Διάλειμμα Νο 4 για Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε

Tags

, , , , , ,

Στοιχείο Νο 1

Βράδυ στο Γκάζι, πρώτα στο Γκαζάκι (το οποίο απεχθάνομαι) και καταλήγουμε στο Socialista, (το οποίο απεχθάνομαι ακόμα περισσότερο). Γενικά, στο Γκάζι νιώθω πάντα ότι με πάνε στη λάθος όχθη. Εγώ θέλω να είμαι στην “άλλη πλευρά”. Όπως λέει και η παροιμία: “The grass is always greener on the other side of the train”. [Η παροιμία λέει ότι το γρασίδι φαίνεται πάντα πιο πράσινο απ’ την άλλη πλευρά του φράχτη, εννοώντας ότι ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι μ’ αυτά που έχουμε αλλά κοιτάμε το τι έχουν οι άλλοι. Εγώ το έκανα «στην άλλη πλευρά του τρένου εννοώντας απλά καλύτερη μουσική, δηλαδή περισσότερες πιθανότητες να παίξει r’n’b].

Τέλος πάντων, μετά τα έξι δισεκατομμύρια άγνωστα ελληνικά τσιφτετέλια, κατά τις 4:30 το πρωί, βάζει και r’n’b. Το γύρισε ο Ντι Τζέι, ώρα να γαμήσει κι η φτωχή. (Παρόλο που το τακούνι την έχει χτυπήσει ανεπανόρθωτα, κουτσή ξεκουτσή, έχει βάλει r’n’b). Εκεί λοιπόν που δεξιά μου βρίσκονται κάτι αγόρια με ντεκολτέ πιο βαθύ από ό,τι διαθέτει η γκαρνταρόμπα μου και που στις φλέβες τους κυλά αγνή παρθένα κρεατίνη, αριστερά μου 3 πρώην μεταλλάδες με διάθεση επέκτασης μουσικοχορευτικών οριζόντων και λίγο πιο πέρα κάτι τύποι γύρω στα 50 με γλειμμένο μαλλί και πούρο, εγώ έχω πλέον σταματήσει να τσεκάρω ανά 5 λεπτά αν το βυζί βρίσκεται *μέσα* στο χρυσό στράπλες και χορεύω με την ανέμελη εκείνη εγκατάλειψη που έρχεται με το πέρασμα της νύχτας συν το άφθονο αλκοόλ.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε σκύβει και μου λέει: “Οι γύρω-γύρω σε λίγο θα βγάλουν την πούτσα έξω και θ’ αρχίσουν να την παίζουν”.

Εγώ: “Σε παρακαλώ, μίλα καλύτερα”.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Εντάξει. Τα πέη.

 

Στοιχείο Νο 2

Ένα βράδυ, είμαστε σπίτι, έχω τηλεόραση ανοιχτή. Κάνοντας zapping, πετυχαίνω παρακμιακή εκπομπή telemarketing με κοσμήματα. Εικόνα: Κοντινά πλάνα από χέρια γκόμενας με γαλλικό μανικιούρ που χαϊδεύουν κάτι μπρασελέ αισθησιακά. Τα πλάνα εναλλάσσονται με παρουσιαστή με φτηνό κοστούμι, blue tooth και πεταχτά αυτιά. Ήχος: Παρουσιαστής που ουρλιάζει για τις ΑΝΑΠΑΝΑΛΗΠΤΕΣ τιμές που -με εντολή προέδρου- πέφτουν “ΑΚΟΜΑ πιο χαμηλά!!!” Εκτός από τα ουρλιαχτά, τα τηλέφωνα χτυπούν μανιωδώς στο background -και καλά.

Φυσικά, υπνωτισμένη από τα σατανικά και παντοδύναμα μαγικά ξόρκια του οποιουδήποτε telemarketing, δεν αλλάζω κανάλι. Μαζί με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, παρακολουθούμε τα πανάθλια κολιέ και τα δαχτυλίδια και βάζουμε στοιχήματα για το μέχρι πού θα κατέβουν οι τιμές. Το ένα είναι πιο τραγικό απ’ το άλλο, όσο πάνε και χειροτερεύουν, μέχρι που φτάνουμε στο απόλυτο: ένα ογκώδες χρυσό δαχτυλίδι με κόκκινες πέτρες, πελώριο, φρικαλέο, τρομακτικά τρομακτικό, για να σκοτώσεις άνθρωπο δεν χρειάζεται να του ρίξεις μπουνιά, απλά του το δείχνεις από κοντά.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Αυτό θα πρέπει να το ρίξουμε στη Μόρντορ…

Στοιχείο Νο 3

Μια μέρα, μετά από περιπτύξεις, χωρίς να έχω σαφείς ενδείξεις αλλά γιατί έτσι μου ‘ρθε τώρα εμένα, του λέω ότι είμαι σίγουρη ότι σ’ αυτόν αρέσει πιο πολλή βία στο σεξ κι αυτό εμένα με τρομοκρατεί ακόμα και σαν ιδέα. Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Η πιο πολλή βία που έχεις δει ποτέ από μένα στο κρεβάτι ήταν μια φορά που κατά λάθος πάτησα το μαλλί σου με τον αγκώνα μου”.

Στοιχείο Νο 4

Αρχή ακόμα της σχέσης, είμαστε σπίτι και ξεκινάω τη διαδικασία της πανάρχαιας τεχνικής της μη-επεμβατικής αυξητικής χειλιών. Για μια στιγμή, σταματάω και το(ν) κοιτάω. Εγώ: «Έχεις μια κλίση, το ξέρεις;»

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Γιατί, έχεις μοιρογνωμόνιο στο στόμα;

Στοιχεία Νο 5, 6, 7 και 8

Εισαγωγή: Τα κωλο-αστεία αποτελούν αυτόνομη κατηγορία στη ζωή μου με το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, παρόλο που παραμένουν ΜΟΝΟ αστεία και παρόλο που κανείς ποτέ δεν θα με πιστέψει γι’ αυτό, οπότε αυτή η σημείωση είναι εντελώς μάταιη. Παρόλα αυτά, θυμίζω ότι τις προάλλες που είχα χάσει ένα στοίχημα και του έδωσα την επιλογή, εκείνος προτίμησε να φάει γύρο κοτόπουλο. Αλλά, επιμένει στις κωλοσυζητήσεις, έτσι, για την τιμή των όπλων.

sex anal snow white

Οπότε, προκύπτουν τα  παρακάτω:

Στοιχείο Νο 5

Ένα βράδυ μες στο Φεβρουάριο, έρχεται σπίτι μόνο για λίγο, γιατί είμαστε άφραγκοι. Η ανάγκη τον καλεί να πάει να δει πώς θα βγάζει το σουβλάκι το επιούσιον. Η λύση είναι μία: θα χαρτοπαίζει. Αλλά εγώ; Όλη μέρα έφτιαχνα το προφίλ μου στο LinkedIn αλλά τι άλλο να κάνω; Να τρέχω στη Συγγρού ενώ κοντεύω τα 40; Ούτε τσίχλες δεν θα βγάζω. (Και με τέτοια επιρρέπεια στα γυναικολογικά, δεν το βλέπω να τσουλάει). Ψάχνουμε λύση.

Εγώ: “Μήπως να προσφέρω αποκλειστικά το άλλο;”

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Και μετά θα βάλεις στο CV σου: ‘Business Anal-yst’

Στοιχείο Νο 6

Περνάω ΣΚ με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, 85% πάνω στο κρεβάτι. Σε κάποια φάση παίζουμε, (όχι γδυτοί), με πειράζει, λέει μια μαλακία, του επιτίθεμαι με αντικείμενο βεβήλωσης, αν το έκανα στα σοβαρά θα αποτύγχανα πλήρως, δεν στοχεύω καν κοντά στην ευρύτερη περιοχή, δικαιολογούμαι ότι δεν ξέρω πού πέφτει γιατί δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Ναι, δεν έχεις asshole-ηθεί”.

Στοιχείο Νο 7

Κυριακή 17 Μαρτίου απόγευμα, είμαστε στο κρεβάτι. Τηλεόραση ανοιχτή, στο Star. Βάζει τρέιλερ Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή 4.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, ασχολούμενο μαζί μου, χωρίς να βλέπει TV: “Πότε το ‘χει;”

Εγώ: “Από εμπειρία στο πρόγραμμα του Star, μαντεύω Καθαρή Δευτέρα μεσημέρι.”

[αποδεικνύομαι σωστή]

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Έπρεπε να γίνεις κ-ΑΝΑΛ-άρχης.

Στοιχείο Νο 8

Άλλο βράδυ, σπίτι, πειραζόμαστε και γελάμε.

Εγώ, γελώντας: “Ποτέ ρε δεν θα δεις κώλο, ποτέ!”

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, ημι-συλλαβιστά: “Παρ-ΑΝΑΛ-ωμα.”

anal butt sex

Συμπέρασμα Νο 4: Αυτό το αγόρι με κάνει να γελάω (και μάλιστα με σεξοκωμωδία, που είναι το αγαπημένο μου είδος).

Μετά απ’ όλα αυτά, ένα πράγμα θα ομολογήσω: Δεν είναι ότι είμαι τρελά ερωτευμένη μαζί του…

…Είναι ότι είμαι πολύ λογικά ερωτευμένη.

smile i fucking love you

Διάλειμμα No 3 για Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε

Tags

, , ,

 

Ημι-Στοιχείο Νο 1

28 Δεκεμβρίου, είμαι με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε έξω απ’ τον Hondo. Προ oλίγων λεπτών (μέσα στο Hondo) μ’ έχει εκνευρίσει-αδικήσει, οπότε διαμαρτύρομαι σε έντονο τόνο, θέλοντας να το λύσω επιτόπου. Τον βλέπω ότι δεν είναι διόλου άνετα με το γεγονός. Τον αγνοώ, συνεχίζω να του τη λέω.

Μου λέει μέσα απ’ τα δόντια: “Όχι εδώ, όχι τώρα”. Τον ρωτάω ποιο είναι το πρόβλημά του. Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Τα εν οίκω μη εν δήμω!”

Σημειωτέον ότι αυτό το αγόρι αποφάσισε να με γνωρίσει όταν διάβασε το μπλογκ μου.

Ημι-Στοιχείο Νο 2

Ένα πρωινό (την παναγία μου), σπάει η lava lamp μου κατά τη διάρκεια πρωινού σεξ. Γκλίτερ σ’ όλο το σπίτι, γκλίτερ στα μαλλιά μου, γκλίτερ και σε σημεία που δεν φωτίζει ούτε το γκλίτερ. Στα 36 μου. (Πώς λέμε “παλιμπαιδισμός”; “Παλιν-φοιτητισμός”).

Πάντως, έχω μια θεωρία συνωμοσίας. Δώσε βάση: Η δουλειά του Αγοριού Που Δεν Θα ‘Πρεπε είναι κοντά στο σπίτι μου και πολύ μακριά απ’ το δικό του. Έχω την εντύπωση ότι αργά αλλά σταθερά κάνει μικρές ύπουλες και υποχθόνιες στρατηγικές κινήσεις για να μου κάνει κατάληψη ή/ και να διεκδικήσει το σπίτι μου για δικό του. Για παράδειγμα, από τότε που τον γνώρισα “σκοτώνει” ένα-ένα τα ωραία μου ροζ κοριτσίστικα πραγματάκια, και καλά “κατά λάθος” (βλέπε lava lamp).

Mια μέρα θα ξυπνήσω και αντί για συρταριέρα με παγιετέ μπλουζάκια θα έχω προτζέκτορα κι αντί για μπουντουάρ με κοσμήματα θα έχω μίνι μπιλιάρδο. Δεν ξέρω αν το ότι δεν χωράμε να μείνουμε και οι δύο μαζί είναι θετικό ή ακόμα πιο ανησυχητικό. Ένα βράδυ λέω (αστειευόμενη): “Θα πάω εγώ να μείνω Μυτιλήνη, να κάτσεις εσύ εδώ να ‘σαι δίπλα στη δουλειά”. Απαντά:

Πόσα θες;

 

Ημι-Συμπέρασμα: Αυτό το αγόρι με τρολλάρει ασύστολα.

Τα στοιχεία τρολλαρίσματος είναι πολλά περισσότερα απ’ αυτά αλλά ain’t nobody got time for that. Το θέμα είναι ότι λόγω ελπίδας που πεθαίνει τελευταία, πιστεύω ότι το κάνει καλοπροαίρετα. Απ’ την άλλη, αν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, το λάκκο της τον σκάβει η αμφιβολία…

Αλλά αφήνω το τρολλάρισμα, μπας και καταφέρω να φτάσω εκεί που θέλω. Μετά από όλα όσα έχω γράψει γι’ αυτόν, για πολλά από τα οποία έχει σοβαρές αντιρρήσεις και μάλιστα υποστηρίζει (ψιλο-μάταια) ότι δεν συνέβησαν ακριβώς έτσι (μούσια), και νιώθει προσβεβλημένος και αδικημένος, Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε μια μέρα με έκανε hide (=με «έκρυψε» στο facebook) να μην με βλέπει.

Σοκαρίστηκα.

Αφού συνήλθα, τον απείλησα ότι θα τον λέω “Γλυκοζουζουλίνι” και “Καραμελοτσουρεκάκι” δημόσια αλλά και σε κάθε στάτους μου στο facebook, και ότι θα κάνω tag όχι μόνο αυτόν αλλά κι όλους τους κολλητούς του. Επίσης, ότι θα πάω στο προφίλ του και κάτω από κάθε “χρόνια πολλά” στα γενέθλια και στη γιορτή του θα κάνω σχόλια στους ανυποψίαστους φίλους και γνωστούς του ότι “ευχαριστούΜΕ πολύ, η λίστα δώρων είναι στο Notos Home” (αν είναι αγόρια), και “ποια είσαι εσύ μωρή πατσόλα που λες Χρόνια Πολλά σε ξένους άντρες;” (αν είναι κορίτσια).

Εκεί φοβήθηκε και λύγισε.

 

Παρόλα αυτά, έχω στοιχεία:

 

Στοιχείο Νο 1

Τις προάλλες, μου έρχεται μήνυμα στο facebook από Άγνωστο:

Άγνωστος: “Σόρι αλλά μήπως το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε πρέπει να μετονομαστεί σε Αγόρι Που Συνέχεια Μαζί Μου Αν Και Δεν Θα ‘Πρεπε Αλλά Δεν Γαμιεται;”

Εγώ: “ε δεν θα αλλάζουμε τώρα ονόματα στα προσκλητήρια…”

Το μετέφερα αργότερα στο Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε.

Γέλασε. (Βεβιασμένα, αλλά γέλασε).

Κάνα δεκάλεπτο αργότερα, εμφανίστηκε στο facebook μου ποστ από φίλη που μόλις έκανε Like σε σελίδα με μονόπετρα.

Σκέφτηκα να κάνω κι εγώ, έτσι για να δω πόσο γρήγορα θα με κάνει block. Του το είπα. Ξαναγέλασε.

Στοιχείο Νο 2

Μέσα στο Μάρτιο διάβασα ότι από τον Απρίλιο καταργείται το επίδομα γάμου.

Τον ρώτησα τι κάνει το Σάββατο.

Πάλι γέλασε.

 

Στοιχείο Νο 3

Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2013 ήμασταν σε πάρτι σε σπίτι, σε πολύ βολική απόσταση που περπατιέται απ’ το σπίτι μου. Ως ζεύγος ήμασταν σχετικά «φρέσκο» (δεν είχε προκύψει ακόμα ούτε υπαινιγμός για ανταλλαγή δηλώσεων αγάπης). Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε έτυχε να πιει αρκετά έως πολύ (δεν έτυχε, πέτυχε). Με είχε αγκαλιά τα ¾ της βραδιάς και μου έλεγε πράγματα που του έχω αποκρύψει ως τώρα, γιατί είμαι καλός άνθρωπος και δεν ήθελα να τον κάνω να νιώσει ρόμπα με σταμπωτά λουλουδάκια. Ένα απ’ αυτά ήταν ότι με έλεγε το «πολύτιμό του» ξανά και ξανά. (Παρόλο που μόλις με είδε με ροζ φόρεμα με φουρό και τούλι, είπε “χα χα, μοιάζεις με μπομπονιέρα!”)

 

Στοιχείο Νο 4

Ένα βράδυ είμαι σε γενέθλια φίλου Αγοριού Που Δεν Θα ‘Πρεπε. (Ήμουν ηλιθιωδώς overdressed δηλαδή ντυμένη πιο «καλά» απ’ ό,τι έπρεπε + έγινα ντίρλα με δυόμισι Jack Daniels + έσπασε τραπεζάκι ενώ καθόμουν πάνω). Πριν το τραπεζάκι γίνει συγχωρεμένο, καθόμαστε πάνω και μιλάμε εγώ με Τρισχαριτωμένη Φίλη Αγοριού Που Δεν Θα ‘Πρεπε και Νύφη (nickname άλλης τρισχαριτωμένης φίλης – κοπέλας αδερφού εορτάζοντος). Τρισχαριτωμένη Φίλη που με έχει ξαναδεί δυο φορές και ισχυρίζεται ότι διαβάζει αυτά που γράφω, λέει σε Νύφη: “μα δεν θυμάσαι; σου έχω πει για το μπλογκ της!”

Νύφη, σε αναλαμπή: “Α, ναι!!! Το My Happy Wedding!!!”

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε ίσως γέλασε για να μην κλάψει, αλλά γέλασε.

 

Στοιχείο Νο 5

Στην αρχή ακόμα των πραγμάτων, μου έστειλε αυτό:

Πες το μου αν είμαι τρελή αλλά είναι από τα πιο γλυκά πράγματα που έχω δει.

Πες το μου αν είμαι τρελή αλλά είναι από τα πιο γλυκά πράγματα που έχω δει.

 

Συμπέρασμα Νο 3: Αυτό το αγόρι παίζει και να με θέλει γενικά.

 

Up Love Disney Pixar

Το παράλληλο σύμπαν, ο φτερωτός μονόκερος & η πίπα της ειρήνης

Tags

, , , , , , , , ,

 

Μια βραδιά, κατά τις 04:30 δηλαδή το πρωί, εκεί που πάω να κλείσω υπολογιστή και να την πέφτω σιγά-σιγά, μου μιλάει ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν στο chat. Έχει ένα θέμα με μια γκόμενα, λέει, και “προσπαθεί να τη συνετίσει”. Επίσης λέει ότι είναι κουρασμένος και βαριέται να γράφει, ρωτάει αν μπορεί να με πάρει τηλέφωνο να μου τα πει. Κι εγώ κουρασμένη είμαι -έχω ξυπνήσει πρωί- αλλά πάει στο διάολο, χαλάλι. Θυσιάζομαι στο βωμό της καινούριας μας φιλίας και προσφέρω την 24ωρη Γραμμή Γκομενικής Υποστήριξης.

Με παίρνει. Μου λέει για τη γκόμενα, η οποία έχει κάτι προβλήματα με τα επαγγελματικά της και κατά συνέπεια με τα οικονομικά της, της την έπεφτε λέει ένα αφεντικό, έχασε μια δουλειά, είναι άφραγκη, ο φίλος μου της δάνεισε λεφτά, το δικαιολογεί, λέει ότι κι αυτή τον είχε βοηθήσει παλιότερα με μια δουλειά… μπλα μπλα μπλα… έχω σχεδόν αποκοιμηθεί… ακολουθούν άλλα επαγγελματικά της γκόμενας, κι άλλα για τη δουλειά της γκόμενας… μπλα μπλα μπλα… το μάτι μου κλείνει… μπλα μπλα μπλα… μέχρι που κάποια (ευλογημένη) στιγμή μπαίνει τελεία.

Εκεί ξυπνάω απότομα. “Τι έγινε; γιατί σταμάτησες;” Φίλος από το παράλληλο σύμπαν: “Ε, αυτή ήταν η ιστορία.” Εγώ: “Τι εννοείς; Και πού είναι το γκομενικό?” Αυτός: “Μα δεν υπάρχει γκομενικό.” Εγώ: “Καλά, εσύ δεν είπες ότι προσπαθείς να τη συνετίσεις… για να σου κάτσει;” Αυτός: “εγώ δεν είπα ‘για να μου κάτσει’! Εσύ το έβγαλες το συμπέρασμα!” Εγώ: “Συγγνώμη, είναι 5 η ώρα το πρωί, είναι καθημερινή, είμαι κομμάτια κι εσύ με πήρες τηλέφωνο για να μου πεις για τα επαγγελματικά προβλήματα μιας άγνωστης σε μένα γκόμενας, ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΣ ΚΑΝ ΝΑ ΠΗΔΗΞΕΙΣ?!!!”

Από εδώ και πέρα, το τηλεφωνικό κέντρο απεργεί.

 

Άλλο βράδυ, πάνω σε μια συζήτηση, Φίλος από το παράλληλο σύμπαν πάει να μου κάνει μια υποθετική ερώτηση: “…Πες ρε παιδί μου ότι είσαι σε μια σχέση… και πες ότι το πράγμα πάει καλά… και ότι υπάρχει επικοινωνία…” Εγώ:

…Και κάπου εκεί εμφανίζεται κι ένας φτερωτός μονόκερος.

 

Μια άλλη μέρα, εξηγώ στο Φίλο από το παράλληλο σύμπαν μέσω chat ότι λόγω ανωτέρας βίας, σύντομα μπορεί να μην πληρώνομαι ούτε το 1/3 από όσα παίρνω τώρα. Ακολουθεί η συζήτηση:

Φίλος από το παράλληλο σύμπαν: “Αν θες βοήθεια, πες μου”

Εγώ:Γιατί, προσλαμβάνεις;”

Φίλος από το παράλληλο σύμπαν:Όχι, αλλά ίσως μπορώ να ρωτήσω άλλους αν θέλουν να σε προσλάβουν.”

Εγώ: “Βγάζω φρύδια, βγάζω μουστάκια και δίνω συμβουλές ή κάνω μαθήματα μακιγιάζ.”

Φίλος από το παράλληλο σύμπαν: “Όχι μόνο αυτά”

Εγώ:

Λέω να του δώσω κάνα-δυο μήνες πριν αρχίσω να διαφημίζω πίπες…

 

Φτιάξε το δικό σου μονόκερο. Μπορείς.

Φτιάξε το δικό σου μονόκερο. Μπορείς.

 

Αθηνοθεραπεία

Tags

, , , , , , ,

 

Επιστροφή από τα Βατερά. Ευτυχώς, η επανένταξη είναι πανεύκολη. Όλα βρίσκονται εκεί που τα έχω αφήσει, στη θέση τους, αλλά όχι με την κακή έννοια, τουναντίον. Δεν με περιμένει ούτε ρουτίνα ούτε γραφείο ούτε πρωινό ξύπνημα (δουλεύω χαλαρά απ’ το σπίτι -αν και όχι από επιλογή). Με τέτοια δεδομένα, καταφέρνω να αποφύγω την ετήσια ελαφριά κατάθλιψη που συνήθως συνοδεύει το τέλος των διακοπών. Η ζωή συνεχίζεται.

Βοηθάει το ότι υπάρχουν μερικές πολλά υποσχόμενες προοπτικές στον ορίζοντα, όχι επαγγελματικές, εννοείται, αλλά από πλευράς γκομενικού. (Ναι, όσο η καριέρα και η επαγγελματική μου καταξίωση βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο, τα αισθηματικά μου πάνε φίνα. Το εκτιμώ. Μην είμαστε και πλεονέκτες).

Συγκεκριμένα, μέσα από σχόλια σε στάτους κοινού φίλου, τυχαίνει να γνωρίσω στο facebook τον Πανίσχυρο Μεγιστάνα των Νίντζα (δεν σου κάνω πλάκα, τον πρωταγωνιστή της cult ταινίας). Σχόλιο στο σχόλιο γινόμαστε φίλοι, μιλάμε για ώρες, είναι έξυπνος, ενδιαφέρων, πολύ επικοινωνιακός και γενικά σούπερ. Αυτή τη στιγμή δουλεύει σε μια ταινία fantasy απ’ αυτές που μ’ αρέσουν αλλά ελληνικής παραγωγής(!), και γενικά έχουμε κάποια κοινά -όχι, δυστυχώς δεν εννοώ σχετικά με νίντζα, απλά είναι εικονογράφος και έχω συνεργαστεί με αρκετούς του σιναφιού. Πολύ σύντομα αποφασίζουμε να συναντηθούμε. Κανονίζουμε για ποτό, στο Γκάζι στο Dirty Ginger. Πάμε, βλεπόμαστε, συστηνόμαστε. Το ποτό πάει πολύ καλά. Είναι ευχάριστος κι από κοντά, συνεννοούμαστε, η συζήτηση ρέει, υπάρχει και χημεία. Γενικά, η συνάντηση παίρνει άριστα. Κατά το τέλος της βραδιάς μου στέλνει μήνυμα ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν, ότι βρίσκεται εδώ, στο Γκάζι, με έναν φίλο του που έχω γνωρίσει από άλλη βραδιά. Έρχονται να μας βρουν. Χαιρετιόμαστε αλλά ανταλλάσσουμε μόνο δυο-τρεις κουβέντες γιατί βασικά…

 …είμαι απασχολημένη με το να φιλιέμαι με τον Πανίσχυρο Μεγιστάνα των Νίντζα.

 

Μερικές μέρες μετά (Σάββατο) βλέπω και Διαβολικό Δίδυμο. Ανυπομονούσα να τον δω γιατί είμαι πεπεισμένη ότι αμέσως πριν το καλοκαίρι είχαμε περάσει σε ένα άλλο επίπεδο επικοινωνίας και συνεννόησης και πραγματικά ίσως υπάρχουν ελπίδες για το μέλλον. Και πράγματι, περνάμε πολύ καλύτερα απ’ τις άλλες φορές. Νιώθω πως έχουμε έρθει πιο κοντά, σαν να έγινε ένα breakthrough. Είμαι πολύ πιο άνετα μαζί του, και για μια φορά πετυχαίνουν όλα: σεξ, παρέα, πλάκα, τρυφερότητα. Κομπλέ. Είναι μια μικρή νίκη. (Στον εαυτό μου τη λέω «μεγάλη». Μην σου πω «θρίαμβος»). Κατά τις 3 βέβαια αυτός αποκοιμιέται γλυκά και μια και έχω αποφασίσει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κοιμηθώ σπίτι του και να αφήσω να χαλάσει η μαγεία με ροχαλητό και με το να με δει το πρωί άβαφτη σαν το Χάρο–παρόλο που το προτείνει, το άβαφτη, όχι το Χάρο- σηκώνομαι να φύγω. Ο Φίλος μου από το παράλληλο σύμπαν είχε πει ότι μπορεί να έβγαινε απόψε, τον ψάχνω με sms. Η παρέα του έχει ξεκινήσει για Κηφισιά, στο Chateau. Προς τα μέρη μου. Αποφασίζω να πάω να τους βρω.

Πάω. Τίποτα το συνταρακτικό. Της καριολίασης στο μαγαζί, στριμωχτά με δίμετρες 17χρονες Θεές με γόβες που κοστίζουν αρκετά πιο πάνω από ένα βασικό μισθό, με πιάνει μια μικρή μελαγχολία αλλά κατά τα άλλα μια χαρά. Όλα καλά. Ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν με γυρνάει και μέχρι το σπίτι, με έναν φίλο του. Μένουν προς τα κάτω, ήμουν και στο δρόμο τους, ούτε λόγος να αρνηθώ. Αν και έχουμε ψιλο-τσακωθεί ήδη για το ότι θεωρεί απαραίτητο να με γυρνάει σπίτι όπου και να είμαστε, ανεξαρτήτως πρακτικότητας. Πράγμα που εγώ το θεωρώ τελείως παράλογο, έως και ανεπίτρεπτο.

 Απλά πιστεύω πως δεν είναι σωστό.

 

Εξηγώ: Δεν θα αφήσω να με γυρίσει σπίτι κανείς αν δεν είμαι στο δρόμο του και/ή δεν υπάρχει λόγος. Κι όταν λέω «λόγος», καταλαβαίνεις τι εννοώ. Αν όχι ότι θα τον καλέσω να έρθει πάνω για «ποτό», έστω να σβήσει τα αλάρμ και να παρκάρει για λίγο από κάτω. Θέλω να πιστεύω ότι τουλάχιστον αξίζει να πας κάποια σπίτι για ένα φιλί. (Εννοείται ότι ένα = κανένα, μιλάω για ένα φιλί που κρατάει κάνα εικοσάλεπτο).

Όπως έλεγα και τις προάλλες, η νοητική καταγραφή των πιθανοτήτων ενασχόλησής μου με το Φίλο από το παράλληλο σύμπαν, μετά από την πρώτη γνωριμία μας από κοντά, έχει μπει αυτόματα σε άλλη λίστα, η οποία δεν έχει να κάνει με γκομενικό. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν το έχω κάνει μόνο εγώ, το έχει κάνει κατά πολύ κι αυτός. Πράγμα που με τη σειρά του με έχει κάνει να νιώθω πολύ άνετα και να μην βλέπω πλέον την ανάγκη να ξεκόψω και να απομακρυνθώ. Συνεχίζουμε να μιλάμε, να γελάμε, να συνεννοούμαστε, ακόμα και να πειράζουμε ο ένας τον άλλον, και είναι άνετο. Εύκολο. Δεν χρειάζεται προσπάθεια. Σχεδόν νιώθω το ανήκουστο:

 Είμαστε φίλοι.

 

Έχω πει πολλά για το friend zone. Έχω πει ότι η γυναίκα η σωστή έχει άντρες φίλους στις εξής περιπτώσεις:

1. Αν κάποτε κάτι είχε παιχτεί μεταξύ τους, έγινε, το δοκίμασαν, τέλειωσε, οπότε τώρα μπορούν όλοι οι συμμετέχοντες να συγκεντρωθούν και να κάνουν και καμιά δουλειά αντί να περιμένουν να πιουν 8 ουίσκια για να φασωθούν.
2. Αν δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση να γουστάρει ο ένας τον άλλον, πράγμα που έχει αποδειχτεί με κάποιον άγνωστο-στο-υπόλοιπο-σύμπαν τρόπο.
3. Αν έχει άντρες-φίλους μέσα στην παρέα της αλλά όχι κάποιον και καλά «κολλητό» γιατί είναι αδύνατον να βεβαιωθεί για το παραπάνω. Με λίγα λόγια, η γυναίκα η σωστή δεν διατηρεί ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ και για κανένα λόγο μια «φιλία» με έναν άντρα που τη γουστάρει, ενώ εκείνη τον βλέπει με το ίδιο ερωτικό/ σεξουαλικό ενδιαφέρον που αισθάνεται προς τη μοκέτα.

tunnel of just friends friend zone όχι πια σεξ μόνο φίλοι

Έχω πει ότι μπορεί να της κοστίσει, αλλά η γυναίκα η σωστή θα κάνει συνειδητή προσπάθεια να ξεκόψει από οποιονδήποτε που είναι γλυκός, καλός, την ακούει και είναι πάντα εκεί, έχοντας απώτερο σκοπό να τη γαμήσει. Αυτό πολλαπλασιάζεται επί 1.000 αν πιστεύει ότι ο τύπος είναι ερωτευμένος μαζί της. Η γυναίκα η σωστή προλαμβάνει το friend zone πριν αυτό εξελιχθεί. Γιατί, η γυναίκα η σωστή, ΔΕΝ είναι μαλακισμένη. Και τώρα, θα σκέφτεσαι ότι με όλα αυτά, εγώ, αντί για τη γυναίκα τη σωστή…

…μάλλον είμαι η γυναίκα η κατάπτυστη.

 

Δεκτόν. Αλλά, σοβαρά, ίσως αφελέστατα αλλά με καθαρότατη συνείδηση ειλικρίνειας, ΔΕΝ πιστεύω ότι ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν θέλει απλά να με γαμήσει. (ΟΚ, μπορεί να μην με κλώτσαγε απ΄ το κρεβάτι του αν μαγικά εμφανιζόμουν εκεί, αλλά είναι καλό παιδί και δεν θα ήθελε να με προσβάλλει). Οπότε, μου επιτρέπω την παρέα του.

Μια βραδιά έχει κανονιστεί να δω άσχετη φίλη με άσχετους φίλους της, σε άσχετο μέρος για ποτό. Ως γνωστόν, οι κοινωνικές συναναστροφές με ημι-αγνώστους αποτελούν την ύψιστη δοκιμασία για μένα (μετά το camping). Ζητάω βοήθεια από τον καινούριο μου φίλο από το παράλληλο σύμπαν και δέχεται την πρόκληση, προτείνει μάλιστα να πάμε πρώτα εκεί και μετά να κατέβουμε να βρούμε κάτι δικούς του φίλους προς νότια, για άλλο ποτό. ΟΚ, στέλνω και μήνυμα και σ’ ένα δικό μου παλιό ενδιαφέρον που μένει προς τα κάτω και μ’ έχει πρήξει να τον ξαναδώ, να έρθει να μας βρει με φίλους. Οπότε πάμε και στα δύο.

Στο πρώτο ποτό περνάμε ήσυχα, στο δεύτερο εκεί στα νότια, το Παλιό Ενδιαφέρον έχει άγριες διαθέσεις. Εφαρμόζει μια επεκτατική πολιτική την οποία εκφράζει με σαφήνεια, να μην μείνει κανείς με την αβεβαιότητα. Νιώθω λίγο άβολα, αμήχανα, τον κρατάω σε μια –σχετική- απόσταση. Ζμπρώχνοντάς τον απαλά. Απαλά και διακριτικά. Διακριτικά αλλά με σιγουριά. Το Παλιό Ενδιαφέρον κάνει λίγο πίσω για τα μάτια του κόσμου αλλά αργότερα θέλει οπωσδήποτε να με γυρίσει σπίτι. (Είναι της δικής μου λογικής).

Ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν έχει δηλώσει απ’ την αρχή ότι θα με γυρίσει αυτός σπίτι (είναι της άλλης λογικής αλλά με έχει πείσει ότι μαζί του αυτό είναι) αλλά ζυγίζει την κατάσταση και περιμένει ότι θα φύγω με Παλιό Ενδιαφέρον. Εγώ, απ’ την άλλη, δεν θέλω καθόλου να φύγω με Παλιό Ενδιαφέρον, του είπα να έρθει επειδή κάποτε συμπαθιόμασταν και δεν βλεπόμασταν λόγω απόστασης. Η απόφασή μου έχει παρθεί. Ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν μάλλον εκπλήσσεται όταν του λέω να μου πει πότε θέλει να φύγουμε. Μάλλον εκπλήσσεται περισσότερο όταν στο δρόμο προς το αυτοκίνητο, για να περάσω το δρόμο με τα τακούνια, τον πιάνω απ’ το χέρι.

 

hand holding black white retro jump water puddle

All you need to walk in high heels is someone to hold your hand. #I call bullshit #Don’t try this at home #Caution, wet floor #asemaskouklitsamou 

Foundation Finder 2: Για να είσαι καλυμμένη!

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

 

Αν είχες διαβάσει όλο το κείμενο για το πώς να ταιριάξεις την απόχρωση Makeup και παρόλα αυτά δεν καταφέραμε τίποτα γιατί μόλις μπαίνεις σε καλλυντικάδικο σε πιάνει κρίση πανικού μπροστά στα αμέτρητα ράφια με τις δεκάδες μάρκες και υφές make-up, αν πελαγώνεις και απλά θες να πας σπίτι σου να κουκουλωθείς με το πάπλωμα και να πασαλειφτείς τρώγοντας Nutella (η οποία δεν σου πάει ιδιαίτερα, ειδικά το χειμώνα που είσαι λευκή, αλλά τη γάτα σου δεν την πειράζει), μην ανησυχείς.

Γιατί, σήμερα, έχω ετοιμάσει μια λίστα με τις καλύτερες επιλογές της ελληνικής αγοράς σε make up για κάθε τύπο επιδερμίδας, ανάλογα με τις ανάγκες του δέρματός σου.

Καλύτερα πάντως να αποφύγεις το ριγέ εφέ...

Καλύτερα πάντως να αποφύγεις το ριγέ εφέ…

 

Πάμε να δούμε τους παράγοντες που καθορίζουν τι πρέπει να διαλέξεις:

 

1. Τύπος επιδερμίδας

Αν συνήθως αρχίζεις να γυαλίζεις μετά από 2-3 ώρες και το make up σου έχει εξαφανιστεί μέχρι το τέλος της ημέρας, τότε έχεις λιπαρή επιδερμίδα και άρα ανάγκη από έλεγχο της γυαλάδας και σταθερότητα στο μακιγιάζ.

Αν βρίσκεσαι σε ένα χαρούμενο ενδιάμεσο, τότε έχεις «κανονική» επιδερμίδα. Εννοείται ότι όλες οι επιδερμίδες είναι κανονικές αλλά έχουμε μάθει να το λέμε έτσι, εννοώντας δέρματα που δεν έχουν ιδιαίτερα προβλήματα. Αν πάλι η γυαλάδα επικεντρώνεται στη γραμμή Τ, δηλαδή μέτωπο-μύτη-πηγούνι (που είναι το πιο συχνό, ιδιαίτερα για τις Ελληνίδες), τότε έχεις μικτή επιδερμίδα.

Αν ψάχνεις ένα make up που δεν «τραβάει» και δεν τονίζει τα σημεία ξηρότητας ή το πιθανό ξεφλούδισμα, που δεν «στέκεται» σαν μάσκα, δεν ερεθίζει το δέρμα σου και μάλιστα το κάνει πιο απαλό, τότε έχεις ξηρή επιδερμίδα και χρειάζεσαι κάτι ενυδατικό, προστατευτικό -ίσως να λέει πάνω και αντι-γηραντικό.

 

2. Ανάγκη για κάλυψη

Αν ΔΕΝ τρομάζεις όταν βλέπεις τον εαυτό σου άβαφτο στον καθρέφτη, κι απλά θες λίγο πιο ομοιόμορφο τόνο, τότε χρειάζεσαι ελαφριά κάλυψη.

Αν εκτός από ομοιόμορφο τόνο θες να καλύψεις κοκκινίλες, ατέλειες, σημαδάκια και κάποιες σκιές που δεν σε κολακεύουν, τότε ένα make up με μεσαία κάλυψη θα σε… καλύψει.

Αν έχεις επιδερμίδα με ενεργή ακμή ή έντονα σημάδια ακμής (σε βαθμό που να μην αξίζει να διορθώνεις ένα-ένα με κονσίλερ) ή άλλες εντυπωσιακές δυσχρωμίες που θα προτιμούσες να μην μοιράζεσαι με το υπόλοιπο σύμπαν, τότε ένα make up με πλήρη κάλυψη θα σου ήταν πολύ χρήσιμο.

Σκέψου λοιπόν τις βασικές κατηγορίες των make up σε ένα matrix -όχι, σόρι, δεν παίζει ο Keanu.

 

Τύπος Επιδερμίδας

Λιπαρή

Κανονική / Μικτή

Ξηρή

Ελαφριά Κάλυψη

ΛΕ

ΚΕ

ΞΕ

Μεσαία Κάλυψη

ΛΜ

ΚΜ

ΞΜ

Πλήρης Κάλυψη

ΛΠ

ΚΠ

ΞΠ

 

Ανάλογα με το ποιο τετραγωνάκι αντιστοιχεί σε σένα, πάμε να διαλέξουμε makeup. Θα προσέξεις ότι δίνω μεγαλύτερη έμφαση σε υγρά make up γιατί θεωρώ ότι προσφέρουν μακράν το καλύτερο αποτέλεσμα αλλά θα δούμε και μερικά με άλλες υφές που μπορεί να προτιμάς.

 

ΛΕ: Λιπαρή επιδερμίδα – Ελαφριά κάλυψη

MAC Pro-Longwear Foundation

Clinique Pore Refining Solutions Instant Perfecting Makeup

Chanel Mat Lumiére

 

ΛΜ: Λιπαρή Επιδερμίδα – Μεσαία Κάλυψη

Clinique Anti-Blemish Solutions Liquid Makeup (με σαλικυλικό οξύ για φροντίδα με δέρματα με ακμή)

Maybelline 24HR Superstay foundation

Lancôme Teint Idole 24H

Estée Lauder Double Wear για σοβαρή κάλυψη ή Double Wear Light για πιο ελαφριά κάλυψη

Bobbi Brown Long Wear Even Finish

MAC Studio Fix Powder + Foundation (σε πούδρα κόμπακτ, για όλες τις επιδερμίδες)

 

ΛΠ: Λιπαρή Επιδερμίδα – Πλήρης Κάλυψη

Korres Pomegranate foundation

Revlon Colorstay Foundation

Vichy Dermablend fond de teint fluid

 

ΚΕ: Κανονική / Μικτή Επιδερμίδα – Ελαφριά Κάλυψη

Clinique Superpowder Double Face Powder (σε πούδρα κόμπακτ)

Make Up For Ever Face & Body

Chanel Perfection Lumiére

Bobbi Brown Skin Foundation SPF 15

 

ΚΜ: Κανονική / Μικτή Επιδερμίδα – Μεσαία Κάλυψη

MAC Face & Body (κάλυψη που «χτίζεται» από ελαφριά ως μέτρια)

MAC Studio Fix Fluid SPF 15 (ιδιαίτερα για μικτές επιδερμίδες)

Make Up For Ever HD Foundation (ιδιαίτερα για μικτές επιδερμίδες)

Clinique Even Better Makeup SPF 15 (περιέχει ελαφρούς λευκαντικούς παράγοντες)

Clinique Superbalanced Powder Makeup SPF 15 (σε πούδρα σε σκόνη)

 

ΚΠ: Κανονική / Μικτή Επιδερμίδα – Πλήρης Κάλυψη

MAC Full Coverage Foundation (είναι σχεδόν το ίδιο προϊόν με το studio finish concealer, απλά είναι λίγο πιο ενυδατικό και σε μεγάλο μέγεθος. Μόνο σε καταστήματα MAC pro).

Clinique Continuous Coverage Makeup

Estée Lauder Double Wear Maximum Cover Camouflage Makeup Face & Body SPF15

 

ΞΕ: Ξηρή Επιδερμίδα – Ελαφριά Κάλυψη

Revlon PhotoReady (δίνει ελαφριά λάμψη)

Clinique Supersmoisture Makeup

Chanel Vitalumiére (αγαπημένο των celebrities)

MAC Mineralize Skinfinish Natural (σε πούδρα κόμπακτ με μεταλλικά στοιχεία)

 

ΞΜ: Ξηρή Επιδερμίδα – Μεσαία Κάλυψη

Bourjois Healthy Mix Serum (tip: σχεδόν ίδιο σε ποιότητα με Chanel)

MAC Studio Sculpt SPF 15 foundation

YSL “Le Teint Touche Éclat” (το γνωστό highlighter-pen σε make up για λάμψη)

 

ΞΠ: Ξηρή Επιδερμίδα – Πλήρης Κάλυψη

Revlon Colorstay with Softflex (η κάλυψη του αυθεντικού Colorstay με ενυδατικούς παράγοντες)

Korres Wild Rose Foundation

Laura Mercier Créme Smooth Foundation

Η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να σου δώσω είναι να δοκιμάσεις τουλάχιστον 2-3 από αυτά που ταιριάζουν στην επιδερμίδα σου αλλά και στο budget που διαθέτεις. Είναι πιθανό να εμπίπτεις σε δύο κατηγορίες, άρα να έχεις ακόμα περισσότερες επιλογές, οπότε μπορείς, αν θες, να έχεις μια πιο οικονομική εναλλακτική για κάθε μέρα και μια πιο ακριβή για βραδινές εξόδους/ ραντεβού. Ό,τι και να κάνεις, φρόντισε να μην αγοράσεις πριν δοκιμάσεις!

*Για παράδειγμα, εγώ που έχω πάρα πολύ λιπαρό δέρμα και προτιμώ σχεδόν πλήρη κάλυψη, χρησιμοποιώ Γάλα Μαγνησίας στην αρχή ως mattifying primer (το βάζεις σαν τονωτική λοσιόν), και Korres Pomegranate foundation όταν θέλω να τελειώνω με μια κίνηση. Εναλλακτικά, χρησιμοποιώ Lancôme Teint Idole 24H ή MAC Studio Fix Fluid ή Maybelline 24H Superstay Foundation (η πιο οικονομική επιλογή) και στις περιοχές που θέλω περισσότερη κάλυψη, δηλαδή στο κέντρο του προσώπου, MAC Full Coverage Foundation ή MAC Studio Finish Concealer. Θέλω επιλογές, τι να κάνουμε!

 

Αυγουστιάτικο Λαϊκό Προσκύνημα

Tags

, , , , , , , , ,

Και ήρθε ο Αύγουστος. Και πήγαμε Βατερά. Όπου πέρασα μια χαρά αν και, όπως τις περισσότερες χρονιές, έζησα το γνωστό συνδυασμό «πολυαγαπημένη θάλασσα, παρέα, ένα γκομενικό ενδιαφέρον που κράτησε συνολικά μισή ώρα αλλά κατά τα άλλα, βαρετά». Θα μου πεις, είμαι αχάριστη. Αλλά κάτσε να στα περιγράψω:

Στα Βατερά, κάθε πρωί –δηλαδή κατά τις 15:30- πάμε για μπάνιο στο Hola (μπιτς μπαρ) και κάθε βράδυ είμαστε πάλι εκεί, τουλάχιστον για το 1ο-2ο ποτό. Φέτος το Hola είχε για σερβιτόρες άπειρες αλλά ΑΠΕΙΡΕΣ αιθέριες υπάρξεις που βασικά μας γάμησαν τις διακοπές γιατί όλοι ασχολιόντουσαν μ’ αυτές και κανένας δεν γύριζε να κοιτάξει κι εμάς τις κοινές θνητές. Αλλά το αντιπαρέρχομαι.

Υπήρχαν και 2 αγοράκια που μάζευαν ποτηράκια κ.λπ., αλλά εδώ όταν λέω “αγοράκια” το εννοώ, το ένα θα πήγαινε Β’ Λυκείου, μου είπε, το άλλο ήταν και πιο αντικοινωνικό, δεν του έπιασα ποτέ κουβέντα μην τρομάξει. Υπήρχε κι ένα τρίτο αγοράκι, περασμένα τα 20, με όρθιο μαλλί, το οποίο μετά από τις πρώτες μέρες με έβλεπε και χαμογελούσε κάπως με νόημα κι έλεγε κάτι “γιατί δεν μας μιλάς”, “πότε θα σε γνωρίσουμε καλύτερα” και τέτοια, και μάλιστα με ασυνήθιστο αξάν. Δεν είχα δώσει σημασία.

Μια από τις τελευταίες βραδιές που φτάνουμε Hola κατά τις 02:00, αμέσως μετά τα ούζα, εγώ και φίλη με κοινά ενδιαφέροντα προς ανυποψίαστα και μη αγόρια, βλέπουμε Αγόρι με Όρθιο Μαλλί να περνάει. Ρωτάει η φίλη τι γνώμη έχω γι’ αυτόν, λέω: “ε… δεν είναι κακός αλλά όχι ο τύπος μου, κάτι δεν μου πάει στο στιλ του, μπα… δεν…” Φίλη συμφωνεί.

Πίνουμε το 1ο ποτό. Το Arena Beach Club είναι κλειστό άρα θα μείνουμε όλο το βράδυ εδώ. Πίνουμε και το 2ο ποτό. Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα, δεν υπάρχει κανείς, οι δικοί μας (οι φίλοι) έχουν πέσει πάνω στις σερβιτόρες σαν τα κοράκια, εγώ δεν θέλω άλλο να στέκομαι και να κάνω ψιλή κουβεντούλα. Βαριέμαι. Θέλω να χορέψω. Βαριέμαι. Γιατί διάολο έβαλα τακούνι; Η ζωή περνά και χάνεται. Θέλω να πέσω να πνιγώ. Βαριέμαι. Οι ώρες περνούν, πάει 04:30. Περνάει Αγόρι με Όρθιο Μαλλί να μαζέψει ποτήρια. Κοιταζόμαστε με Φίλη. Συγχρόνως:

Μαλάκα, ξερολούκουμο!

13 Αυγούστου. Βρισκόμαστε στο Arena Beach Club. Μου μιλάει εξαιρετικά χαριτωμένο αγόρι με μελιά μάτια, το οποίο δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου -σπανιότατο φαινόμενο- αλλά εξηγείται διότι φαίνεται 17 χρονών (οπότε πέρυσι μάλλον έπαιζε με τα κουβαδάκια του). Είναι νωρίς ακόμα (3 το πρωί), δηλαδή αρχή της βραδιάς, αλλά το εξαιρετικά χαριτωμένο αγόρι με τα μελιά μάτια έχει ιδιαίτερα επεκτατικές διαθέσεις. Τον φρενάρω απαλά. Με κοιτάζει ερωτηματικά. Λέω: “Ακόμα δεν έχω πιει αρκετά”. Λέει:

Καλά, θα έρθω σε λίγο.

Και ήρθε. Και γνωριστήκαμε. Και, 14 Αυγούστου γνωριστήκαμε ακόμα καλύτερα, καθώς απαιτεί και το έθιμο. Και το αγόρι με τα μελιά μάτια μετονομάστηκε σε Παιδί Θαύμα. Όπως βλέπεις, εγώ τις τιμάω τις παραδόσεις, ειδικά τον ανεπίσημο ανίερο εορτασμό της 14ης Αυγούστου, που γιορτάζουν οι τσούλες. Η Κοίμηση του Θεότεκνου (μην με βρίσεις, δεν είχα άλλο λογοπαίγνιο πρόχειρο). Και εκεί όμως τέλειωσε το γκομενικό ενδιαφέρον αυτού του καλοκαιριού. (Το Παιδί Θαύμα με έφτυσε ανεπανόρθωτα μετά, παρόλο που έπεσα χαμηλά γιατί έτυχε να έχει σπάνια ταλέντα, εξ ου και το βάπτισμά του ως Παιδί Θαύμα. Μην νομίζεις ότι ντρέπομαι να το ομολογήσω. Με έφτυσε μέχρι την τελευταία μου βραδιά που του είπα άσε μας κουκλίτσε μας κι άντε γεια).

Αυτές ήταν οι διακοπές μου. Εντάξει, αφήνω έξω τη θάλασσα. Τη θάλασσα που είναι μόνο μία. Αλλά θα ‘ταν σαν να μιλάω πάλι για τη Μάνα μου. Στα Βατερά, την παίρνω σαν δεδομένη. Στην αγκαλιά της θάλασσας είσαι σπίτι σου και κανείς δεν μπορεί να σε πειράξει. Η πρώτη βουτιά της πρώτης μέρας, ξεπλένει όλο το χειμώνα. Σε κάνει καλά. Μπαίνεις μες στο νερό κι επιτέλους, αναπνέεις. Όπως έχω ξαναπεί:

Όποιος αποφάσισε να μετράται η ηλικία σε αριθμό Μαΐων, δεν μπορεί να είναι Έλληνας. Εμείς είμαστε Χ Αυγούστων.

Αλλά επανέρχομαι. Αυτές ήταν οι διακοπές μου. Τώρα, εσύ μπορεί να θεωρείς αυτές τις διακοπές ιδανικές, γεμάτες χαλάρωση, διασκέδαση, ρομάντζο και δράση αλλά για τα δικά μου δεδομένα, κάτι έλειπε. Αυτά που θεωρώ προ-απαιτούμενα για τις ιδανικές μου διακοπές, ως γνωστόν, είναι κάπως… μεταλλαγμένα. Γενετικά τροποποιημένα. Σαν καρπούζι χωρίς κουκούτσια με γεύση φράουλα. (Μαλακίες, το φρούτο του καλοκαιριού είναι μόνο το σύκο με γεύση σύκου, αλλά λέμε τώρα). Αν ήταν αξεσουάρ, θα ήταν παρεό με φτερά, πούλιες και παγιέτες. Αν ήταν μουσική, θα ‘ταν συνεργασία Roisin Murphy με Lady Gaga και στίχους Φοίβου. Αν ήταν βιβλίο, θα ήταν το Όνειρο Καλοκαιρινής Νυκτός με επιμέλεια J.K. Rowling. Αν ήταν ταινία, θα ήταν Γαλάζια Λίμνη με Weekend at Bernie’s και Studio 54, σε σκηνοθεσία Peter Jackson. Δεν θέλω ήσυχες, χαλαρωτικές, ξεκούραστες διακοπές. Θέλω υπερπαραγωγή. Δεν θέλω το απλό. Ούτε καν το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Είναι Αύγουστος. Θέλω το τερπνόν μετά του τεκνού. Έστω, του παιδιού-στην-απέναντι-ξαπλώστρα. Κι αυτό ωφέλιμο είναι. Συγκεκριμένα για τα Βατερά, η παρέα μου έχει επινοήσει τον παρακάτω όρο που υποδηλώνει τη θλίψη και ματαιότητα των μη-περιπετειωδών διακοπών:

Αβατέρωτος-η. Επίθετο. Το άτομο που ακούσια απέχει από οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή κατά τη διάρκεια των διακοπών του στα Βατερά, λόγω έλλειψης πρόθυμου συντρόφου (ή πιθανού συντρόφου που τυγχάνει να εκδηλώσει την πρόθεση-προθυμία του με σαφήνεια).

Ο όρος χρησιμοποιείται αρνητικά και η έννοια προκαλεί άγχος, ανταγωνιστικότητα, συμπλέγματα κατωτερότητας, ελαφριά κατάθλιψη, ανασφάλεια και άμεση ανάγκη επιβεβαίωσης κατά την επιστροφή στο μόνιμο τόπο κατοικίας μετά το πέρας των διακοπών.

Ο όρος ισχύει για σχέσεις που συνάπτονται στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή των Βατερών και της Βρίσας, καθώς και για επιλεγμένες τοποθεσίες του Πολιχνίτου (Remember) ή της Νυφίδας (Τσιτσάνος, Γιώτης). Ο όρος δεν αφορά σε μόνιμους συναισθηματικούς δεσμούς ή δεσμούς που προϋπάρχουν από το μόνιμο τόπο κατοικίας των ενδιαφερομένων, ιδιαιτέρως δε αν οι ενδιαφερόμενοι έχουν έρθει μαζί για διακοπές. Αυτοί βρίσκονται εκτός συναγωνισμού. Το «παιχνίδι» παίζεται μεταξύ ελεύθερων (single) ατόμων με ανοιχτές/ πολύπλοκες σχέσεις, ατόμων ανοιχτών σε προτάσεις, ατόμων που ψεύδονται στον εαυτό τους και στους άλλους και/ή ατόμων χωρίς ηθικούς περιορισμούς.

Παραδείγματα Χρήσης:

α) «Σκόραρα χτες το βράδυ, γιούπιιιιι, δεν είμαι πια αβατέρωτος!»

β) «Τελευταία μέρα σήμερα και τίποτα, πάει θα φύγω αβατέρωτη…»

Εγώ δεν έφυγα μεν αβατέρωτη, αλλά πέρασα πολλές-πολλές ήσυχες νύχτες στο Hola, εφόσον δεν είχα διάθεση (και τάση) να ασχολούμαι με γκαρσόνες αλλά, βασικότερα, λόγω του ότι από ένα σημείο και μετά, οι πολιτισμένες κοινωνικές συναναστροφές όρθια με ένα ποτό στο χέρι μου φέρνουν αλλεργία.

Αυτές τις ήσυχες βραδιές στο Hola, το μόνο που με έσωζε από βέβαιη κατάθλιψη είναι το ότι το μαγαζί είχε wi-fi. Έμπαινα facebook (βασικά, σκέτο facebook messenger) και επικοινωνούσα με ένα παράλληλο σύμπαν, που ήταν πάντα εκεί. Ένα παράλληλο σύμπαν όπου το λαϊκό προσκύνημα για μια θέση στον ήλιο γινόταν στο Λαϊκό Νοσοκομείο κι όπου, αντί για ηλιοθεραπείες, κάποιος εκεί έκανε χημειοθεραπείες…

beach-cute-sand-sea-teddy-bear-my happy ending-irini georgi-cancer

Κακοήθειες: Extra Flammable*

Tags

, , , , , ,

 

Είναι λοιπόν μέσα προς τέλη Ιουλίου 2012 κι εγώ ασχολούμαι με πολύ σημαντικά ζητήματα όπως 1) το μαύρισμά μου στη βεράντα της κουζίνας -δεν πάω για μπάνιο στην Αθήνα γιατί με το που θα μπω στη θάλασσα κολλάω όλα τα γυναικολογικά του λεκανοπεδίου, 2) την αποκρυπτογράφηση της επικοινωνίας και συναναστροφής μου με Διαβολικό Δίδυμο, 3) διάφορους άλλους ταλαίπωρους που φέρνει στο δρόμο μου η ζωή, 4) τις θερμίδες του παγωτού Δωδώνη χωρίς ζάχαρη, το οποίο καταναλώνω σαν να μην υπάρχει αύριο (και μάλιστα με μπικίνι). Το ηθικό πάντως είναι υψηλό γιατί τέλος Ιουλίου δεν πα να καίγεται ο κόσμος, δεν πα να έρχεται η Δευτέρα Παρουσία, έρχεται και o Αύγουστος οπότε σκόνη και μπούρμπουρη, γιατί bitches, εγώ θα πάω Βατερά.

Σε ένα ημι-παράλληλο σύμπαν, αρχίζω και μιλάω σε καθημερινή βάση με το Αγόρι που έλεγα παραπάνω που κάθε δεύτερη Παρασκευή πάει για χημειοθεραπείες. Το πράγμα είναι αρκετά σουρεάλ. Η *ιδέα* του πράγματος είναι σουρεάλ γιατί, στην πραγματικότητα, παρόλη την αρχική αμηχανία, η συζήτηση κυλάει εύκολα, καθόλου βεβιασμένα και αρκετά ευχάριστα. Το ότι ο ίδιος είναι συνήθως με θετική διάθεση έως και μες στην καλή χαρά, βοηθάει κι εμένα στο να αντιμετωπίζω το όλο πράγμα σαν «εντάξει μωρέ, δεν είναι τίποτα το τρομερό, καρκίνος είναι, θα περάσει».

Εκείνος δεν εκφράζει ποτέ τίποτα απαισιόδοξο, ποτέ κανένα παράπονο. Μιλάμε για τις καθημερινές λεπτομέρειες της αρρώστιας σαν να μιλάμε για ένα κρυολόγημα, μιλάμε για τις χημειοθεραπείες σαν να μιλάμε για συνεδρίες λέιζερ αποτρίχωσης. Έχουμε ένα κοινό: είμαστε και οι δύο καλοί στο να ρίχνουμε τα πράγματα στην πλάκα, ακόμα και τα πιο δύσκολα πράγματα. Μάλλον, ίσως *ειδικά* τα πιο δύσκολα πράγματα. Στα πολλά και διαφορετικά θεωρητικά και μη που συζητάμε, όταν διαφωνούμε μερικές φορές παίζει το χαρτί «έχω δίκιο γιατί έχω καρκίνο». Αλλά για πλάκα. Γελάμε.

Γελάμε ενώ μιλάμε για καρκίνο.

 

Και μιλάμε πολλές ώρες την ημέρα. Τα ωράριά μας είναι παρόμοια, δηλαδή κοιμόμαστε λίγο πριν το ξημέρωμα και ξυπνάμε μεσημέρι, οπότε κάνουμε παρέα ο ένας στον άλλον όταν οι άλλοι κοιμούνται. Μ’ αφήνει ήσυχη όταν ασχολούμαι με άλλα αγόρια. Θα ξαναπώ ότι μου έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν μιλάμε επειδή με βλέπει ερωτικά -αν και δεν με βρίσκει τελείως χάλια- απλά γνωρίζει ότι δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα μεταξύ μας αυτή την περίοδο και ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτούς που μου αρέσουν συνήθως. Συχνά-πυκνά το λέει πειράζοντάς με για τον εντυπωσιακό αριθμό γνωριμιών μου που φοιτούν στο ΤΕΦΑΑ.

Εγώ, απ’ την άλλη, δεν είμαι σίγουρη. Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα. Τα ακούω αυτά που λέει, τα καταλαβαίνω, δυσκολεύομαι όμως να τα καταγράψω και να τα πιστέψω. Όπως έχω αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν, όταν πρωτο-γνωρίζω κάποιον, αν μιλάμε για ώρες και γελάμε, μου παίρνει κάπου… χμμμ… 3 μέρες να τον ερωτευτώ. 3 μέρες όταν τον βλέπω κάθε μέρα και περνάμε χρόνο μαζί. Τον συγκεκριμένο, βέβαια, ακόμα δεν τον έχω δει. Οπότε, ΟΚ, δεν είναι το ίδιο, παρόλο που χαχανίζω (διαδικτυακά) και τον πειράζω με διάθεση φλερταριστική και ύφος γκομενικό. Παρόλο που μιλάμε σχετικά αθώα και υπάρχουν σαφή όρια. Κι εγώ δεν είναι ότι αισθάνομαι κάτι τρομερά έντονο, πάντως, πάνω στην εβδομάδα έχω αποφασίσει ότι θέλω οπωσδήποτε να τον δω.

Και το κανονίζουμε για ένα απόγευμα. Κάτι χαλαρό, τύπου καφέ-ποτό. Είμαι ήδη για καφέ –επαγγελματικό ραντεβού- κι έρχεται να με βρει. Έχω προσπαθήσει ήδη να αφαιρέσω οποιαδήποτε προσδοκία από το μυαλό μου. Όπως και να ‘ναι, ό,τι και να ΄ναι, τον συμπαθώ, χαίρομαι να του μιλάω –πράγμα που δεν μου συμβαίνει με πολύ κόσμο- ήδη απολαμβάνω την παρέα του και τον εκτιμώ. Δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Δεν θέλω να σκέφτομαι αν θα μου αρέσει. Αν θα μου είναι ελκυστικός. Έχω προσπαθήσει και να σβήσω τις φωτογραφίες του απ’ το μυαλό μου, μια και έχει πει ότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Θέλω να μην περιμένω τίποτα. Θέλω.

Θέλω και παγκόσμια ειρήνη.

 

Φτάνει. Τον βλέπω, χαίρομαι που τον βλέπω, αλλά δεν είμαι σίγουρη πώς να αντιδράσω και πώς να φερθώ. Δεν μου βγαίνει τίποτα απ’ αυτά που ένιωθα από μακριά. Το παίζω εκ του ασφαλούς. Διατηρώ μια ευχάριστη, άνετη και φιλική στάση, αλλά εδώ και δέκα μέρες, μ’ αυτό το αγόρι μιλούσα δωδεκάωρα και νύχτες ολόκληρες φλερτάροντας μαζί του και σίγουρη ότι τον γουστάρω, και τώρα πάω να μαζέψω τα αμάζευτα.

Κι εκείνος φαίνεται πολύ σφιγμένος. Νομίζω ότι έχει απόλυτη συναίσθηση του τι συμβαίνει, γεγονός που κάνει το όλο πράγμα ακόμα πιο άβολο. Δεν έχω ιδέα πώς να το χειριστώ. Κάνω πως όλα είναι απολύτως νορμάλ, υπερβάλλω στα χαμόγελα, γελάω με αστεία που δεν είναι τόσο αστεία, αλλά είμαι απογοητευμένη. Όχι μόνο απογοητευμένη. Νιώθω και ένοχη, μαλακισμένη, προδομένη απ’ τον εαυτό μου, προδομένη απ’ το σύμπαν, ξανά ένοχη, ξανά μαλακισμένη, ξανά απογοητευμένη. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι. Φέρομαι συγκρατημένα και φιλικά.

Στο κάτω-κάτω, είναι ένας άγνωστος με τον οποίο μιλούσα μερικές μέρες στο facebook. Φέξε μου. Το ‘χω κάνει μόνο χμμμ… καμιά… πενηνταριά φορές. Δεν έγινε και τίποτα. Αλλά κρίμα. Πραγματικά μου άρεσε. Άντε τώρα να βρω κάποιον άλλον της προκοπής ν’ ασχοληθώ. Ευτυχώς που φεύγω σε λίγες μέρες για Βατερά και θα ξεκόψουμε λίγο, αναγκαστικά.

Αλλιώς, πώς πας από το «μιλάμε κάθε νύχτα, όλη νύχτα» στο «μιλάμε αραιά και τελείως φιλικά»; Σίγουρα πρέπει να γίνει σταδιακά και προοδευτικά. Αλλά εγώ δεν είμαι για τέτοια, θέλω ξεκάθαρα πράγματα, όχι νεφελώδη ούτε ενδιάμεσα. Και σίγουρα δεν θέλω να είμαι φίλη με κάποιον που (ίσως να) με γουστάρει. Είπαμε, η καριολίασή μου έχει ένα όριο και το friend zone είναι μετά απ’ αυτό. Οπότε ίσως είναι προτιμότερο να εξαφανιστώ. Αλλά είναι τόσο καλό και σωστό και αξιόλογο παιδί. Και καθόλου μαλάκας. Και πόσο μαλάκας θα φανώ εγώ; Γιατί, ερωτώ:

Πώς ξεκόβεις από κάποιον που έχει καρκίνο;

 

that post gave me cancer

 

*Το περιεχόμενο αυτού του ποστ μπορεί να σου φανεί αγενές, κακοήθες, προσβλητικό ή και επώδυνο. Λυπάμαι πολύ. Πάντως είναι απόλυτα ειλικρινές. 
 

Foundation Finder: Επειδή δεν είναι όλα ρόδινα…

Tags

, , , , , , , , ,

 

Έλεγα λοιπόν τις προάλλες για το αν οι υπο-τόνοι της επιδερμίδας μας είναι θερμοί ή ψυχροί, πράγμα που θα μας βοηθήσει στο να διαλέξουμε το σωστό make-up για την απόχρωση του προσώπου μας. Αυτό που εμείς εδώ λέμε make-up, στα εξωτερικά το λένε «foundation», που σημαίνει «θεμέλιο». Στη χώρα μας τυγχάνει να έχουμε ένα πολύ εύστοχο ρητό για τα θεμέλια:

 Αν δεν μπαζώσεις, δεν χτίζεις.

Αλλά, επειδή είσαι τυχερή, έχω ήδη μπαζώσει εγώ πριν από σένα, οπότε δεν χρειάζεται να το κάνεις εσύ. Για του λόγου το αληθές, θα κάνω μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν. Η εικόνα γίνεται θαμπή και ονειρική, το φιλμ είναι φθαρμένο κι έχει κόκκο. Τα παλιά τα χρόνια, λοιπόν, όταν ήμουν γύρω στα 14-15, δηλαδή στην εφηβεία, έψαχνα απεγνωσμένα ένα καλό make-up γιατί ένα από τα μεγαλύτερα βάσανα της ζωής μου ήταν ότι το δέρμα μου είχε τάση ακμής (εκδηλωμένη, έξω απ’ την ντουλάπα).

Ακόμα, τότε, το 99% των make-up που κυκλοφορούσαν στην αγορά είχαν ψυχρούς υπο-τόνους, δηλαδή ροζ, λες και ήμασταν όλες ξανθές και γαλανές βορειο-ευρωπαίες με ροζ μαγουλάκια, και τα χόμπι μας ήταν οι βόλτες στο δάσος με το έλκηθρο και η παρασκευή λάχανου τουρσί. Απ’ την άλλη, εγώ, ως γνήσια Μεσογειακή έφηβη, είχα (και έχω) μια σαφώς υποκίτρινη χροιά, αυτό που λέμε «σταρένια» επιδερμίδα, απλά στο λίγο πιο αρρωστιάρικο (δεν έχω ίκτερο, είναι το φυσικό μου). Και δεν έβρισκα με τίποτα make-up να ταιριάζει στους θερμούς μου υπο-τόνους, όλα «ρόζιζαν» στο φως.

Το σατανικό της υπόθεσης ήταν ότι τότε τα καλλυντικάδικα δεν ήταν καν τεράστια, ευάερα κι ευήλια όπως είναι τώρα (ακόμα δεν υπήρχε Hondos Center, μιλάμε για την εποχή του Πλειστόκαινου, κυκλοφορούσαν στους δρόμους αν όχι τυρρανόσαυροι, τουλάχιστον μαμούθ), πράγμα που σημαίνει ότι μέσα στο μικρό και σκοτεινό κατάστημα καλλυντικών με τον τεχνητό φωτισμό και την πωλήτρια από πάνω σου, κάποιες φορές, κάτι η ψυχολογική πίεση, κάτι το σκοτάδι, κάτι η ανάγκη να πιστέψεις σε μια ανώτερη δύναμη, *νόμιζες* ότι είχες βρει τη σωστή απόχρωση και ήσουν από πασιχαρής έως και συγκινημένη, μέχρι την επόμενη μέρα το πρωί που φορούσες το νέο σου make-up στο σχολείο και οι άλλοι σε έδειχναν με το δάχτυλο και γελούσαν.

Δεν πασαλειβόμουν με τη γέμιση φράουλα της σοκολάτας kiss καλύτερα;

Ευτυχώς, οι εποχές άλλαξαν. Τόσο πολύ, που σήμερα υπάρχουν αρκετές μάρκες καλλυντικών που μπορώ να πω ότι το ‘χουν παρακάνει με τους κίτρινους υπο-τόνους -τόσο που πλέον βγαίνουμε όλες όχι σαν Γερμανίδες αλλά σαν Κινέζες- αλλά τι να κάνεις, δεν μπορείς να τα έχεις όλα σ’ αυτή τη ζωή κι εγώ πιστεύω σε έναν παγκόσμιο πολιτισμό όπου το χρώμα του δέρματός μας δεν έχει σημασία. Πάντως, είναι γεγονός πως σχεδόν ό,τι χρώμα και να ‘ναι το φυσικό σου, πλέον θα τη βρεις την άκρη. Δεν χρειάζεται πια να έχεις ούτε τη γνωστή συνοριακή γραμμή μεταξύ προσώπου και λαιμού, που φωνάζει «φοράω makeup και είμαι περήφανη» αλλά ούτε και να’ χεις διαφορετικό χρώμα τόπους-τόπους, δηλαδή φάτσα-πάπλωμα patchwork.

Όταν διαλέγεις makeup, δεν πας να «διορθώσεις» την απόχρωση του προσώπου σου. Μπορεί να ακούσεις πωλήτρια-αισθητικό να σου λέει «είσαι πολύ χλωμή, πάρε αυτό να σου δώσει λίγο χρωματάκι» (ναι, το έχω ακούσει). Μπορεί και να ακούσεις και το αντίθετο, μπορεί να σου πουν «πώς είσαι έτσι;» ότι παρα-είσαι λευκή, παραείσαι μαυρισμένη ή δεν-ξέρω-τι, αλλά εκτός κι αν είσαι η Στρουμφίτα και είσαι μπλε, οτιδήποτε που ΔΕΝ ταιριάζει στο φυσικό σου, θα φαίνεται τελείως ψεύτικο. (Πλάκα πλάκα, και η Στρουμφίτα να ‘σαι, και τότε μπλε πρέπει να διαλέξεις αλλιώς θα είσαι καταδικασμένη να φοράς μακρυμάνικο ζιβάγκο για όλη σου τη ζωή).

Έτσι ακριβώς είμαι κι εγώ όταν ψάχνω makeup.

Έτσι ακριβώς είμαι κι εγώ όταν δοκιμάζω foundation, φτυστή, και με ροζ φόντο.

Αυτό που χρειάζεσαι είναι ένα makeup που να «εξαφανίζεται» πάνω στην επιδερμίδα μαγικά, να το δοκιμάσεις πρώτη φορά και να αναρωτιέσαι «τώρα έβαλα ή δεν έβαλα;» (αλλά με την καλή έννοια), σχεδόν να μην μπορείς να το δεις, με λίγα λόγια, θες να βρεις ένα perfect match. Στην πραγματική ζωή, δηλαδή στο θέμα «άντρες» μπορεί αυτό να είναι αδύνατον και να μην υπάρχει το Ιδανικό Ταίρι αλλά στον κόσμο της ομορφιάς, όλα είναι δυνατά…

…Ακόμα και ένα Happy Ending

 

Τι πρέπει να κάνεις για να το βρεις:

1. Να οπλιστείς με όρεξη, θάρρος, υπομονή, επιμονή και ατσαλένια θέληση: «Ναι, θα το πετύχω το χρώμα ακόμα κι αν με ανασύρουν από τον Hondo ή το Sephora νεκρή».

2. Μην αποφασίσεις να πας να δεις για makeup μετά το γραφείο, δηλαδή κατά τις 8:30 το βράδυ μες στο καταχείμωνο, που ‘ναι μαύρη η νύχτα στα βουνά (και στις πεδιάδες και στην πόλη).

3. Να πας πρωί ή μεσημέρι, ιδανικά μια μέρα με λιακάδα, κι επίσης ο Ερμής να μην είναι ανάδρομος (άσχετο).

4. Να πας άβαφτη. Αν αυτό σου ακούγεται σαν ανέκδοτο γιατί βάφεσαι φουλ ακόμα και για να κατεβάσεις τα σκουπίδια, τότε πήγαινε Σάββατο πρωί incognito με μαύρο γυαλί αλά Jackie O ή πριν τη δουλειά αφήνοντας «γυμνό» μόνο το κάτω μέρος του προσώπου σου, δηλαδή τη γραμμή του πηγουνιού –ηρέμισε, το βάφεις μετά.

5. Φρόντισε να έχεις μαζί σου καθρεφτάκι. Όχι συμβολικό για να κάνεις ότι το δείχνεις στην πωλήτρια-αισθητικό αν σε πει Νύφη του Δράκουλα και σε προσβάλλει, αλλά αληθινό για να κοιταχτείς και να ξεστραβωθείς.

6. Εντόπισε τη μάρκα και την υφή που σε ενδιαφέρει για τις ανάγκες της επιδερμίδας σου (θα μιλήσω αναλυτικά γι’ αυτά την άλλη εβδομάδα με προτάσεις για προϊόντα), και με το μάτι διάλεξε τρεις αποχρώσεις που σου φαίνονται ότι μπορεί να είναι σωστές. Λάβε υπόψη σου όχι μόνο το πόσο σκούρα ή ανοιχτή είσαι αλλά και τους υπο-τόνους. Κάποιες μάρκες βοηθούν σ’ αυτό με διαχωρισμό σε Warm (Θερμές) και Cool (Ψυχρές). Τα MAC έχουν τη μεγαλύτερη γκάμα αποχρώσεων αλλά μπερδεύουν γενιές και γενιές γυναικών με τον αμφισβητήσιμο διαχωρισμό NC για θερμές (Not Cool ή Needs Cool) και NW για ψυχρές (Not Warm ή Needs Warm).

7. Όταν εντοπίσεις τις 3 αποχρώσεις-φιναλίστ, δοκίμασέ τις απλώνοντας και τις τρεις πάνω στο πρόσωπό σου, σχεδιάζοντας τρεις ελκυστικότατες φαρδιές ρίγες κοντά στο πηγούνι. (Απλά να θυμάσαι ποια είναι ποια). Επίσης, ξανα-τονίζω ότι πρέπει να είσαι άβαφτη.

8. Πήγαινε κοντά σε παράθυρο ή στην είσοδο ή ακόμα καλύτερα βγες έξω στο φως του ήλιου. Το φυσικό φως είναι απολύτως απαραίτητο για να κάνεις σωστή επιλογή, αλλιώς όλο αυτό το κείμενο πάει στράφι και ντροπή σου που δεν σκέφτεσαι κι εμένα που έκατσα και το ‘γραψα για χάρη σου.

9. Βγάλε από την τσάντα σου το καθρεφτάκι που έλεγα πριν και κοίταξε έντονα το μάγουλο/ πηγούνι σου με βλέμμα στοχαστικό και κριτικό. Το ζητούμενο είναι να φαίνεσαι τόσο απορροφημένη από τις ρίγες στο μάγουλό σου που να κάνεις κάποιον ανύποπτο περαστικό που έτυχε να σε δει, να μείνει με το στόμα ανοιχτό. Αν τον κάνεις να πέσει και πάνω σε κολώνα, κερδίζεις μπόνους.

10. Δες ποια απόχρωση «εξαφανίζεται» και ταιριάζει με το λαιμό σου. Εδώ έχουμε ένα μικρό θεματάκι, γιατί μπορεί να έχεις από φυσικού σου διαφορετικό χρώμα μεταξύ προσώπου και λαιμού, και άρα να βρίσκεσαι σε δίλημμα. Αν αυτό ισχύει, λάβε υπόψη σου τα εξής:

Α) Αυτό που προτείνω για τις περισσότερες: Αν την ημέρα χρησιμοποιείς λίγο make-up, απλά στο κέντρο του προσώπου, στη ζώνη Τ και πάνω στις ατέλειες και βάζεις περισσότερο μόνο όταν βγαίνεις βράδυ ή και ποτέ, διάλεξε αυτό που εξαφανίζεται πάνω στο πρόσωπό σου. Ακόμα κι αν έχει λίγη διαφορά με το λαιμό σου, το «φέρνεις» με λίγο μπρόνζερ.

Β) Αν έχεις απόλυτη ανάγκη από πλήρη κάλυψη σε όλο το πρόσωπο άρα δεν βλέπει ποτέ κανείς το πραγματικό χρώμα του προσώπου σου, σου επιτρέπω να ταιριάξεις την απόχρωση του make-up με το λαιμό σου. Αυτή είναι η μόνη περίπτωση που επιτρέπεται και να «διορθώσεις» ελαφρά το χρώμα του προσώπου σου, ειδικά αν είναι δεν έχει καμία σχέση με το λαιμό και το ντεκολτέ σου. Αλλιώς, ταιριάζουμε το make-up με το πρόσωπο και διορθώνουμε με μπρόνζερ/ ρουζ κ.λπ.

11. Ελπίζω να θυμάσαι ποια απόχρωση ήταν ποια, γιατί τώρα που τη βρήκες, θα σου πω να γυρίσεις μέσα στο κατάστημα (συννέφιασε κιόλας), να επιστρατεύσεις όλο σου το θάρρος και να ζητήσεις (θα έλεγα να απαιτήσεις) δείγμα της συγκεκριμένης απόχρωσης από την πωλήτρια-αισθητικό. Από όσο γνωρίζω, αυτό μπορεί να συμβεί μόνο στα MAC και στα Sephora αλλά είναι σημαντικό αν θέλεις να είσαι σίγουρη πριν επενδύσεις σε ολόκληρο μπουκαλάκι -που ούτε επιστρέφεται ούτε αλλάζεται. Το συνιστώ γιατί μερικές φορές τα make-up οξειδώνονται όσο περνάει η ώρα και σκουραίνουν, κι επίσης αν δεν έχεις πάρει ξανά την ίδια μάρκα και υφή, καλό θα είναι να δεις κι αν συμφωνεί με το δέρμα σου μαζί της μετά από μερικές μέρες χρήσης.

12. Συγχαρητήρια, έχεις στα χέρια σου ένα δείγμα make-up που μπορεί να είναι:

The One

 

Είσαι θερμή ή ψυχρή γυναίκα; Κάνε τώρα το Τεστ – Σοκ!

Tags

, , , , , , , , ,

 

Ελπίζω να μην σε απογοητεύσω αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι ο τίτλος ήταν παραπλανητικός και δεν πρόκειται να μιλήσω για τίποτα που να έχει να κάνει με σεξ ή κάτι άλλο τολμηρό. Ναι, είναι Παρασκευή, το ξέρω, πάει με τη μέρα αλλά αυτή είναι μια στήλη ομορφιάς και εμείς είμαστε καθώς πρέπει κορίτσια, οπότε δεν επιτρέπεται. Πάντως, ορκίζομαι ότι το θέμα μας σήμερα είναι από χρήσιμο έως και αποκαλυπτικό και θα δεις τα οφέλη του αμέσως, χωρίς να χρειάζεται να περιμένεις να γνωρίσεις τον επόμενο φέρελπι νέο για να εξασκήσεις πάνω του τα νεοαποκτηθέντα σου ταλέντα ως θερμή γυναίκα (μην σου πω ότι -όπως πάντα- μπορεί το σημερινό θέμα να σε διευκολύνει να γνωρίσεις τον εν λόγω νέο). Αλλά αρκετά με τον πρόλογο. Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για τον τόνο της επιδερμίδας σου και συγκεκριμένα για τους υπο-τόνους της (undertones).

Η παραδοσιακή μέθοδος διαχωρισμού των αποχρώσεων της επιδερμίδας, για πολλά χρόνια περιοριζόταν στο «ανοιχτή», «μεσαία» και «σκούρα». Αυτή η μέθοδος είναι αντίστοιχη με το να περιγράφεις ένα φόρεμα στην κολλητή σου λέγοντας απλά «μίνι», «ως το γόνατο» ή «μάξι». Δηλαδή, δεν λέει και πολλά. Γιατί, εκτός από το πόσο σκούρα ή πόσο ανοιχτή είναι μια επιδερμίδα (πράγμα που φυσικά περιλαμβάνει περισσότερους από 3 τόνους), συγχρόνως έχει και τους υπο-τόνους που λέγαμε. Μπορεί να έχει «θερμούς» (warm), «ψυχρούς» (cool) ή πιο σπάνια να μην έχει υπο-τόνους, δηλαδή να είναι ουδέτερη (neutral). Οι υπο-τόνοι είναι υπεύθυνοι για το αν είσαι θερμή ή ψυχρή.

Πόσο σημαντικό είναι αυτό; Ω, καθόλου μωρέ, τίποτα, απλά σε βοηθάει να διαλέγεις τα σωστά χρώματα για σένα, δηλαδή αυτά που σου πάνε, π.χ. στις εξής εφαρμογές:

  • Ρούχα
  • Μαλλιά
  • Μακιγιάζ
  • Κοσμήματα
  • (ακόμα και) Νυφικό!

Ε, τελικά, ίσως είναι λιγουλάκι σημαντικό. Σύμφωνα με τους ειδικούς της επιστήμης του χρώματος (σοβαρά, υπάρχουν τέτοιοι), όλοι οι άνθρωποι χωριζόμαστε σε θερμούς και ψυχρούς -με κάποιους τυχερούς που βρίσκονται ενδιάμεσα. Οι θερμοί τύποι έχουν ροδακινί ή κίτρινους υπο-τόνους στην επιδερμίδα τους, πράγμα που σημαίνει ότι τα ζεστά χρώματα τούς φωτίζουν. Οι ψυχροί τύποι έχουν ροζ ή γαλάζιους υπο-τόνους, που σημαίνει ότι τους κολακεύουν τα ψυχρά χρώματα. Τα σωστά χρώματα φωτίζουν την επιδερμίδα και την κάνουν να φαίνεται πιο ομοιόμορφη και ενώ οι λάθος αποχρώσεις σε κάνουν να φαίνεσαι χλωμή και/ ή τονίζουν τις ατέλειες.

Αλλά ας δούμε τι τύπος είσαι εσύ. Κάνε αυτό το τεστ σε φυσικό φως ημέρας, τελείως άβαφτη, μπροστά στον καθρέφτη (και χωρίς να φοράς μακρυμάνικο και ζιβάγκο, δείξε λίγο δερματάκι).

 

TEST

1. Κοίτα το εσωτερικό του καρπού σου (μιλάω για το χέρι σου). Τι χρώμα είναι οι φλέβες σου;

Α. Κάπως μπλε

Β. Κάπως πράσινες

Γ. Δεν βλέπω φλέβες, δεν έχω σφυγμό, νομίζω ότι είμαι κλινικά νεκρή.

2. Βάλε μια πορτοκαλί πετσέτα στα μαλλιά σου ή φόρα ένα πορτοκαλο-ροδακινί μπλουζάκι (δηλαδή σομόν ή κοραλλί), ή έστω κράτα κάτι πορτοκαλί δίπλα στο πρόσωπό σου και κοιτάξου στον καθρέφτη. Πώς είσαι;

Α. Το χάλι μου, φαίνομαι άρρωστη.

Β. Θεά, κάνει την επιδερμίδα μου να λάμπει.

Γ. Ήταν καρότο και το έφαγα.

3. Βάλε λευκή πετσέτα ή κράτα μια σελίδα Α4 δίπλα στο πρόσωπό σου ή φόρα ένα ολόλευκο T-shirt. Πώς είσαι;

Α. Μια χαρά, κάπως απαλύνονται και οι μαύροι κύκλοι.

Β. Χάλια. Το δέρμα μου φαίνεται θαμπό, κουρασμένο και σαν να ‘χω ίκτερο.

Γ. Έφτιαξα μια σαΐτα. Γιούπιιιιιιιι!

4. Βάλε ένα χρυσό βραχιόλι στο ένα σου χέρι (κι απ’ το Accessorize καλό είναι) κι ένα ασημένιο στο άλλο. Αν δεν έχεις, βάλε πάνω στα χέρια σου οτιδήποτε χρυσό και ασημί. Ποια απ’ τις δύο αποχρώσεις «ζωντανεύει» το δέρμα σου;

Α. Το ασημί

Β. Το χρυσό

Γ. Δεν έχω ιδέα αλλά έχω ένα με χάντρες που μου πάει πολύ, μας κάνει;

5. Όταν πρωτοβγείς στον ήλιο το καλοκαίρι χωρίς αντηλιακό, τι γίνεται;

Α. Κοκκινίζω απ’ το πρώτο δεκάλεπτο και μετά κάνω εγκαύματα β’ βαθμού.

Β. Αν αποφύγω μεσημεριανές ώρες, το πολύ-πολύ να κοκκινίσω λίγο αλλά μετά μαυρίζω.

Γ. Εγώ τα καλοκαίρια γυρίζω την Ευρώπη με ωτο-στόπ.

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ (διάβασέ τα όλα για να καταλάβεις τις διαφορές)

Αν συγκέντρωσες περισσότερα Α, είσαι COOL!

Οι υπο-τόνοι της επιδερμίδας σου είναι ψυχροί. Μοιάζεις με ξανθιά πριγκίπισσα με ροζ μάγουλα και γαλανά ματάκια ή με τη Χιονάτη με πορσελάνινη επιδερμίδα κι εβένινα μαλλιά. (ΟΚ, έτσι θα έμοιαζες αν ήσουν χαρακτήρας της Disney, αν όχι, σκέψου κάτι πιο ρεαλιστικό). Μπορεί να το έχεις παρατηρήσει, μπορεί και όχι, αλλά σου πάνε τα ψυχρά χρώματα όπως ροζ, φούξια και καθαρό κόκκινο αντί για πορτοκαλί, ροδακινί και κοραλλί, μπλε και γαλάζιο αντί για πράσινο και λαδί, βιολετί αντί για μπορντό, όλοι οι τόνοι του γκρι αντί για ζεστά καφέ και ολόλευκο του χιονιού αντί για ιβουάρ. Από μέταλλα, το ασήμι και ο λευκόχρυσος αντί για χρυσό. Όλα αυτά, εννοείται ισχύουν και για ρούχα αλλά και για μακιγιάζ. Αν ανοίξεις τα μαλλιά σου προτίμησε ψυχρές αποχρώσεις λίγο προς το σαντρέ, και απόφυγε τα χάλκινα που κιτρινίζουν. Επίσης, θεωρητικά κολακεύει το μαύρο-μπλε και το κατακόκκινο ρουμπινί (παρόλο που δεν τα συνιστώ γιατί είναι κάπως επικίνδυνες αποχρώσεις με συχνά καταστροφικές συνέπειες. Πάντως, αν είσαι ολόλευκη με τέλειο δέρμα και γαλάζια μάτια, γιατί όχι;)

Αν συγκέντρωσες περισσότερα Β, είσαι HOT!

Ναι λοιπόν, είναι γεγονός. Είσαι θερμή γυναίκα. Μοιάζεις με φλογερή μεσογειακή θεά, με λατίνα καλλονή, τύφλα να ‘χει η JLo, η Eva Mendes και η Monica Bellucci. Δεν πιάνουν μπάζα μπροστά σου. (OK, ίσως υπερβάλλουμε λίγο). Αλλά και πάλι, σε αντίθεση με ό,τι είπαμε για τις ψυχρές επιδερμίδες, εσένα σου πάει το κοραλλί και δεν βλέπεις την ώρα να ‘ρθει το καλοκαίρι και να το βάλεις «να δείξει» πάνω στο ηλιοκαμμένο σου δέρμα, όπως και το πρασινο-τιρκουάζ, το χρυσό, το μπρονζέ και το μπεζ της άμμου. Το χειμώνα βολεύεσαι με σοκολατί, κυπαρισσί και ροζ -το οποίο μπορεί να δουλέψει πολύ ωραία αν είναι κάπως θερμό, δηλαδή έχει μια ιδέα ροδακινί σε αντίθεση π.χ. με το ροζ της Barbie που ‘χει μέσα αρκετό μπλε. Τα μαλλιά σου δείχνουν φυσικά στο ζεστό καστανό-σοκολατί, κολακεύουν οι καραμελέ και χρυσές ανταύγειες αλλά το ξανθό σαντρέ σε κάνει να μοιάζεις σαν νεκρή. Τα κοσμήματά σου είναι 24 καρατίων, κι αν παντρεύεσαι φέτος, πες όχι στο ολόλευκο νυφικό και διάλεξε ιβουάρ.

Αν συγκέντρωσες περισσότερα Γ, είμαι αναποφάσιστη!

Χμμμ… *σε κοιτάζω με καχύποπτο βλέμμα*… Δεν είμαι λοιπόν διόλου σίγουρη για σένα, καθότι υπάρχουν δύο τινά:

1) Σου πάνε όλα ανεξαιρέτως άρα είσαι από τις λίγες τυχερές με ουδέτερη επιδερμίδα που φοράνε ό,τι βρουν μπροστά τους και είναι εξίσου καλές. (Αν επίσης δεν έχεις κυτταρρίτιδα, να ξέρεις ότι απλά σε μισώ. Χωρίς παρεξήγηση).

2) Δεν το ‘χεις πολύ με τα τεστ, ούτε με την παρατήρηση, ούτε με το στάιλινγκ. Έχεις Σύνδρομο Διάσπασης Προσοχής και γενικά φοράς ό,τι βρεις μπροστά σου όχι επειδή ντε και καλά σου πάει, αλλά γιατί «ωχ μωρέ δεν βαριέσαι τώρα…». (Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί διαβάζεις ακόμα αυτό το κείμενο). Παρόλα αυτά, αν μόλις αποφάσισες ότι θέλεις να αρχίσεις να μοιάζεις με «κοπελίτσα» και μάλιστα στις επόμενές σου διακοπές δεν θα πας για ελεύθερο camping αλλά σκέφτεσαι να κλείσεις ΚΑΙ δωμάτιο, βάλε μια φίλη (που εμπιστεύεσαι) ή τη μαμά σου να σου κάνει ξανά το τεστ.

Σημείωση: Το τεστ γίνεται και με τα ανάποδα χρώματα, για παράδειγμα, στην ερώτηση 2, μπορείς να φορέσεις ροζ μπλουζάκι αντί για πορτοκαλί και να κρίνεις το αποτέλεσμα ή φοράς κι απ’ τα δύο και συγκρίνεις. Η Elizabeth Taylor, στη θρυλική και αυθόρμητη φωτογράφιση του 1965 (η οποία επαναλήφθηκε κάπου 30 χρόνια μετά αλλά τη δεύτερη φορά η Liz ήταν με φουλ μακιγιάζ), προφανώς έκανε το τεστ με μια ροζ πετσέτα. Επίσης προφανώς είναι ψυχρή.

Μην σε μπερδεύει το ότι είναι μαυρισμένη, είναι 100% ψυχρή!

Μην σε μπερδεύει το ότι είναι μαυρισμένη, είναι 100% ψυχρή!

 

Παραθυράκι

Οι κανόνες δεν ισχύουν στην περίπτωση που σε χαρακτηρίζουν τα εξής:

Α) Είσαι απ’ αυτές που βάφονται ακόμα και για να κατεβάσουν τα σκουπίδια, που κοιμούνται βαμμένες όταν είναι με καινούριο γκόμενο και που γενικά θεωρούν ότι «καλύτερα να με δει νεκρή παρά άβαφτη.

Β) Όταν βάφεσαι καλύπτεις κάθε εκατοστό επιδερμίδας ως το λαιμό και σχεδιάζεις τα πάντα απ’ την αρχή, σαν ζωγράφος μπροστά σε λευκό καμβά.

Γ) Το πραγματικό χρώμα το μαλλιών σου έχει χαθεί στα βάθη του παρελθόντος και ούτε που το θυμάσαι.

(Εγώ ανήκω σε όλα τα παραπάνω και άρα βάζω ό,τι θέλω. Μουά χα χα χα χα!)

 

Κακοήθειες: Τοξότης* με Καρκίνο

Tags

, , , , ,

 

Πρέπει να ήταν 19 Ιουλίου (2012), αργά ένα βράδυ, που μου έρχεται μήνυμα στο facebook από Άγνωστο Αγόρι που με είχε κάνει φίλη. Καθώς πρέπει μήνυμα. Μου λέει πόσο διασκεδαστικά είναι αυτά που γράφω, λέει ότι βρήκε το μπλογκ μου από κάποιον κοινό γνωστό που έκανε σχόλιο σε ένα ποστ μου, μπήκε, διάβασε, του άρεσε και είπε να μου το πει. Τον ευχαριστώ, έχουμε δυο-τρεις κοινούς γνωστούς, λέμε δυο κουβέντες. Δεν φαίνεται βλαμμένος. Βγάζει νόημα, γραμματική-συντακτικό κομπλέ, φαίνεται μια χαρά. Και ευχάριστος. Και με συμπαθέστατες φωτογραφίες. Μετά τις αρχικές αναγνωριστικές φραστικές ανταλλαγές, εγκαταλείπω τη συγκρατημένη και ελαφρώς αμυντική στάση που –σαν κορίτσι- παίρνεις αυθόρμητα μόλις σου μιλάει ένας άγνωστος και, σχετικά σύντομα, το γυρίζω στο ελαφρώς φλερταριστικό. (Σημειώνω: 1ον μ’ αρέσουν οι φωτογραφίες του και 2ον έχει καλή ορθογραφία). Αλλά δεν μιλάμε πολύ, είχε να ξυπνήσει σχετικά νωρίς, λέει, είχε κάτι σημαντικό την επομένη, και κάτι ψιλο-σημαντικό να μου πει, λέει. Κλείνει με «θα σου πω αύριο».

Όχι ότι δίνω ιδιαίτερη σημασία, δεν είπαμε και πολλά, δεν έμεινα άγρυπνη να τρώω τα νύχια μου απ’ το άγχος και το μυστήριο. Απλά, άλλος Ένας. Το πολύ πολύ να έγινε μια ανεπίσημη καταγραφή στο μυαλό μου ότι «να άλλος ένας άγνωστος με τον οποίο ίσως ασχοληθώ». (Σημειώνω εδώ ότι λόγω προφανούς δικής μου έλλειψης δημόσιας αιδούς, με προσεγγίζει πολύς άγνωστος κόσμος, οπότε το έχω συνηθίσει και απλά κάνουμε και καμιά μαλακία να περνάν τα χρόνια…)

Την επομένη το μεσημερο-απόγευμα όντως ξαναμιλάμε. Χαίρομαι, όντως είναι ευχάριστος και όχι ηλίθιος, (το επανα-κονφιρμάρω). Πιάνει τη συζήτηση από εκεί που είχαμε μείνει, κάτι που δεν ανέφερα παραπάνω: είχε πει ότι δεν μοιάζει ακριβώς με τις φωτογραφίες του. Μου εξηγεί το γιατί, πράγμα που έχει άμεση σχέση με το τι είχε να κάνει σήμερα το πρωί.

Έχει λέμφωμα Hodgkin’s. Μάλιστα. Ξέρω τι είναι αλλά μου το κάνει πιο λιανά. Είναι μια μορφή καρκίνου. Μάλιστα. Το πρωί είχε χημειοθεραπεία. Μάλιστα. Έχει ξεκινήσει από το Φεβρουάριο και θα συνεχίσει μέχρι και τον Αύγουστο –δεν θα πάει διακοπές φέτος παρά μόνο τέλος Αυγούστου σε κάτι φίλους. Μάλιστα. Δεν κάνει και να τον δει ο ήλιος. Μάλιστα. Έπαιρνε και κορτικοστεροειδή ή κάτι τέτοιο. Μάλιστα. Μέσα σ’ όλα αυτά έχει πάρει αρκετά κιλά και φαίνεται διαφορετικός σε σχέση με τις φωτογραφίες του. Μάλιστα. Δεν βλέπει ούτε εμένα ούτε τίποτα αυτή τη στιγμή γκομενικά, έχει βάλει αυτή την πτυχή της ζωής του στο stand by -ή στο sleep mode, δηλαδή σε ελαφριά νάρκη (βλέπε «ύπνο», όχι «ναρκοπέδιο»), λέει ότι αν τον έβλεπα αυτή τη στιγμή δεν θα μου άρεσε ούτως ή άλλως. Μάλιστα. ΟΚ. Λέει ότι η συζήτηση μαζί μου είναι ευχάριστη. Μάλιστα. Είναι και μαζί του. ΟΚ, θα συζητάμε. Μάλιστα.

Όταν τα ακούς όλα αυτά, όπως φαντάζεσαι, είναι κάπως σοκαριστικό. Σοκαριστικό όχι γιατί δεν το χωράει ο νους σου. Όχι, ο ανθρώπινος νους είναι πολύ σκληρός, κι έχει μάθει να ακούει φρικτά πράγματα «που συμβαίνουν σε άλλους». Το σοκαριστικό είναι βασικά γιατί δεν έχεις ιδέα πώς να το αντιμετωπίσεις σε κοινωνικό επίπεδο, πώς να φερθείς και τι να πεις. Δεν είναι δικός σου άνθρωπος, δεν είναι κάποιος που αγαπάς, ούτε καν κάποιος που ξέρεις, δεν μπορείς να κλάψεις, δεν μπορείς να αγκαλιάσεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να το νιώσεις σαν να συνέβη μέσα στην οικογένειά σου ή σε ένα φίλο, θα φανείς τελείως ηλίθιος αν φρικάρεις ή κάνεις ότι φρικάρεις, αλλά να που τον γνώρισες και σου φαίνεται και συμπαθής. Δεν μπορείς καν να πεις τίποτα χρήσιμο. Αλλά βέβαια δε γίνεται και να το αγνοήσεις. Οπότε, τι λες; Του μιλάς συγκαταβατικά όπως θα μιλούσες σ’ έναν οποιονδήποτε άγνωστο, κατηγορώντας Θεούς και Τύχη και το Άδικο του πράγματος και της Ζωής; Αρχίζεις τα κούφια κλισέ (ακόμα κι αν τα εννοείς) δίνοντας κουράγιο και συμπόνια της δεκάρας; «θα το νικήσεις», «θα περάσει», «είσαι πιο δυνατός», «όλα θα πάνε καλά»; Πράγματα δηλαδή που αν σου τα έλεγε ποτέ κανείς εσένα, θα τον κοίταζες σαν να έσταζε η μούρη του σκατά ή θα γυρνούσες απότομα να τον δαγκώσεις να σκάσει; [Είναι γνωστό ότι θα πεθάνω μόνη μου].

Είναι φυσικό να πάρει μπρος το «ένστικτο αυτοσυντήρησης εκ του ασφαλούς» (μόλις το εφηύρα) και να αισθάνεσαι έναν καταιγισμό συναισθημάτων: Το άδικο που συνέβη σε κάποιον άλλον, η αμηχανία, το *ευτυχώς* που συνέβη σε κάποιον άλλον κι όχι σε μένα ή σε κάποιον δικό μου (λέω και για μένα και για σένα), οι ενοχές, η γνώση του «ανά πάσα στιγμή κι ο δικός μου μικρός ροζ κόσμος μπορεί να γκρεμιστεί», ο φόβος του τι φρικτό μπορεί να συμβεί. Ο φόβος του πόσο εφήμερα είναι τα «προβλήματά σου» (first world problems) και πόσο κάποια στιγμή μπορεί να τα αναπολείς. Η αυτόματη αποστασιοποίηση και ο τοίχος που ορθώνεται μεταξύ σας μόλις συνειδητοποιείς τον πόνο του άλλου, λες και η ατυχία ή η δυστυχία είναι κολλητική.

…Η ψυχολογική προσωπική περιφρούρηση, το «δόξα τω Θεώ, εγώ είμαι καλά». Αλλά συγχρόνως ξέρεις ότι *αυτά* είναι τα πραγματικά ελεεινά κομμάτια της ανθρώπινης φύσης, ότι είναι σίγουρα κακοήθη, μυρίζουν σαπίλα και, αν θες να έχεις πιθανότητες να ζήσεις καλά, χρειάζεται να τα αφαιρέσεις χειρουργικά. Εσύ, μόνος σου, από συνειδητή επιλογή. Εννοείται ότι θα συνεχίσεις να μην έχεις ιδέα τι να πεις. Και ότι μια και δεν ξέρεις τον άλλον σχεδόν καθόλου, αυτά που θα μπορέσεις να πεις είναι θα πολύ περιορισμένα, αφελή, μες στην άγνοια, ίσως βλαμμένα, ίσως αγενή. Αλλά δεν έχει σημασία. Πάντα αξίζει να προσπαθείς να ξεπεράσεις την ανθρώπινη φύση.

Πάντα αξίζει να προσπαθείς να είσαι λιγότερο μαλάκας.

 

Όχι, δεν το κάνει αληθινό αλλά αν πιστεύεις το καλύτερο για τους ανθρώπους, *τους κάνει* κλύτερους.

Το να πιστεύεις το καλύτερο για τους ανθρώπους δεν το κάνει αληθινό αλλά κάνει τους ανθρώπους καλύτερους.

 

Ναι, γιατί αν κάνεις προσπάθεια να δείξεις πως ενδιαφέρεσαι, έχεις πιθανότητες όντως να ενδιαφερθείς. 

 

*Ήθελα έναν ανώδυνο τίτλο και επικαλέστηκα την αστρολογία. το Αγόρι είναι Τοξότης. 

Golden Globes: Blood on The Carpet –or was it just lipstick?

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Well, I simply could not resist. I don’t know why, I normally don’t tire my little brain with what’s happening in La La Land but I was feeling a wee bit depressed this week and felt like a good ol’ bitchin’ to make myself feel better. And what could be more relaxing and rejuvenating than trashing the appearance of celebrities while slowly going through a whole box of chocolates (filled with chestnut and heavenly)? And please don’t tell me to try yoga and meditation because I may or may not wish you to get ear blackheads and stomach cellulite. So, Golden Globes it is and may I start announcing the victims because, trust me, this is going to be a massacre. I’m sure you’ve already seen two or three (or more) fashion related reportages on the evening’s gowns but I’ll zoom in and talk about make up. Go fetch a cup of tea, turn on the bitch mode and join me.

1st Trend: The Natural Look, meaning “so natural it took an hour and three quarters to complete” but succeeds in making any innocent male that’s left, to believe that you are not, in fact, high maintenance, that you only need 5 minutes to get ready to go out and that you actually wake up looking just like that (insert manic laughter). This look is exactly that or with a bit of added eye liner for extra drama…

Sienna Miller

Sienna Miller: “Please let me in, I’m over 18, srsly!”

Sienna Milller –ΟΚ, agreed, she’s looking pretty, fresh-faced and glowy. The foundation used was Chanel Vitalumiere, a great base for those with normal to dry and “tired” skin and rumour has it that St Tropez Rose Skin Illuminator, was applied to highlight and achieve that “natural” and healthy glow. The thing is… is it just me who thinks that this makes her seem a bit too proper? …Like she could star in the Little House on the Prairie? And not as the mom?

Amanda Seyfried

Amanda Seyfried: “That’s just my bed head, furreals!”

Amanda Seyfried –The “virgin nymph” hair-do which is a result of a blow-out, big hot rollers and possibly extensions, transcends to the face: Girlie just applied some mascara and off she went. I do have to say though that when your eyes are THAT big and somewhat bulging, you belong to the very exclusive minority who actually look better with a bit of dark eye-liner applied to the inner rims –to balance things out. Got it, Amanda?

Megan Fox

Megan Fox: “If I tilt my head, maybe I’ll look more normal to the minions”

Megan Fox –This makeup isn’t exactly invisible, as there’s a bit more intensity on the eyes and mainly on the brows (a bit too much if you ask me) but this also leans on the natural side. As extraordinary as this young lady’s genes may be, I do believe the latest cosmetic surgeries (that only she herself knew why she needed) have made her face look as natural as 100% original teflon.

Marion Cotillard

Marion Cotillard: “Bitch, please, I’m french and fabulous”

Marion Cotillard – I’m finding it hard to find something bad to say, but at least I’ve got a beauty tip for you. This look is a splendid example of perhaps the one and only case where a brightly coloured eye-liner is flattering: When it is applied directly above a black line that sits right on top of the lashes. What I mean is that you apply your black liner as per usual and above that, your blue, teal or purple liner, creating a clean double line effect that combines colour with intensity. Otherwise, 99% of the times it looks crap, unless you’re under 18. Marion’s makeup artist, Christophe Danchaud, used a combination of Tarte Skinny SmolderEyes Amazonian Clay Eyeliners in Amazonite Blue and Slate.

Anne Hathaway

Anne Hathaway: “I embody all the innocence that’s left in the world”

Anne Hathaway –Lips are a bit more emphasized here with an earthy pink but the result, again, is effortless and natural. Even though I am not a fan of the “à la garcon” haircut (especially when paired with a gown, when it’s with jeans I don’t really mind), I have to confess that dear Anne looks fresh and adorable, even though you’d bet she just got back from Sunday school. Possibly skipping along the way, holding hands with Sienna Miller.

2nd Trend: Intense Eyes, featuring a smokey eye and/or thick winged eye-liner and big fat fake lashes.

Nicole Kidman

Nicole Kidman: “I am actually trying to smile”

Nicole Kidman –Nicole’s make up falls in-between of the 1st and 2nd categories, with individual lashes applied in little clusters over the lids (not too expertly or I wouldn’t be able to spot them) and I think I can just about see a teeny tiny bit of blue eye-liner on the bottom lash line, an old trick that’s meant to brighten eyes and mirror her eye colour, while remaining otherwise invisible. Nothing wrong with any of that. My only issue is that old Mrs Cruise has gone WAY overboard with the botoxing in recent years, resulting in her whole face looking totally immobilized, an ailment that seems to have been transmitted to her hair, which would not budge even if a hurricane hit it.

Adele

Adele: “I look sooo much better photoshopped, damn it!”

Adele –Our beloved ex-heartbroken singer did what she always does, meaning her signature retro Bardot hair-do and matching 60s make up, with plenty of liquid (or gel) liner, tarantula lashes and pale pinky-beige lipstick. No surprises here even though she could use some friendly advice on how to look good in photos. Rule No 1: Chin DOWN. And when I say “chin”, I mean both of them.

Eva Longoria

Eva Longoria: “My neck, my back, my lip-liner gives no fack!”

Eva Longoria –Eva also chose one of her tried and tested looks for the evening, focusing on the eyes and keeping the rest simple and glowy with peachy-pink hues. A safe choice, you’ll say. Sure, but with those individual lashes that appear to be placed by Captain Hook suffering from Parkinson’s, her eyes look like semi-plucked chickens. And don’t get me started on the dark lip liner which is simply unacceptable… And has been for about two decades.

Claire Danes

Claire Danes: “Do my eyes look crazy in this?”

Claire Danes -Matin Maulawizada, Claire’s makeup-artist and Global Artistry Director of Laura Mercier said he wanted to create a fun and sexy look and keep things interesting with a smokey eye and pale lip, even though Claire was wearing a red dress. From what I’ve read, beauty journalists around the globe loved the result. Well, I think it was a complete FAIL. Not so much the idea but the execution. It would probably look fine with a black dress, but here it looks way too much and over the top, not chic at all, in fact she looks like she’s got a black eye. Correction: She looks like a raccoon that’s got a black eye.

JLo

JLo: “Hello my lovers! I had twins but I’m hotter than you’ll ever be”

Jennifer Lopez –I love her. Truly, madly, deeply, always and forever. Her and Scott Barnes who used to do her make up. For the Golden Globes, make up was done by Mary Phillips, who worked on JLo’s signature look of fierce eyes, flirty lashes, glowing skin (especially cheekbones) and soft peachy-pink on lips and cheeks. Mary says she used a lot of L’Oreal products such as a couple of the Colour Riche Eye Shadow Quads and, for the lips, Colour Caresse Shine Satin in Eternally Nude.

Trend No 3: Nude Lips

Halle Berry

Halle Berry: “I’m not even on Walking Dead”

Heidi Klum

Heidi Klum: “I look awesome, seriously. Forget the lip”
Kate Hudson

Kate Hudson: “I’ve still got it and I know it”

Halle Berry, Heidi Klum & Kate Hudson –In these 3 photos we see 3 looks with nude, almost concealer-like lips. Now, we’ve said this before. Not only were nude lips a trend like… 5 years ago but, simply, It Doesn’t Look Good On Everyone! To be exact, it doesn’t look good on most. For example, Halle and Heidi look like hell (compared to how they normally look), they seem drained, lackluster and tired, they actually remind me a bit of corpses. Extraordinarily beautiful corpses, to be fair, but corpses all the same.And we’re talking here about two of the most beautiful women on the planet. I mean, come on! Kate, on the other hand,   looks just fine and this probably has to do with her pale ivory skin in opposition to Heidi who is an avid tanner and Halle who I believe was tan since birth.

 

4th Trend: Strong Lip

Rachel Weisz

Rachel Weisz: “This is class, ladies”

Julianne Moore

Julianne Moore: “My dear Rachel, I know exactly what you’re talking about”

Jessica Chastain

Jessica Chastain: “Thanks girls, I KNOW”

Rachel Weisz, Julianne Moore & Jessica Chastain –Again, 3 versions of practically the same make up, but this time, they all deserve an applause -even prior to the acceptance speech. Do pay attention to this particular category because not only is it classic and classy but also makes for an excellent alternative to red lipstick, that it is much *much* easier to wear. It allows you to add a bit of drama to the eyes with a dark neutral (brown, grey, taupe or charcoal) without looking like a drag queen (as you would if the lips were bright red). Pair that sultry eye with a creamy lipstick slightly worked on with the fingertips until it becomes more of a stain, in shades of medium to deep earthy pinks or full on berries. Jessica Chastain is wearing L’Oréal Colour Caresse Shine Stain in Berry Persistent and is a beauty role model for all natural readheads anywhere.

Isla Fisher

Isla Fisher: “Have you any idea how much body make-up I’m wearing? -only j/k!”

Isla Fisher –Another readhead, another success story. Isla deserves a Golden Lipstick (what? haven’t these awards been invented yet?) for her gorgeous red wine lips and the rest of her make up that complements them ideally. Perfect matte skin, just a touch of blush, groomed brows, beautifully accentuated but low key eyes, pretty lashes and a touch of pearly highlighter in the inner corners. The shade of her face and the shade of her neck are such an exact match that it brings tears of joy to my tormented eyes.

Rosie-Thief-of-Jason-Statham

Rosie-Thief-of-Jason-Statham: “All you humans must die”

Rosie Huntington-Whiteley –Rosie-what’s-her-name’s make up, falls under the Strong Lip category and does look pretty damned good, I grudgingly have to admit. No one can doubt that the girl’s beauty is unreal. However, the emphasis here is on “unreal”. Seriously, doesn’t she look like a Cyborg? As if she works on batteries? I bet Jason (Statham) –who she stole from me using nothing but lies and deception- plugs her in every night to charge.

Jessica Alba Orange

Jessica Alba: “Did my makeup artist actually say ‘but it’s close’?”

Jessica Alba –And here we have yet another lip that put on quite a performance. According to Elle’s editorial team, this was the best make-up look of the night. Make-up artist Lauren Andersen said she was inspired by the peach Oscar de la Renta gown and used Hourglass Opaque Rouge Liquid Lipstick in Riviera. She continues: «I loved the contrast between her glowing skin and the matte tangerine hue. It’s an almost tropical pop of colour that doesn’t exactly match the dress but it’s close…” EXCUSE ME? Dear Lauren, I, yes I, can create a lip the exact shade of that dress in 3 minutes. Little old moi. Even if you don’t have that same peach shade in your traincase (which you should), you can mix up a couple of lipsticks, glosses, some eye shadow, a bit of concealer, ANYTHING and get that same shade. But YOU, you are a Hollywood make-up artist… and you couldn’t match a lip with a dress? “But it’s close”? Seriously? And yes, maybe you *didn’t want* an exact match. Fine, I get it. But couldn’t you use a lighter peach or a darker peachy-coral but still with the same base tone? Did it have to be orange? Jessica’s lips, sorry but you’ve been tango’d!

Nicole Richie

Nicole Richie: “What, this isn’t a 70s party? Daymn!”

Nicole Richie –I saved the best for last. There are many MANY websites, including huffington post, that place this look up there with the best of them. OK, I think I’d better go take a nap because this is all too much for my poor eyes. I mentioned earlier, when talking about that little angel Amanda Seyfried, that *her* eyes are somewhat bulging and that she could balance it out with a bit of make-up, no big deal. And then I see *this*. Nicole, who probably keeps a mirror on her person at all times to check every so often if her eyes have fallen out of their sockets (which would prove challenging in case they indeed fell, but still), you know, in order to prevent her from chasing her eyeballs down the red carpet. Nicole, who was never a beauty of any sort, just Paris Hilton’s BFF and famous for being famous. And SHE goes and matches PERFECTLY the eye of Sauron (under eye bags and dark circles a bonus) with her sky-blue dress. In the year 2013, shimmery pastel blue eye shadow (foiled for maximum impact) under the harsh sunlight (all those Hollywood events seem to start in the daytime, don’t ask me). If you really need to know what was used, it was Elizabeth Arden Beautiful Color Eye Shadow Single in the shade Sky. That Sky was *my* limit.

P.S. I am not normally bitchy at all (pinky swear), the girls (well, nearly all of them) were gorgeous and I over-exaggerated even the tiniest faults, but I hope this made you smile. Now we just have to wait for the Oscars…

Product info from ElleUK & Refinery29
Photos from graziadaily.co.uk
 

Family Affair: Αμαρτίες* γονέων πλάθουσι τέκνα

Tags

, , , , , , , , ,

Ο καιρός έχει περάσει αλλά νομίζω ότι είναι κρίμα να μην το μοιραστώ αυτό. Είναι μια αναπάντεχη συζήτηση στο facebook από κάποια στιγμή το Καλοκαίρι, μέσα στον Ιούλιο, όπου μιλάω με άγνωστό μου στην πραγματική ζωή αλλά φίλο μου στο fb. Μου λέει ότι άρχισε να διαβάζει την Προϊστορία στο blog μου αλλά απογοητεύτηκε γιατί λείπει το συναίσθημα, ειδικά από κομμάτια όπως το Άρης Ανίκατε Μάχαν (το οποίο εγώ θεωρώ σχεδόν δακρύβρεχτο). Λίγο αργότερα λέει ότι τώρα διάβασε το Αυτή η παραλία είναι κόλλημα (το οποίο εγώ θεωρώ τρομερά αστείο) και λέει ότι το ‘στρωσα κάπως, αυτό έχει πιο πολύ συναίσθημα.

Εγώ: «μάλλον είσαι αναποφάσιστος»

Άγνωστος Φεϊσμπουκικός Φίλος: «σε τι;»

Εγώ: «στο τι προτιμάς, συναίσθημα ή πλάκα. Αλλά δεν πειράζει».

Άγνωστος Φεϊσμπουκικός Φίλος: «Δεν προσπαθώ να αποφασίσω τι θέλω από τα δύο. Θέλω και τα δύο. Εσένα όμως σου βγαίνει πιο εύκολα η πλάκα.

…και το ‘δεν πειράζει’ δεν ισχύει. Σε πειράζει το ότι είμαι αναποφάσιστος. Η αποφασιστικότητα είναι ένα προτέρημα του άντρα, και μου είπες πως είμαι αναποφάσιστος για να μου δείξεις ότι είμαι ελλιπής ή κατώτερος.

Ξεκινάς τις ιστορίες σου που μιλάνε για την παιδική σου ηλικία με ‘εν αρχή ην η Μάνα’. Μας λες για το πώς η άποψή της μέτραγε και σε επηρέαζε -όπως όταν ήθελε να είσαι καλή σαν την αδερφή σου και όταν την αναφέρεις πως ήταν παρούσα στο τεστ εγκυμοσύνης. Μας λες για το πώς σε τραυμάτισε με το κούρεμα. Αλλά έχω φτάσει μέχρι αφότου έχεις περάσει την εφηβεία και ο πατέρας σου δεν υπάρχει πουθενά. Το μόνο που λες είναι ότι ο πατέρας είναι ένα βαρετό καστανό (ένας υποτιμητικός χαρακτηρισμός από μόνος του) ή τον βάζεις στο πακέτο ‘γονείς’.

Είσαι πανέξυπνη. Τρομερά πνευματώδης. Λίγους ανθρώπους έχω συναντήσει με την ευστροφία σου. Και παρ’ όλα αυτά δεν μπορείς να βρεις έναν σωστό άντρα. Μπορείς να έχεις όποιον θέλεις αλλά γυρίζεις με μικρότερους, αδύναμους, ανεπαρκείς, και άθλιους.

Η μάνα σου επισκίασε τον πατέρα σου και εσύ αναπαράγεις τον ίδιο κύκλο με τους άντρες γύρω σου. Επιδιώκεις και βρίσκεις άντρες οι οποίοι να είναι με κάποιο τρόπο ανεπαρκείς και τους οποίους στην συνέχεια επισκιάζεις και απορρίπτεις, για να επιβεβαιώσεις αυτό στο οποίο έμαθες.

Είσαι κεφάτη, κατά βάθος ευγενική, και μαζί με την ευφυΐα σου σε φαντάζομαι πως θα είσαι μια ωραία παρέα. Αρκετές φορές το σκέφτηκα όμως ποτέ δεν αναζήτησα την παρέα σου γιατί ο τρόπος που λειτουργείς με έχει απογοητεύσει online.»

Ε; τι; ποιος;

Κι όμως, αυτά είπε ο Άγνωστος Φεϊσμπουκικός Φίλος και μια και αφήνω πολύ λίγα να πέσουν κάτω (εκτός από βρακάκια που μόλις έβγαλα), απαντώ.

Εγώ: “Δεν μου βγαίνει πιο εύκολα η πλάκα, απλά τα συναισθήματά μου αυτόματα μετατρέπονται σε κάτι χιουμοριστικό, υποθέτω ότι είναι ένας τρόπος αυτοάμυνας. Υπάρχουν και χειρότεροι, και χαίρομαι που μπορώ να χρησιμοποιήσω τον δικό μου προς όφελος των άλλων.

Το επόμενο είναι αποκύημα της φαντασίας σου. Ήθελα απλά να κλείσω το μήνυμα με μια άκακη πρόταση και δεν είχα χρόνο να σκεφτώ κάτι καλύτερο. Όντως είχα θεωρήσει ότι τα μηνύματα “κριτικής” που είχαν προηγηθεί (στα οποία περίμενα κάτι απείρως χειρότερο, τύπου “γράφεις, γράφεις και δεν έχει πλάκα πουθενά”), έρχονταν σε αντίφαση με το κομμάτι που είπες ότι προτιμούσες, αλλά δεν είχε σημασία, αυτό εννοούσα, διότι δεν σκεφτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο και το έχω συνηθίσει.

Εν αρχή ην η Μάνα γιατί έπρεπε κάπως να αρχίσω, και το συγκεκριμένο ψιλο-ισχύει στη φύση (τι να βάλω, «εν αρχή ην ένα πήδημα»;) Η Μαμά μου, λοιπόν. Η μαμά μου είναι ένας χείμαρρος, ένας τρομερά πληθωρικός άνθρωπος, πολύ δυναμική προσωπικότητα, εκρηκτική, φωνακλού, συχνά υστερική, σίγουρα drama queen, με σαφέστατη άποψη για όλα, πιστεύει ότι έχει πάντα δίκιο και θέλει να περνάει το δικό της. (Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές αν είναι οριακά διπολική).

Ευτυχώς, παράλληλα είναι πολύ καλός άνθρωπος. Έχει μυαλό, χιούμορ, ξεκάθαρη αντίληψη και ενσυναίσθηση. Σε ό,τι έχει πραγματικά σημασία είναι σωστή, ακούραστη, πάντα πρόθυμη να προσφέρει και να θυσιαστεί για το Καλό. Αν δεν συνδύαζε αυτά τα ασυμβίβαστα, θα μου ήταν ανυπόφορη. [Ξέρω πόσο άθλιο ακούγεται αυτό αλλά το είπα και ισχύει].

Είτε το πιστεύεις ή όχι, δεν με επηρέασε ποτέ στο ελάχιστο, παρόλο που υπήρχε σαν δυναμική στη ζωή μου, εκεί γύρω. Η “Κόρη της μαμάς μου” είναι η Αδερφή μου. Και τώρα και πάντα. Αυτές ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες κι εγώ δεν ανήκα στην “ομάδα”. Εγώ ήμουν πάντα “η κόρη του μπαμπά”.

Γνωρίζω απόλυτα τι στο χαρακτήρα μου και τι στης αδερφής μου και αντίστοιχα στους χαρακτήρες των γονιών μου υπήρξε ο λόγος για να ισχύει αυτό, αλλά είναι μεγάλη συζήτηση και δεν υπάρχει λόγος να την κάνουμε τώρα. Ποτέ δεν πέρασα άσχημα στο σπίτι μου, ποτέ δεν υπήρξα παραμελημένη από κανέναν κι ακόμα κι αν η Μαμά μου ας πούμε “προτιμούσε” την Αδερφή από μένα γιατί η Αδερφή την άκουγε κι έκανε ό,τι της έλεγε η Μαμά, και άρα ήταν απείρως πιο εύκολο να συνεννοηθούν. Παρόλα αυτά λοιπόν, η αγάπη της Μαμάς ήταν τόσο μεγάλη και για τις δυο μας, που πάλι μου έφτανε και μου περίσσευε.

Παρόλο που πολλές φορές έχω πει ότι αν δεν ήμουν παιδί της και δεν με ήξερε, η μητέρα μου πιθανότατα δεν θα με συμπαθούσε. (Αλλά, σοβαρά, μην νομίζουμε ότι εξ ορισμού είναι δεδομένο ότι θα συμπαθιόμαστε με την οικογένειά μας. Όσο πιο γρήγορα συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό είναι από μη-αυτονόητο έως και όνειρο απατηλό, τόσο καλύτερα).

Ο πατέρας μου είναι πιο χαμηλών τόνων αν και σε καμία περίπτωση χαμηλών τόνων γενικά. Ναι, αναφέρω το “βαρετό καστανό” στην περιγραφή του σε σχέση με το γαλανό αλλά συγχρόνως ήτο ο ωραίος του χωριού και, γενικά, ωραίος. Και ευχάριστος. Και κοινωνικός. Η Μάνα τον γούσταρε και δεν έπαψε να τον γουστάρει ποτέ, ακόμα κι αν γκρινιάζει όλη μέρα γι’ αυτόν και του φωνάζει. Λάτρης της συζήτησης για τη συζήτηση, της Ιστορίας, της φιλοσοφίας, της θεωρίας, του στιλ (κάποτε ήξερε και γαλλικά), του «παν μέτρον άριστον» και της συνήθειας (φρουτάκι και καφές το πρωί, γεύμα με κρασί το μεσημέρι, ύπνος, φρουτάκι το απόγευμα, περίπατος και γιαουρτάκι κάθε μα ΚΑΘΕ βράδυ).

Πάντα με προειδοποιούσε με το «η ζωή είναι ζούγκλα» αλλά με σεβόταν και θαύμαζε το ότι έκανα το δικό μου, ανεξάρτητα από όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμα κι αν εκείνος διαφωνούσε εντελώς με τις επιλογές μου. Νομίζω ότι αυτό ξεκίνησε κάπου στα 14 μου, όταν σε μια ακόμα διάλεξη νουθεσίας, με συμβούλευε να ακολουθώ το δρόμο που αποδεδειγμένα οδηγεί στην επιτυχία και στην ευτυχία και να αποφεύγω τα δύσβατα μονοπάτια. Του απάντησα ότι προτιμώ να χαράξω το δικό μου. [Περισσότερα για τα μονοπάτια, εδώ].

it is our choices that show what we truly are Dumbledore

Ο Μπαμπάς, ζώντας σε ένα σπίτι με τρεις γυναίκες, ήθελε να απομακρύνεται λίγο για να βρίσκει την ησυχία του. Πολλές φορές άφηνε τη Μαμά να τον επισκιάζει, διότι απλά δεν θέλει την αντιπαράθεση. Συχνά οι δυο τους διασκεδάζουν μαλώνοντας, αυτό είναι το παιχνίδι τους. Πιθανόν κάνω και τους δύο να φαίνονται εξιδανικευμένοι. Καμία σχέση, αλλά δεν μπορώ να μιλήσω για τους γονείς μου τόσο σύντομα, αντικειμενικά και με ακρίβεια. Τους αγαπώ.

Το επόμενο κομμάτι του μηνύματός σου “παρόλα αυτά δεν μπορείς να βρεις ένα σωστό άντρα”, είναι απλά αστείο. Το “σωστός” δεν πάει σκέτο. Κάποιον με τον οποίο να ταιριάζω και “να δουλέψει” δεν μπορώ να βρω. Κάποιον σωστό για μένα, που το ίδιο να πιστεύει κι αυτός. Γιατί, εννοείται ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΩ. Καμία μα ΚΑΜΙΑ σχέση. Και το ξέρω ότι θέλω έναν με πιο ισχυρή προσωπικότητα από μένα γιατί ξέρω ότι εύκολα μπορώ να επισκιάσω τον άλλον και να μην υπάρχει σωστή ισορροπία και να πάει όλο το πράγμα στο διάολο. Έχω απόλυτη συναίσθηση.

Δεν θέλω καθόλου να αναπαράγω τη σχέση των γονιών μου. Δεν έχω καμία σχέση με τη Μάνα μου εκτός από μεμονωμένα χαρακτηριστικά και δεν θα ήθελα κανέναν σαν τον πατέρα μου. ΔΕΝ θέλω να είμαι πρωταγωνίστρια στη σχέση, ούτε καν εικονικά. Θέλω ισοδυναμία.

Και ΔΕΝ είμαι πάντα ωραία παρέα (όπου «πάντα» βάλε «συνήθως»). Είμαι απόλυτη και ισχυρογνώμων, ξεροκέφαλη, απαιτητική από- και επικριτική με- τους οικείους μου, δεν αφήνω τίποτα να πέσει κάτω, παίρνω πολλά πράγματα στα σοβαρά που οι άλλοι τα αφήνουν να περάσουν έτσι, δυσκολεύομαι να έχω κατανόηση όταν διαφωνώ και δεν εγκρίνω τους λόγους για τους οποίους οι άλλοι έχουν ανάγκη από στήριγμα, δεν βρίσκω την ενέργεια για πολλά-πολλά με πολλούς-πολλούς, γενικά, δεν είμαι “εύκολος άνθρωπος”.

Ο τρόπος με τον οποίο διασκεδάζω και περνάω το χρόνο μου ελλείψει ανθρώπου δίπλα μου, δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με το χαρακτήρα μου. Είναι δύο ξεχωριστά πράγματα. Όπως έχω πει, αν δεν υπάρχει Ένας, ας υπάρχουν πολλοί. Τώρα, αν σε έχω απογοητεύσει, λυπάμαι, αλλά δεν πειράζει (και τώρα δεν είναι απλά κλείσιμο μηνύματος). Δεν πειράζει γιατί δεν μπορώ και ούτε θέλω να κάνω αλλιώς. Αυτά είμαι”.

Κι εκεί έκλεισε το μήνυμα. Ο συγκεκριμένος τύπος δεν μου απάντησε ποτέ, μου ξαναμίλησε μετά από μήνες οπότε δεν έχω ιδέα αν η απάντησή μου τον κάλυψε ή όχι. Τι να πω, έκανα ό,τι μπορούσα. Και για να μην μείνουμε σε σοβαρά, πάρε και κάτι έξτρα από Μάνα…

Άνοιξη 2012

Ένα βράδυ, μιλάω με Μάνα και καταλήγουμε σε ημι-αστεϊζόμενο διαπληκτισμό του ποια είναι πιο τρελή. Έχει προηγηθεί συζήτηση της προηγούμενης μέρας όπου εγώ παραπονιέμαι ότι τρέχω με δουλειές και δεν έχω χρόνο να πλύνω ούτε πιάτα (γενικά το σπίτι μου είναι μπουρδέλο αλλά δεν της το λέω γιατί θα πάθει κρίση και θα εφορμήσει οπλισμένη με κουβάδες και βετέξ).

Μάνα: “Θες να ‘ρθω εγώ να στα πλύνω;”

Εγώ: “Όχι, ευχαριστώ”.

Μάνα πατάει τα (ακατανόητα) κλάματα. Μεταξύ λυγμών: “Έτσι βρε, μπράβο, απομακρύνετέ με τελείως!” (=μιλάει και για την Αδερφή).

Την επομένη, επαναφέρει το θέμα συζήτησης, ρωτάει γιατί δεν θέλω να έρθει να πλύνει τα πιάτα. Απαντάω ότι αν έρθει, θα πλύνει τα πιάτα, θα καθαρίσει και θα κάνει άλλα 200 πράγματα που θα έχουν ως αποτέλεσμα την επόμενη φορά που θα μπω εγώ σπίτι μου να μην ξέρω που βρίσκομαι αλλά και πού βρίσκεται το κωλόχαρτο και ό,τι άλλο χρειάζομαι, για τους επόμενους 3 μήνες. Πρόβλημα. Ειδικά με το κωλόχαρτο. Άσε το τι θα ακούσω που θα περιλαμβάνει τα χιτάκια “σε τι σπίτι μεγάλωσες εσύ”, “πού ζεις”, “δεν ντρέπεσαι” και “βρε μέχρι και τα πιάτα σου έπλυνα”, περί τις 3.716 φορές.

Λέω ότι γενικά δεν θέλω να μπαίνει κανείς σπίτι μου ποτέ. Εκεί κάτι λέει ειρωνικό για βραδινούς επισκέπτες και αναγκάζομαι να το πάρω πίσω κακήν κακώς και να δηλώσω την εξαίρεση “εκτός κι αν είναι αναγκαίο γιατί τους χρειάζομαι πάνω στο κρεβάτι μου”. Καταλήγω -σκεπτόμενη δυνατά- στο ότι πραγματικά αναρωτιέμαι πώς κατάφερα να συγκατοικήσω με δύο ανθρώπους σ’ αυτή τη ζωή χωρίς να τους δολοφονήσω.

Μάνα: “Και μετά λες ότι εγώ είμαι τρελή”.

Εγώ: “Τις μισές φορές παραπονιέσαι που δεν σε βοηθάμε με τις δουλειές και τις άλλες μισές που δεν αφήνουμε εσένα να μας βοηθήσεις με τις δουλειές. Φυσικά είσαι τρελή!”

Μάνα:

Τουλάχιστον, εγώ, υπήρξα και φυσιολογική.

 

*Σημείωση: Η λέξη «αμαρτίες» στον τίτλο δεν έχει καμία σχέση με αυτό το ποστ, χρησιμοποιήθηκε χάριν λογοπαίγνιου. Θεωρώ μεν ότι το τι είδους άνθρωποι είναι οι γονείς μας και το πώς μας μεγαλώνουν παίζει ρόλο στο ποιοι γινόμαστε τελικά αλλά, όπως θα έχεις καταλάβει, πιστεύω ότι το τελευταίο έχει πολύ περισσότερο να κάνει με το ποιοι επιλέγουμε να γίνουμε…

Ναι, αγάπησα κι εγώ τον Tyrion από το Game of Thrones

Απάντηση στο Μπραφ 35: Η γυναίκα η σωστή

Tags

, , , , , , , , , ,

Μέσα στα Χριστούγεννα, είδα το MΠΡΑΦ: 35 – Mikeius on Aντρίλα (part 1):

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, μια και είχα ισιωμένο μαλλί, αποφάσισα να κάνω ένα video response με τον εαυτό μου να διαβάζει κάτι βλακείες που έγραψε πάνω στο θέμα. (Σαν βίντεο είναι βαρετό αλλά δεν είχα χρόνο να φτιάξω και εικονίτσες, είχα να πάω σε ρεβεγιόν).

Επίσης, εννοείται ότι δεν πιστεύω ότι υπάρχει “η γυναίκα η σωστή” ή “ο άντρας ο σωστός” αλλά σωστοί άνθρωποι που τυχαίνει να είναι γυναίκες ή άντρες. Αλλά κρίμα να χαλάσω το καλαμπούρι με ηθικολογία.

Δες το εδώ:

 

Αυτό είναι το κείμενο:

Άγνωστε Θεατή, ελπίζω να σου μπήκε καλά. Η χρονιά. Αυτό εδώ το video απαντά στο «Ποια είναι η γυναίκα η σωστή». Μια και δεν έχω αντίστοιχη λέξη με την «αντρίλα», ή με το «λούλη», θα ορίσω τη γυναίκα τη σωστή σαν αυτή που δεν είναι βλαμμένη, δεν είναι κατίνα, δεν είναι «γυναικούλα» και δεν είναι μαλακισμένη. Και, για να μην μας πάρει ως το 2014, θα θίξω τα θέματα που έθιξε και ο Mikeius. Ξεκινάμε:

1)      Κωλόχαρτο. Τα ζητήματα που απασχολούν τη γυναίκα τη σωστή σε σχέση με το κωλόχαρτο, είναι τα εξής: η αφθονία, η προσβασιμότητα, η ευκολία στο ξετύλιγμα και η εγγύτητά του με τη λεκάνη της τουαλέτας. Βάσει των παραπάνω, συχνά, το αγαπημένο σημείο τοποθέτησης κωλόχαρτου είναι πάνω στο καζανάκι ή πάνω στην ειδική υποδοχή του κωλόχαρτου. Όχι μέσα. Πάνω. Πολύ απλά, γιατί η γυναίκα η σωστή είναι λογική. Ναι, καλά άκουσες, λογική. Γέλα μαλάκα, αλλά τρέχα εσύ με τα βρακιά κατεβασμένα και το σκατό στον κώλο μέχρι το πλυντήριο. Και λέω ότι είναι θέμα λογικής γιατί η γυναίκα, (σωστή και μη), χρησιμοποιεί κωλόχαρτο ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που χρησιμοποιεί την τουαλέτα, δηλαδή και τις 3.716 φορές την ημέρα που πάει για κατούρημα. Βέβαια, την αγαπημένη της θέση κωλόχαρτου μπορεί να μην την μάθεις ποτέ μια και η γυναίκα η σωστή θα φροντίσει να τοποθετήσει το κωλόχαρτο στην ειδική υποδοχή ΠΑΝΤΑ πριν έχει επισκέψεις. Γιατί; γιατί δεν θέλει να την περάσεις για γύφτο. Αλλά, όπως και η ψεύτικες βλεφαρίδες, κι αυτό είναι μια ψευδαίσθηση. (Και μπάι δε γουέη, αν ακόμα αγοράζει περιοδικά, τα tips για τέλεια αποτρίχωση είναι ιδανική παρέα στο χέσιμο).

2)      Οπότε, επόμενο θέμα: Ξύρισμα – Μουστάκι. Η γυναίκα η σωστή δεν επιτρέπει στον εαυτό της να έχει τρίχες στη φάτσα, εκτός κι αν είναι φρύδια ή βλεφαρίδες. Οτιδήποτε άλλο είναι αποδεκτό μόνο αν έχει περάσει τα εβδομήντα και ή δεν βλέπει, ή έχει Πάρκινσον ή δεν έχει γοφό ή τέλος πάντων πολύ μεγαλύτερα προβλήματα απ’ αυτό, οπότε στ’ αρχίδια της. Αν βλέπεις αυτό το βίντεο και άρα μάλλον είσαι κάτω από 30, τότε απλά, ΟΧΙ. Όχι φιλενάδα, δεν μπορείς να βάζεις μολύβι στο μάτι και λιπ γκλος, και να ‘χεις μουστάκι. Ναι, φαίνεται. Και ναι, το ξέρω ότι συμβαίνει και είναι φυσικό αλλά μην το αφήσεις να συμβεί σε σένα. Τι θα γίνει κι ο Χόντος; Κλέφτης; Κι αν δεν θες να δώσεις λεφτά ούτε στο Χόντο, το μουστάκι φεύγει και με κλωστή. Παρένθεση: Θα πρόσεξες ότι πριν λίγο είπα «στ’ αρχίδια της». Η γυναίκα η σωστή έχει αρχίδια. Κι όπως έχει πει κάποιος άλλος πριν από μένα, τα φανταστικά αρχίδια της σωστής γυναίκας είναι πολύ μεγαλύτερα απ’ τα πραγματικά αρχίδια ενός… «λούλη».

3)      Ταινίες του genre «Σιγά-μην-βγω-με-το-μαλάκα-αφού-έχει-το-Τάδε-στο-Σταρ». Αν αυτό το βίντεο ήταν προσωπικό, θα έλεγα το Alien Vs Predator το 1 και το Tangled (Disney-Pixar). Αλλά δεν είναι. Η γυναίκα η σωστή, λοιπόν, θα δει ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ το Notebook. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ. Και ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ θα κλάψει στη σκηνή με τη βροχή. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ. Η γυναίκα η σωστή θα δει το Περηφάνια και Προκατάληψη, θα δει το Dirty Dancing, το Love Actually, το Amelie και όπου πρωταγωνιστεί ο Ryan Gosling, o Hugh Jackman και ο Jason Statham. ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ. Γιατί η γυναίκα η σωστή θέλει να δει την Αγάπη να θριαμβεύει. Ναι ρε φίλε, πιστεύει στην Αγάπη σαν Ιδέα. Ακόμα κι αν ξέρει ότι όλο αυτό συμβαίνει μόνο στην οθόνη, γι’ αυτό ακριβώς προτιμάει να κάτσει σπίτι και να το απολαύσει με ένα δίλιτρο παγωτό σοκολάτα. Θέλει να δει την Αγάπη να νικά τα πάντα και το Jason Statham να γαμάει και να δέρνει. Αυτό.

4)      Υδρο-μαλακία. Η γυναίκα η σωστή έχει δοκιμάσει το ντουζ. (Και ναι, η γυναίκα η σωστή δεν λέει «ντους» αλλά «ντουζ», παρόλο που έκανε φροντιστήριο γαλλικά 9 χρόνια). Κι όταν λέω «έχει δοκιμάσει», δεν εννοώ ότι έχει δοκιμάσει να πλυθεί αλλά ότι έχει δοκιμάσει να δονηθεί. Όλες έχουμε δει σε ταινίες ή έχουμε διαβάσει ότι εκεί στο ‘Murica οι γκόμενες αυνανίζονται με την πίεση του νερού οπότε, ακόμα κι αν τα υδραυλικά της πολυκατοικίας είναι πιο κατάλληλα για το μαρτύριο της σταγόνας, όλες το έχουμε δοκιμάσει, επιτυχώς ή μη. Γιατί η γυναίκα η σωστή δεν θα πει ποτέ όχι σε έναν οργασμό. Και επειδή της αρέσουν και τα 2 σε 1, δεν θα πει όχι στο wash & cum.

5)      Ομπρέλα στη Βροχή. Η γυναίκα η σωστή, φυσικά και έχει ομπρέλα που κουβαλάει στην πρωινή της τσάντα. Πιθανότατα, χρωματιστή. Πιθανότατα, με σχεδιάκια. Αλλά, το κλου είναι το εξής: Εκτός κι αν έχει πληρώσει να της φτιάξουν το μαλλί κι άρα δεν το χαραμίζει εύκολα, το βράδυ όταν βγει, ΔΕΝ θα την πάρει μαζί. Γιατί η γυναίκα η σωστή θα σου πει «κάτσε, μαλάκας είμαι, να μου πει ο άλλος ‘δεν πειράζει μωρέ που βρέχει, ας παρκάρω 3 τετράγωνα παρακάτω, αφού έχεις ομπρέλα…’» Και ναι, τώρα νομίζεις ότι είμαι μαλακισμένη. Αλλά δοκίμασε εσύ να περπατήσεις 3 τετράγωνα στα νερά με τα τακούνια και τα ημι-ανύπαρκτα φορεματάκια με τα οποία γουστάρεις να μας βλέπεις, να σε δω μαλάκα για πότε το αφήνεις το αμάξι στον παρκαδόρο. Γιατί κι εγώ αν έβγαινα με τζιν-τι-σέρτ-μπουφάν κι αθλητικό, θα πήγαινα με τα πόδια ως το Σούνιο. Αλλά, στο Μαρούσι, αρνούμαι να βραχώ (και να κρυολογήσω). Παρένθεση: Η γυναίκα η σωστή, όταν κάνει νύξη για πάρκινγκ ή όταν ο άλλος το προτείνει απ’ την καλή του την καρδιά, συνεισφέρει χρηματικά. Αλλιώς, ναι, είναι μαλακισμένη.

6)      Μουνο-Ξύρισμα. Όπως ο άντρας ο σωστός, έτσι και η γυναίκα η σωστή ξέρει πως ό,τι βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια της είναι πολύ πιο ευαίσθητο όταν δεν υπάρχει ενδιάμεσος… Δηλαδή τρίχες. Παράλληλα, δεν έχει ούτε τα κόμπλεξ «η πορνοβιομηχανία φταίει που οι άντρες θέλουν τις γυναίκες άτριχες» ούτε «αυτοί που θέλουν τις γυναίκες άτριχες είναι κρυφο-παιδεραστές». Παρόλα αυτά, η γυναίκα η σωστή κάνει ό,τι γουστάρει ΕΚΕΙΝΗ αλλά και αυτός που ασχολείται με τη δική της ευρύτερη περιοχή. Αν θέλει να πλέκει κοτσιδάκια και να τις χτενίζει όπως έκανε με την κούκλα της τη Μπι μπι μπο, με γεια της με χαρά της. Αρκεί να μην φαίνονται απ’ το μαγιό. Το ίδιο ισχύει και για μασχάλη-πόδι όταν διαλέγει να φορέσει ρουχαλάκια που αφήνουν την αντίστοιχη περιοχή ακάλυπτη και εμφανή. Το πώς κυκλοφορείς σπίτι σου είναι δική σου υπόθεση αλλά, στο σύγχρονο δυτικό κόσμο, η τρίχα στη μασχάλη είναι αντιαισθητική. Παρένθεση: Εννοείται, η γυναίκα η σωστή ΔΕΝ είναι βρώμικη/ ταγάρι/ εναλλακτική.

7)      Άντρες Φίλοι. Η γυναίκα η σωστή έχει άντρες φίλους στις εξής περιπτώσεις: 1) Αν κάποτε κάτι είχε παιχτεί μεταξύ τους, έγινε, το δοκίμασαν, τέλειωσε, οπότε τώρα μπορούν όλοι οι συμμετέχοντες να συγκεντρωθούν και να κάνουν και καμιά δουλειά αντί να περιμένουν να πιουν 8 ουίσκια για να φασωθούν. 2) Αν δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση να γουστάρει ο ένας τον άλλον, πράγμα που έχει αποδειχτεί με κάποιον άγνωστο-στο-υπόλοιπο-σύμπαν τρόπο. 3) Αν έχει άντρες-φίλους μέσα στην παρέα της αλλά όχι κάποιον και καλά «κολλητό» γιατί είναι αδύνατον να βεβαιωθεί για το παραπάνω. Με λίγα λόγια, η γυναίκα η σωστή δεν διατηρεί ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ και για κανένα λόγο μια «φιλία» με έναν άντρα που τη γουστάρει, ενώ εκείνη τον βλέπει με το ίδιο ερωτικό/ σεξουαλικό ενδιαφέρον που αισθάνεται προς τη μοκέτα. Μπορεί να της κοστίσει, αλλά η γυναίκα η σωστή θα κάνει συνειδητή προσπάθεια να ξεκόψει από οποιονδήποτε που είναι γλυκός, καλός, την ακούει και είναι πάντα εκεί, έχοντας απώτερο σκοπό να τη γαμήσει. Αυτό πολλαπλασιάζεται επί 1.000 αν πιστεύει ότι ο τύπος είναι ερωτευμένος μαζί της. Η γυναίκα η σωστή προλαμβάνει το friend zone πριν αυτό εξελιχθεί. Γιατί, η γυναίκα η σωστή, ΔΕΝ είναι μαλακισμένη… εκτός κι αν ΕΣΥ φίλε μου φερθείς σαν μαλάκας. Χρόνια Πολλά!

10 τρόποι να την ψήσεις για παρτούζα

Tags

, , , , , ,

 

Μέσα στο Χριστουγεννιάτικο Πνεύμα, κοιτάζοντας τα στατιστικά μου, είδα ότι το κυρίαρχο google search που οδήγησε στο My Happy Ending αυτές τις μέρες ήταν το “πώς να την ψήσω για παρτούζα”.

Ο όρος “παρτούζα” συναντάται πολύ συχνά στο μπλογκ μου, παρόλα αυτά όμως, ουσιαστική απάντηση στο καυτό αυτό ερώτημα δεν υπάρχει. Μέρες που ‘ναι, το είδα λίγο σαν Dear Santa letter (γράμμα προς τον Άγιο Βασίλη) και με διάθεση αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο, αποφάσισα να συνεισφέρω στην προσπάθεια του φίλου αναγνώστη.

Φίλε Αναγνώστη, να λοιπόν τι θα έλεγα στη θέση σου:

1) Όσο πιο πολλοί μαζευτούμε, τόσο πιο πολύ θα ζεσταθούμε.

2) Τέτοιο σώμα που έχεις μωρό μου, αμαρτία να μην το μοιράζομαι.

3) Ο Φίλος-Βάγγος που θα ‘ρθει, είναι γυμναστής και ειδικεύεται στο μασάζ.

4) Ο Φίλος-Βάγγος που θα ‘ρθει, λέει ότι έχεις τα πιο ωραία οπίσθια που έχει δει ποτέ.

5) Η Φίλη-Κικίτσα που θα ‘ρθει, είναι λίγο γεματούλα αλλά καλό κορίτσι.

6) Μετά θα μαγειρέψω, θα καθαρίσω όλο το σπίτι και θα κατεβάσω τα σκουπίδια.

7) Μετά θα δούμε μαραθώνιο Vampire Diaries και θα σε ταΐζω σοκολατάκια.

8) Το άλλο ΣΚ θα πάμε να δούμε τη μάνα σου στην Άνω Κωλοπετεινίτσα.

9) Θα σου δώσω την πιστωτική μου και θα σε αμολήσω όλη μέρα στο Mall.

10) Μήπως ξέρεις τι μέγεθος δαχτυλίδι φοράς; απλά έτσι ρωτάω, από περιέργεια…

 

hot chocolate and orgy later

 

happy new year now when does the orgy start

 

girlfriend threesome christmas sex

 

 

Christmas Beauty: Κάλαντα & Καλλυντικά

Tags

, , , , , , , , , , ,

Πώς θα βγεις Θεά στις χριστουγεννιάτικες φωτό

Όπως θα έχεις προσέξει, κόντρα στις προβλέψεις, ΔΕΝ ήρθε το τέλος του κόσμου. Πράγμα που σημαίνει ότι από σήμερα και για τις επόμενες δύο εβδομάδες, τα Χριστούγεννα αναμένεται να εορταστούν κανονικά, δηλαδή με χριστουγεννιάτικα και πρωτοχρονιάτικα πάρτι, γεύματα με οικογένεια, δείπνα με φίλους, γαλοπούλες, σαμπάνιες, μελομακάρονα κι όλα αυτά τα ευχάριστα και εορταστικά.

Πολύ ωραία όλα αυτά. Μόνο που, σε όλα αυτά τα κοινωνικά γεγονότα, ο κόσμος έχει μια κακή συνήθεια: να τραβάει φωτογραφίες σαν αδίστακτος παπαράτσι, εκεί που δεν το περιμένεις. Να σε αναγκάζει να ρουφάς κοιλιά μετά από 5 πιάτα, να καταπίνεις τη μπουκιά σου στα γρήγορα και να χαμογελάς αδέξια και τελείως απροετοίμαστη, ελπίζοντας να μην σου έχει φύγει όλο το κραγιόν. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά δυο μέρες μετά ανεβάζει και τις εν λόγω φωτογραφίες στο facebook και, το πιο σατανικό όλων, χωρίς να σε ρωτήσει, σε κάνει και tag!

Οπότε, ενώ εσύ πίνεις ανέμελα τη ζεστή σοκολάτα σου, μασουλάς κουραμπιέ και βλέπεις τα «Χριστούγεννα του Μίκυ» στην τηλεόραση, παράλληλα γίνεται της μουρλής στο προφίλ σου από σχόλια σε φωτογραφίες όπου έχεις βγει με γκριμάτσα «με-τύφλωσε-το-φλας», τρία τριπλοσάγονα, σπανάκι ή κραγιόν στο δόντι και με μια γυαλάδα στη μούρη που θυμίζει πετρελαιοκηλίδα (τι είπα τώρα για πετρέλαιο και μου ήρθε μια νοσταλγία θαλπωρής).

Με λίγα λόγια, έφαγες ήττα (όπως λέμε βασιλοπ-ηττα). Ήρθε η ώρα λοιπόν να βάλουμε τέλος στην τυραννία των μη-ευπρόσδεκτων tag, ειδικά από γνωστές μας που θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα, και που ορκίζονται: «μα τι λες βρε κουτό, αφού είσαι μια χαρά!»

Περνάμε λοιπόν στην επίθεση και ξεκινάμε από την προετοιμασία…

Πρόβλημα: Στις φωτογραφίες το δέρμα μου φαίνεται πιο χάλια απ’ ό,τι είναι, με κοκκινίλες, πανάδες, ατέλειες.

Λύση: Αν είναι να πας κάπου όπου υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να φωτογραφηθείς, άπλωσε λίγο μέικαπ, ίσως αραιωμένο με λίγη κρέμα αν δεν χρειάζεσαι κάλυψη, σε *όλο* το πρόσωπο. Ακόμα αν έχεις δέρμα χωρίς ιδιαίτερες ατέλειες, θα δείχνει πιο υγιές και πιο ομοιόμορφο. Αν η επιδερμίδα σου είναι σχεδόν τέλεια, βάλε τουλάχιστον μια κρέμα με χρώμα ή μια BB Cream (υπάρχουν σε κάθε μάρκα, από Garnier μέχρι Dior) και λίγο κονσίλερ όπου χρειάζεται (στο χρώμα του δέρματος). Αν πάλι έχεις ανάγκη από κάλυψη, διάλεξε ένα μέικαπ πιο σταθερό και παχύρευστο όπως το Double Wear της Estée Lauder ή το Teint Idole Ultra της Lancôme ή το MAC Studio Fix Fluid και άπλωσέ το καλά, σβήνοντας τουλάχιστον ως στη μέση του λαιμού. Γενικά, να θυμάσαι ότι το μακιγιαρισμένο δέρμα «γράφει» καλύτερα στο φακό.

Πρόβλημα: Πάντα βάζω μέικαπ αλλά η φάτσα μου βγαίνει κάτασπρη και μοιάζω με τον Κάσπερ το φαντασματάκι!

Λύση: Παρόλο που καλά κάνεις και βάζεις βάση, το φλας της φωτογραφικής μηχανής έχει την κακή συνήθεια να κάνει τα συστατικά του δείκτη προστασίας SPF του φον ντε τεν να αντανακλούν στο φακό, με αποτέλεσμα το πρόσωπό σου να εμφανίζεται λευκό, ενώ ο λαιμός και το ντεκολτέ σου έχουν άλλη απόχρωση. Αυτό που μπορείς να κάνεις είναι ή να φοράς μέικαπ χωρίς SPF, ή να απλώνεις λίγο μέικαπ και στα εκτεθειμένα σημεία (λαιμός, ντεκολτέ, ώμοι, εξαρτάται από το τι φοράς), ή –και αυτό προτείνω εγώ- να περνάς σε όλα στο τέλος μια ιδέα μπρόνζερ που θα σε κάνει να δείχνεις ομοιόμορφη.

Πάντως, τα Make Up For Ever (Sephora) έχουν τη σειρά HD (High Definition) ειδικά για photo-friendly καταστάσεις, ενώ το Face & Body των MAC είναι παλιό αγαπημένο στο χώρο των επαγγελματιών make-up artists και φωτογραφίζεται άψογα.

Πρόβλημα: Όχι απλά βάζω μέικαπ αλλά βάζω και κονσίλερ για λάμψη κάτω απ’ τα μάτια, αλλά στις φωτογραφίες μοιάζω με πάντα, σε ανάποδο!

Λύση: Πράγματι, το «Αντίστροφο Πάντα», είναι πολύ συχνό φαινόμενο στις φωτογραφίες (ακόμα και σελέμπριτις) και πάλι έχει να κάνει με το φλας της κάμερας. Αλλά δεν φταίει μόνο αυτό! Η δυναστεία των άπειρων προϊόντων που ξεφύτρωσαν μετά το εικονικό Touche Éclat του Yves Saint Laurent έχει καταδυναστεύσει τις απανταχού αθώες κορασίδες που είχαν την ατυχία να έχουν μαύρους κύκλους, δίνοντάς τους την ψευδή πεποίθηση ότι αυτό είναι το σωστό προϊόν γι’ αυτές. Λάθος. Αν έχεις μαύρους κύκλους, θα τους καλύψεις είτε με μέικαπ ή αν αυτό δεν φτάνει, με κανονικό κονσίλερ που είναι σχεδιασμένο για κάλυψη και όχι για λάμψη. Αν, μετά το κονσίλερ θες λίγη έξτρα λάμψη, μπορείς να απλώσεις *ελάχιστο* από το χαριτωμένο αυτό το προϊόν. Επαναλαμβάνω, ελάχιστο. Γιατί αλλιώς καταλήγεις με άσπρους κύκλους κάτω απ’ τα μάτια, πράγμα που δείχνει τελείως μα τελείως κουλό και ανήκει στο ζωολογικό κήπο.

Πρόβλημα: Ενώ στην πραγματικότητα δεν έχω λιπαρό δέρμα και σπάνια γυαλίζω, στις φωτογραφίες βγαίνω σαν να έκανα μακροβούτι μέσα στη σαλάτα.

Λύση: Δεν νοείται ότι θα κάνεις όλα τα προηγούμενα βήματα και δεν θα απλώσεις μετά πούδρα, έστω και μόνο στο κέντρο του προσώπου, δηλαδή μέτωπο-μύτη-πιγούνι. Ούτε να το σκέφτεσαι! Προτείνω να χρησιμοποιείς διάφανη πούδρα σε σκόνη αλλά αν δεν την συμπαθείς, τα MAC έχουν την εκπληκτική Blot Powder σε κόμπακτ που μπορείς να την πάρεις και μαζί σου και να κάνεις ρετούς όποτε θες. Αν παρόλα αυτά έχεις γενικά πολύ λιπαρό δέρμα και θες να είσαι σίγουρη ότι δεν θα καθρεφτίζεται ο κόσμος στο μάγουλό σου κατά τις 3 το πρωί, έχω ένα μοναδικό tip για σένα. Πήγαινε στο φαρμακείο και πάρε Γάλα Μαγνησίας (ναι, το απλό). Αφού βάλεις τις κρέμες σου αλλά πριν απλώσεις μέικαπ, ανακίνησε λίγο το μπουκάλι με το Γάλα Μαγνησίας, βάλε λίγο σε ένα βαμβάκι και άπλωσε απαλά με ταμποναριστές κινήσεις, χωρίς να τρίβεις. Μόλις στεγνώσει, συνέχισε με το μακιγιάζ. Δεν θα γυαλίζεις απόψε, εγγυημένα.

Πρόβλημα: Τα έχω κάνει όλα και το πρόσωπό μου φαίνεται άτονο / τα χαρακτηριστικά μου «χάνονται».

Λύση: Αν ακολούθησες τα προηγούμενα βήματα, η επιδερμίδα σου οφείλει να είναι χολιγουντιανών προδιαγραφών. Παρόλα αυτά, όταν έχουμε απλώσει τη βάση μας σωστά, συμβαίνει οι φυσικές σκιάσεις του προσώπου να «σβήνονται», γι’ αυτό χρειάζεται να τις επανατοποθετήσουμε. Ο τρόπος να το πετύχουμε είναι ο εξής.

Βήμα 1ο: Με σκιάσεις-κοψίματα (contouring) στα βαθουλώματα των παρειών, στα πλάγια της μύτης και κάτω από τη γραμμή του πιγουνιού. O πιο απλός τρόπος είναι με ένα ματ μπρόνζερ ή μια λίγο πιο σκούρα από την επιδερμίδα μας πούδρα, σε κόμπακτ. Ιδανικό προϊόν είναι το Benefit Hoola (Sephora) που δεν «πορτοκαλίζει» καθόλου.

Βήμα 2ο: Με φως, δηλαδή λάμψη (highlighting), εφαρμόζοντας μια πιο ανοιχτόχρωμη από την επιδερμίδα μας και πιθανώς ελαφρώς ιριδίζουσα πούδρα στα σημεία ακριβώς κάτω από το φρύδι, ακριβώς πάνω από το ρουζ, δηλαδή στην κορυφή των ζυγωματικών, κατά μήκος στο κέντρο της μύτης και αν θέλουμε ακριβώς πάνω απ’ τα χείλη. Είτε κάνουμε τα παιχνιδάκια με τις σκιάσεις και το φως είτε όχι, πάντα αλλά ΠΑΝΤΑ φοράμε ρουζ, ακόμα κι αν αυτό είναι σε ανεπαίσθητο ανοιχτό καραμελέ, αλλιώς θα είμαστε σαν ζόμπι και η Άγια Νύχτα θα μετονομαστεί σε Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών.

Σημαντικό: Προσοχή με τα προϊόντα που περιέχουν glitter. Ναι, δίνουν μια εορταστική πινελιά και ναι ο φακός τα λατρεύει, αλλά επίσης τα κάνει να γυαλίζουν στο δεκαπλάσιο, άρα περιόρισέ τα μόνο π.χ. στο κέντρο του κινητού βλεφάρου και ΟΧΙ στα μάγουλα!

Πρόβλημα: Τι να κάνω με το υπόλοιπο μακιγιάζ μου;

Λύση: Για τα μάτια και τα χείλη, λυπάμαι που θα σε απογοητεύσω αλλά θα σου πω να ανατρέξεις σε άλλα άρθρα, γιατί αλλιώς το συγκεκριμένο θα μας πάρει μια αιωνιότητα. Μερικά γρήγορα tips γιατί σε συμπαθώ: Οι έντονα χρωματιστές σκιές, αν δεν είναι επαγγελματικά βαλμένες, έχουν τον κίνδυνο να φαίνονται ελαφρώς αστείες στις φωτογραφίες. Ρίσκαρέ το δοκιμάζοντάς τις μόνο αν έχεις εξασκηθεί και είσαι σίγουρη ότι το ‘χεις. Αν δεν είσαι, τότε τα σκούρα σοκολατί με μια ιδέα χρυσού αν το συνολάκι που φοράς είναι σε θερμά χρώματα και τα σκούρα γκρι με μια ιδέα ασημί αν είσαι ντυμένη στα ψυχρά, είναι σίγουρες και δοκιμασμένες επιλογές. Αν πάλι φόρεσες μαύρα και θες να βάλεις κόκκινο κραγιόν, μια σαμπανί σκιά με έντονο eye liner είναι ο κλασικός all-time-chic συνδυασμός. Σε κάθε περίπτωση, γύρισε τις βλεφαρίδες σου με το ειδικό ψαλίδι και βάλε μπόλικη μάσκαρα (ή ακόμα καλύτερα, φόρεσε ψεύτικες).

Πρόβλημα: Ωραία, φεύγω απ’ το σπίτι μου μια κούκλα. Αλλά για πόσο;

Λύση: Για να βεβαιωθείς ότι θα παραμείνεις έτοιμη για zoom-in καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, ακολούθησε τα παρακάτω tips:

1)     Προτείνω να ΜΗΝ πιεις κόκκινο κρασί. Θα κάνει τα χείλη σου και ίσως τα δόντια σου να «βάψουν» και αν χαμογελάσεις σε φωτογραφία, θα φανεί.

2)     Μόλις φας, πήγαινε τσέκαρε στο μπάνιο αν έχεις σπανάκι (ή αγριογούρουνο) στο δόντι. Όχι μόνο για χάρη του φωτογράφου αλλά και για χάρη του πλησίον σου.

3)     Αν έχεις τη συνήθεια να δαγκώνεις τα χείλη σου και να σου μένει κραγιόν στα δόντια, έχε το στο νου σου και πέρνα τη γλώσσα σου από πάνω τους συχνά. Αν πας στο μπάνιο να ανανεώσεις το κραγιόν ή το lip gloss σου, τσέκαρέ το κι αυτό.

4)     Αν δεν έχεις φέρει μαζί σου πούδρα ή έχεις ήδη προσθέσει δυο στρώσεις και πλέον δείχνει σαν τσιμέντο, ένας καλός τρόπος να φρεσκάρεις το δέρμα σου είναι να βρέξεις λίγο χαρτί κουζίνας και να το ταμπονάρεις ελαφρά (πολύ απαλά) στο πρόσωπό σου για απορροφήσει τη γυαλάδα και να ανανεώσει το μακιγιάζ χωρίς να το «ενοχλήσει». Σοβαρά.

Πρόβλημα: Θα τον σκοτώσω το φωτογράφο, ΑΥΤΟΣ ΦΤΑΙΕΙ!

Λύση: Ο φόνος δεν είναι λύση. Ψυχραιμία. Τη στιγμή που πάει λοιπόν κάποιος σατανικός τύπος να σε βγάλει φωτογραφία, αναφώνησε «αχ! μια στιγμή» και αμέσως κάνε -και καλά «αυθόρμητα»- τα εξής:

1)     Γύρνα ελαφρά προς τα δεξιά. Για τον περισσότερο κόσμο υποτίθεται ότι το αριστερό προφίλ είναι το καλύτερο (εγώ το έχω τσεκάρει για μένα, ισχύει).

2)     Γύρνα ελαφρά προς τα δεξιά. Όχι, δεν είναι λανθασμένη επανάληψη. Το λέω γιατί αν βγεις στη φωτογραφία ¾ και όχι ανφάς φάτσα-κάρτα, θα φαίνεσαι πιο λεπτή και πιο χαριτωμένη. Αν βάλεις μάλιστα και το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, θα είσαι φτυστή η Αντριάνα Λίμα.

3)     Γείρε λίγο το κεφάλι σου προς τα μπροστά και/ή προς το πλάι. Εδώ μιλάμε για μια ανεπαίσθητη χαριτωμενιά που σαν σκοπό έχει να εξαλείψει το διπλοσάγονο που εμφανίζεται ακόμα κι αν έχεις να φας μελομακάρονο τα τελευταία 5 χρόνια. Αν κάνεις το λάθος και γείρεις το κεφάλι σου προς τα πίσω ή απλά στέκεσαι ίσια, τις δίπλες δεν τις αποφεύγεις (δεν λέω για το γλυκό). Αν όμως προτείνεις ελαφρά το πιγούνι σου προς τα μπροστά και/ ή το πλάι, τεντώνει το δερματάκι σου τσίτα και έχεις γωνίες σούπερ-μόντελ.

4)     Όσο κι αν γέρνεις πλέον τόσο που χρειάζεσαι στήριγμα για να μην τσακιστείς πάνω στα δεκάποντα (εδώ, ένα νταβραντισμένο αγόρι δίπλα σου στη φωτό είναι ό,τι πρέπει), διατήρησε το βλέμμα σου ζωηρό και σπινθηροβόλο. Είτε κοιτάς την κάμερα είτε το διπλανό αγόρι που λέγαμε, λίγο παιχνίδισμα, λίγος αυθεντικός ενθουσιασμός, ένα αυθόρμητο και αληθινό χαμόγελο, θα κάνουν τη φωτογραφία άξια να τη βάλεις φωτογραφία προφίλ.

Ακόμα καλύτερα, αν βγεις σκασμένη στα γέλια. Γιατί, μεταξύ μας, δεν έγινε και τίποτα αν δεν βγεις Θεά. Σιγά τα κάστανα. Αρκεί αυτή τη βραδιά να έχεις περάσει καλά. Σκέψου ότι είναι γιορτές, είσαι κάπου και διασκεδάζεις με τους φίλους σου, έχεις λόγους να γελάς, έχεις την πολυτέλεια να νιώθεις Χριστούγεννα παρά τις αντιξοότητες που ζούμε σ’ αυτή τη χώρα (όπου τίποτα πλέον δεν είναι δεδομένο), οπότε χαμογέλα και απόλαυσε αυτές τις πολύτιμες στιγμές. Πίστεψέ με, θα φανεί και στις φωτογραφίες. Κι αν όλα παν στραβά και δεν γείρεις το κεφάλι σωστά… ε, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου!

love camera photo beauty