να μας πάρουν το δαχτυλίδι, να φορέσουμε το νυφικό, να γίνουμε μανούλες, να εκπληρώσουμε τον υπέρτατο γυναικείο μας προορισμό.

Αν δεν υπήρχε κουλτούρα του βιασμού, slut shaming και οργασμικό κενό, που μας κάνει νιώθουμε δοχεία μέσα στα οποία κάποιος τραβάει μαλακία, κατά πάσα πιθανότητα θα πηδιόμασταν όλοι μέρα-νύχτα στα πάρκα, στα παγκάκια και στην παραλία. Είμαστε μακριά απ’ αυτό. Αλλά τουλάχιστον, σας εξορκίζω, μην συμβιβάζεστε πια με σεξ που δεν είναι ικανοποιητικό. Ως εδώ.

Το πρόβλημα με το πορνό

Tags

, , , , , , , ,

Μπορεί να είναι μόνο πρόβλημά μου. Αλλά το πρόβλημά μου με το πορνό είναι ότι είναι εκπαίδευση. Είναι όλη η σεξουαλική εκπαίδευση που λαμβάνουν οι έφηβοι, αλλά η εκπαίδευση επηρεάζει όλη την κοινωνία.

Τα πλαστικά νύχια, τα γεμισμένα χείλη, τα ψεύτικα βυζιά, οι ψεύτικοι φουσκωμένοι κώλοι, τα όχι απλά ξυρισμένα και λευκασμένα γεννητικά όργανα, αλλά τα ολόιδια ροζ αιδοία από όπου δεν προεξέχουν ποτέ τα χείλη, που έχουν αυξήσει τα ποσοστά αιδοιοπλαστικών σε ανεπανάληπτα νούμερα παγκοσμίως, είναι όλα πρότυπα της κουλτούρας του πορνό.

Αλλά μακάρι να ήταν μόνο αυτό.

Βλέπουμε πορνό και μαθαίνουμε ότι αυτό είναι το σεξ. Ότι έτσι πρέπει να γίνεται. Δεν έχουμε άλλη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση της προκοπής και το πορνό είναι ένα κλικ μακριά, με ό,τι μπορείς να φανταστείς.

Και πολλά πράγματα που θα δυσκολευόσουν πολύ να φανταστείς. Γιατί το σεξ δεν έχει καμία σχέση με τα περισσότερα απ’ αυτά που βλέπουμε στα porn tubes -ή δεν θα έπρεπε να έχει.

Το μέινστριμ πορνό είναι παράσταση. Είναι τσίρκο του σεξ, και μάλιστα απ’ αυτά που ακόμα περιφέρουν βασανισμένα ζώα και τα βάζουν να πηδούν μέσα από φλεγόμενους κρίκους.

Εκτός του ότι χρειάζεται πάρα πολλή προσπάθεια και δουλειά για να γίνουν αυτά που βλέπεις στην οθόνη, το συνεργείο πίσω από τις κάμερες, προετοιμασία, βοηθήματα, εξάσκηση, φάρμακα και λιπαντικά, το πιο σημαντικό είναι ότι η απόλαυση δεν είναι αληθινή. Ακόμα και των αντρών είναι βεβιασμένη. Αλλά η γυναικεία απόλαυση είναι ψεύτικη και η επιθυμία αδιάφορη.

Και ο τρόπος που απεικονίζονται οι γυναίκες στο πορνό, είναι προβληματικός. Ο τρόπος που αντιμετωπίζονται, τρομακτικός. Η μέινστριμ πορνογραφία επικεντρώνεται σε πράξεις βίας και υποβάθμισης των γυναικών. Οι σεξουαλικές συμπεριφορές που παρουσιάζονται ως πρότυπο διαστρεβλώνουν τις έννοιες της οικειότητας και τρυφερότητας, προωθώντας τα πατριαρχικά κατασκευάσματα του ανδρισμού και της θηλυκότητας.

Το πορνό είναι φτιαγμένο για να είναι υποτιμητικό προς τις γυναίκες, να είναι επίπονο, να είναι επίτηδες εξευτελιστικό και κακοποιητικό.

Είναι σεξ – τιμωρία και εκδίκηση. «Να μάθει να μου κάθεται και να κάνει ό,τι της λέω, η τσούλα». Ναι, δεν πειράζει κανέναν το ότι αυτό είναι αντιφατικό. Η πρωταγωνίστρια μάλιστα πρέπει να φαίνεται πως χαίρεται μ’ αυτή την αντιμετώπιση, και πολύ της είναι, και φυσικά να χύνει μόλις ο άλλος την ακουμπά, είτε έχει σχέση το άγγιγμα με απόλαυση είτε όχι. Δεν μας αφορά. Η γυναίκα δεν είναι για τίποτα παραπάνω, παρά η πρόθυμη σκλάβα-ρομπότ ή η καημένη που αντιστέκεται ως ένα βαθμό αλλά στο τέλος απρόθυμα υπακούει και συναινεί, γιατί δεν επιτρέπεται φυσικά να το αποκαλέσουν βιασμό.

Δεν έχει τίποτα να κάνει με τις φαντασιώσεις βιασμού των γυναικών, στο μέινστριμ πορνό κανείς δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτό. Δεν έχει να κάνει ούτε με κινκς. Αυτό που παρουσιάζουν τα porn tubes, δεν είναι φτιαγμένο με τη λογική του BDSM, δεν είναι φτιαγμένο για αυτό το κοινό. Στο BDSM, η συναίνεση και τα όρια είναι η αρχή και το τέλος της συνεύρεσης, ενώ στο συμβατικό πορνό συνήθως λείπουν εντελώς, μάλιστα η απροθυμία είναι ζητούμενο και υπάρχουν παραθυράκια ώστε ο κόσμος ουσιαστικά να νιώθει πως βλέπει βιασμό.

Η συναίνεση είναι αδιάφορη. Δεν είναι BDSM, είναι βία, κακοποίηση και εξευτελισμός χωρίς να είναι BDSM. Και έχει επικρατήσει εξαιτίας της πατριαρχίας.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι κάτι πολύ απλό, αν δεν υπήρχε το πορνό, πόσος κόσμος θα είχε σκεφτεί να τραβάει τα μαλλιά των γυναικών στο σεξ. Σου φαίνεται απόλυτα νορμάλ κι αναμενόμενο, το ξέρω. Αλλά αναρωτιέμαι αν είναι. Πόσος κόσμος θα ήθελε να τις φτύνει, να τους χώνει τερατώδη πράγματα μέσα τους, να τις κάνει να πνίγονται, σχεδόν να κάνουν εμετό, να τις κοπανάει βίαια σε εξαντλητικό ρυθμό, σε φρικτά άβολες στάσεις, να τους κάνει πράγματα που εγγυώνται λοιμώξεις και μολύνσεις, και ξέρω ‘γω να τους χώνει το κεφάλι στη λεκάνη της τουαλέτας και να τραβάει το καζανάκι όσο είναι πίσω τους και τις πηδάει. (Ναι, υπάρχει ως είδος, λέγεται swirlie, είναι στην κατηγορία σεξ εξευτελισμού).

Γενικά, αναρωτιέμαι πόσος κόσμος θα ήθελε να κάνει τον άλλον να πονάει, να νιώθει σκουπίδι και να υποφέρει την ώρα που, ξέρεις, λίγο αφού έχει συνειδητοποιήσει ότι η επιθυμία είναι αμοιβαία, αγγίζονται, αγκαλιάζονται, φιλιούνται, γλείφονται και μπαίνει ο ένας μέσα στον άλλον, και τα σώματα γίνονται σάρκα μία.

Αναρωτιέμαι πώς φανταζόσουν το σεξ πριν έρθεις σε επαφή με οποιοδήποτε πορνογραφικό υλικό. Και δεν μιλάω για σεξ συνυφασμένο με έρωτα, μην κάνεις τέτοια παρανόηση. Ακόμα κι αν μερικές φορές έρωτας και σεξ συνυπάρχουν, το σεξ είναι από μόνο του κάτι ξεχωριστό. Και μπορεί να είναι υπέροχο, ουράνιο και μαγικό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το σεξ γενικά να μην είναι αυτό που υποτίθεται πως κρατάς για όταν ερωτεύεσαι και αγαπάς. Τι μας λέει αυτό;

Τι είναι το καλό σεξ; Γιατί πρέπει να είναι βρώμικο για να είναι καλό; Γιατί πρέπει να είναι κακοποιητικό για να είναι καλό; Γιατί πρέπει να είναι αυτό που βλέπουμε στο πορνό;

Αλλά αυτό μαθαίνουμε σαν νορμάλ κι αποδεκτό, λέγοντας ότι ντάξει μωρέ, είναι λίγο υπερβολή, είναι επαγγελματικό, δεν είναι 100% αληθινό. Όμως, στην ουσία του, αυτό. Και γίνεται πρότυπο. Γίνεται πρότυπο και για τα δύο φύλα, σε διαφορετικό βαθμό, αλλά αισθάνονται εξίσου ανεπαρκή και τα δύο όταν δηλώνουν ότι δεν τους εκφράζει αυτό. Μόνο που οι πολλοί, με τη συνεχή έκθεση και την τριβή, το εσωτερικεύουν ως θετικό. Και χρειάζονται όλο και πιο εξτρίμ πράγματα για να καυλώσουν, όλο και πιο δημιουργικούς τρόπους για να τελειώσουν.

Μαθαίνουμε ότι αυτό είναι το σεξ. Ως την εποχή μου, προ ιντερνέτ, το όνειρο όλων ήταν να τελειώνουν μέσα. Πλέον, οι στατιστικές δείχνουν ότι έχουν μειωθεί οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες στις εφηβικές ηλικίες παρόλο που κάνουν ίσως περισσότερο σεξ, απλά γιατί κανείς πια δεν θέλει να τελειώνει μέσα. Γιατί κανείς δεν τελειώνει μέσα στο πορνό. Στο πορνό ο άντρας τελειώνει πάνω στη γυναίκα, ιδανικά σε πρόσωπο. Το οποίο συμβαίνει μόνο και μόνο γιατί ο θεατής πρέπει να έχει ένα βέβαιο στοιχείο ότι όντως έχει τελειώσει ο πρωταγωνιστής, αλλά δεν πειράζει, αφού ο κόσμος αυτό βλέπει ξανά και ξανά, αυτό νομίζει ότι θέλει τελικά.

Το πορνό διαμορφώνει αυτά που θέλουμε στο σεξ. Από το τράβηγμα των μαλλιών, που σχετικά με όλα τα άλλα είναι γλυκούλι και τρυφερό, σε φρικτά πράγματα και τραυματικά, όλο το συμβατικό πορνό είναι φτιαγμένο για να αποθεώνει τον άντρα-κυρίαρχο και να εστιάζει στο σεξ μίσους (hate fucking) της γυναίκας. Άλλωστε, το ότι είναι τσούλες που το θέλουν απελπισμένα είναι στον τίτλο ίσως των μισών πορνογραφικών ταινιών.

Όχι μόνο τα αγόρια αλλά και τα κορίτσια μαθαίνουν πώς πρέπει να είναι το σεξ από το πορνόΈρευνα στην Αυστραλία σε ηλικίες κοριτσιών 14-19 δηλώνει ότι αυτές που καταναλώνουν πορνογραφικά βίντεο ήταν πολύ πιο πιθανό να πέσουν θύματα σεξουαλικής επίθεσης και κακοποίησης. Γιατί το θεωρούν φυσιολογικό.

Και από μέσα του ο μέσος θεατής εύχεται να μπορέσει να καταφέρει τη δικιά του να δεχτεί να κάνει κάτι απ’ αυτά ή ίσως να τα κάνει με την επόμενη, η δικιά του είναι καλό κορίτσι κι όχι τέτοια, μάλλον με κάποια που δεν έχει τόση σημασία γιατί θα πηδηχτούνε μόνο για μια βραδιά, και ίσως τον αφήσει ή ίσως να μην διαμαρτυρηθεί και πολύ, κι άντε γεια.

Έρευνα του 2012 με τίτλο Η επίδραση της διαδικτυακής πορνογραφίας στους εφήβους, έδειξε ότι η παρακολούθηση πορνογραφίας από τους εφήβους συνδέεται με μεταβολές  συμπεριφοράς όπως η αποδοχή της ανδρικής κυριαρχίας και της γυναικείας υποταγής ως τα πρωταρχικά σεξουαλικά πρότυπα, με τις γυναίκες να θεωρούνται σεξουαλικά παιχνίδια πρόθυμα να ικανοποιήσουν τις ανδρικές σεξουαλικές ανάγκες. Διαπιστώθηκε πως οι έφηβοι που παρακολουθούσαν βίαιο πορνογραφικό υλικό είχαν 6 φορές πιο επιθετική σεξουαλική συμπεριφορά σε σχέση με όσους δεν είχαν εκτεθεί σ’ αυτό.

Κι ερχόμαστε μετά να μιλήσουμε για οργασμικό κενό και είναι αστείο, τόσο αστείο, γιατί το κενό είναι τόσο μεγαλύτερο, είναι χάσμα τεράστιο και δεν γεφυρώνεται με κανένα δάχτυλο.

Το να πω ότι η κουλτούρα του πορνό ενισχύει την κουλτούρα του βιασμού, είναι περιττό.

Και είσαι γυναίκα και έχεις καύλες, γιατί και οι γυναίκες έχουν καύλες παρόλο που για κάποιο λόγο αυτό ακόμα θεωρείται σοκαριστικό, και έχεις καύλες λοιπόν και μπαίνεις σε πορνοτιούμπ, παρόλο που το περιεχόμενο είναι φτιαγμένο για τους άντρες, σε συντριπτικό βαθμό, και συχνά η καύλα μπερδεύεται με αηδία, θλίψη και θυμό. Και πας και βλέπεις χεντάι (γιαπωνέζικο κινούμενο σχέδιο) ή γκέι πορν, γιατί συχνά δεν αντέχεται να βλέπεις γυναίκες να περνάνε αυτά που περνάνε, θες τουλάχιστον να μην ταυτιστείς μ’ αυτές που αν δεν έχουν αναισθητοποιηθεί, σίγουρα πονάνε.

Δεν είναι για να είναι έτσι το σεξ. Oι έφηβοι αυτή τη στιγμή παίρνουν τα τελείως λάθος μηνύματα. Μαθαίνουμε λάθος και μαθαίνουμε να το θέλουμε λάθος.

Το πορνό είναι ιστορίες. Και για πρώτη φορά δεν μιλάω για καλό τέλος, δεν με νοιάζει το happy ending εδώ. Ιστορίες, γιατί ακόμα και οι σκέτες εικόνες, είναι ιστορίες. Ιστορίες σκεφτόμαστε και καυλώνουμε, ιστορίες πλάθουμε στο μυαλό μας και καυλώνουμε, μέσα από ιστορίες μαθαίνουμε να καυλώνουμε. Έτσι μαθαίνουμε να το θέλουμε.

Τι είδους σεξ θέλουμε;

Αυτό δεν είναι συναίνεση. Είναι victim blaming.

Tags

, , , , , , ,

Πριν μερικούς μήνες, ένα πρωί, με το που ξυπνάω, βλέπω στο ίνμποξ μου άρθρα για μια υπόθεση, στην Ιρλανδία, σχετικά με μια δίκη βιασμού. Η δίκη είχε τελειώσει μια εβδομάδα πριν, αλλά ολόκληρη η χώρα βρισκόταν σε διαμαρτυρία. Ακόμα τα νέα δεν είχαν καλυφθεί στα ελληνικά Μέσα. Και φαίνεται ότι το βάρος αυτό, έτυχε να το σηκώσω πρώτη εγώ.

Γιατί το ίδιο βράδυ, γυρνώντας σπίτι, ανεβάζω ένα ποστ στο φέισμπουκ για να πω δυο λόγια γι’ αυτό. Το κάνω από καθήκον, μια και μου το είχαν στείλει πολλοί, γιατί βέβαια δεν θα έλεγα τίποτα καινούριο, έχω γράψει τόσα για την κουλτούρα του βιασμού, απλά είπα να το συνοδεύσω με μια σχετική εικόνα, για να στηρίξω την ιρλανδική διαμαρτυρία. Άνοιξα το συρτάρι μου με τα εσώρουχα, έβαλα ένα πάνω στο κρεβάτι μου, και τράβηξα μια φωτογραφία. Και έγραψα αυτό:

«Αυτή τη στιγμή, στην Ιρλανδία, γίνονται διαμαρτυρίες σχετικά με μια δίκη βιασμού. Ένας 27χρονος βρέθηκε αθώος για το βιασμό μιας 17χρονης, γιατί οι ένορκοι αποφάσισαν ότι στη σεξουαλική τους συνεύρεση, υπήρχε συναίνεση. Σαν «απόδειξη» της εν λόγω συναίνεσης, η υπεράσπιση παρουσίασε το εσώρουχο της δεκαεφτάχρονης. Είπε χαρακτηριστικά στους ενόρκους: «Πρέπει να λάβετε υπόψη τι φορούσε. Ένα δαντελένιο στρινγκ».

Γι’ αυτό γίνονται οι διαμαρτυρίες. Από το Κοινοβούλιο στους δρόμους κι ως το τουίτερ, γυναίκες ουρλιάζουν ό,τι έχετε βαρεθεί να ακούτε αλλά δεν έχω κουραστεί να λέω. Ότι η κουλτούρα του βιασμού είναι ακόμα εδώ και είναι παντού. Ότι σε κάθε υπόθεση βιασμού, δεν κατηγορείται ο θύτης αλλά το θύμα. Ενώ στην πραγματικότητα του βιασμού, φταίει πάντα ο θύτης και ποτέ το θύμα.

Κι ότι συναίνεση δεν είναι το πού ήσουν, τι φορούσες, αν είχες πιει και με ποιον ήσουν, αλλά μόνο το «ναι». Το δηλωμένο χωρίς πίεση και εξαναγκασμό, ενθουσιώδες «ΝΑΙ».

Αυτό εδώ δεν είναι συναίνεση. Είναι απλά ένα βρακί μου. #ThisIsNotConsent»

Το ποστ μοιράστηκε πολύ, το θέμα πήρε έκταση, μόνο που υποψιάζομαι πως το μισό ενδιαφέρον δεν ήταν για την απεχθή πράξη της υπεράσπισης, αλλά για το δικό μου το βρακί.

Και, μοιραία, κάτω από το ποστ, εμφανίστηκαν στρατιές αγνώστων, που στην καλύτερη των περιπτώσεων έλεγαν πως ο κατηγορούμενος δεν αθωώθηκε λόγω του βρακιού. Αρνούνταν να δουν ότι το θέμα δεν ήταν αυτό. Αρνούνταν να δουν ότι οι περισσότεροι βιασμοί δεν αναφέρονται ποτέ, γιατί οι γυναίκες ξέρουν ότι η κοινωνία θα τις αντιμετωπίσει σαν να φταίνε εκείνες, και θα τις κατηγορήσει.

Αρνούνταν να δεχτούν ότι τα δικαστήρια δικάζουν όχι τους βιαστές, αλλά τις γυναίκες που βιάζονται.

Μια από τις πολλές φωνές της διαμαρτυρίας στην Ιρλανδία, ήταν αυτή της μητέρας ενός άλλου 17χρονου κοριτσιού, από τη Σκωτία, που το 2002 αυτοκτόνησε μετά το τραύμα και τον εξευτελισμό που υπέστη στη δίκη ενάντια του βιαστή της. Σ’ εκείνη την υπόθεση δεν υπήρχε αμφιβολία, ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε. Αλλά καταδικάστηκε και το θύμα.

Της ζητήθηκε τρεις φορές να σηκώσει και να δείξει μέσα στο δικαστήριο το βρακί που φορούσε όταν βιάστηκε, το πετσοκομμένο από τα DNA τεστ βρακί της, αρχικά για να δείξει ότι δεν της το είχε σκίσει ο κατηγορούμενος, και μετά για να διαβάσει δυνατά για όλο το δικαστήριο, ανάμεσα στα δάκρυά της, ότι το βρακί της έγραφε “Little Devil”.

Η κουλτούρα του βιασμού βασίζεται στο slut shaming και στο victim blaming. Στο ότι όταν μια γυναίκα βιάζεται, είναι δική της ευθύνη. Ότι αυτή φταίει. Οι άντρες είναι απόλυτα έρμαια των πρωτόγονων ενστίκτων τους και δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, άρα οι γυναίκες είναι που οφείλουν να βρίσκονται συνέχεια σε εγρήγορση. Να προσέχουν τι φοράνε, πού πηγαίνουν, με ποιον πηγαίνουν, τι θα πουν, τι θα πιουν, πώς θα φερθούν, μην τυχόν και προκαλέσουν. Αν προκαλέσουν είναι τσούλες και «τα θέλει ο κώλος τους».

Αν φοράς ένα δαντελένιο στρινγκ, είναι σαν να δηλώνεις ότι θες σεξ. Γενικά. Με οποιονδήποτε. Και στην κοινωνία μας, η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι απαγορευμένη. Οι γυναίκες δεν έχουν δικαίωμα να θέλουν σεξ για το σεξ, θεωρείται σκανδαλώδες, κατακριτέο και προκλητικό, και αν το κάνουν, με οποιονδήποτε τρόπο, ακόμα και με ένα βρακί που δεν φαίνεται, τους αξίζει να τιμωρηθούν.

Όχι μόνο αυτό. Αρκεί και απλά να ανεβάσουν τη φωτογραφία ενός βρακιού, για να τους αξίζει να τιμωρηθούν. Γιατί, δυο μέρες μετά από εκείνο το ποστ, αναγκάζομαι να ανεβάσω άλλο ένα όπου λέω ότι όπως ήταν αναμενόμενο, σε δύο μέρες έλαβα πλήθος μηνυμάτων από αγνώστους. Διάφοροι έστειλαν «ωραίο εσώρουχο», «δείξε μου κι άλλα κιλοτάκια σου», «θα ήθελα να στο βγάλω», «ποιος να μην σε βιάσει εσένα» και μερικοί (και μερικές) έστειλαν «δηλαδή ανέβασες στο φέισμπουκ δικό σου βρακί;» ή «εσύ τώρα το παίζεις φεμινίστρια κι ανεβάζεις τέτοιες φωτογραφίες;» ή «σιγά μην σου έκανα τη χάρη να σε βιάσω».

Υπάρχει κόσμος που πιστεύει ότι η φωτογραφία ενός βρακιού, ανεξάρτητα του τι ήθελε να δηλώσει, προκαλεί και δίνει δικαιώματα. Για να ανεβάζει αυτή βρακί, κάτι πάει να πει. Ένιωθαν και απόλυτα δικαιολογημένοι. Εσύ προκάλεσες ό,τι συνέβη εναντίον σου. Εσύ φταις για τη σάπια μου συμπεριφορά. Εσύ έχεις την ευθύνη για τη δική μου πράξη. Εσύ είσαι η τσούλα, τι περίμενες, αν δεν ήθελες να σου συμβεί, ας πρόσεχες.

Εκτός από την εντυπωσιακή ανθρώπινη ανοησία, ήταν ένας τέλειος φαύλος κύκλος του victim blaming. Είναι σοκαριστικό όταν συμβαίνει από γυναίκες, αλλά αν κοιτάξουμε την ψυχολογία πίσω απ’ αυτό, είναι απόλυτα κατανοητό.

To victim blaming έχει να κάνει με τη βαθύτερη ανάγκη των ανθρώπων να πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι ασφαλής και ότι το σύμπαν και το πώς λειτουργεί είναι νομοτελειακά δίκαιο και ηθικό.

Γι’ αυτό πιστεύουμε και στο κάρμα και επιμένουμε ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο, όλα γίνονται για κάποιο λόγο κι άλλα ρομαντικά που διαβάζουμε πάνω σε φωτογραφίες με ηλιοβασιλέματα. Έχουμε την ανάγκη να τα πιστεύουμε, γιατί αλλιώς, αν συνειδητοποιήσουμε ότι τα πράγματα είναι τυχαία και τα χειρότερα μπορεί να συμβούν σε καλούς ανθρώπους οποιαδήποτε στιγμή, τότε νιώθουμε ευάλωτοι, μικροί και τρομαγμένοι.

Έχουμε υπαρξιακή ανάγκη να πιστεύουμε πως υπάρχει μια κοσμική αίσθηση δικαίου, αλλιώς δεν μπορούμε να διαχειριστούμε την πραγματικότητα. Η εύκολη λύση σε όλο αυτό είναι να πιστεύουμε ότι οι Άλλοι σε κάποιο επίπεδο αξίζουν αυτό που έπαθαν, αλλιώς δεν θα τους συνέβαινε. Είναι ανθρώπινο και είναι κατανοητό. Αλλά συγχρόνως είναι λάθος και μάλιστα πολύ επικίνδυνο. Αν θέλουμε έναν κόσμο δίκαιο, θα πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτόν.

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Press Project