Φίλος απ’ το παράλληλο σύμπαν – Τέλος

Tags

, , , , , , , ,

Τις επόμενες μέρες τις περνάμε παράξενα. Βρισκόμαστε σε ένα ενδιάμεσο αμηχανίας, δειλού ενθουσιασμού, ενδοιασμών, διστακτικότητας, αβεβαιότητας αλλά και χαλαρότητας, άνεσης και κάπως συντροφικότητας. Ένας αντιφατικός συνδυασμός. Μιλάμε τα βράδια όπως πριν, δεν έχουν αλλάξει και πολλά, αλλά συγχρόνως έχουν αλλάξει όλα. Δεν έχω *ιδέα* τι κάνω, *ιδέα* τι κάνουμε, έχουμε πει ότι δεν υπάρχουν πιέσεις, προχωράμε «χαλαρά» σαν πραγματικοί friends with benefits κι ό,τι γίνει, δεν γίνεται λόγος για αποκλειστικότητα, μάλιστα νιώθω την ανάγκη να δηλώσω την μη-αποκλειστικότητα εμπράκτως (μη ρωτάς, ξαναείδα το Κουτάβι στο άσχετο).

Παρόλα αυτά, ξαναβλεπόμαστε και πλέον βλεπόμαστε και στο σπίτι μου, σαν να είναι φυσιολογικό κομμάτι της νέας μας «φιλίας με πλεονεκτήματα». Εγώ κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα, τον βλέπω να γίνεται όλο και πιο γλυκός αλλά παραμένω συγκρατημένη, συχνά χαμογελάω ειλικρινά αλλά πιο συχνά χαμογελάω βεβιασμένα, ανησυχώ full time για την πιθανότητα του να έχω κάνει επική μαλακία, κάποιες φορές αναρωτιέμαι τι θα γίνει με Διαβολικό Δίδυμο που με είχε αφήσει σε αγωνία, ακόμα πιο συχνά αναρωτιέμαι τι θα γίνει γενικά.

Περνάνε κάπως έτσι κάπου δυο εβδομάδες. Και βλεπόμαστε όλο και πιο συχνά. Μια βραδιά που έχουμε βγει για ποτό, καθημερινή, ανησυχώ όχι για τα παραπάνω αλλά για άλλα, πολύ πιο σοβαρά. Ναι, το ήξερα απ’ την αρχή ότι είχε καρκίνο αλλά μπορώ να σου πω ότι -όσο αυτό είναι δυνατόν- στην αρχή, το είχα πάρει ελαφρά. Αυτός φερόταν σαν να είναι ΟΚ, άρα όλα ήταν ΟΚ. Όσο περνούσε ο καιρός, το έπαιρνα πιο βαριά. Αφού γνωριστήκαμε καλύτερα, σύντομα ήξερα και κάτι που για τα δικά μου δεδομένα ισοδυναμούσε με αποστολή αυτοκτονίας. ΟΚ, υπερβάλλω μελοδραματικά, αλλά σίγουρα αναγνώριζα στη συμπεριφορά του σαφείς τάσεις αυτοκαταστροφής. Δεν ήταν απλά ότι δεν πρόσεχε τον εαυτό του. Είχε αποφασίσει ότι το «έχω καρκίνο» ήταν αποστομωτική δικαιολογία για να εκδικείται το σώμα του που τον πρόδωσε. «Τρώω έτσι ώστε να το ‘χω σιγουράκι ότι θα βουλώσουν και οι αρτηρίες μου», «πίνω για να αποτελειώσω και το συκώτι μου» και γενικότερα άφηνε τον οργανισμό του να τα βγάλει πέρα με τον καρκίνο και τις χημειοθεραπείες χωρίς να του δίνει καμιά βοήθεια. Στην τύχη του. Πράγμα που εμένα μού είναι αδιανόητο. Ως τώρα, κρατούσα μια απόσταση. Πλέον, νιώθω ότι με αφορά.

Και, στο αυτοκίνητο, γυρνώντας από μια live βραδιά σουίνγκ στο Μοναστηράκι (μην με κρίνεις, πήγαμε γιατί είχαμε γνωστούς), του εξηγώ ότι εγώ δεν μπορώ. Έχει ήδη πει, βέβαια, ότι είναι στο πρόγραμμα να κόψει τις καταχρήσεις και να γυρίσει σελίδα, αλλά εγώ το ‘χω ξαναπεράσει όλο αυτό -τις μεγάλες υποσχέσεις που δεν τηρούνται, δηλαδή- και δεν μπορώ. Δεν μπορώ να είμαι εκεί να επιβλέπω σαν τον κέρβερο, δεν μπορώ να τρελαίνομαι από το άγχος αν δεν κρατάει το λόγο του, δεν μπορώ να λιώνω απ’ την πικρία όταν θα τσακωνόμαστε και θα με μισεί που τον ελέγχω. Δεν μπορώ να θέλω εγώ το καλό του και να μην το θέλει αυτός. Του τα λέω. Τα καταλαβαίνει. Με πάει σπίτι μου. Αυτό ήταν.

Δεν μιλάμε στο τσατ εκείνο το βράδυ. Μου παίρνει λίγο χρόνο μέχρι να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς έχει συμβεί. Αυτό ήταν. Δηλαδή τελείωσε. ΟΚ, πρέπει να συνεχίσω τη ζωή μου, να κλείσω την παρένθεση και να συνεχίσω από εκεί που είχα αφήσει τα πράγματα. Πάμε γι’ άλλα. Ναι. Έχω τον υπολογιστή ανοιχτό. Κοιτάζω την οθόνη. Είμαι στο facebook. Έχω πάνω από χίλιους φίλους. Δεν είναι άπειροι αλλά είναι αρκετοί. Οι περισσότεροι από αυτούς άγνωστοι. Πολλοί απ’ αυτούς θα ήθελαν να γίνουμε γνωστοί. Και να «γνωριστούμε καλύτερα». ΟΚ, με καθησυχάζω, μπορώ να το κάνω αυτό. Δεν είχαμε και τίποτα με το Φίλο από το παράλληλο σύμπαν. Κοιτάζω το τσατ. Ανοίγω το τσατ. Πολλοί άνθρωποι. Άλλοι άνθρωποι. Πολλοί άλλοι άνθρωποι. Αλλά κανείς. Το τσατ είναι άδειο. Μέχρι που βλέπω να ανάβει πράσινο και στο Φίλο από το παράλληλο σύμπαν. Το χέρι μου πάει μόνο του. Με σταματάω. Όχι αυτόν! Μην κοιτάς αυτόν, μην πατήσεις αυτόν, σ’ αυτόν δεν μπορείς να μιλήσεις, μίλα σ’ όποιον θες αλλά όχι σ’ αυτόν, κοίτα κάποιον άλλον, έχεις τόσους άλλους!

Μα δεν έχω κανέναν. Έχω, αλλά δεν θέλω. Δεν θέλω να μιλήσω σε κανέναν άλλον. Θεέ μου, τι διάολο έκανα; Πέφτω για ύπνο. Την επομένη, του γράφω και του λέω ότι αν υπόσχεται ότι θα προσπαθήσει να κρατήσει τις υποσχέσεις του, εγώ θα είμαι εκεί. Το υποσχέθηκε.

you got a girlfriend you do now

Δυο εβδομάδες μετά, για πρώτη φορά, τον αφήνω να κοιμηθεί σπίτι μου. Η απόφαση πάρθηκε υπερβολικά νωρίς για τα δεδομένα μου, τα οποία περιλαμβάνουν εκτεταμένα τεστ που αποδεικνύουν την υπομονή, επιμονή και αφοσίωση του ενδιαφερομένου σε χρονική διάρκεια μηνών, πριν τελικά συμβεί το μοιραίο: Ο κοινός ύπνος. Οι διαδικασίες επισπεύστηκαν εν γνώσει μου. Ο λόγος ήταν ότι υπήρχαν δύο σημαντικά δεδομένα που λήφθηκαν υπόψη:

1. Ήθελα να πιστεύω πως η συμπάθειά του προς το άτομό του οφείλεται ΚΑΙ στον εσωτερικό μου κόσμο. Αυτό βέβαια είναι το ίδιο σαν να λέω ότι πιστεύω ευλαβικά στο Ιπτάμενο Μακαρονο-τέρας ως τον ένα και μοναδικό Θεό και Σωτήρα μου αλλά, τι να κάνεις; με μια πίστη ζούμε.

2. (Και σημαντικότερο). Είχα ήδη διαπιστώσει ότι αυτό το παιδί, χωρίς γυαλιά, δεν βλέπει την τύφλα του. Σχεδόν τίποτα, όμως. Όταν ξεκινάν οι περιπτύξεις, βγάζει το γυαλί και τότε δεν έχει καν νόημα να κλείσεις το φως. Είναι σαν να του ‘χεις δέσει τα μάτια με μαντίλι. Κίνκι κατά λάθος. Την κρίσιμη στιγμή, πρέπει να του δώσεις το προφυλακτικό στο χέρι, αλλιώς θα φορέσει κάλτσα ή μπαλόνι ή βραχιόλι, ό,τι βρει. (Μην σου πω ότι πρέπει να του δώσεις και το πουλί στο χέρι). Πάει ψηλαφώντας, δεν έχει επιλογή. Αβλεπί. Μιλάμε, τύφλα. Οπότε, χωρίς γυαλί, όσο προσεκτικά και να με κοιτάζει, όσο σκληρό και να ‘ναι το φως του ήλιου, με βλέπει με ένα ωραίο εφέ θολούρας και ασάφειας (blur) που σβήνει τις ατέλειες μαγικά, σαν photoshop απ’ τη μάνα του. Οπότε, τον αφήνω να κοιμηθεί σπίτι μου υπό έναν όρο, τον οποίο θέτω ρητά: Από τη στιγμή που θα ξυπνήσουμε το πρωί και μέχρι να πάω να βαφτώ, δεν επιτρέπεται να φορέσει γυαλιά.

Και δέχεται. Και πέφτουμε για ύπνο. Και κοιμόμαστε. Δηλαδή, αυτός είναι που κοιμάται (παρότι ξυπνάει με λουμπάγκο), ενώ εγώ καταφέρνω να κλείσω μάτια για κάνα εικοσάλεπτο συνολικά, γιατί μπορεί να λύσαμε το ένα πρόβλημα αλλά δυστυχώς, το ροχαλητό δεν επηρεάζεται διόλου απ’ τα γυαλιά.

Μου χτυπάει sms γύρω στις 12 το πρωί (ναι ρε, 12 είναι ακόμα πρωί, ειδικά Κυριακή). Είναι η παιδική μου φίλη που μου λέει να ανοίξω τηλεόραση και να βάλω Alpha, που εμφανίστηκε και μιλάει μια άλλη παλιά φίλη μας, η Φίλη από το ΤΕΙ. Η οποία αυτή τη στιγμή είναι στην Τεχνόπολη στο Γκάζι, στο meet market και υπάρχει λάιβ ανταπόκριση. Η Φίλη απ’ το ΤΕΙ, όπως κι εγώ, αντιμετώπιζε το ΤΕΙ ελαφρώς τουριστικά, και ως καλλιτεχνικός τύπος, κατέληξε να κάνει πολλά άλλα, συμπεριλαμβανομένης μιας αρκετά επιτυχημένης επιχείρησης όπου φτιάχνει τσάντες. Βάζω Alpha. Και ναι, να η Φίλη απ’ το ΤΕΙ στο meet market. Έχω να τη δω τουλάχιστον 10 χρόνια. Ενθουσιάζομαι. Τη δείχνω στο αγουροξυπνημένο και αποπροσανατολισμένο Φίλο απ’ το Παράλληλο Σύμπαν. Το οποίο κοιτάζει προς τη γενική κατεύθυνση της τηλεόρασης χωρίς να νετάρει. Δεν δίνω σημασία, του μιλάω για τη Φίλη απ’ το ΤΕΙ, τον ρωτάω πώς του φαίνεται, συνεχίζω λέγοντας να σηκωθούμε αργότερα να πάμε στο Γκάζι να τη δούμε. Φίλος απ’ το Παράλληλο Σύμπαν συνεχίζει να κοιτάζει γενικά κι αόριστα προς τον τοίχο χωρίς να κάνει focus. Τελικά ομολογεί ότι ίσα που βλέπει ότι στην οθόνη, κάπου στη μέση, υπάρχει μάλλον ένας άνθρωπος.

Άχου το γλυκούλι μου (=awwwww). Εντάξει λοιπόν, τον αφήνω να βάλει τα γυαλιά του αλλά τον προειδοποιώ: «Πρόσεξε, ΜΟΝΟ για να κοιτάξεις την τηλεόραση!» Χωρίς καμία αντίρρηση, τα παίρνει, τα φοράει, κοιτάζει την τηλεόραση. Με μια γρήγορη, θεατρινίστικη κίνηση -και καλά πολύ σοβαρά- τα βγάζει, γυρνάει προς εμένα, απαντάει στις προηγούμενες ερωτήσεις μου για τη Φίλη απ’ το ΤΕΙ. Ξαναγυρνάει στην τηλεόραση, ξαναβάζει τα γυαλιά, παρακολουθεί τη συνέντευξη. Τα ξαναβγάζει, γυρνάει και με ξανακοιτάζει, λέει ναι, να πάμε. Δεν περιμένει απάντηση, ξαναγυρνάει στην τηλεόραση, ξαναβάζει τα γυαλιά, κοιτάζει τις χειροποίητες τσάντες, κάνει σχόλια. Τα ξαναβγάζει, γυρνάει, κοιτάζει εμένα, μου μιλάει σαν να μην συμβαίνει τίποτα ασυνήθιστο. Εκεί κάπου, έχω ήδη αρχίσει να χαχανίζω. Έχει αρχίσει να γελάει κι εκείνος κάτω απ’ τα μουστάκια του αλλά προσπαθεί να παραμείνει σοβαρός. Και συνεχίζει το θέατρο με και χωρίς γυαλί με σοβαρότατο ύφος, μην «κλέβοντας» ούτε μια φορά. Χασκογελάω και δεν μπορώ να σταματήσω. Και προσέχω ότι στο φως, τα μάτια του είναι λίγο μελιά. Συνεχίζω να γελάω γιατί το όλο πράγμα είναι τρομερά αστείο, το κάνει να φαίνεται τρομερά ανώφελο και ανόητο, αλλά μαζί και τέλειο. Πλέον ξεκαρδίζομαι από ανακούφιση αλλά κι από χαρά, γιατί καταλαβαίνω ότι αυτό το αγόρι, που δεν με ξέρει καθόλου, ίσως να με ξέρει αρκετά. Κι εκείνη τη στιγμή, πιάνω τον εαυτό μου να μου λέει:

«Ειρήνη, έλεος, σύνελθε, αυτό το αγόρι έχει καρκίνο. Δεν θα ‘πρεπε να το ερωτευτείς».

…Αλλά πότε μ’ άκουσα;

we don't choose who we fall in love with

 

~ The End* ~

[*Προς το Παρόν]

Advertisements

Όταν το παράλληλο σύμπαν συνωμοτεί για να σε γαμήσει…*

Tags

, , ,

Μετά από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο ξανά. Καλώς ή κακώς, το σεξ αλλάζει τα πράγματα οριστικά, κάτι σαν βόμβα που εκρήγνυται στα ξαφνικά, και μετά άντε να μαζεύεις τα κομμάτια ή να χτίζεις ό,τι τινάχτηκε στον αέρα απ’ την αρχή. Αλλά καλύτερα να μην μιλήσω για το σεξ, γιατί πλέον υπάρχει και το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε και σίγουρα δεν θα ‘ήθελε να διαβάσει παραπάνω -κανείς δεν θέλει να ξέρει ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τον πρότερο σεξουαλικό βίο του εκάστοτε έτερου ήμισυ, ειδικά αν μιλάμε για λεπτομέρειες που εκθέτονται δημόσια και ειδικά αν το έτερο ήμισυ είναι γυναίκα (για μένα λέω). Μπορεί ως γυναίκα να επιτρέπεται να ψηφίζεσαι, αλλά ακόμα δεν επιτρέπεται να γαμιέσαι. Απ’ την άλλη, το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε ήξερε ακριβώς πώς ήταν το γουρούνι και εκτός σακιού, οπότε δεν έχει δικαίωμα να μου την πει. Χμμμ… Μούμπλε μούμπλε… μεγάλο το δίλημμα.

…ΟΚ. Μας είχα αφήσει λοιπόν στο σαλόνι των γονιών μου με Φίλο από το παράλληλο σύμπαν, να φιλιόμαστε στον καναπέ. Εκεί που του είπα ότι ώρα να πάμε σπίτι μου. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν δεν διαμαρτύρεται ιδιαίτερα, παρά την κατηγορηματική του άρνηση προ-εορτής, οπότε πάμε σπίτι μου. Ακολουθεί το «βγάλε παπούτσια και πλύνε χέρια», το οποίο γνωρίζει απ’ το μπλογκ μου αλλά του το λέω έτσι κι αλλιώς, και γελάμε. Μπαίνουμε στο δωμάτιο, φιλιόμαστε. Εγώ αρχίζω να γδύνομαι, φιλιόμαστε. Γδυνόμαστε. Φιλιόμαστε. Όπως έχω ξαναπεί, ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν ήξερε κάποια πράγματα για μένα γιατί είχε διαβάσει το μπλογκ οπότε, μετά από λίγο, κατηφορίζει προς νότια όπου αγνοείται η τύχη του και όπου παραμένει εξαφανισμένος μέχρι να μπει η Άνοιξη…

ΟΚ, όχι ακριβώς αλλά όχι και πολύ μακριά από την πραγματικότητα. Το θέμα είναι ότι έχει μάθει καλά ότι ποτέ δεν έχεις δεύτερη ευκαιρία να κάνεις την πρώτη εντύπωση και ότι όταν ξεκινάς μια δουλειά πρέπει να την τελειώνεις πάση θυσία. Άρα κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για το αίσιο τέλος. Η προσπάθεια στέφεται με επιτυχία, κάνει το γύρο του θριάμβου ανάμεσα σε χειροκροτήματα, πυροτεχνήματα, βεγγαλικά.

Για τρεις μέρες μετά ανάρρωνε στο κρεβάτι τρώγοντας μόνο φρουτόκρεμες και πίνοντας νερά.

 

Αυτό που ίσως αναρωτιέσαι είναι το θέμα που είχα θίξει στην αρχή της γνωριμίας μας από κοντά, για το ότι μάλλον μου ρίχνει καμιά εξηνταριά κιλά. Ναι, όταν τον είχα πρωτοδεί, αυτό ήταν ένα θέμα. Μπορώ να πω ότι το πιο σημαντικό θέμα δεν ήταν αυτά καθαυτά τα κιλά αλλά το ότι φαινόταν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Κάτι λόγω χημειοθεραπείας, κάτι λόγω στεροειδών, φαινόταν κάπως σαν να είχε παραμορφωθεί απότομα, είχε κάτι το παράξενο, το μη-φυσιολογικό. Φυσικά και είχε. Το λένε καρκίνο.

Αλλά, αυτή τη στιγμή, είμαστε πάνω στο κρεβάτι μου κι έχουμε άλλα στο μυαλό μας. Σχετικά με το απόλυτα πρακτικό της υπόθεσης, είπαμε, ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν είναι καλά διαβασμένος και γνωρίζει πώς να το φέρει εις πέρας. Οπότε αυτό που με νοιάζει είναι το άλλο. Όχι, δεν μιλάω για το συναισθηματικό στοιχείο -μην φοβάσαι. Λέω για το άλλο κομμάτι του σεξ, το λόγο για τον οποίο δεν μας αρκεί η κορύφωση για να είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι και ζητάμε κάτι παραπάνω. Αν μας έφτανε το σκέτο, θα κάναμε πάντα μόνοι μας τη δουλίτσα μας και δεν θα αναλωνόμασταν στην ενασχόληση με χρονοβόρα και ανούσια σπορ όπως το φλερτ και τα παρελκόμενα, και τότε θα είχαμε όλο το χρόνο και τη διάθεση να καταπιαστούμε με πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή. (Και σίγουρα κάποιος θα ΄χε βρει και το εμβόλιο για τον καρκίνο). Αλλά, δυστυχώς, δεν μας φτάνει το σκέτο (εννοώ ότι δεν μας φτάνει σε αποκλειστικότητα και για πάντα, όχι ότι το σνομπάρουμε γενικά, αλίμονο στους κουλούς).

Αυτό το έξτρα που ζητάμε είναι πολύ πρωτόγονο, πολύ απλό αλλά, συγχρόνως, πολύπλοκο. Είναι η μαγεία που έχει το άγγιγμα, η μυρωδιά, η ζεστασιά, το πόσο απαλό και πόσο φιλόξενο είναι το ανθρώπινο δέρμα, το χάδι πάνω σε μεταξένιες τρίχες, ο χτύπος της καρδιάς που επιταχύνει, η λαχτάρα, τα χείλη, το απαλό δάγκωμα, η ανάσα που χαϊδεύει το λοβό του αυτιού σου, το λιγωτικό φιλί στο λαιμό, η γλώσσα που εξερευνά και γεύεται το κορμί σου, η γλυκιά ζάλη, η τρυφερότητα, το πάθος, η καύλα, η αίσθηση ιλαρότητας κι εγκατάλειψης όταν σε σηκώνουν ψηλά, όταν σε κρατάνε σφιχτά, όταν κάποιος αφήνεται στα χέρια σου, η φωνή του άλλου που βραχνιάζει, που χάνει τον έλεγχο, το απόλυτο δόσιμο, η αγαλλίαση, η τρικυμία, η κορύφωση, η γαλήνη, η αγκαλιά…

Σταματάω για να μην ξεράσεις. Η ζωή μου δεν είναι ούτε Άρλεκιν ούτε Νόρα (αν τα θυμάσαι παίρνεις μπόνους φρουτάκι) ούτε 50 Αποχρώσεις του Σκατί Διαρροιί αλλά, όσο και να το παράκανα με το ποιητικό, όλο αυτό που είπα έχει και κάτι το αληθινό. Η ομορφιά της στιγμής δεν είναι σε ό,τι βλέπεις με τα μάτια αλλά σε ό,τι αντιλαμβάνεσαι με την όσφρηση, τη γεύση, την αφή. Δεν είναι συναίσθημα αλλά δεν έχει ούτε λογική. Είναι το τι αισθάνεται και τι σκέφτεται το ίδιο το σώμα, και πώς το επικοινωνεί.

Ένα χάδι χίλιες λέξεις.

 

Το πρόβλημα συνήθως προκύπτει μετά. Είπα στην αρχή ότι μετά από εκείνη τη βραδιά τίποτα δεν μπορούσε να παραμείνει το ίδιο. Η σχέση μας είχε αλλάξει και ήταν αδύνατο να επανέλθει στα αρχικά της πλαίσια. Μπορεί το συμβάν αυτό καθαυτό να ήταν επιτυχές αλλά δεν είχα κάτσει να σκεφτώ το μετά. Ούτε αν θα μας έβγαινε σε κακό ούτε αν θα το μετάνιωνα. Αυτό που έκανα ήταν αυθόρμητο, δεν είχα κάποιο σχέδιο στο μυαλό μου. Λάθος μου. Και, ακόμα πιο μεγάλο λάθος, ήταν η μια πλευρά του τι με οδήγησε σ’ αυτό.

let's be friends that escalated quickly

Η (αναπάντεχη) συμπεριφορά μου ήταν αποτέλεσμα μιας γενικότερης, χμμμ… θα έλεγα: α-προσαρμοστικότητας(;) Μάλλον ναι, γιατί ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασα είναι ο μόνος τρόπος που γνωρίζω να διαχειριστώ την εγγύτητα και την αμοιβαία συμπάθεια προς έναν άνθρωπο που γνώρισα πρόσφατα (αγόρι) –ειδικά όταν συμπίπτει με κατανάλωση αλκοόλ. Είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο νιώθω άνετα να εκφράσω σε κάποιον το «χαίρομαι που υπάρχεις» ή το «σ’ ευχαριστώ». Μην με ρωτήσεις γιατί, δεν ξέρω, πάντως ορκίζομαι ότι δεν είναι εξαιτίας κάποιας τραυματικής εμπειρίας ή σκοτεινού απωθημένου. Αλλά, μια και οι παραλήπτες δεν έχουν δείξει ποτέ να έχουν παράπονο, το έχω «υιοθετήσει» σαν εύκολη και σίγουρη λύση, που τους αφήνει όλους ευχαριστημένους.

Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, σημειώνω ότι αυτό συμβαίνει μόνο αν «κάτι μου κάνει» ο εκάστοτε παραλήπτης -έστω σε περιορισμένο βαθμό. Αλλιώς, η παραπάνω ανάλυση δεν ισχύει. Είπαμε, δεν ζητάω πολλά αλλά χρειάζομαι κι εγώ το κατιτίς μου. Αλλιώς δεν γίνεται, δεν μου βγαίνει, οπότε σε αντίστοιχη περίπτωση αναγκάζομαι να ξεκόψω από τη φάση «θα βγούμε οι δυο μας» ή γενικότερα τα πολλά-πολλά με μια νέα γνωριμία. Ή θα είμαστε μέσα σε παρέα ή τίποτα. Μια και ξεκαθάρισα το τοπίο, ορίστε λοιπόν η άλλη πλευρά του τι με οδήγησε σε όλο αυτό: Προφανώς, ο Φίλος απ’ το παράλληλο σύμπαν, παρόλο που δεν είμαι σίγουρη ακριβώς τι, κάτι μου κάνει. Νομίζω. Δεν είμαι σίγουρη. Υποθέτω. ΟΚ, δεν έχω ιδέα. Πάντως το όλο ζήτημα χρήζει περαιτέρω ανάλυσης και νοητικής επεξεργασίας. Κοιτάζω στοχαστικά το υπερπέραν πάνω δεξιά μου (το οποίο κοιτάμε όταν φανταζόμαστε πράγματα ενώ πάνω αριστερά όταν τα ανακαλούμε) και χαϊδεύω νωχελικά το υποθετικό μου μούσι. Τουτέστιν: μούμπλε μούμπλε…

penis trail road

Ο δρόμος είχε τη δική *μου* ιστορία.

 

*Με την καλή έννοια, πάντα.

11η Σεπτεμβρίου: Επιστροφή στο παρελθόν

Tags

, , , , , , ,

Όπως έλεγα πριν το (μεγάλο) διάλειμμα, ο Σεπτέμβρης 2012 μπαίνει γλυκά. Είναι από τις λίγες φορές τα τελευταία 36 χρόνια (άντε, ας πω 6), που στον ορίζοντα υπάρχουν από καλές έως εξαιρετικές –γκομενικές πάντα- εναλλακτικές. Η χρονιά έχει ξεκινήσει καλά. (Εννοείται ότι για μένα η κάθε χρονιά είναι πάντα στο μυαλό μου ως σχολική, δηλαδή ξεκινά το Σεπτέμβρη και τελειώνει Καλοκαίρι). Οπότε, με τέτοιες επιλογές, ο χειμώνας διαφαίνεται λαμπρός. Όχι το γνωστό δημοφιλές «κρύο, καιρός για τρίο» (δεν το έχω δοκιμάσει για να σου πω σίγουρα, πάντως το ρητό το γνωρίζω καλά). Όχι. Αυτό που εννοώ είναι ότι αφού το φθινόπωρο ξεκινάει με τέτοιες αισιόδοξες προοπτικές, δεν μπορεί, κάτι απ’ όλα αυτά τα φερέλπιδα σχέδια, πού θα πάει, θα ευοδώσει μες στο χειμώνα. Βρέξει χιονίσει.

Και τα πράγματα είναι ακόμα πιο ωραία γιατί έχω και το Φίλο από το παράλληλο σύμπαν που μου κάνει διαδικτυακή παρέα κάθε βράδυ. Εκείνες τις ώρες που όλοι οι νορμάλ άνθρωποι κοιμούνται κι εγώ κάθομαι και χαζολογάω στα ίντερνετς και περιμένω να ξημερώσει για να πέσω για ύπνο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα έτσι ήμουν, νυχτερινός τύπος. Από παιδί. Όχι μόνο στο έξω -δεν ξενυχτάω μόνο όταν βγαίνω- αλλά και στο μέσα. Μ’ αρέσει η ησυχία της νύχτας, μ’ αρέσει να βλέπω να χαράζει, να αρχίζουν να ξυπνούν οι άλλοι κι εγώ τότε να είμαι έτοιμη να αλλάξω βάρδια και να πέσω ασφαλής για ύπνο. Λέω «ασφαλής» γιατί ένας λόγος είναι το ότι φοβάμαι να πέφτω για ύπνο στο σκοτάδι ενώ, η νύχτα, μου φαίνεται πολύ φιλική όταν είμαι ξύπνια. Τέλος πάντων, ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν είναι σχεδόν σαν εμένα. (ΟΚ, μάλλον δεν φοβάται το σκοτάδι αλλά κι αυτός δεν είναι πρωινός τύπος). Και, λόγω της κατάστασής του (θυμάσαι; έχει καρκίνο), στη δουλειά του έχει ελαφρυντικά και μπορεί να πηγαίνει αργά. Οπότε, μιλάμε όλη νύχτα.

Το κακό όταν μιλάς με κάποιον όλη νύχτα, για πολλές νύχτες στη σειρά -όπως είχα εξηγήσει και πιο μπροστά και την είχα πατήσει μετά- είναι ότι όταν ρέει η κουβέντα και ο άλλος σε κάνει να γελάς και να μην βαριέσαι και ξαφνικά να αναρωτιέσαι πότε πήγε 5 το πρωί, τότε το σκέφτεσαι πολύ σοβαρά να τον δεις ξανά. Παρόλο που δεν είχε πάει και τόσο καλά την πρώτη φορά. Δεν το ελέγχεις, δεν μπορείς να σε φιμώσεις και να σε μαντρώσεις να μην το δηλώσεις, οπότε δεν έχεις εναλλακτικές. Μόνο που, τώρα, το πράγμα είναι αλλιώς. Ξέρω τι να περιμένω. Εκείνος επίσης ξέρει τι να περιμένει από μένα που ξέρω τι να περιμένω. Και, άσχετα με τους λόγους για τους οποίους με είχε πλησιάσει στην αρχή (τους οποίους δεν μπορώ να ξέρω ούτε επακριβώς ούτε ολοκληρωτικά), τώρα όχι μόνο δεν επιδιώκει τίποτα περεταίρω, αλλά εκείνος παγιώνει περισσότερο από μένα και πιο ενεργά την αντίληψη ότι είμαστε φίλοι. Επαναλαμβάνω: Εκείνος, όχι εγώ.

Παράδειγμα: Μια βραδιά, μου στέλνει sms από κωλάδικo ότι γαμώτι, δεν τον κοιτάζει καμία και τον έχει πιάσει κατάθλιψη γιατί ο φίλος του βρήκε με ποια θα φύγει σε 5 λεπτά, ενώ εκείνος τρώει φτύσιμο από παντού, και θέλει ψυχολογική υποστήριξη. Τον παρηγορώ, λέω ότι «σώπα, σώπα» δεν πειράζει, τον αγαπάω εγώ. Φίλοι.

Είναι αστείο γιατί από εκεί που φοβόμουν ότι μετά την έμμεση ψιλο-απόρριψη που του είχα ρίξει την πρώτη φορά, το πράγμα θα ήταν αμήχανο, έχουμε καταφέρει όχι μόνο να παραμείνουμε αλλά να γίνουμε ακόμα πιο πολύ φίλοι απ’ ό,τι στην αρχή. Μάλιστα, έχουμε φτάσει να είμαστε τόσο άνετα, που εγώ επιμένω να ξαναβρεθούμε και τις μισές φορές τρώω πόρτα. Κι επειδή είναι κάθε άλλο παρά πιεστικός και με κάνει να νιώθω κάθε άλλο παρά κλειστοφοβικά, αρχίζω και αποθρασύνομαι. Τον πιέζω εγώ να βρεθούμε κι όταν μου ρίχνει άκυρο, τον πειράζω ότι με αποφεύγει. Και τότε τον πειράζω παραπάνω ότι με φτύνει. Και τότε μου λέει ΟΚ, θα βρεθούμε αλλά μου το ξεκόβει ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα μεταξύ μας. Και τότε μουλαρώνω.

Και, 11 Σεπτεμβρίου, τον φωνάζω να έρθει σπίτι να παραγγείλουμε απ’ έξω να φάμε. Δεν πέφτει στην παγίδα, ξέρει ότι το σπίτι μου χωράει μεν δύο ανθρώπους αλλά αποκλειστικά για έναν και μόνο σκοπό, οπότε αρνείται να έρθει εκεί και γίνεται άλλος διακανονισμός. Θα τον υποδεχτώ δίπλα, στο σπίτι των γονιών μου, οι οποίοι ακόμα είναι στο χωριό. Θα κάτσουμε στη βεράντα και θα φάμε. Σαν φίλοι. Έτσι και γίνεται. Προηγείται τρελή κι αλλοπαρμένη φασίνα και πλύσιμο βεράντας με το λάστιχο, όπου εγώ το ζώον δεν σκέφτομαι ότι η βεράντα θα πρέπει να προλάβει πρώτα να στεγνώσει, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε τελικά να βγούμε στο μπαλκόνι εκτός κι αν βάλουμε γαλότσες, οπότε μένουμε στο σαλόνι.

Εμείς παρέα με τα σεμεδάκια.

Παραγγέλνουμε σουβλάκια. Παίρνω τηλέφωνο τα Αγγελάκια Χαλανδρίου από το κινητό μου. “Γεια σας, θα ήθελα να κάνω μια παραγγελία”. Κοπέλα Αγγελακίων λέει ότι το νούμερο αυτό δεν είναι καταχωρημένο. Εγώ: “Ωχ, ναι, καθίστε να σας δώσω του σπιτιού στο οποίο θα είμαστε”. Δίνω των γονιών. “Ούτε αυτό είναι καταχωρημένο”. (Καλά, από πού διάολο παίρνουν σουβλάκια οι Γονείς;) “ΟΚ τότε, να σας δώσω του σπιτιού μου”. Λέω την παραγγελία, λέει σε 25 λεπτά θα είναι εκεί, πάω να εξηγήσω ότι θα είμαστε δίπλα, άρα να χτυπήσουν δίπλα, το κλείνει πριν πω τίποτα…

OK, λέω, θα είμαστε μεταξύ των δύο σπιτιών, δεν μπορεί, θα το ακούσουμε το θυροτηλέφωνο. Καθόμαστε στο σπίτι των γονιών. Ανά δύο λεπτά τσεκάρουμε την ώρα για να πεταχτούμε δίπλα να ακούσουμε το θυροτηλέφωνο. Σε λιγότερο από τέταρτο, χτυπάει το κουδούνι (το πάνω, όχι το θυροτηλέφωνο) των γονιών μου. Κοιτάζω απ’ το ματάκι. Χαρωπός κυριούλης-delivery από τα Αγγελάκια.

Δεν είχαν το τηλέφωνο, δεν είχαν το σπίτι, δεν είχαν τρόπο να μπουν στην πολυκατοικία, δεν ήξεραν ποιο ήταν το διαμέρισμα, δεν ήξεραν ποιο ήταν το όνομα… αλλά χτύπησαν το σωστό κουδούνι.

Η βραδιά έχει ήδη κάτι το μοιραίο.

Ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν έχει φέρει μαζί του ένα μπουκάλι ουίσκι (Τζακ Ντάνιελς σπέσιαλ). Εγώ έχω φέρει ένα μπουκάλι κρασί. Καθόμαστε να φάμε στην τραπεζαρία των γονιών, τρώμε, πίνουμε, συζητάμε, πίνουμε. Συζητάμε πολύ. Πίνουμε και πολύ. Υποβόσκει μια αμηχανία. Μπορεί να έχουμε αναπτύξει τρελή άνεση και χαλαρότητα στο διαδικτυακό, αλλά το τετ-α-τετ εδώ και τώρα, είναι αλλιώς. (Τι να κάνουμε, ζούμε παράξενες εποχές). Τελειώνουμε το φαγητό και πάμε προς καθιστικό. Καθόμαστε στον καναπέ. Αυτός με το Τζακ παραμάσχαλα, εγώ με το μπουκάλι μου το κρασί αγκαλιά. Έχω αφήσει και το ποτήρι στο τραπέζι, δεν γαμιέται, πίνω απ’ το μπουκάλι.

Ορέστης Κοντή(ς).

Και καθόμαστε. Και συζητάμε. Και πίνουμε. Και εγώ, σε κάποια φάση –άργησα κιόλας- είμαι στη φάση «έχω πιει». Και αυτή η φάση είναι επικίνδυνη. Τον κοιτάω. «Βρε λες;», μου λέω. «Τι να πω;», μου απαντάω. Κι αυτός συνεχίζει ανέμελα να μου μιλάει για κάτι που ακούγεται πολύ πολύπλοκο και τεχνικό και που λόγω κρασιού μάλλον κάπου έχω χάσει τον ειρμό και ούτως ή άλλως είχε αρχίσει να γίνεται βαρετό. Κάπου μέσα σε όλο αυτό, του έχω ήδη πιάσει το χέρι και μάλλον το χαϊδεύω κάπως αλλά δεν είμαι σίγουρη αν αυτό είναι νορμάλ για φιλικό καθότι δεν έχω και πολύ μεγάλη εμπειρία από τα φιλικά, και με τους φίλους μου όταν πίνουμε στα Βατερά, στη μέση της βραδιάς πιανόμαστε τόσο όλοι μαζί που πλέον έχω χάσει το κριτήριό μου και δεν έχω ιδέα τι θεωρείται κανονικό και επιτρεπτό (για το υπόλοιπο σύμπαν). Το χέρι πάντως δεν το έχει τραβήξει. Αναρωτιέμαι αν το έχει προσέξει ότι το κρατάω και προσπαθώ να τον κοιτάξω έντονα για να καταλάβω, αλλά η δυνατότητα επικέντρωσης του βλέμματός μου (=φόκους) είναι κομματάκι περιορισμένη.

Πιθανότατα έχω αλληθωρίσει.

Αυτός συνεχίζει να μιλάει με ένα μονότονο ύφος, δεν ξέρω για τι πράγμα, μπορεί πλέον να μου εξηγεί εξισώσεις β’ βαθμού με παραγώγους και ολοκληρώματα, νόμους ημιτόνων και συνημιτόνων ή πώς συναρμολογούμε έναν πυρηνικό αντιδραστήρα βήμα-βήμα απ’ την αρχή. Σοβαρά δεν έχω *ιδέα* τι ΔΙΑΟΛΟ λέει, αλλά είναι αδύνατον να παρακολουθήσω και αν δεν είχα το χέρι του να χαϊδεύω, σίγουρα θα είχα αποκοιμηθεί γλυκά. Το κρατάω (το χέρι) σαν την πόρτα-σχεδία που είχε γραπώσει ο Λεονάρντο στον Τιτανικό μέχρι ν’ αφήσει την τελευταία του πνοή. Κουνήσου λίγο μωρή Κέιτ να σωθούμε κι οι δυο!

Αλλά όοοχι, αυτή εκείιι!

Όμως ο Λεονάρντο ήταν καλύτερος άνθρωπος από μένα. Γιατί, σε κάποια φάση, εγώ αποφασίζω ότι δεν πάει άλλο. Πρέπει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Και, μια και η σκέψη μου είναι αρκετά ομιχλώδης απ’ το κρασί (και δεν το πολύ-σκέφτομαι και πολύ, αυτή είναι η μεγάλη ευλογία του αλκοόλ), αυτό που μου έρχεται να κάνω είναι το εξής: (Προειδοποιώ ότι δεν προτείνω να το δοκιμάσει κανείς, κι αν το δοκιμάσεις και δεν πετύχει, εγώ δεν φέρω καμία ευθύνη. -Do not try this at home). Ενώ καθόμαστε λοιπόν φρόνιμα ο ένας δίπλα στον άλλον στον καναπέ, αυτός στη μέση κι εγώ στην άκρη, ξαφνικά, με μια ήρεμη κι αποφασιστική κίνηση, εγώ σηκώνομαι και κάθομαι στα πόδια του. Ω ναι. Κι όχι στα πόδια του κοιτάζοντας μπροστά, όπως κάνουμε όταν είμαστε 16, φιλικά. Όχι φίλε μου. Δεν αφήνω κανένα περιθώριο παρεξήγησης και παρανόησης με φιλικό παλιμπαιδισμό. Δεν είναι ώρα για τέτοια. Σηκώνομαι και κάθομαι στην αγκαλιά του, κοιτάζοντας αυτόν. Ο οποίος με κοιτάζει μάλλον με ελαφρό σοκ. Νομίζω ότι η φράση με τα συνημίτονα έμεινε στη μέση. (Αυτό είναι νίκη). Ξεροκαταπίνει. (Έχει πιει και ¾ φιάλης Τζακ). Αλλά στο επόμενο δευτερόλεπτο συνέρχεται και με φιλάει. Λίγο μετά, λέω:

Ωραία, τώρα μπορούμε επιτέλους να πάμε σπίτι μου.

now we can have the sex

Το “Σ’ αγαπώ”

Tags

, , ,

Όλα εκείνα τα βράδια που μιλούσαμε στο τσατ, είχε γίνει ανταλλαγή καρδούλων (οι καρδούλες – των καρδούλων) για καληνύχτα, πολύ-πολύ πριν ειπωθεί το «σ’ αγαπώ». Παρόλο που εμένα «μου έβγαινε» και είχα φτάσει στο τσακ να του το πω αλλά το κατάπια περί τις 3.216 φορές. Τα θέματα εδώ είναι τα εξής αντιφατικά:

1) Ήθελα να το ακούσω και 2) Δεν με ένοιαζε να το ακούσω. Η συμπεριφορά του μου έφτανε, ο τρόπος που με κοιτούσε, που μου φερόταν, που με είχε εντάξει στη ζωή του, όλα αυτά μου ήταν αρκετά. Μπλα μπλα μπλα, οι πράξεις είναι πιο σημαντικές απ’ τα λόγια, και όλα αυτά τα πολύ σοφά. Αλλά, βέβαια, είναι πολύ ωραίο να στο λένε και να το ακούς, κι όταν δεν στο λένε ενώ θεωρείς ότι είναι ώρα να στο πουν, τότε αρχίζεις κι αναρωτιέσαι *γιατί* δεν στο λένε και μήπως όλο αυτό που νομίζεις ότι ζεις το έχεις φανταστεί.

Δεν το λέω έτσι, εμένα μου έχει συμβεί.

Απ’ την άλλη, μην ακούσω συμβουλές τύπου «μπορείς να το πεις εσύ πολύ απλά γιατί το νιώθεις και δεν πειράζει αν δεν το πει ο άλλος», γιατί μιλάμε για τέτοια αμηχανία που θα εύχεσαι να έρθει η συντέλεια του κόσμου, να σκάσει πυρηνική βόμβα, να εκραγεί κάποιο κοντινό ηφαίστειο, να έρθει η Δευτέρα Παρουσία, οι Μάγιας να είχαν κάνει λάθος και να εννοούσαν σήμερα, εξωγήινοι να προσγειωθούν στην Ακρόπολη ή, ακόμα καλύτερα, στην ταράτσα σου, να αναδυθεί ο Γκοντζίλα από τη Βάρκιζα και άλλα τέτοια Αποκαλυπτικά, ώστε να ξεχαστεί η στιγμή και να την πάρεις σιωπηλά στον τάφο σου. Μιλάμε ότι είναι τραγική συμβουλή. Έστω, κωμικοτραγική.

Δες μερικές εναλλακτικές στην τροπή της συζήτησης:

-«Σ’ αγαπώ»

-«Κι εγώ περνάω πολύ ωραία μαζί σου και α να, κατέβηκε και το Game of Thrones!»

-«Σ’ αγαπώ»

-«Κι εγώ σε θέλω πολύ, τι λες να το κάνουμε εδώ και τώρα και να δοκιμάσουμε κι αυτό με τα μαντίλια και τα κεριά που είδαμε σ’ εκείνη την τσόντα;»

-«Σ’ αγαπώ»

-«Κι εγώ σε βρίσκω λαχταριστή μωρό μου και μια που το ‘πα, νιώθω μια λιγούρα, τι λες, να παραγγείλουμε κάνα σουβλάκι;»

…Νομίζω ότι το ‘πιασες το νόημα.

Αφού λοιπόν δαγκώνομαι για εβδομάδες, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που (εκτός κι αν είμαι τελείως μα τελείως γκάου και στον κόσμο μου –πράγμα διόλου απίθανο) νομίζω ότι κι αυτός με κοιτάζει με το ίδιο νόημα που τον κοιτάζω κι εγώ. Είναι σαν να μην το λέει μεν αλλά να το έχει γραμμένο πάνω στο κούτελο -και δεν λέω ότι το ‘χει «γραμμένο» με την κακή έννοια, μιλάω για την καλή. Αλλά μούγγα. Ένα βράδυ, λοιπόν, πάλι στο τσατ, μαζί με την καρδούλα-καληνύχτα γράφει και ένα “love you”. Χωρίς καν “I” μπροστά. Δηλαδή κάτι σαν αυτό που λες χαλαρά αφού είσαι ζευγάρι για μια πενταετία και θεωρείται φυσικό και δεδομένο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το γράφει στο τσατ! Δεν το λέει από κοντά, δεν με κοιτάει στα μάτια, ούτε καν τον ακούω να το λέει. Απαντώ:

Αν νομίζεις ότι θα ξεμπερδέψεις μ’ αυτό τόσο εύκολα, φίλε μου, είσαι πολύ γελασμένος.

admit you love me ice cream cone

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, νιώθω ότι νιώθεις πως τον έχεις γνωρίσει αρκετά. Οπότε, τώρα είμαι ελεύθερη να συνεχίσω την ιστορία μου…

true love corniness i love you corny

 

Διάλειμμα Νο 4 για Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε

Tags

, , , , , ,

Στοιχείο Νο 1

Βράδυ στο Γκάζι, πρώτα στο Γκαζάκι (το οποίο απεχθάνομαι) και καταλήγουμε στο Socialista, (το οποίο απεχθάνομαι ακόμα περισσότερο). Γενικά, στο Γκάζι νιώθω πάντα ότι με πάνε στη λάθος όχθη. Εγώ θέλω να είμαι στην “άλλη πλευρά”. Όπως λέει και η παροιμία: “The grass is always greener on the other side of the train”. [Η παροιμία λέει ότι το γρασίδι φαίνεται πάντα πιο πράσινο απ’ την άλλη πλευρά του φράχτη, εννοώντας ότι ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι μ’ αυτά που έχουμε αλλά κοιτάμε το τι έχουν οι άλλοι. Εγώ το έκανα «στην άλλη πλευρά του τρένου εννοώντας απλά καλύτερη μουσική, δηλαδή περισσότερες πιθανότητες να παίξει r’n’b].

Τέλος πάντων, μετά τα έξι δισεκατομμύρια άγνωστα ελληνικά τσιφτετέλια, κατά τις 4:30 το πρωί, βάζει και r’n’b. Το γύρισε ο Ντι Τζέι, ώρα να γαμήσει κι η φτωχή. (Παρόλο που το τακούνι την έχει χτυπήσει ανεπανόρθωτα, κουτσή ξεκουτσή, έχει βάλει r’n’b). Εκεί λοιπόν που δεξιά μου βρίσκονται κάτι αγόρια με ντεκολτέ πιο βαθύ από ό,τι διαθέτει η γκαρνταρόμπα μου και που στις φλέβες τους κυλά αγνή παρθένα κρεατίνη, αριστερά μου 3 πρώην μεταλλάδες με διάθεση επέκτασης μουσικοχορευτικών οριζόντων και λίγο πιο πέρα κάτι τύποι γύρω στα 50 με γλειμμένο μαλλί και πούρο, εγώ έχω πλέον σταματήσει να τσεκάρω ανά 5 λεπτά αν το βυζί βρίσκεται *μέσα* στο χρυσό στράπλες και χορεύω με την ανέμελη εκείνη εγκατάλειψη που έρχεται με το πέρασμα της νύχτας συν το άφθονο αλκοόλ.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε σκύβει και μου λέει: “Οι γύρω-γύρω σε λίγο θα βγάλουν την πούτσα έξω και θ’ αρχίσουν να την παίζουν”.

Εγώ: “Σε παρακαλώ, μίλα καλύτερα”.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Εντάξει. Τα πέη.

 

Στοιχείο Νο 2

Ένα βράδυ, είμαστε σπίτι, έχω τηλεόραση ανοιχτή. Κάνοντας zapping, πετυχαίνω παρακμιακή εκπομπή telemarketing με κοσμήματα. Εικόνα: Κοντινά πλάνα από χέρια γκόμενας με γαλλικό μανικιούρ που χαϊδεύουν κάτι μπρασελέ αισθησιακά. Τα πλάνα εναλλάσσονται με παρουσιαστή με φτηνό κοστούμι, blue tooth και πεταχτά αυτιά. Ήχος: Παρουσιαστής που ουρλιάζει για τις ΑΝΑΠΑΝΑΛΗΠΤΕΣ τιμές που -με εντολή προέδρου- πέφτουν “ΑΚΟΜΑ πιο χαμηλά!!!” Εκτός από τα ουρλιαχτά, τα τηλέφωνα χτυπούν μανιωδώς στο background -και καλά.

Φυσικά, υπνωτισμένη από τα σατανικά και παντοδύναμα μαγικά ξόρκια του οποιουδήποτε telemarketing, δεν αλλάζω κανάλι. Μαζί με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, παρακολουθούμε τα πανάθλια κολιέ και τα δαχτυλίδια και βάζουμε στοιχήματα για το μέχρι πού θα κατέβουν οι τιμές. Το ένα είναι πιο τραγικό απ’ το άλλο, όσο πάνε και χειροτερεύουν, μέχρι που φτάνουμε στο απόλυτο: ένα ογκώδες χρυσό δαχτυλίδι με κόκκινες πέτρες, πελώριο, φρικαλέο, τρομακτικά τρομακτικό, για να σκοτώσεις άνθρωπο δεν χρειάζεται να του ρίξεις μπουνιά, απλά του το δείχνεις από κοντά.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Αυτό θα πρέπει να το ρίξουμε στη Μόρντορ…

Στοιχείο Νο 3

Μια μέρα, μετά από περιπτύξεις, χωρίς να έχω σαφείς ενδείξεις αλλά γιατί έτσι μου ‘ρθε τώρα εμένα, του λέω ότι είμαι σίγουρη ότι σ’ αυτόν αρέσει πιο πολλή βία στο σεξ κι αυτό εμένα με τρομοκρατεί ακόμα και σαν ιδέα. Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Η πιο πολλή βία που έχεις δει ποτέ από μένα στο κρεβάτι ήταν μια φορά που κατά λάθος πάτησα το μαλλί σου με τον αγκώνα μου”.

Στοιχείο Νο 4

Αρχή ακόμα της σχέσης, είμαστε σπίτι και ξεκινάω τη διαδικασία της πανάρχαιας τεχνικής της μη-επεμβατικής αυξητικής χειλιών. Για μια στιγμή, σταματάω και το(ν) κοιτάω. Εγώ: «Έχεις μια κλίση, το ξέρεις;»

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Γιατί, έχεις μοιρογνωμόνιο στο στόμα;

Στοιχεία Νο 5, 6, 7 και 8

Εισαγωγή: Τα κωλο-αστεία αποτελούν αυτόνομη κατηγορία στη ζωή μου με το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, παρόλο που παραμένουν ΜΟΝΟ αστεία και παρόλο που κανείς ποτέ δεν θα με πιστέψει γι’ αυτό, οπότε αυτή η σημείωση είναι εντελώς μάταιη. Παρόλα αυτά, θυμίζω ότι τις προάλλες που είχα χάσει ένα στοίχημα και του έδωσα την επιλογή, εκείνος προτίμησε να φάει γύρο κοτόπουλο. Αλλά, επιμένει στις κωλοσυζητήσεις, έτσι, για την τιμή των όπλων.

sex anal snow white

Οπότε, προκύπτουν τα  παρακάτω:

Στοιχείο Νο 5

Ένα βράδυ μες στο Φεβρουάριο, έρχεται σπίτι μόνο για λίγο, γιατί είμαστε άφραγκοι. Η ανάγκη τον καλεί να πάει να δει πώς θα βγάζει το σουβλάκι το επιούσιον. Η λύση είναι μία: θα χαρτοπαίζει. Αλλά εγώ; Όλη μέρα έφτιαχνα το προφίλ μου στο LinkedIn αλλά τι άλλο να κάνω; Να τρέχω στη Συγγρού ενώ κοντεύω τα 40; Ούτε τσίχλες δεν θα βγάζω. (Και με τέτοια επιρρέπεια στα γυναικολογικά, δεν το βλέπω να τσουλάει). Ψάχνουμε λύση.

Εγώ: “Μήπως να προσφέρω αποκλειστικά το άλλο;”

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Και μετά θα βάλεις στο CV σου: ‘Business Anal-yst’

Στοιχείο Νο 6

Περνάω ΣΚ με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, 85% πάνω στο κρεβάτι. Σε κάποια φάση παίζουμε, (όχι γδυτοί), με πειράζει, λέει μια μαλακία, του επιτίθεμαι με αντικείμενο βεβήλωσης, αν το έκανα στα σοβαρά θα αποτύγχανα πλήρως, δεν στοχεύω καν κοντά στην ευρύτερη περιοχή, δικαιολογούμαι ότι δεν ξέρω πού πέφτει γιατί δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Ναι, δεν έχεις asshole-ηθεί”.

Στοιχείο Νο 7

Κυριακή 17 Μαρτίου απόγευμα, είμαστε στο κρεβάτι. Τηλεόραση ανοιχτή, στο Star. Βάζει τρέιλερ Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή 4.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, ασχολούμενο μαζί μου, χωρίς να βλέπει TV: “Πότε το ‘χει;”

Εγώ: “Από εμπειρία στο πρόγραμμα του Star, μαντεύω Καθαρή Δευτέρα μεσημέρι.”

[αποδεικνύομαι σωστή]

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Έπρεπε να γίνεις κ-ΑΝΑΛ-άρχης.

Στοιχείο Νο 8

Άλλο βράδυ, σπίτι, πειραζόμαστε και γελάμε.

Εγώ, γελώντας: “Ποτέ ρε δεν θα δεις κώλο, ποτέ!”

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, ημι-συλλαβιστά: “Παρ-ΑΝΑΛ-ωμα.”

anal butt sex

Συμπέρασμα Νο 4: Αυτό το αγόρι με κάνει να γελάω (και μάλιστα με σεξοκωμωδία, που είναι το αγαπημένο μου είδος).

Μετά απ’ όλα αυτά, ένα πράγμα θα ομολογήσω: Δεν είναι ότι είμαι τρελά ερωτευμένη μαζί του…

…Είναι ότι είμαι πολύ λογικά ερωτευμένη.

smile i fucking love you

Διάλειμμα No 3 για Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε

Tags

, , ,

 

Ημι-Στοιχείο Νο 1

28 Δεκεμβρίου, είμαι με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε έξω απ’ τον Hondo. Προ oλίγων λεπτών (μέσα στο Hondo) μ’ έχει εκνευρίσει-αδικήσει, οπότε διαμαρτύρομαι σε έντονο τόνο, θέλοντας να το λύσω επιτόπου. Τον βλέπω ότι δεν είναι διόλου άνετα με το γεγονός. Τον αγνοώ, συνεχίζω να του τη λέω.

Μου λέει μέσα απ’ τα δόντια: “Όχι εδώ, όχι τώρα”. Τον ρωτάω ποιο είναι το πρόβλημά του. Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Τα εν οίκω μη εν δήμω!”

Σημειωτέον ότι αυτό το αγόρι αποφάσισε να με γνωρίσει όταν διάβασε το μπλογκ μου.

Ημι-Στοιχείο Νο 2

Ένα πρωινό (την παναγία μου), σπάει η lava lamp μου κατά τη διάρκεια πρωινού σεξ. Γκλίτερ σ’ όλο το σπίτι, γκλίτερ στα μαλλιά μου, γκλίτερ και σε σημεία που δεν φωτίζει ούτε το γκλίτερ. Στα 36 μου. (Πώς λέμε “παλιμπαιδισμός”; “Παλιν-φοιτητισμός”).

Πάντως, έχω μια θεωρία συνωμοσίας. Δώσε βάση: Η δουλειά του Αγοριού Που Δεν Θα ‘Πρεπε είναι κοντά στο σπίτι μου και πολύ μακριά απ’ το δικό του. Έχω την εντύπωση ότι αργά αλλά σταθερά κάνει μικρές ύπουλες και υποχθόνιες στρατηγικές κινήσεις για να μου κάνει κατάληψη ή/ και να διεκδικήσει το σπίτι μου για δικό του. Για παράδειγμα, από τότε που τον γνώρισα “σκοτώνει” ένα-ένα τα ωραία μου ροζ κοριτσίστικα πραγματάκια, και καλά “κατά λάθος” (βλέπε lava lamp).

Mια μέρα θα ξυπνήσω και αντί για συρταριέρα με παγιετέ μπλουζάκια θα έχω προτζέκτορα κι αντί για μπουντουάρ με κοσμήματα θα έχω μίνι μπιλιάρδο. Δεν ξέρω αν το ότι δεν χωράμε να μείνουμε και οι δύο μαζί είναι θετικό ή ακόμα πιο ανησυχητικό. Ένα βράδυ λέω (αστειευόμενη): “Θα πάω εγώ να μείνω Μυτιλήνη, να κάτσεις εσύ εδώ να ‘σαι δίπλα στη δουλειά”. Απαντά:

Πόσα θες;

 

Ημι-Συμπέρασμα: Αυτό το αγόρι με τρολλάρει ασύστολα.

Τα στοιχεία τρολλαρίσματος είναι πολλά περισσότερα απ’ αυτά αλλά ain’t nobody got time for that. Το θέμα είναι ότι λόγω ελπίδας που πεθαίνει τελευταία, πιστεύω ότι το κάνει καλοπροαίρετα. Απ’ την άλλη, αν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, το λάκκο της τον σκάβει η αμφιβολία…

Αλλά αφήνω το τρολλάρισμα, μπας και καταφέρω να φτάσω εκεί που θέλω. Μετά από όλα όσα έχω γράψει γι’ αυτόν, για πολλά από τα οποία έχει σοβαρές αντιρρήσεις και μάλιστα υποστηρίζει (ψιλο-μάταια) ότι δεν συνέβησαν ακριβώς έτσι (μούσια), και νιώθει προσβεβλημένος και αδικημένος, Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε μια μέρα με έκανε hide (=με «έκρυψε» στο facebook) να μην με βλέπει.

Σοκαρίστηκα.

Αφού συνήλθα, τον απείλησα ότι θα τον λέω “Γλυκοζουζουλίνι” και “Καραμελοτσουρεκάκι” δημόσια αλλά και σε κάθε στάτους μου στο facebook, και ότι θα κάνω tag όχι μόνο αυτόν αλλά κι όλους τους κολλητούς του. Επίσης, ότι θα πάω στο προφίλ του και κάτω από κάθε “χρόνια πολλά” στα γενέθλια και στη γιορτή του θα κάνω σχόλια στους ανυποψίαστους φίλους και γνωστούς του ότι “ευχαριστούΜΕ πολύ, η λίστα δώρων είναι στο Notos Home” (αν είναι αγόρια), και “ποια είσαι εσύ μωρή πατσόλα που λες Χρόνια Πολλά σε ξένους άντρες;” (αν είναι κορίτσια).

Εκεί φοβήθηκε και λύγισε.

 

Παρόλα αυτά, έχω στοιχεία:

 

Στοιχείο Νο 1

Τις προάλλες, μου έρχεται μήνυμα στο facebook από Άγνωστο:

Άγνωστος: “Σόρι αλλά μήπως το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε πρέπει να μετονομαστεί σε Αγόρι Που Συνέχεια Μαζί Μου Αν Και Δεν Θα ‘Πρεπε Αλλά Δεν Γαμιεται;”

Εγώ: “ε δεν θα αλλάζουμε τώρα ονόματα στα προσκλητήρια…”

Το μετέφερα αργότερα στο Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε.

Γέλασε. (Βεβιασμένα, αλλά γέλασε).

Κάνα δεκάλεπτο αργότερα, εμφανίστηκε στο facebook μου ποστ από φίλη που μόλις έκανε Like σε σελίδα με μονόπετρα.

Σκέφτηκα να κάνω κι εγώ, έτσι για να δω πόσο γρήγορα θα με κάνει block. Του το είπα. Ξαναγέλασε.

Στοιχείο Νο 2

Μέσα στο Μάρτιο διάβασα ότι από τον Απρίλιο καταργείται το επίδομα γάμου.

Τον ρώτησα τι κάνει το Σάββατο.

Πάλι γέλασε.

 

Στοιχείο Νο 3

Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2013 ήμασταν σε πάρτι σε σπίτι, σε πολύ βολική απόσταση που περπατιέται απ’ το σπίτι μου. Ως ζεύγος ήμασταν σχετικά «φρέσκο» (δεν είχε προκύψει ακόμα ούτε υπαινιγμός για ανταλλαγή δηλώσεων αγάπης). Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε έτυχε να πιει αρκετά έως πολύ (δεν έτυχε, πέτυχε). Με είχε αγκαλιά τα ¾ της βραδιάς και μου έλεγε πράγματα που του έχω αποκρύψει ως τώρα, γιατί είμαι καλός άνθρωπος και δεν ήθελα να τον κάνω να νιώσει ρόμπα με σταμπωτά λουλουδάκια. Ένα απ’ αυτά ήταν ότι με έλεγε το «πολύτιμό του» ξανά και ξανά. (Παρόλο που μόλις με είδε με ροζ φόρεμα με φουρό και τούλι, είπε “χα χα, μοιάζεις με μπομπονιέρα!”)

 

Στοιχείο Νο 4

Ένα βράδυ είμαι σε γενέθλια φίλου Αγοριού Που Δεν Θα ‘Πρεπε. (Ήμουν ηλιθιωδώς overdressed δηλαδή ντυμένη πιο «καλά» απ’ ό,τι έπρεπε + έγινα ντίρλα με δυόμισι Jack Daniels + έσπασε τραπεζάκι ενώ καθόμουν πάνω). Πριν το τραπεζάκι γίνει συγχωρεμένο, καθόμαστε πάνω και μιλάμε εγώ με Τρισχαριτωμένη Φίλη Αγοριού Που Δεν Θα ‘Πρεπε και Νύφη (nickname άλλης τρισχαριτωμένης φίλης – κοπέλας αδερφού εορτάζοντος). Τρισχαριτωμένη Φίλη που με έχει ξαναδεί δυο φορές και ισχυρίζεται ότι διαβάζει αυτά που γράφω, λέει σε Νύφη: “μα δεν θυμάσαι; σου έχω πει για το μπλογκ της!”

Νύφη, σε αναλαμπή: “Α, ναι!!! Το My Happy Wedding!!!”

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε ίσως γέλασε για να μην κλάψει, αλλά γέλασε.

 

Στοιχείο Νο 5

Στην αρχή ακόμα των πραγμάτων, μου έστειλε αυτό:

Πες το μου αν είμαι τρελή αλλά είναι από τα πιο γλυκά πράγματα που έχω δει.

Πες το μου αν είμαι τρελή αλλά είναι από τα πιο γλυκά πράγματα που έχω δει.

 

Συμπέρασμα Νο 3: Αυτό το αγόρι παίζει και να με θέλει γενικά.

 

Up Love Disney Pixar

Διάλειμμα Νο 2 για Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε

Tags

, , , , ,

Στοιχείο Νο 1

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε έχει πάει στο χωριό του ένα ΣΚ, στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού. Μου στέλνει αυτή τη ζωγραφιά που βρήκε εκεί, λέγοντας “ζωγραφιά 4χρονου”.

rocket dick πούτσα πύραυλος παιδική ζωγραφιά σπίτι

Θέλω να είμαι ευγενική. Ρωτάω “τι είναι;” Λέει “σπίτι”. Λέω ότι εμένα μου μοιάζει ή για διαστημόπλοιο ή για πούτσα, αλλά στην ηλικία των 4 είναι ακόμα νωρίς για τέτοια.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Μα για πούτσα φαίνεται. Από μακριά”.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε συνεχίζει: “Απλά το είδα και σε σκέφτηκα”.

Εγώ: “Τι ρομαντικό.”

Στοιχείο Νο 2

Κυριακή βράδυ, μιλάω στο Skype με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, που μόλις έχει γυρίσει απ’ το χωριό του. Αναφέρει κάτι κουτσομπολιά του (άγνωστου σε μένα) χωριού, μου περιγράφει πόσο συντηρητικά είναι τα πράγματα εκεί, λέει ότι “αν ένα κορίτσι κάνει το παραμικρό σεξουαλικό εκτός δεσμού, θεωρείται πουτάνα”.

Εγώ: “ΟΚ, επειδή εγώ θεωρούμαι πουτάνα με κάθε πιθανό κριτήριο πλην του κερδοσκοπικού, μάλλον να μην έρθω ποτέ στο χωριό σου.”

Και συνεχίζω: “…Ενώ, στο δικό μου χωριό…”

Με διακόπτει:

…ενώ στο δικό σου χωριό, ο εορτασμός του δεκαπενταύγουστου περιλαμβάνει οργάνωση παρτούζας.

Στοιχείο Νο 3

Άλλη φορά, γκρινιάζοντας για τις συνθήκες διαμονής στο σπίτι μου, Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, αστειευόμενο:

“Να τσοντάρουμε από κάτι όλοι εμείς που ερχόμαστε σπίτι σου, να πάρεις ένα διπλό κρεβάτι;”

Πιάσε το σφυγμό της σχέσης.

Πιάσε τον παλμό της σχέσης σου.

Στοιχείο Νο 4

Στο μπλογκ μου κάπου έχω αναφέρει κάπου το καυτό ζήτημα του ότι το σπέρμα μυρίζει χλωρίνη, το οποίο προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις και διαφωνίες από νεαρές παρθένες καλόγριες και αγόρια με ανοσμία (=έλλειψη αίσθησης της όσφρησης).

Ασχέτως με εκείνη την αναφορά, μόλις γράφτηκα σε καινούριο γυμναστήριο, ακολούθησε αυτή η συζήτηση με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Εγώ (ενθουσιασμένη): “Το καινούριο μου γυμναστήριο έχει πισίνα και μυρίζει ολόκληρο χλωρίνη, και μ’ αρέσει πολύ η μυρωδιά της χλωρίνης!”

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Κρίμα που δεν δουλεύεις σε μπουρδέλο.

Η σημασία της επικοινωνίας και του να ξέρεις τον άλλον καλά...

Η σημασία της επικοινωνίας και του να ξέρεις τον άλλον καλά…

Στοιχείο Νο 5

Εισαγωγή: Χάλασε η παλιά μου τηλεόραση και αναγκάστηκα να πάρω καινούρια. Πούλησα τη Μάνα μου (ευτυχώς -γι’ αυτούς- την επέστρεψαν) και πήρα μία που μου πρότεινε το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, την οποία υποπτεύομαι ότι μου πρότεινε για να βλέπει αυτός. Το πρόβλημα είναι πως οποιαδήποτε μπούρδα και να πετύχεις, από διαφήμιση του Τζάμπα η μάνα, του Jumbo η νονά, πύλες ανεξήγητου τηλεμάρκετινγκ όπου πρωταγωνιστεί ο Λιακόπουλος, μέχρι ένα κανάλι που ανακάλυψα και λέγεται Body & Balance και με έχει μαγέψει-σαγηνέψει-υπνωτίσει, στην καινούρια μου τηλεόραση ακόμα και τα χιονάκια φαίνονται υπερπαραγωγή, τουλάχιστον για 7 Όσκαρ.

Γι’ αυτό, ένα βράδυ, καθόμαστε να δούμε στη ΝΕΤ ταινία που λέγεται The Wicker Man, την οποία μάλιστα πετυχαίνουμε και στην αρχή. Ξέρω ότι έπρεπε να ξέρω την υπόθεση γιατί είναι βιβλίο, ριμέικ ταινίας ’70 και γενικά πολύ γνωστή. Και όντως κάτι μου θύμιζε, αλλά όχι αρκετά ώστε να το αλλάξω στο Body & Balance και να κάνω διαλογισμό μαγειρεύοντας αντιφλεγμονώδες κάρι με γλυκοπατάτα (ισχύει, είδα τη συνταγή προχτές).

Η ταινία είναι θρίλερ. Πρωταγωνιστεί ο Νίκολας Κέιτζ, με το γνωστό βλέμμα παράφρονα και αλλοπρόσαλλο μαλλί (ταμάμ για την ταινία), ο οποίος είναι αστυνομικός. Ο Νίκολας, πριν από μια δεκαριά χρόνια, για κακή του τύχη είχε κάνει το λάθος να πηδηχτεί με μια ξανθιά βλαχάρα μεν ωραία δε, που καταγόταν από ένα απομονωμένο σκατόνησο κάπου στη μέση του σκατά. Πιο άγονη γραμμή πεθαίνεις. Η βλαχάρα, μεγαλωμένη στο πολύ συντηρητικό και μητριαρχικό περιβάλλον του σκατόνησου, του στέλνει ύποπτο γράμμα ξαφνικά ότι έχει μια κόρη –δική του κόρη- η οποία βρίσκεται σε κίνδυνο και η ζωή της απειλείται στο σκατόνησο από τους σκατο-κατοίκους του. Η βλαχάρα, ως τώρα, μετά από 2-3 τουριστικά πηδήματα προ δεκαετίας, εμφανίζεται στη ζωή του ξανά τώρα, στέλνοντας απλά ένα γράμμα. Στο οποίο δεν δίνει καν λεπτομέρειες, απλά ζητάει βοήθεια και εμμέσως πλην σαφώς λέει στο Νίκολας να πάει εκεί να τις βρει. Ο Νίκολας προφανώς έχει να γαμήσει από τότε, γιατί σηκώνεται, χωρίς δεύτερη σκέψη, και βάζει πλώρη για σκατόνησο, χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν –κλασική φάση.

Αφού ξεκινάει για σκατόνησο και ανακαλύπτει ότι εκεί δεν πάει κανείς παρά μόνο ένα διθέσιο αεροπλάνο για προμήθειες, αφού φτάνει και βλέπει ξεκάθαρα ότι όλοι οι σκατοκάτοικοι ρίχνουν φονικά βλέμματα, ότι όλοι μοιάζουν μεταξύ τους με την κακή έννοια, καθότι η αιμομιξία είναι το παραδοσιακό νησιώτικο σπορ (βλέπε «του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου»), ότι κόσμος εξαφανίζεται στην καθισιά του (καθαρίζουν και τον πιλότο του διθέσιου αεροπλάνου και ξεφορτώνονται το πτώμα του), ότι άλλος κόσμος κρατιέται φυλακισμένος, ότι σκοτώνουν – βασανίζουν, κάνουν ανθρωποθυσίες, έχουν βίαια έθιμα αλλά, τι περίεργο, κανείς δεν του τα εξηγεί αναλυτικά να μπορέσει ο χριστιανός να φτιάξει ένα σωστό σχέδιο δράσης! Η ξανθιά βλαχάρα, εν τω μεταξύ, του αλλάζει συνέχεια την ιστορία και του κάνει νερά, η υποτιθέμενη κόρη του είναι εξαφανισμένη και υποψήφια για την πυρά, τον ναρκώνουν, τον απαγάγουν, τον απειλούν και γενικά ΟΛΑ είναι ύποπτα σε βαθμό που η μέση ξανθιά πρωταγωνίστρια σπλάτερ με βυζιά θα είχε φύγει τρέχοντας τόπλες ή ξεβράκωτη –δεν έχει σημασία- και θα είχε πάει ήδη στην αστυνομία. Αλλά όχι ο Νίκολας φίλε μου. ΟΧΙ. Και μην σκεφτείς ότι ο Νίκολας είναι ο ίδιος Νίκολας με το Νίκολας του Con Air ή έστω του The Rock. Όχι. Αυτός εδώ ο Νίκολας είναι τελείως Μαλακοπίτουρας.

Κι ενώ η καταραμένη ταινία πλησιάζει το καταραμένο σατανικό και τραγικό της τέλος όπου θυσιάζουν το Νίκολας καίγοντάς τον ζωντανό τελετουργικά, κι ενώ μαζί με το Αγόρι Που Δεν Θα ΄Πρεπε βρίζουμε ανά δίλεπτο, εγώ, με την ελπίδα που πάντα πεθαίνει τελευταία, λέω “μα δεν μπορεί να εμφανιστεί τώρα ο φίλος του ο Πητ (υπήρχε ένας φίλος, κάπου) με ελικόπτερο και 316 μπαζούκας και να τα γαμήσει όλα κι όλες τις καργιόλες στο κωλο-γαμώ-νησο;” Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε συμφωνεί και προσθέτει πόσο δραματική βελτίωση της ταινίας θα αποτελούσε η γκεστ-εμφάνιση του Chuck Norris.

Στοιχείο Νο 6

Παραμονή Χριστουγέννων, φοράω ένα φούξια φόρεμα με παγέτες. Προειδοποιώ το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα. Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Άρχισε ο παγετός…

Αυτό είναι το Cookie Monster. Λατρεύει τα cookies. Άρα ξέρεις τι δώρο θέλει.

Αυτό είναι το Cookie Monster. Λατρεύει τα cookies. Άρα θα έπρεπε να ξέρεις τι δώρο να του πάρεις. (Πριν χρόνια, ο Άχρηστος Παλιοκαργιόλης μου είχε πάρει τούρτα και τριαντάφυλλα στα γενέθλιά μου. Πήρε τ’ αρχίδια μου).

Στοιχείο Νο 7

Μεγάλο Σάββατο απόγευμα πάω να ταΐσω τις 3 γάτες της Αδερφής που λείπει για Πάσχα στο χωριό. Εγώ με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, άφραγκοι, έχουμε μείνει εδώ. Το Μ. Σάββατο είναι η μέρα που πρέπει να αλλάξω και την άμμο των γατιών αλλά ευτυχώς η Αδερφή μου έχει αφήσει έτοιμη εναλλακτική άμμο στο μπαλκόνι και απλά θα κάνω τις άμμους τράμπα.

Είμαι στης Αδερφής, λοιπόν, και με το ένα χέρι μιλάω μαζί της στο τηλέφωνο και, όσο μου εξηγεί, με το άλλο χέρι πάω να κάνω τη δουλειά. Με μια απόλυτα φυσική, ρέουσα και ανέμελη κίνηση, σηκώνω την άμμο που πρέπει να αλλάξω. Και μένω. (Δηλαδή δεν μένω εκείνη την ώρα αλλά συνειδητοποιώ ότι έμεινα αμέσως μετά). Γιατί η άμμος ήταν περίπου 20 κιλά παραπάνω απ’ όσα περίμενα. Δεν ξέρω τι περίμενα και δεν έχει και σημασία, μιλάμε για πολλά κιλά βλακείας. Αλλά κατεβαίνω απ’ το διαμέρισμα, πάω να μπω στο αυτοκίνητο και μένω στη μέση. Από μέση.

Όπως καταλαβαίνεις, χάσαμε την Ανάσταση, δεν πήραμε το Άγιο Φως (ό,τι μαλακία γίνει από ‘δω και πέρα θα την αποδίδω σ’ αυτό), δεν πήγαμε ούτε για το προγραμματισμένο πασχαλιάτικο ποτό, και την Κυριακή του Πάσχα την περνάω τάβλα με το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε να λέει τραγουδάκια να με ευθυμήσει, να ψήνει κοντοσούβλι στο φούρνο, να με ταΐζει στο στόμα και να μου βγάζει εκείνος το βρακί –και λοιπόν που λες έχει μεγάλη διαφορά να σου βγάζει το βρακί ο άλλος για να κάνετε τρελίτσες σε σχέση με το να σου βγάζει το βρακί για να μπορέσεις να πας να πλυθείς. Δεν έχει καμία σχέση.

Την επομένη, για να βγούμε λίγο απ’ το σπίτι, πάμε επιτέλους για κείνο το ρημαδο-ποτό στο μόνο μαγαζί που βρίσκουμε ανοιχτό, το Guess. Το Guess είναι ένα έκτακτο παρακμιακό ελληνάδικο σε εμπορικό κέντρο στο Μαρούσι, στο οποίο εγώ έχω βρεθεί αρκετές φορές αλλά μετά τις 6 το πρωί. Ειδικά για την περίσταση, έχω βάλει φόρεμα-μασαζοκορσέ να μου κρατάει τη μέση, έχω πάρει το αντιφλεγμονώδες μου και νιώθω πανέτοιμη. Σε κάποια φάση που ‘χω πιει το ένα ποτό και βάζει το χιτάκι «στις δεξιώσεις που πας πάντα κάνεις ντόρο… το μόνο που σου λείπει να μάθεις να κουνάς τον ****», λικνίζομαι απαλά ενώ σκέφτομαι ότι εγώ η καημένη μια χαρά τον κουνάω όταν έχω μέση αλλά χωρίς μέση αδυνατώ αλλά τέλος πάντων, κάνω ό,τι μπορώ. Κοιτάζω το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε απολογητικά, που χορεύω ενώ δεν θα ‘πρεπε. Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Μπα, δεν ανησυχώ. Το ΚΑΤ είναι δίπλα.

[Έχω βγει ραντεβού στο παρελθόν και με έχουν πάει στο ΚΑΤ. Κι αν είναι η μοίρα μου σαΚΑΤεμένη…]

Συμπέρασμα Νο 2: Αυτό το αγόρι με καταλαβαίνει.

be a dork with me love cute nerd

εννοείται ότι εγώ είμαι τελείως νορμάλ, απλά θέλω να τον κάνω να νιώθει άνετα...

εννοείται ότι εγώ είμαι τελείως νορμάλ, απλά θέλω να τον κάνω να νιώθει άνετα…

Ουπς! Δεν έχω ιδέα πώς βρέθηκε εδώ αυτό!

Ουπς! Δεν έχω ιδέα πώς βρέθηκε εδώ αυτό. Κατά λάθος έγινε, δεν ξέρω πώς δουλεύει το μαραφέτι…

Διάλειμμα Νο1 για Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε

Tags

, , ,

Είναι γεγονός ότι είχα σταματήσει να γράφω στο μπλογκ γιατί εδώ και καιρό βγαίνω με ένα αγόρι για το οποίο μιλάω συνέχεια στο facebook αλλά δεν το έχω αναφέρει εδώ. Το όνομά του είναι Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε. Ήθελα να συνεχίσω τη ροή των γεγονότων κανονικά, αλλά θα κάνω εδώ μια (μεγάλη) παρένθεση και θα μοιραστώ μερικές ιστοριούλες με πρωταγωνιστή αυτόν, έτσι να τον γνωρίσεις κι εσύ. Όταν λέω «βγαίνουμε» εννοώ το νοσταλγικό «τα ‘χουμε» και η αλήθεια είναι ότι κυρίως καθόμαστε σπίτι, όχι μόνο για το απλό αλλά και γιατί δεν έχουμε λεφτά. (Αλλά, μια και είμαστε σπίτι, ε, συμβαίνει και το απλό, γιατί, τι να κάνεις, μετά από 4 συνεχόμενα επεισόδια Game of Thrones… χρειάζεσαι λίγο να ξεπιαστείς).

Στοιχείο Νο 1

Κάποια στιγμή στην αρχή –σχετικά- της γνωριμίας μας και των ατέλειωτων ωρών διαδικτυακού τσατ, έχω αναφέρει στο Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε ότι με εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν μου μιλάει ποτέ για σεξ. *Ποτέ* όμως. Πράγμα που μου φαίνεται παράξενο, γιατί ε, εντάξει, πάνω στο τετράωρο μιας συζήτησης με ένα αγόρι, συνήθως προκύπτει. Είχε συμφωνήσει ότι ναι, δεν το κάνει, δεν του βγαίνει, δεν νιώθει άνετα. ΟΚ; ΟΚ.

Ένα βράδυ, λοιπόν, νομίζω ότι πάει να μου κάνει το «χατίρι». Με βαριά καρδιά, ενώ μιλάμε στο τσατ, Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε με ρωτά: «Τι φοράς;» Από μέσα μου γελάω. Λέω τι φοράω. Λέει «ακούγεται λαχταριστό». Χμμμ… Λέω ότι δεν είναι απ’ τα εσώρουχα που τρώγονται. Κι εκεί, λέει κάτι για τα «φαγώσιμά μου». Ναι. Καλά διάβασες: «Τα φαγώσιμά μου». Το λέει στ’ αγγλικά. Αλλά όχι ότι είναι από τις λέξεις που στα αγγλικά ακούγονται αλλιώς. Όχι. “Your edibles” (= τα «φαγώσιμά σου»). Αυτό. Απαντώ:

Ας μιλήσουμε καλύτερα για ταινίες…

Στοιχείο Νο 2

Επόμενη τσατοσυζήτηση με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε. Του ζητάω να μου κάνει μια χάρη-αγγαρεία. Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Δηλαδή, εγώ θα βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα;” Εγώ:

Αν θες ποτέ να το ξαναβάλεις…

Στοιχείο Νο 3

Σάββατο (αργά το) βράδυ, μετά από ξέφρενο γλέντι (=σαρκασμός, σε τζαζο-κοκτεϊλάδικο ήμασταν), Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε με γυρνάει σπίτι. Φτάνουμε λοιπόν κάτω απ’ το σπίτι μου. Σταματάει, ημι-παρκάρει, μηχανή αναμμένη. Με φιλάει, με καληνυχτίζει. Ανταποδίδω με έναν προβληματισμό και μια ημι-απορία στο βλέμμα, γιατί δεν τον βλέπω να κάνει καμία κίνηση να βγει απ’ το αυτοκίνητο. Αλλά μου ‘ρχεται αναλαμπή: Θυμάμαι ότι έχει αφήσει σπίτι μου τα ακουστικά του (μουσικής & τηλεφώνου).

Εγώ: «Μα δεν θα ‘ρθεις πάνω; έχεις ξεχάσει και τα ακουστικά σου.»

Αυτός: «Δεν πειράζει, τα παίρνω αύριο.»

Εγώ: «Μα εσύ λες ότι δεν μπορείς χωρίς τα ακουστικά σου.»

Αυτός: «Δεν πειράζει, μια μέρα είναι, θ’ αντέξω.»

Εγώ: «Μα είσαι σίγουρος; Γιατί δεν έρχεσαι πάνω μια στιγμή να τα πάρεις;»

Αυτός: «Σιγά μωρέ, δεν υπάρχει λόγος, θα τα πάρω αύριο…»

Είπα να αποφύγω την ολοκληρωτική ρομπίαση, γιατί η συνέχεια, θα ήταν αυτή:

Εγώ: «Μα αφού βήχεις, γιατί δεν ανεβαίνεις να σου βάλω ένα ποτήρι νερό;»

Αυτός: «Δεν χρειάζεται, έχω ένα μπουκάλι μες στ’ αμάξι.»

Εγώ: «Εσύ δεν ήθελες να πας για κατούρημα; Έλα πάνω να μην υποφέρεις.»

Αυτός: «Δεν πειράζει, θ’ αντέξω μέχρι το σπίτι.»

Εγώ: «Έλα πάνω και θα σου δώσω καραμελίτσα!»

Αυτός: «Όχι μωρέ, θα σταματήσω στο περίπτερο.»

Όταν του το ανέφερα την επομένη, ισχυρίστηκε ότι δεν το κατάλαβε.

I call bullshit (=αρχίδια).

Την επόμενη φορά θα μου πει ότι έχει πονοκέφαλο…

…ή περίοδο.

Στοιχείο Νο 4

Άλλη φορά, λοιπόν, είμαστε σπίτι με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε. Συγκεκριμένα, είμαστε πάνω στο κρεβάτι. Ακόμα πιο συγκεκριμένα, είμαι πάνω του.

Εγώ: “χάιδεψέ με…”

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, με ενθουσιασμό και προθυμία…

…μου τρίβει την ωμοπλάτη.

Στοιχείο Νο 5

Μόλις έχει φύγει απ’ το σπίτι μου το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε. Είχε ήρθε κατευθείαν απ’ το γραφείο και δεν έκατσε ούτε μια ώρα, γιατί έπρεπε να πάει να συνεχίσει δουλειά στο σπίτι. Ήξερα ότι θα έφευγε νωρίς αλλά νόμιζα ότι θα καθόταν λίγο περισσότερο. Ενώ τον αποχαιρετάω στην πόρτα, λέω:

“Νόμιζα ότι θα καθόσουν τουλάχιστον να δούμε Game of Thrones και για σεξ.”

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Κι εγώ ρε γαμώτι ήθελα να δούμε Game of Thrones!”

Στοιχείο Νο 6

Ενδιαμέσως όλων αυτών, προκύπτει 16ωρος χωρισμός. Ευτυχώς, αφού έκανα την Κατερίνα Χέλμη στο κλασικό «μη φύγεις θα φαρμακωθώ», το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, είπε από μέσα του: “πού να τρέχεις μωρέ τώρα με τη μαλακισμένη στην Εντατική, γιατί θα πιει τα 30 αντιγηραντικά serum και θα την τρέχω για πλύση αρυτίδωτου στομάχου”.

Οπότε, το παρ-επόμενο βράδυ έχουμε reunion. (Ευκαιρία για γιορτή). Λίγο μετά από τις τρυφερές αγκαλίτσες επανασύνδεσης, ακολουθεί σεξ. (Ναι, το ξέρω ότι σε σοκάρω αλλά οφείλω να σου ομολογήσω ότι κάνουμε ΚΑΙ σεξ). Προχτές, λοιπόν, κάνουμε ένα γύρο και λίγο αργότερα ξανακάνουμε.

Για κάποιο λόγο, όταν Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε είναι σπίτι μου, χαλάνε τηλεοράσεις, σβήνουν φώτα, πέφτει ο γενικός, και άλλα τέτοια ανεξήγητα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα. Τα φαινόμενα εξηγήθηκαν. Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, μετά από προσεκτική παρατήρηση καλωδίων, προχτές αποφαίνεται ότι όλα αυτά συμβαίνουν γιατί όταν το κρεβάτι κουνιέται και κάνει «βηματάκια» προς τα εμπρός, σπρώχνει μια πρίζα που πάνω της είναι συνδεδεμένο ένα πολύπριζο και ακολουθεί το χάος και η συσκότιση. Πάρα πολύ ωραία, το μυστήριο διαλευκάνθηκε. (Παρόλο που ακόμα με προβληματίζει, καθότι –σόρι που θα σε ξανα-σοκάρω αλλά- Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε ΔΕΝ είναι το πρώτο αγόρι παρουσία του οποίου το κρεβάτι μου χοροπηδάει και αυτό το ομολογώ μόνο και μόνο γιατί υπάρχει Θεός και μας βλέπει (και γείτονες που μας έχουν ακούσει). Τέλος πάντων.

Μετά από καμιά ώρα, Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε λέει: «Θες να σου ξαναδείξω αυτό που κλείνει μαγικά η τηλεόραση;» Γυρνάω και τον κοιτάζω με ελαφριά έκπληξη και ένα ανάμικτο βλέμμα μεταξύ δυσπιστίας και ενθουσιασμού –δεν είναι και 20 χρονών. Λέω από μέσα μου «αχ το χρυσό μου, πρέπει να φοβήθηκε πολύ ότι με έχασε» και «λοιπόν, αυτές οι πιτζάμες μου με τις καρδούλες τελικά είναι πολύ σέξι». Του λέω: «Ναι, αμέ».

Σηκώνεται όρθιος. Με μια προσεγμένη κίνηση, κλωτσάει το κρεβάτι προς τα εμπρός. Η τηλεόραση σβήνει. Τον κοιτάω. Έχω το βλέμμα «χα χα, ωραίο το αστειάκι σου». (Η τηλεόραση ξανα-ανάβει). Πάω να πω «ΟΚ, αλλά τώρα έλα να κάνεις και καμιά δουλειά». Αλλά… παρατηρώ ότι Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε δεν γελάει. Τον κοιτάζω ερωτηματικά. «Τι;», μου λέει. «Τι ‘τι’;», του λέω. «Το έκανα, αλλά μετά ξανάνοιξε, μάλλον ξαναέκανε επαφή», μου λέει. Το βλέμμα μου γίνεται ακόμα πιο ερωτηματικό Το βλέμμα του είναι το απόλυτο κενό. Εγώ: «Καλά… δεν το ‘πες εννοώντας σεξ; Πλάκα έκανες;»

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, με αναλαμπή: «Χα χα χα, όχι, ούτε που το σκέφτηκα!»

Στοιχείο Νο 7

Σαββατόβραδο στο Γκάζι, δηλώνω πως όταν γυρίσουμε μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στο κρεβάτι. (Δεν μιλούσα να φτιάξουμε φρούριο με το πάπλωμα, μιλούσα για σεξ). Υπογράμμισα το “Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙ”, πράγμα που δεν έχω πει ούτε επιτρέψει ποτέ ξανά (σ’ αυτόν, το έχω πει άλλη μια φορά στη ζωή μου).

Το δίλημμα του πήρε μερικά δευτερόλεπτα, αλλά τελικά προτίμησε να πάμε στον Κάνδαυλο για γύρο κοτόπουλο.

  

Συμπέρασμα Νο 1: Αυτό το αγόρι ΔΕΝ με θέλει για το κορμί μου.

είμαστε κοντά...

Coming soon… (το βασικό ζήτημα πάντως εδώ είναι το ποιος σιδέρωσε το πουκάμισο).

Το παράλληλο σύμπαν, ο φτερωτός μονόκερος & η πίπα της ειρήνης

Tags

, , , , , , , , ,

 

Μια βραδιά, κατά τις 04:30 δηλαδή το πρωί, εκεί που πάω να κλείσω υπολογιστή και να την πέφτω σιγά-σιγά, μου μιλάει ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν στο chat. Έχει ένα θέμα με μια γκόμενα, λέει, και “προσπαθεί να τη συνετίσει”. Επίσης λέει ότι είναι κουρασμένος και βαριέται να γράφει, ρωτάει αν μπορεί να με πάρει τηλέφωνο να μου τα πει. Κι εγώ κουρασμένη είμαι -έχω ξυπνήσει πρωί- αλλά πάει στο διάολο, χαλάλι. Θυσιάζομαι στο βωμό της καινούριας μας φιλίας και προσφέρω την 24ωρη Γραμμή Γκομενικής Υποστήριξης.

Με παίρνει. Μου λέει για τη γκόμενα, η οποία έχει κάτι προβλήματα με τα επαγγελματικά της και κατά συνέπεια με τα οικονομικά της, της την έπεφτε λέει ένα αφεντικό, έχασε μια δουλειά, είναι άφραγκη, ο φίλος μου της δάνεισε λεφτά, το δικαιολογεί, λέει ότι κι αυτή τον είχε βοηθήσει παλιότερα με μια δουλειά… μπλα μπλα μπλα… έχω σχεδόν αποκοιμηθεί… ακολουθούν άλλα επαγγελματικά της γκόμενας, κι άλλα για τη δουλειά της γκόμενας… μπλα μπλα μπλα… το μάτι μου κλείνει… μπλα μπλα μπλα… μέχρι που κάποια (ευλογημένη) στιγμή μπαίνει τελεία.

Εκεί ξυπνάω απότομα. “Τι έγινε; γιατί σταμάτησες;” Φίλος από το παράλληλο σύμπαν: “Ε, αυτή ήταν η ιστορία.” Εγώ: “Τι εννοείς; Και πού είναι το γκομενικό?” Αυτός: “Μα δεν υπάρχει γκομενικό.” Εγώ: “Καλά, εσύ δεν είπες ότι προσπαθείς να τη συνετίσεις… για να σου κάτσει;” Αυτός: “εγώ δεν είπα ‘για να μου κάτσει’! Εσύ το έβγαλες το συμπέρασμα!” Εγώ: “Συγγνώμη, είναι 5 η ώρα το πρωί, είναι καθημερινή, είμαι κομμάτια κι εσύ με πήρες τηλέφωνο για να μου πεις για τα επαγγελματικά προβλήματα μιας άγνωστης σε μένα γκόμενας, ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΣ ΚΑΝ ΝΑ ΠΗΔΗΞΕΙΣ?!!!”

Από εδώ και πέρα, το τηλεφωνικό κέντρο απεργεί.

 

Άλλο βράδυ, πάνω σε μια συζήτηση, Φίλος από το παράλληλο σύμπαν πάει να μου κάνει μια υποθετική ερώτηση: “…Πες ρε παιδί μου ότι είσαι σε μια σχέση… και πες ότι το πράγμα πάει καλά… και ότι υπάρχει επικοινωνία…” Εγώ:

…Και κάπου εκεί εμφανίζεται κι ένας φτερωτός μονόκερος.

 

Μια άλλη μέρα, εξηγώ στο Φίλο από το παράλληλο σύμπαν μέσω chat ότι λόγω ανωτέρας βίας, σύντομα μπορεί να μην πληρώνομαι ούτε το 1/3 από όσα παίρνω τώρα. Ακολουθεί η συζήτηση:

Φίλος από το παράλληλο σύμπαν: “Αν θες βοήθεια, πες μου”

Εγώ:Γιατί, προσλαμβάνεις;”

Φίλος από το παράλληλο σύμπαν:Όχι, αλλά ίσως μπορώ να ρωτήσω άλλους αν θέλουν να σε προσλάβουν.”

Εγώ: “Βγάζω φρύδια, βγάζω μουστάκια και δίνω συμβουλές ή κάνω μαθήματα μακιγιάζ.”

Φίλος από το παράλληλο σύμπαν: “Όχι μόνο αυτά”

Εγώ:

Λέω να του δώσω κάνα-δυο μήνες πριν αρχίσω να διαφημίζω πίπες…

 

Φτιάξε το δικό σου μονόκερο. Μπορείς.

Φτιάξε το δικό σου μονόκερο. Μπορείς.

 

Αθηνοθεραπεία

Tags

, , , , , , ,

 

Επιστροφή από τα Βατερά. Ευτυχώς, η επανένταξη είναι πανεύκολη. Όλα βρίσκονται εκεί που τα έχω αφήσει, στη θέση τους, αλλά όχι με την κακή έννοια, τουναντίον. Δεν με περιμένει ούτε ρουτίνα ούτε γραφείο ούτε πρωινό ξύπνημα (δουλεύω χαλαρά απ’ το σπίτι -αν και όχι από επιλογή). Με τέτοια δεδομένα, καταφέρνω να αποφύγω την ετήσια ελαφριά κατάθλιψη που συνήθως συνοδεύει το τέλος των διακοπών. Η ζωή συνεχίζεται.

Βοηθάει το ότι υπάρχουν μερικές πολλά υποσχόμενες προοπτικές στον ορίζοντα, όχι επαγγελματικές, εννοείται, αλλά από πλευράς γκομενικού. (Ναι, όσο η καριέρα και η επαγγελματική μου καταξίωση βουλιάζουν στην κινούμενη άμμο, τα αισθηματικά μου πάνε φίνα. Το εκτιμώ. Μην είμαστε και πλεονέκτες).

Συγκεκριμένα, μέσα από σχόλια σε στάτους κοινού φίλου, τυχαίνει να γνωρίσω στο facebook τον Πανίσχυρο Μεγιστάνα των Νίντζα (δεν σου κάνω πλάκα, τον πρωταγωνιστή της cult ταινίας). Σχόλιο στο σχόλιο γινόμαστε φίλοι, μιλάμε για ώρες, είναι έξυπνος, ενδιαφέρων, πολύ επικοινωνιακός και γενικά σούπερ. Αυτή τη στιγμή δουλεύει σε μια ταινία fantasy απ’ αυτές που μ’ αρέσουν αλλά ελληνικής παραγωγής(!), και γενικά έχουμε κάποια κοινά -όχι, δυστυχώς δεν εννοώ σχετικά με νίντζα, απλά είναι εικονογράφος και έχω συνεργαστεί με αρκετούς του σιναφιού. Πολύ σύντομα αποφασίζουμε να συναντηθούμε. Κανονίζουμε για ποτό, στο Γκάζι στο Dirty Ginger. Πάμε, βλεπόμαστε, συστηνόμαστε. Το ποτό πάει πολύ καλά. Είναι ευχάριστος κι από κοντά, συνεννοούμαστε, η συζήτηση ρέει, υπάρχει και χημεία. Γενικά, η συνάντηση παίρνει άριστα. Κατά το τέλος της βραδιάς μου στέλνει μήνυμα ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν, ότι βρίσκεται εδώ, στο Γκάζι, με έναν φίλο του που έχω γνωρίσει από άλλη βραδιά. Έρχονται να μας βρουν. Χαιρετιόμαστε αλλά ανταλλάσσουμε μόνο δυο-τρεις κουβέντες γιατί βασικά…

 …είμαι απασχολημένη με το να φιλιέμαι με τον Πανίσχυρο Μεγιστάνα των Νίντζα.

 

Μερικές μέρες μετά (Σάββατο) βλέπω και Διαβολικό Δίδυμο. Ανυπομονούσα να τον δω γιατί είμαι πεπεισμένη ότι αμέσως πριν το καλοκαίρι είχαμε περάσει σε ένα άλλο επίπεδο επικοινωνίας και συνεννόησης και πραγματικά ίσως υπάρχουν ελπίδες για το μέλλον. Και πράγματι, περνάμε πολύ καλύτερα απ’ τις άλλες φορές. Νιώθω πως έχουμε έρθει πιο κοντά, σαν να έγινε ένα breakthrough. Είμαι πολύ πιο άνετα μαζί του, και για μια φορά πετυχαίνουν όλα: σεξ, παρέα, πλάκα, τρυφερότητα. Κομπλέ. Είναι μια μικρή νίκη. (Στον εαυτό μου τη λέω «μεγάλη». Μην σου πω «θρίαμβος»). Κατά τις 3 βέβαια αυτός αποκοιμιέται γλυκά και μια και έχω αποφασίσει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να κοιμηθώ σπίτι του και να αφήσω να χαλάσει η μαγεία με ροχαλητό και με το να με δει το πρωί άβαφτη σαν το Χάρο–παρόλο που το προτείνει, το άβαφτη, όχι το Χάρο- σηκώνομαι να φύγω. Ο Φίλος μου από το παράλληλο σύμπαν είχε πει ότι μπορεί να έβγαινε απόψε, τον ψάχνω με sms. Η παρέα του έχει ξεκινήσει για Κηφισιά, στο Chateau. Προς τα μέρη μου. Αποφασίζω να πάω να τους βρω.

Πάω. Τίποτα το συνταρακτικό. Της καριολίασης στο μαγαζί, στριμωχτά με δίμετρες 17χρονες Θεές με γόβες που κοστίζουν αρκετά πιο πάνω από ένα βασικό μισθό, με πιάνει μια μικρή μελαγχολία αλλά κατά τα άλλα μια χαρά. Όλα καλά. Ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν με γυρνάει και μέχρι το σπίτι, με έναν φίλο του. Μένουν προς τα κάτω, ήμουν και στο δρόμο τους, ούτε λόγος να αρνηθώ. Αν και έχουμε ψιλο-τσακωθεί ήδη για το ότι θεωρεί απαραίτητο να με γυρνάει σπίτι όπου και να είμαστε, ανεξαρτήτως πρακτικότητας. Πράγμα που εγώ το θεωρώ τελείως παράλογο, έως και ανεπίτρεπτο.

 Απλά πιστεύω πως δεν είναι σωστό.

 

Εξηγώ: Δεν θα αφήσω να με γυρίσει σπίτι κανείς αν δεν είμαι στο δρόμο του και/ή δεν υπάρχει λόγος. Κι όταν λέω «λόγος», καταλαβαίνεις τι εννοώ. Αν όχι ότι θα τον καλέσω να έρθει πάνω για «ποτό», έστω να σβήσει τα αλάρμ και να παρκάρει για λίγο από κάτω. Θέλω να πιστεύω ότι τουλάχιστον αξίζει να πας κάποια σπίτι για ένα φιλί. (Εννοείται ότι ένα = κανένα, μιλάω για ένα φιλί που κρατάει κάνα εικοσάλεπτο).

Όπως έλεγα και τις προάλλες, η νοητική καταγραφή των πιθανοτήτων ενασχόλησής μου με το Φίλο από το παράλληλο σύμπαν, μετά από την πρώτη γνωριμία μας από κοντά, έχει μπει αυτόματα σε άλλη λίστα, η οποία δεν έχει να κάνει με γκομενικό. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν το έχω κάνει μόνο εγώ, το έχει κάνει κατά πολύ κι αυτός. Πράγμα που με τη σειρά του με έχει κάνει να νιώθω πολύ άνετα και να μην βλέπω πλέον την ανάγκη να ξεκόψω και να απομακρυνθώ. Συνεχίζουμε να μιλάμε, να γελάμε, να συνεννοούμαστε, ακόμα και να πειράζουμε ο ένας τον άλλον, και είναι άνετο. Εύκολο. Δεν χρειάζεται προσπάθεια. Σχεδόν νιώθω το ανήκουστο:

 Είμαστε φίλοι.

 

Έχω πει πολλά για το friend zone. Έχω πει ότι η γυναίκα η σωστή έχει άντρες φίλους στις εξής περιπτώσεις:

1. Αν κάποτε κάτι είχε παιχτεί μεταξύ τους, έγινε, το δοκίμασαν, τέλειωσε, οπότε τώρα μπορούν όλοι οι συμμετέχοντες να συγκεντρωθούν και να κάνουν και καμιά δουλειά αντί να περιμένουν να πιουν 8 ουίσκια για να φασωθούν.
2. Αν δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση να γουστάρει ο ένας τον άλλον, πράγμα που έχει αποδειχτεί με κάποιον άγνωστο-στο-υπόλοιπο-σύμπαν τρόπο.
3. Αν έχει άντρες-φίλους μέσα στην παρέα της αλλά όχι κάποιον και καλά «κολλητό» γιατί είναι αδύνατον να βεβαιωθεί για το παραπάνω. Με λίγα λόγια, η γυναίκα η σωστή δεν διατηρεί ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ και για κανένα λόγο μια «φιλία» με έναν άντρα που τη γουστάρει, ενώ εκείνη τον βλέπει με το ίδιο ερωτικό/ σεξουαλικό ενδιαφέρον που αισθάνεται προς τη μοκέτα.

tunnel of just friends friend zone όχι πια σεξ μόνο φίλοι

Έχω πει ότι μπορεί να της κοστίσει, αλλά η γυναίκα η σωστή θα κάνει συνειδητή προσπάθεια να ξεκόψει από οποιονδήποτε που είναι γλυκός, καλός, την ακούει και είναι πάντα εκεί, έχοντας απώτερο σκοπό να τη γαμήσει. Αυτό πολλαπλασιάζεται επί 1.000 αν πιστεύει ότι ο τύπος είναι ερωτευμένος μαζί της. Η γυναίκα η σωστή προλαμβάνει το friend zone πριν αυτό εξελιχθεί. Γιατί, η γυναίκα η σωστή, ΔΕΝ είναι μαλακισμένη. Και τώρα, θα σκέφτεσαι ότι με όλα αυτά, εγώ, αντί για τη γυναίκα τη σωστή…

…μάλλον είμαι η γυναίκα η κατάπτυστη.

 

Δεκτόν. Αλλά, σοβαρά, ίσως αφελέστατα αλλά με καθαρότατη συνείδηση ειλικρίνειας, ΔΕΝ πιστεύω ότι ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν θέλει απλά να με γαμήσει. (ΟΚ, μπορεί να μην με κλώτσαγε απ΄ το κρεβάτι του αν μαγικά εμφανιζόμουν εκεί, αλλά είναι καλό παιδί και δεν θα ήθελε να με προσβάλλει). Οπότε, μου επιτρέπω την παρέα του.

Μια βραδιά έχει κανονιστεί να δω άσχετη φίλη με άσχετους φίλους της, σε άσχετο μέρος για ποτό. Ως γνωστόν, οι κοινωνικές συναναστροφές με ημι-αγνώστους αποτελούν την ύψιστη δοκιμασία για μένα (μετά το camping). Ζητάω βοήθεια από τον καινούριο μου φίλο από το παράλληλο σύμπαν και δέχεται την πρόκληση, προτείνει μάλιστα να πάμε πρώτα εκεί και μετά να κατέβουμε να βρούμε κάτι δικούς του φίλους προς νότια, για άλλο ποτό. ΟΚ, στέλνω και μήνυμα και σ’ ένα δικό μου παλιό ενδιαφέρον που μένει προς τα κάτω και μ’ έχει πρήξει να τον ξαναδώ, να έρθει να μας βρει με φίλους. Οπότε πάμε και στα δύο.

Στο πρώτο ποτό περνάμε ήσυχα, στο δεύτερο εκεί στα νότια, το Παλιό Ενδιαφέρον έχει άγριες διαθέσεις. Εφαρμόζει μια επεκτατική πολιτική την οποία εκφράζει με σαφήνεια, να μην μείνει κανείς με την αβεβαιότητα. Νιώθω λίγο άβολα, αμήχανα, τον κρατάω σε μια –σχετική- απόσταση. Ζμπρώχνοντάς τον απαλά. Απαλά και διακριτικά. Διακριτικά αλλά με σιγουριά. Το Παλιό Ενδιαφέρον κάνει λίγο πίσω για τα μάτια του κόσμου αλλά αργότερα θέλει οπωσδήποτε να με γυρίσει σπίτι. (Είναι της δικής μου λογικής).

Ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν έχει δηλώσει απ’ την αρχή ότι θα με γυρίσει αυτός σπίτι (είναι της άλλης λογικής αλλά με έχει πείσει ότι μαζί του αυτό είναι) αλλά ζυγίζει την κατάσταση και περιμένει ότι θα φύγω με Παλιό Ενδιαφέρον. Εγώ, απ’ την άλλη, δεν θέλω καθόλου να φύγω με Παλιό Ενδιαφέρον, του είπα να έρθει επειδή κάποτε συμπαθιόμασταν και δεν βλεπόμασταν λόγω απόστασης. Η απόφασή μου έχει παρθεί. Ο Φίλος από το παράλληλο σύμπαν μάλλον εκπλήσσεται όταν του λέω να μου πει πότε θέλει να φύγουμε. Μάλλον εκπλήσσεται περισσότερο όταν στο δρόμο προς το αυτοκίνητο, για να περάσω το δρόμο με τα τακούνια, τον πιάνω απ’ το χέρι.

 

hand holding black white retro jump water puddle

All you need to walk in high heels is someone to hold your hand. #I call bullshit #Don’t try this at home #Caution, wet floor #asemaskouklitsamou 

Foundation Finder 2: Για να είσαι καλυμμένη!

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

 

Αν είχες διαβάσει όλο το κείμενο για το πώς να ταιριάξεις την απόχρωση Makeup και παρόλα αυτά δεν καταφέραμε τίποτα γιατί μόλις μπαίνεις σε καλλυντικάδικο σε πιάνει κρίση πανικού μπροστά στα αμέτρητα ράφια με τις δεκάδες μάρκες και υφές make-up, αν πελαγώνεις και απλά θες να πας σπίτι σου να κουκουλωθείς με το πάπλωμα και να πασαλειφτείς τρώγοντας Nutella (η οποία δεν σου πάει ιδιαίτερα, ειδικά το χειμώνα που είσαι λευκή, αλλά τη γάτα σου δεν την πειράζει), μην ανησυχείς.

Γιατί, σήμερα, έχω ετοιμάσει μια λίστα με τις καλύτερες επιλογές της ελληνικής αγοράς σε make up για κάθε τύπο επιδερμίδας, ανάλογα με τις ανάγκες του δέρματός σου.

Καλύτερα πάντως να αποφύγεις το ριγέ εφέ...

Καλύτερα πάντως να αποφύγεις το ριγέ εφέ…

 

Πάμε να δούμε τους παράγοντες που καθορίζουν τι πρέπει να διαλέξεις:

 

1. Τύπος επιδερμίδας

Αν συνήθως αρχίζεις να γυαλίζεις μετά από 2-3 ώρες και το make up σου έχει εξαφανιστεί μέχρι το τέλος της ημέρας, τότε έχεις λιπαρή επιδερμίδα και άρα ανάγκη από έλεγχο της γυαλάδας και σταθερότητα στο μακιγιάζ.

Αν βρίσκεσαι σε ένα χαρούμενο ενδιάμεσο, τότε έχεις «κανονική» επιδερμίδα. Εννοείται ότι όλες οι επιδερμίδες είναι κανονικές αλλά έχουμε μάθει να το λέμε έτσι, εννοώντας δέρματα που δεν έχουν ιδιαίτερα προβλήματα. Αν πάλι η γυαλάδα επικεντρώνεται στη γραμμή Τ, δηλαδή μέτωπο-μύτη-πηγούνι (που είναι το πιο συχνό, ιδιαίτερα για τις Ελληνίδες), τότε έχεις μικτή επιδερμίδα.

Αν ψάχνεις ένα make up που δεν «τραβάει» και δεν τονίζει τα σημεία ξηρότητας ή το πιθανό ξεφλούδισμα, που δεν «στέκεται» σαν μάσκα, δεν ερεθίζει το δέρμα σου και μάλιστα το κάνει πιο απαλό, τότε έχεις ξηρή επιδερμίδα και χρειάζεσαι κάτι ενυδατικό, προστατευτικό -ίσως να λέει πάνω και αντι-γηραντικό.

 

2. Ανάγκη για κάλυψη

Αν ΔΕΝ τρομάζεις όταν βλέπεις τον εαυτό σου άβαφτο στον καθρέφτη, κι απλά θες λίγο πιο ομοιόμορφο τόνο, τότε χρειάζεσαι ελαφριά κάλυψη.

Αν εκτός από ομοιόμορφο τόνο θες να καλύψεις κοκκινίλες, ατέλειες, σημαδάκια και κάποιες σκιές που δεν σε κολακεύουν, τότε ένα make up με μεσαία κάλυψη θα σε… καλύψει.

Αν έχεις επιδερμίδα με ενεργή ακμή ή έντονα σημάδια ακμής (σε βαθμό που να μην αξίζει να διορθώνεις ένα-ένα με κονσίλερ) ή άλλες εντυπωσιακές δυσχρωμίες που θα προτιμούσες να μην μοιράζεσαι με το υπόλοιπο σύμπαν, τότε ένα make up με πλήρη κάλυψη θα σου ήταν πολύ χρήσιμο.

Σκέψου λοιπόν τις βασικές κατηγορίες των make up σε ένα matrix -όχι, σόρι, δεν παίζει ο Keanu.

 

Τύπος Επιδερμίδας

Λιπαρή

Κανονική / Μικτή

Ξηρή

Ελαφριά Κάλυψη

ΛΕ

ΚΕ

ΞΕ

Μεσαία Κάλυψη

ΛΜ

ΚΜ

ΞΜ

Πλήρης Κάλυψη

ΛΠ

ΚΠ

ΞΠ

 

Ανάλογα με το ποιο τετραγωνάκι αντιστοιχεί σε σένα, πάμε να διαλέξουμε makeup. Θα προσέξεις ότι δίνω μεγαλύτερη έμφαση σε υγρά make up γιατί θεωρώ ότι προσφέρουν μακράν το καλύτερο αποτέλεσμα αλλά θα δούμε και μερικά με άλλες υφές που μπορεί να προτιμάς.

 

ΛΕ: Λιπαρή επιδερμίδα – Ελαφριά κάλυψη

MAC Pro-Longwear Foundation

Clinique Pore Refining Solutions Instant Perfecting Makeup

Chanel Mat Lumiére

 

ΛΜ: Λιπαρή Επιδερμίδα – Μεσαία Κάλυψη

Clinique Anti-Blemish Solutions Liquid Makeup (με σαλικυλικό οξύ για φροντίδα με δέρματα με ακμή)

Maybelline 24HR Superstay foundation

Lancôme Teint Idole 24H

Estée Lauder Double Wear για σοβαρή κάλυψη ή Double Wear Light για πιο ελαφριά κάλυψη

Bobbi Brown Long Wear Even Finish

MAC Studio Fix Powder + Foundation (σε πούδρα κόμπακτ, για όλες τις επιδερμίδες)

 

ΛΠ: Λιπαρή Επιδερμίδα – Πλήρης Κάλυψη

Korres Pomegranate foundation

Revlon Colorstay Foundation

Vichy Dermablend fond de teint fluid

 

ΚΕ: Κανονική / Μικτή Επιδερμίδα – Ελαφριά Κάλυψη

Clinique Superpowder Double Face Powder (σε πούδρα κόμπακτ)

Make Up For Ever Face & Body

Chanel Perfection Lumiére

Bobbi Brown Skin Foundation SPF 15

 

ΚΜ: Κανονική / Μικτή Επιδερμίδα – Μεσαία Κάλυψη

MAC Face & Body (κάλυψη που «χτίζεται» από ελαφριά ως μέτρια)

MAC Studio Fix Fluid SPF 15 (ιδιαίτερα για μικτές επιδερμίδες)

Make Up For Ever HD Foundation (ιδιαίτερα για μικτές επιδερμίδες)

Clinique Even Better Makeup SPF 15 (περιέχει ελαφρούς λευκαντικούς παράγοντες)

Clinique Superbalanced Powder Makeup SPF 15 (σε πούδρα σε σκόνη)

 

ΚΠ: Κανονική / Μικτή Επιδερμίδα – Πλήρης Κάλυψη

MAC Full Coverage Foundation (είναι σχεδόν το ίδιο προϊόν με το studio finish concealer, απλά είναι λίγο πιο ενυδατικό και σε μεγάλο μέγεθος. Μόνο σε καταστήματα MAC pro).

Clinique Continuous Coverage Makeup

Estée Lauder Double Wear Maximum Cover Camouflage Makeup Face & Body SPF15

 

ΞΕ: Ξηρή Επιδερμίδα – Ελαφριά Κάλυψη

Revlon PhotoReady (δίνει ελαφριά λάμψη)

Clinique Supersmoisture Makeup

Chanel Vitalumiére (αγαπημένο των celebrities)

MAC Mineralize Skinfinish Natural (σε πούδρα κόμπακτ με μεταλλικά στοιχεία)

 

ΞΜ: Ξηρή Επιδερμίδα – Μεσαία Κάλυψη

Bourjois Healthy Mix Serum (tip: σχεδόν ίδιο σε ποιότητα με Chanel)

MAC Studio Sculpt SPF 15 foundation

YSL “Le Teint Touche Éclat” (το γνωστό highlighter-pen σε make up για λάμψη)

 

ΞΠ: Ξηρή Επιδερμίδα – Πλήρης Κάλυψη

Revlon Colorstay with Softflex (η κάλυψη του αυθεντικού Colorstay με ενυδατικούς παράγοντες)

Korres Wild Rose Foundation

Laura Mercier Créme Smooth Foundation

Η καλύτερη συμβουλή που μπορώ να σου δώσω είναι να δοκιμάσεις τουλάχιστον 2-3 από αυτά που ταιριάζουν στην επιδερμίδα σου αλλά και στο budget που διαθέτεις. Είναι πιθανό να εμπίπτεις σε δύο κατηγορίες, άρα να έχεις ακόμα περισσότερες επιλογές, οπότε μπορείς, αν θες, να έχεις μια πιο οικονομική εναλλακτική για κάθε μέρα και μια πιο ακριβή για βραδινές εξόδους/ ραντεβού. Ό,τι και να κάνεις, φρόντισε να μην αγοράσεις πριν δοκιμάσεις!

*Για παράδειγμα, εγώ που έχω πάρα πολύ λιπαρό δέρμα και προτιμώ σχεδόν πλήρη κάλυψη, χρησιμοποιώ Γάλα Μαγνησίας στην αρχή ως mattifying primer (το βάζεις σαν τονωτική λοσιόν), και Korres Pomegranate foundation όταν θέλω να τελειώνω με μια κίνηση. Εναλλακτικά, χρησιμοποιώ Lancôme Teint Idole 24H ή MAC Studio Fix Fluid ή Maybelline 24H Superstay Foundation (η πιο οικονομική επιλογή) και στις περιοχές που θέλω περισσότερη κάλυψη, δηλαδή στο κέντρο του προσώπου, MAC Full Coverage Foundation ή MAC Studio Finish Concealer. Θέλω επιλογές, τι να κάνουμε!

 

Αυγουστιάτικο Λαϊκό Προσκύνημα

Tags

, , , , , , , , ,

Και ήρθε ο Αύγουστος. Και πήγαμε Βατερά. Όπου πέρασα μια χαρά αν και, όπως τις περισσότερες χρονιές, έζησα το γνωστό συνδυασμό «πολυαγαπημένη θάλασσα, παρέα, ένα γκομενικό ενδιαφέρον που κράτησε συνολικά μισή ώρα αλλά κατά τα άλλα, βαρετά». Θα μου πεις, είμαι αχάριστη. Αλλά κάτσε να στα περιγράψω:

Στα Βατερά, κάθε πρωί –δηλαδή κατά τις 15:30- πάμε για μπάνιο στο Hola (μπιτς μπαρ) και κάθε βράδυ είμαστε πάλι εκεί, τουλάχιστον για το 1ο-2ο ποτό. Φέτος το Hola είχε για σερβιτόρες άπειρες αλλά ΑΠΕΙΡΕΣ αιθέριες υπάρξεις που βασικά μας γάμησαν τις διακοπές γιατί όλοι ασχολιόντουσαν μ’ αυτές και κανένας δεν γύριζε να κοιτάξει κι εμάς τις κοινές θνητές. Αλλά το αντιπαρέρχομαι.

Υπήρχαν και 2 αγοράκια που μάζευαν ποτηράκια κ.λπ., αλλά εδώ όταν λέω “αγοράκια” το εννοώ, το ένα θα πήγαινε Β’ Λυκείου, μου είπε, το άλλο ήταν και πιο αντικοινωνικό, δεν του έπιασα ποτέ κουβέντα μην τρομάξει. Υπήρχε κι ένα τρίτο αγοράκι, περασμένα τα 20, με όρθιο μαλλί, το οποίο μετά από τις πρώτες μέρες με έβλεπε και χαμογελούσε κάπως με νόημα κι έλεγε κάτι “γιατί δεν μας μιλάς”, “πότε θα σε γνωρίσουμε καλύτερα” και τέτοια, και μάλιστα με ασυνήθιστο αξάν. Δεν είχα δώσει σημασία.

Μια από τις τελευταίες βραδιές που φτάνουμε Hola κατά τις 02:00, αμέσως μετά τα ούζα, εγώ και φίλη με κοινά ενδιαφέροντα προς ανυποψίαστα και μη αγόρια, βλέπουμε Αγόρι με Όρθιο Μαλλί να περνάει. Ρωτάει η φίλη τι γνώμη έχω γι’ αυτόν, λέω: “ε… δεν είναι κακός αλλά όχι ο τύπος μου, κάτι δεν μου πάει στο στιλ του, μπα… δεν…” Φίλη συμφωνεί.

Πίνουμε το 1ο ποτό. Το Arena Beach Club είναι κλειστό άρα θα μείνουμε όλο το βράδυ εδώ. Πίνουμε και το 2ο ποτό. Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα, δεν υπάρχει κανείς, οι δικοί μας (οι φίλοι) έχουν πέσει πάνω στις σερβιτόρες σαν τα κοράκια, εγώ δεν θέλω άλλο να στέκομαι και να κάνω ψιλή κουβεντούλα. Βαριέμαι. Θέλω να χορέψω. Βαριέμαι. Γιατί διάολο έβαλα τακούνι; Η ζωή περνά και χάνεται. Θέλω να πέσω να πνιγώ. Βαριέμαι. Οι ώρες περνούν, πάει 04:30. Περνάει Αγόρι με Όρθιο Μαλλί να μαζέψει ποτήρια. Κοιταζόμαστε με Φίλη. Συγχρόνως:

Μαλάκα, ξερολούκουμο!

13 Αυγούστου. Βρισκόμαστε στο Arena Beach Club. Μου μιλάει εξαιρετικά χαριτωμένο αγόρι με μελιά μάτια, το οποίο δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου -σπανιότατο φαινόμενο- αλλά εξηγείται διότι φαίνεται 17 χρονών (οπότε πέρυσι μάλλον έπαιζε με τα κουβαδάκια του). Είναι νωρίς ακόμα (3 το πρωί), δηλαδή αρχή της βραδιάς, αλλά το εξαιρετικά χαριτωμένο αγόρι με τα μελιά μάτια έχει ιδιαίτερα επεκτατικές διαθέσεις. Τον φρενάρω απαλά. Με κοιτάζει ερωτηματικά. Λέω: “Ακόμα δεν έχω πιει αρκετά”. Λέει:

Καλά, θα έρθω σε λίγο.

Και ήρθε. Και γνωριστήκαμε. Και, 14 Αυγούστου γνωριστήκαμε ακόμα καλύτερα, καθώς απαιτεί και το έθιμο. Και το αγόρι με τα μελιά μάτια μετονομάστηκε σε Παιδί Θαύμα. Όπως βλέπεις, εγώ τις τιμάω τις παραδόσεις, ειδικά τον ανεπίσημο ανίερο εορτασμό της 14ης Αυγούστου, που γιορτάζουν οι τσούλες. Η Κοίμηση του Θεότεκνου (μην με βρίσεις, δεν είχα άλλο λογοπαίγνιο πρόχειρο). Και εκεί όμως τέλειωσε το γκομενικό ενδιαφέρον αυτού του καλοκαιριού. (Το Παιδί Θαύμα με έφτυσε ανεπανόρθωτα μετά, παρόλο που έπεσα χαμηλά γιατί έτυχε να έχει σπάνια ταλέντα, εξ ου και το βάπτισμά του ως Παιδί Θαύμα. Μην νομίζεις ότι ντρέπομαι να το ομολογήσω. Με έφτυσε μέχρι την τελευταία μου βραδιά που του είπα άσε μας κουκλίτσε μας κι άντε γεια).

Αυτές ήταν οι διακοπές μου. Εντάξει, αφήνω έξω τη θάλασσα. Τη θάλασσα που είναι μόνο μία. Αλλά θα ‘ταν σαν να μιλάω πάλι για τη Μάνα μου. Στα Βατερά, την παίρνω σαν δεδομένη. Στην αγκαλιά της θάλασσας είσαι σπίτι σου και κανείς δεν μπορεί να σε πειράξει. Η πρώτη βουτιά της πρώτης μέρας, ξεπλένει όλο το χειμώνα. Σε κάνει καλά. Μπαίνεις μες στο νερό κι επιτέλους, αναπνέεις. Όπως έχω ξαναπεί:

Όποιος αποφάσισε να μετράται η ηλικία σε αριθμό Μαΐων, δεν μπορεί να είναι Έλληνας. Εμείς είμαστε Χ Αυγούστων.

Αλλά επανέρχομαι. Αυτές ήταν οι διακοπές μου. Τώρα, εσύ μπορεί να θεωρείς αυτές τις διακοπές ιδανικές, γεμάτες χαλάρωση, διασκέδαση, ρομάντζο και δράση αλλά για τα δικά μου δεδομένα, κάτι έλειπε. Αυτά που θεωρώ προ-απαιτούμενα για τις ιδανικές μου διακοπές, ως γνωστόν, είναι κάπως… μεταλλαγμένα. Γενετικά τροποποιημένα. Σαν καρπούζι χωρίς κουκούτσια με γεύση φράουλα. (Μαλακίες, το φρούτο του καλοκαιριού είναι μόνο το σύκο με γεύση σύκου, αλλά λέμε τώρα). Αν ήταν αξεσουάρ, θα ήταν παρεό με φτερά, πούλιες και παγιέτες. Αν ήταν μουσική, θα ‘ταν συνεργασία Roisin Murphy με Lady Gaga και στίχους Φοίβου. Αν ήταν βιβλίο, θα ήταν το Όνειρο Καλοκαιρινής Νυκτός με επιμέλεια J.K. Rowling. Αν ήταν ταινία, θα ήταν Γαλάζια Λίμνη με Weekend at Bernie’s και Studio 54, σε σκηνοθεσία Peter Jackson. Δεν θέλω ήσυχες, χαλαρωτικές, ξεκούραστες διακοπές. Θέλω υπερπαραγωγή. Δεν θέλω το απλό. Ούτε καν το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Είναι Αύγουστος. Θέλω το τερπνόν μετά του τεκνού. Έστω, του παιδιού-στην-απέναντι-ξαπλώστρα. Κι αυτό ωφέλιμο είναι. Συγκεκριμένα για τα Βατερά, η παρέα μου έχει επινοήσει τον παρακάτω όρο που υποδηλώνει τη θλίψη και ματαιότητα των μη-περιπετειωδών διακοπών:

Αβατέρωτος-η. Επίθετο. Το άτομο που ακούσια απέχει από οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή κατά τη διάρκεια των διακοπών του στα Βατερά, λόγω έλλειψης πρόθυμου συντρόφου (ή πιθανού συντρόφου που τυγχάνει να εκδηλώσει την πρόθεση-προθυμία του με σαφήνεια).

Ο όρος χρησιμοποιείται αρνητικά και η έννοια προκαλεί άγχος, ανταγωνιστικότητα, συμπλέγματα κατωτερότητας, ελαφριά κατάθλιψη, ανασφάλεια και άμεση ανάγκη επιβεβαίωσης κατά την επιστροφή στο μόνιμο τόπο κατοικίας μετά το πέρας των διακοπών.

Ο όρος ισχύει για σχέσεις που συνάπτονται στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή των Βατερών και της Βρίσας, καθώς και για επιλεγμένες τοποθεσίες του Πολιχνίτου (Remember) ή της Νυφίδας (Τσιτσάνος, Γιώτης). Ο όρος δεν αφορά σε μόνιμους συναισθηματικούς δεσμούς ή δεσμούς που προϋπάρχουν από το μόνιμο τόπο κατοικίας των ενδιαφερομένων, ιδιαιτέρως δε αν οι ενδιαφερόμενοι έχουν έρθει μαζί για διακοπές. Αυτοί βρίσκονται εκτός συναγωνισμού. Το «παιχνίδι» παίζεται μεταξύ ελεύθερων (single) ατόμων με ανοιχτές/ πολύπλοκες σχέσεις, ατόμων ανοιχτών σε προτάσεις, ατόμων που ψεύδονται στον εαυτό τους και στους άλλους και/ή ατόμων χωρίς ηθικούς περιορισμούς.

Παραδείγματα Χρήσης:

α) «Σκόραρα χτες το βράδυ, γιούπιιιιι, δεν είμαι πια αβατέρωτος!»

β) «Τελευταία μέρα σήμερα και τίποτα, πάει θα φύγω αβατέρωτη…»

Εγώ δεν έφυγα μεν αβατέρωτη, αλλά πέρασα πολλές-πολλές ήσυχες νύχτες στο Hola, εφόσον δεν είχα διάθεση (και τάση) να ασχολούμαι με γκαρσόνες αλλά, βασικότερα, λόγω του ότι από ένα σημείο και μετά, οι πολιτισμένες κοινωνικές συναναστροφές όρθια με ένα ποτό στο χέρι μου φέρνουν αλλεργία.

Αυτές τις ήσυχες βραδιές στο Hola, το μόνο που με έσωζε από βέβαιη κατάθλιψη είναι το ότι το μαγαζί είχε wi-fi. Έμπαινα facebook (βασικά, σκέτο facebook messenger) και επικοινωνούσα με ένα παράλληλο σύμπαν, που ήταν πάντα εκεί. Ένα παράλληλο σύμπαν όπου το λαϊκό προσκύνημα για μια θέση στον ήλιο γινόταν στο Λαϊκό Νοσοκομείο κι όπου, αντί για ηλιοθεραπείες, κάποιος εκεί έκανε χημειοθεραπείες…

beach-cute-sand-sea-teddy-bear-my happy ending-irini georgi-cancer

Κακοήθειες: Extra Flammable*

Tags

, , , , , ,

 

Είναι λοιπόν μέσα προς τέλη Ιουλίου 2012 κι εγώ ασχολούμαι με πολύ σημαντικά ζητήματα όπως 1) το μαύρισμά μου στη βεράντα της κουζίνας -δεν πάω για μπάνιο στην Αθήνα γιατί με το που θα μπω στη θάλασσα κολλάω όλα τα γυναικολογικά του λεκανοπεδίου, 2) την αποκρυπτογράφηση της επικοινωνίας και συναναστροφής μου με Διαβολικό Δίδυμο, 3) διάφορους άλλους ταλαίπωρους που φέρνει στο δρόμο μου η ζωή, 4) τις θερμίδες του παγωτού Δωδώνη χωρίς ζάχαρη, το οποίο καταναλώνω σαν να μην υπάρχει αύριο (και μάλιστα με μπικίνι). Το ηθικό πάντως είναι υψηλό γιατί τέλος Ιουλίου δεν πα να καίγεται ο κόσμος, δεν πα να έρχεται η Δευτέρα Παρουσία, έρχεται και o Αύγουστος οπότε σκόνη και μπούρμπουρη, γιατί bitches, εγώ θα πάω Βατερά.

Σε ένα ημι-παράλληλο σύμπαν, αρχίζω και μιλάω σε καθημερινή βάση με το Αγόρι που έλεγα παραπάνω που κάθε δεύτερη Παρασκευή πάει για χημειοθεραπείες. Το πράγμα είναι αρκετά σουρεάλ. Η *ιδέα* του πράγματος είναι σουρεάλ γιατί, στην πραγματικότητα, παρόλη την αρχική αμηχανία, η συζήτηση κυλάει εύκολα, καθόλου βεβιασμένα και αρκετά ευχάριστα. Το ότι ο ίδιος είναι συνήθως με θετική διάθεση έως και μες στην καλή χαρά, βοηθάει κι εμένα στο να αντιμετωπίζω το όλο πράγμα σαν «εντάξει μωρέ, δεν είναι τίποτα το τρομερό, καρκίνος είναι, θα περάσει».

Εκείνος δεν εκφράζει ποτέ τίποτα απαισιόδοξο, ποτέ κανένα παράπονο. Μιλάμε για τις καθημερινές λεπτομέρειες της αρρώστιας σαν να μιλάμε για ένα κρυολόγημα, μιλάμε για τις χημειοθεραπείες σαν να μιλάμε για συνεδρίες λέιζερ αποτρίχωσης. Έχουμε ένα κοινό: είμαστε και οι δύο καλοί στο να ρίχνουμε τα πράγματα στην πλάκα, ακόμα και τα πιο δύσκολα πράγματα. Μάλλον, ίσως *ειδικά* τα πιο δύσκολα πράγματα. Στα πολλά και διαφορετικά θεωρητικά και μη που συζητάμε, όταν διαφωνούμε μερικές φορές παίζει το χαρτί «έχω δίκιο γιατί έχω καρκίνο». Αλλά για πλάκα. Γελάμε.

Γελάμε ενώ μιλάμε για καρκίνο.

 

Και μιλάμε πολλές ώρες την ημέρα. Τα ωράριά μας είναι παρόμοια, δηλαδή κοιμόμαστε λίγο πριν το ξημέρωμα και ξυπνάμε μεσημέρι, οπότε κάνουμε παρέα ο ένας στον άλλον όταν οι άλλοι κοιμούνται. Μ’ αφήνει ήσυχη όταν ασχολούμαι με άλλα αγόρια. Θα ξαναπώ ότι μου έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν μιλάμε επειδή με βλέπει ερωτικά -αν και δεν με βρίσκει τελείως χάλια- απλά γνωρίζει ότι δεν θα μπορούσε να γίνει τίποτα μεταξύ μας αυτή την περίοδο και ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτούς που μου αρέσουν συνήθως. Συχνά-πυκνά το λέει πειράζοντάς με για τον εντυπωσιακό αριθμό γνωριμιών μου που φοιτούν στο ΤΕΦΑΑ.

Εγώ, απ’ την άλλη, δεν είμαι σίγουρη. Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα. Τα ακούω αυτά που λέει, τα καταλαβαίνω, δυσκολεύομαι όμως να τα καταγράψω και να τα πιστέψω. Όπως έχω αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν, όταν πρωτο-γνωρίζω κάποιον, αν μιλάμε για ώρες και γελάμε, μου παίρνει κάπου… χμμμ… 3 μέρες να τον ερωτευτώ. 3 μέρες όταν τον βλέπω κάθε μέρα και περνάμε χρόνο μαζί. Τον συγκεκριμένο, βέβαια, ακόμα δεν τον έχω δει. Οπότε, ΟΚ, δεν είναι το ίδιο, παρόλο που χαχανίζω (διαδικτυακά) και τον πειράζω με διάθεση φλερταριστική και ύφος γκομενικό. Παρόλο που μιλάμε σχετικά αθώα και υπάρχουν σαφή όρια. Κι εγώ δεν είναι ότι αισθάνομαι κάτι τρομερά έντονο, πάντως, πάνω στην εβδομάδα έχω αποφασίσει ότι θέλω οπωσδήποτε να τον δω.

Και το κανονίζουμε για ένα απόγευμα. Κάτι χαλαρό, τύπου καφέ-ποτό. Είμαι ήδη για καφέ –επαγγελματικό ραντεβού- κι έρχεται να με βρει. Έχω προσπαθήσει ήδη να αφαιρέσω οποιαδήποτε προσδοκία από το μυαλό μου. Όπως και να ‘ναι, ό,τι και να ΄ναι, τον συμπαθώ, χαίρομαι να του μιλάω –πράγμα που δεν μου συμβαίνει με πολύ κόσμο- ήδη απολαμβάνω την παρέα του και τον εκτιμώ. Δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Δεν θέλω να σκέφτομαι αν θα μου αρέσει. Αν θα μου είναι ελκυστικός. Έχω προσπαθήσει και να σβήσω τις φωτογραφίες του απ’ το μυαλό μου, μια και έχει πει ότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Θέλω να μην περιμένω τίποτα. Θέλω.

Θέλω και παγκόσμια ειρήνη.

 

Φτάνει. Τον βλέπω, χαίρομαι που τον βλέπω, αλλά δεν είμαι σίγουρη πώς να αντιδράσω και πώς να φερθώ. Δεν μου βγαίνει τίποτα απ’ αυτά που ένιωθα από μακριά. Το παίζω εκ του ασφαλούς. Διατηρώ μια ευχάριστη, άνετη και φιλική στάση, αλλά εδώ και δέκα μέρες, μ’ αυτό το αγόρι μιλούσα δωδεκάωρα και νύχτες ολόκληρες φλερτάροντας μαζί του και σίγουρη ότι τον γουστάρω, και τώρα πάω να μαζέψω τα αμάζευτα.

Κι εκείνος φαίνεται πολύ σφιγμένος. Νομίζω ότι έχει απόλυτη συναίσθηση του τι συμβαίνει, γεγονός που κάνει το όλο πράγμα ακόμα πιο άβολο. Δεν έχω ιδέα πώς να το χειριστώ. Κάνω πως όλα είναι απολύτως νορμάλ, υπερβάλλω στα χαμόγελα, γελάω με αστεία που δεν είναι τόσο αστεία, αλλά είμαι απογοητευμένη. Όχι μόνο απογοητευμένη. Νιώθω και ένοχη, μαλακισμένη, προδομένη απ’ τον εαυτό μου, προδομένη απ’ το σύμπαν, ξανά ένοχη, ξανά μαλακισμένη, ξανά απογοητευμένη. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι. Φέρομαι συγκρατημένα και φιλικά.

Στο κάτω-κάτω, είναι ένας άγνωστος με τον οποίο μιλούσα μερικές μέρες στο facebook. Φέξε μου. Το ‘χω κάνει μόνο χμμμ… καμιά… πενηνταριά φορές. Δεν έγινε και τίποτα. Αλλά κρίμα. Πραγματικά μου άρεσε. Άντε τώρα να βρω κάποιον άλλον της προκοπής ν’ ασχοληθώ. Ευτυχώς που φεύγω σε λίγες μέρες για Βατερά και θα ξεκόψουμε λίγο, αναγκαστικά.

Αλλιώς, πώς πας από το «μιλάμε κάθε νύχτα, όλη νύχτα» στο «μιλάμε αραιά και τελείως φιλικά»; Σίγουρα πρέπει να γίνει σταδιακά και προοδευτικά. Αλλά εγώ δεν είμαι για τέτοια, θέλω ξεκάθαρα πράγματα, όχι νεφελώδη ούτε ενδιάμεσα. Και σίγουρα δεν θέλω να είμαι φίλη με κάποιον που (ίσως να) με γουστάρει. Είπαμε, η καριολίασή μου έχει ένα όριο και το friend zone είναι μετά απ’ αυτό. Οπότε ίσως είναι προτιμότερο να εξαφανιστώ. Αλλά είναι τόσο καλό και σωστό και αξιόλογο παιδί. Και καθόλου μαλάκας. Και πόσο μαλάκας θα φανώ εγώ; Γιατί, ερωτώ:

Πώς ξεκόβεις από κάποιον που έχει καρκίνο;

 

that post gave me cancer

 

*Το περιεχόμενο αυτού του ποστ μπορεί να σου φανεί αγενές, κακοήθες, προσβλητικό ή και επώδυνο. Λυπάμαι πολύ. Πάντως είναι απόλυτα ειλικρινές. 
 

Foundation Finder: Επειδή δεν είναι όλα ρόδινα…

Tags

, , , , , , , , ,

 

Έλεγα λοιπόν τις προάλλες για το αν οι υπο-τόνοι της επιδερμίδας μας είναι θερμοί ή ψυχροί, πράγμα που θα μας βοηθήσει στο να διαλέξουμε το σωστό make-up για την απόχρωση του προσώπου μας. Αυτό που εμείς εδώ λέμε make-up, στα εξωτερικά το λένε «foundation», που σημαίνει «θεμέλιο». Στη χώρα μας τυγχάνει να έχουμε ένα πολύ εύστοχο ρητό για τα θεμέλια:

 Αν δεν μπαζώσεις, δεν χτίζεις.

Αλλά, επειδή είσαι τυχερή, έχω ήδη μπαζώσει εγώ πριν από σένα, οπότε δεν χρειάζεται να το κάνεις εσύ. Για του λόγου το αληθές, θα κάνω μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν. Η εικόνα γίνεται θαμπή και ονειρική, το φιλμ είναι φθαρμένο κι έχει κόκκο. Τα παλιά τα χρόνια, λοιπόν, όταν ήμουν γύρω στα 14-15, δηλαδή στην εφηβεία, έψαχνα απεγνωσμένα ένα καλό make-up γιατί ένα από τα μεγαλύτερα βάσανα της ζωής μου ήταν ότι το δέρμα μου είχε τάση ακμής (εκδηλωμένη, έξω απ’ την ντουλάπα).

Ακόμα, τότε, το 99% των make-up που κυκλοφορούσαν στην αγορά είχαν ψυχρούς υπο-τόνους, δηλαδή ροζ, λες και ήμασταν όλες ξανθές και γαλανές βορειο-ευρωπαίες με ροζ μαγουλάκια, και τα χόμπι μας ήταν οι βόλτες στο δάσος με το έλκηθρο και η παρασκευή λάχανου τουρσί. Απ’ την άλλη, εγώ, ως γνήσια Μεσογειακή έφηβη, είχα (και έχω) μια σαφώς υποκίτρινη χροιά, αυτό που λέμε «σταρένια» επιδερμίδα, απλά στο λίγο πιο αρρωστιάρικο (δεν έχω ίκτερο, είναι το φυσικό μου). Και δεν έβρισκα με τίποτα make-up να ταιριάζει στους θερμούς μου υπο-τόνους, όλα «ρόζιζαν» στο φως.

Το σατανικό της υπόθεσης ήταν ότι τότε τα καλλυντικάδικα δεν ήταν καν τεράστια, ευάερα κι ευήλια όπως είναι τώρα (ακόμα δεν υπήρχε Hondos Center, μιλάμε για την εποχή του Πλειστόκαινου, κυκλοφορούσαν στους δρόμους αν όχι τυρρανόσαυροι, τουλάχιστον μαμούθ), πράγμα που σημαίνει ότι μέσα στο μικρό και σκοτεινό κατάστημα καλλυντικών με τον τεχνητό φωτισμό και την πωλήτρια από πάνω σου, κάποιες φορές, κάτι η ψυχολογική πίεση, κάτι το σκοτάδι, κάτι η ανάγκη να πιστέψεις σε μια ανώτερη δύναμη, *νόμιζες* ότι είχες βρει τη σωστή απόχρωση και ήσουν από πασιχαρής έως και συγκινημένη, μέχρι την επόμενη μέρα το πρωί που φορούσες το νέο σου make-up στο σχολείο και οι άλλοι σε έδειχναν με το δάχτυλο και γελούσαν.

Δεν πασαλειβόμουν με τη γέμιση φράουλα της σοκολάτας kiss καλύτερα;

Ευτυχώς, οι εποχές άλλαξαν. Τόσο πολύ, που σήμερα υπάρχουν αρκετές μάρκες καλλυντικών που μπορώ να πω ότι το ‘χουν παρακάνει με τους κίτρινους υπο-τόνους -τόσο που πλέον βγαίνουμε όλες όχι σαν Γερμανίδες αλλά σαν Κινέζες- αλλά τι να κάνεις, δεν μπορείς να τα έχεις όλα σ’ αυτή τη ζωή κι εγώ πιστεύω σε έναν παγκόσμιο πολιτισμό όπου το χρώμα του δέρματός μας δεν έχει σημασία. Πάντως, είναι γεγονός πως σχεδόν ό,τι χρώμα και να ‘ναι το φυσικό σου, πλέον θα τη βρεις την άκρη. Δεν χρειάζεται πια να έχεις ούτε τη γνωστή συνοριακή γραμμή μεταξύ προσώπου και λαιμού, που φωνάζει «φοράω makeup και είμαι περήφανη» αλλά ούτε και να’ χεις διαφορετικό χρώμα τόπους-τόπους, δηλαδή φάτσα-πάπλωμα patchwork.

Όταν διαλέγεις makeup, δεν πας να «διορθώσεις» την απόχρωση του προσώπου σου. Μπορεί να ακούσεις πωλήτρια-αισθητικό να σου λέει «είσαι πολύ χλωμή, πάρε αυτό να σου δώσει λίγο χρωματάκι» (ναι, το έχω ακούσει). Μπορεί και να ακούσεις και το αντίθετο, μπορεί να σου πουν «πώς είσαι έτσι;» ότι παρα-είσαι λευκή, παραείσαι μαυρισμένη ή δεν-ξέρω-τι, αλλά εκτός κι αν είσαι η Στρουμφίτα και είσαι μπλε, οτιδήποτε που ΔΕΝ ταιριάζει στο φυσικό σου, θα φαίνεται τελείως ψεύτικο. (Πλάκα πλάκα, και η Στρουμφίτα να ‘σαι, και τότε μπλε πρέπει να διαλέξεις αλλιώς θα είσαι καταδικασμένη να φοράς μακρυμάνικο ζιβάγκο για όλη σου τη ζωή).

Έτσι ακριβώς είμαι κι εγώ όταν ψάχνω makeup.

Έτσι ακριβώς είμαι κι εγώ όταν δοκιμάζω foundation, φτυστή, και με ροζ φόντο.

Αυτό που χρειάζεσαι είναι ένα makeup που να «εξαφανίζεται» πάνω στην επιδερμίδα μαγικά, να το δοκιμάσεις πρώτη φορά και να αναρωτιέσαι «τώρα έβαλα ή δεν έβαλα;» (αλλά με την καλή έννοια), σχεδόν να μην μπορείς να το δεις, με λίγα λόγια, θες να βρεις ένα perfect match. Στην πραγματική ζωή, δηλαδή στο θέμα «άντρες» μπορεί αυτό να είναι αδύνατον και να μην υπάρχει το Ιδανικό Ταίρι αλλά στον κόσμο της ομορφιάς, όλα είναι δυνατά…

…Ακόμα και ένα Happy Ending

 

Τι πρέπει να κάνεις για να το βρεις:

1. Να οπλιστείς με όρεξη, θάρρος, υπομονή, επιμονή και ατσαλένια θέληση: «Ναι, θα το πετύχω το χρώμα ακόμα κι αν με ανασύρουν από τον Hondo ή το Sephora νεκρή».

2. Μην αποφασίσεις να πας να δεις για makeup μετά το γραφείο, δηλαδή κατά τις 8:30 το βράδυ μες στο καταχείμωνο, που ‘ναι μαύρη η νύχτα στα βουνά (και στις πεδιάδες και στην πόλη).

3. Να πας πρωί ή μεσημέρι, ιδανικά μια μέρα με λιακάδα, κι επίσης ο Ερμής να μην είναι ανάδρομος (άσχετο).

4. Να πας άβαφτη. Αν αυτό σου ακούγεται σαν ανέκδοτο γιατί βάφεσαι φουλ ακόμα και για να κατεβάσεις τα σκουπίδια, τότε πήγαινε Σάββατο πρωί incognito με μαύρο γυαλί αλά Jackie O ή πριν τη δουλειά αφήνοντας «γυμνό» μόνο το κάτω μέρος του προσώπου σου, δηλαδή τη γραμμή του πηγουνιού –ηρέμισε, το βάφεις μετά.

5. Φρόντισε να έχεις μαζί σου καθρεφτάκι. Όχι συμβολικό για να κάνεις ότι το δείχνεις στην πωλήτρια-αισθητικό αν σε πει Νύφη του Δράκουλα και σε προσβάλλει, αλλά αληθινό για να κοιταχτείς και να ξεστραβωθείς.

6. Εντόπισε τη μάρκα και την υφή που σε ενδιαφέρει για τις ανάγκες της επιδερμίδας σου (θα μιλήσω αναλυτικά γι’ αυτά την άλλη εβδομάδα με προτάσεις για προϊόντα), και με το μάτι διάλεξε τρεις αποχρώσεις που σου φαίνονται ότι μπορεί να είναι σωστές. Λάβε υπόψη σου όχι μόνο το πόσο σκούρα ή ανοιχτή είσαι αλλά και τους υπο-τόνους. Κάποιες μάρκες βοηθούν σ’ αυτό με διαχωρισμό σε Warm (Θερμές) και Cool (Ψυχρές). Τα MAC έχουν τη μεγαλύτερη γκάμα αποχρώσεων αλλά μπερδεύουν γενιές και γενιές γυναικών με τον αμφισβητήσιμο διαχωρισμό NC για θερμές (Not Cool ή Needs Cool) και NW για ψυχρές (Not Warm ή Needs Warm).

7. Όταν εντοπίσεις τις 3 αποχρώσεις-φιναλίστ, δοκίμασέ τις απλώνοντας και τις τρεις πάνω στο πρόσωπό σου, σχεδιάζοντας τρεις ελκυστικότατες φαρδιές ρίγες κοντά στο πηγούνι. (Απλά να θυμάσαι ποια είναι ποια). Επίσης, ξανα-τονίζω ότι πρέπει να είσαι άβαφτη.

8. Πήγαινε κοντά σε παράθυρο ή στην είσοδο ή ακόμα καλύτερα βγες έξω στο φως του ήλιου. Το φυσικό φως είναι απολύτως απαραίτητο για να κάνεις σωστή επιλογή, αλλιώς όλο αυτό το κείμενο πάει στράφι και ντροπή σου που δεν σκέφτεσαι κι εμένα που έκατσα και το ‘γραψα για χάρη σου.

9. Βγάλε από την τσάντα σου το καθρεφτάκι που έλεγα πριν και κοίταξε έντονα το μάγουλο/ πηγούνι σου με βλέμμα στοχαστικό και κριτικό. Το ζητούμενο είναι να φαίνεσαι τόσο απορροφημένη από τις ρίγες στο μάγουλό σου που να κάνεις κάποιον ανύποπτο περαστικό που έτυχε να σε δει, να μείνει με το στόμα ανοιχτό. Αν τον κάνεις να πέσει και πάνω σε κολώνα, κερδίζεις μπόνους.

10. Δες ποια απόχρωση «εξαφανίζεται» και ταιριάζει με το λαιμό σου. Εδώ έχουμε ένα μικρό θεματάκι, γιατί μπορεί να έχεις από φυσικού σου διαφορετικό χρώμα μεταξύ προσώπου και λαιμού, και άρα να βρίσκεσαι σε δίλημμα. Αν αυτό ισχύει, λάβε υπόψη σου τα εξής:

Α) Αυτό που προτείνω για τις περισσότερες: Αν την ημέρα χρησιμοποιείς λίγο make-up, απλά στο κέντρο του προσώπου, στη ζώνη Τ και πάνω στις ατέλειες και βάζεις περισσότερο μόνο όταν βγαίνεις βράδυ ή και ποτέ, διάλεξε αυτό που εξαφανίζεται πάνω στο πρόσωπό σου. Ακόμα κι αν έχει λίγη διαφορά με το λαιμό σου, το «φέρνεις» με λίγο μπρόνζερ.

Β) Αν έχεις απόλυτη ανάγκη από πλήρη κάλυψη σε όλο το πρόσωπο άρα δεν βλέπει ποτέ κανείς το πραγματικό χρώμα του προσώπου σου, σου επιτρέπω να ταιριάξεις την απόχρωση του make-up με το λαιμό σου. Αυτή είναι η μόνη περίπτωση που επιτρέπεται και να «διορθώσεις» ελαφρά το χρώμα του προσώπου σου, ειδικά αν είναι δεν έχει καμία σχέση με το λαιμό και το ντεκολτέ σου. Αλλιώς, ταιριάζουμε το make-up με το πρόσωπο και διορθώνουμε με μπρόνζερ/ ρουζ κ.λπ.

11. Ελπίζω να θυμάσαι ποια απόχρωση ήταν ποια, γιατί τώρα που τη βρήκες, θα σου πω να γυρίσεις μέσα στο κατάστημα (συννέφιασε κιόλας), να επιστρατεύσεις όλο σου το θάρρος και να ζητήσεις (θα έλεγα να απαιτήσεις) δείγμα της συγκεκριμένης απόχρωσης από την πωλήτρια-αισθητικό. Από όσο γνωρίζω, αυτό μπορεί να συμβεί μόνο στα MAC και στα Sephora αλλά είναι σημαντικό αν θέλεις να είσαι σίγουρη πριν επενδύσεις σε ολόκληρο μπουκαλάκι -που ούτε επιστρέφεται ούτε αλλάζεται. Το συνιστώ γιατί μερικές φορές τα make-up οξειδώνονται όσο περνάει η ώρα και σκουραίνουν, κι επίσης αν δεν έχεις πάρει ξανά την ίδια μάρκα και υφή, καλό θα είναι να δεις κι αν συμφωνεί με το δέρμα σου μαζί της μετά από μερικές μέρες χρήσης.

12. Συγχαρητήρια, έχεις στα χέρια σου ένα δείγμα make-up που μπορεί να είναι:

The One

 

Είσαι θερμή ή ψυχρή γυναίκα; Κάνε τώρα το Τεστ – Σοκ!

Tags

, , , , , , , , ,

 

Ελπίζω να μην σε απογοητεύσω αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι ο τίτλος ήταν παραπλανητικός και δεν πρόκειται να μιλήσω για τίποτα που να έχει να κάνει με σεξ ή κάτι άλλο τολμηρό. Ναι, είναι Παρασκευή, το ξέρω, πάει με τη μέρα αλλά αυτή είναι μια στήλη ομορφιάς και εμείς είμαστε καθώς πρέπει κορίτσια, οπότε δεν επιτρέπεται. Πάντως, ορκίζομαι ότι το θέμα μας σήμερα είναι από χρήσιμο έως και αποκαλυπτικό και θα δεις τα οφέλη του αμέσως, χωρίς να χρειάζεται να περιμένεις να γνωρίσεις τον επόμενο φέρελπι νέο για να εξασκήσεις πάνω του τα νεοαποκτηθέντα σου ταλέντα ως θερμή γυναίκα (μην σου πω ότι -όπως πάντα- μπορεί το σημερινό θέμα να σε διευκολύνει να γνωρίσεις τον εν λόγω νέο). Αλλά αρκετά με τον πρόλογο. Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για τον τόνο της επιδερμίδας σου και συγκεκριμένα για τους υπο-τόνους της (undertones).

Η παραδοσιακή μέθοδος διαχωρισμού των αποχρώσεων της επιδερμίδας, για πολλά χρόνια περιοριζόταν στο «ανοιχτή», «μεσαία» και «σκούρα». Αυτή η μέθοδος είναι αντίστοιχη με το να περιγράφεις ένα φόρεμα στην κολλητή σου λέγοντας απλά «μίνι», «ως το γόνατο» ή «μάξι». Δηλαδή, δεν λέει και πολλά. Γιατί, εκτός από το πόσο σκούρα ή πόσο ανοιχτή είναι μια επιδερμίδα (πράγμα που φυσικά περιλαμβάνει περισσότερους από 3 τόνους), συγχρόνως έχει και τους υπο-τόνους που λέγαμε. Μπορεί να έχει «θερμούς» (warm), «ψυχρούς» (cool) ή πιο σπάνια να μην έχει υπο-τόνους, δηλαδή να είναι ουδέτερη (neutral). Οι υπο-τόνοι είναι υπεύθυνοι για το αν είσαι θερμή ή ψυχρή.

Πόσο σημαντικό είναι αυτό; Ω, καθόλου μωρέ, τίποτα, απλά σε βοηθάει να διαλέγεις τα σωστά χρώματα για σένα, δηλαδή αυτά που σου πάνε, π.χ. στις εξής εφαρμογές:

  • Ρούχα
  • Μαλλιά
  • Μακιγιάζ
  • Κοσμήματα
  • (ακόμα και) Νυφικό!

Ε, τελικά, ίσως είναι λιγουλάκι σημαντικό. Σύμφωνα με τους ειδικούς της επιστήμης του χρώματος (σοβαρά, υπάρχουν τέτοιοι), όλοι οι άνθρωποι χωριζόμαστε σε θερμούς και ψυχρούς -με κάποιους τυχερούς που βρίσκονται ενδιάμεσα. Οι θερμοί τύποι έχουν ροδακινί ή κίτρινους υπο-τόνους στην επιδερμίδα τους, πράγμα που σημαίνει ότι τα ζεστά χρώματα τούς φωτίζουν. Οι ψυχροί τύποι έχουν ροζ ή γαλάζιους υπο-τόνους, που σημαίνει ότι τους κολακεύουν τα ψυχρά χρώματα. Τα σωστά χρώματα φωτίζουν την επιδερμίδα και την κάνουν να φαίνεται πιο ομοιόμορφη και ενώ οι λάθος αποχρώσεις σε κάνουν να φαίνεσαι χλωμή και/ ή τονίζουν τις ατέλειες.

Αλλά ας δούμε τι τύπος είσαι εσύ. Κάνε αυτό το τεστ σε φυσικό φως ημέρας, τελείως άβαφτη, μπροστά στον καθρέφτη (και χωρίς να φοράς μακρυμάνικο και ζιβάγκο, δείξε λίγο δερματάκι).

 

TEST

1. Κοίτα το εσωτερικό του καρπού σου (μιλάω για το χέρι σου). Τι χρώμα είναι οι φλέβες σου;

Α. Κάπως μπλε

Β. Κάπως πράσινες

Γ. Δεν βλέπω φλέβες, δεν έχω σφυγμό, νομίζω ότι είμαι κλινικά νεκρή.

2. Βάλε μια πορτοκαλί πετσέτα στα μαλλιά σου ή φόρα ένα πορτοκαλο-ροδακινί μπλουζάκι (δηλαδή σομόν ή κοραλλί), ή έστω κράτα κάτι πορτοκαλί δίπλα στο πρόσωπό σου και κοιτάξου στον καθρέφτη. Πώς είσαι;

Α. Το χάλι μου, φαίνομαι άρρωστη.

Β. Θεά, κάνει την επιδερμίδα μου να λάμπει.

Γ. Ήταν καρότο και το έφαγα.

3. Βάλε λευκή πετσέτα ή κράτα μια σελίδα Α4 δίπλα στο πρόσωπό σου ή φόρα ένα ολόλευκο T-shirt. Πώς είσαι;

Α. Μια χαρά, κάπως απαλύνονται και οι μαύροι κύκλοι.

Β. Χάλια. Το δέρμα μου φαίνεται θαμπό, κουρασμένο και σαν να ‘χω ίκτερο.

Γ. Έφτιαξα μια σαΐτα. Γιούπιιιιιιιι!

4. Βάλε ένα χρυσό βραχιόλι στο ένα σου χέρι (κι απ’ το Accessorize καλό είναι) κι ένα ασημένιο στο άλλο. Αν δεν έχεις, βάλε πάνω στα χέρια σου οτιδήποτε χρυσό και ασημί. Ποια απ’ τις δύο αποχρώσεις «ζωντανεύει» το δέρμα σου;

Α. Το ασημί

Β. Το χρυσό

Γ. Δεν έχω ιδέα αλλά έχω ένα με χάντρες που μου πάει πολύ, μας κάνει;

5. Όταν πρωτοβγείς στον ήλιο το καλοκαίρι χωρίς αντηλιακό, τι γίνεται;

Α. Κοκκινίζω απ’ το πρώτο δεκάλεπτο και μετά κάνω εγκαύματα β’ βαθμού.

Β. Αν αποφύγω μεσημεριανές ώρες, το πολύ-πολύ να κοκκινίσω λίγο αλλά μετά μαυρίζω.

Γ. Εγώ τα καλοκαίρια γυρίζω την Ευρώπη με ωτο-στόπ.

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ (διάβασέ τα όλα για να καταλάβεις τις διαφορές)

Αν συγκέντρωσες περισσότερα Α, είσαι COOL!

Οι υπο-τόνοι της επιδερμίδας σου είναι ψυχροί. Μοιάζεις με ξανθιά πριγκίπισσα με ροζ μάγουλα και γαλανά ματάκια ή με τη Χιονάτη με πορσελάνινη επιδερμίδα κι εβένινα μαλλιά. (ΟΚ, έτσι θα έμοιαζες αν ήσουν χαρακτήρας της Disney, αν όχι, σκέψου κάτι πιο ρεαλιστικό). Μπορεί να το έχεις παρατηρήσει, μπορεί και όχι, αλλά σου πάνε τα ψυχρά χρώματα όπως ροζ, φούξια και καθαρό κόκκινο αντί για πορτοκαλί, ροδακινί και κοραλλί, μπλε και γαλάζιο αντί για πράσινο και λαδί, βιολετί αντί για μπορντό, όλοι οι τόνοι του γκρι αντί για ζεστά καφέ και ολόλευκο του χιονιού αντί για ιβουάρ. Από μέταλλα, το ασήμι και ο λευκόχρυσος αντί για χρυσό. Όλα αυτά, εννοείται ισχύουν και για ρούχα αλλά και για μακιγιάζ. Αν ανοίξεις τα μαλλιά σου προτίμησε ψυχρές αποχρώσεις λίγο προς το σαντρέ, και απόφυγε τα χάλκινα που κιτρινίζουν. Επίσης, θεωρητικά κολακεύει το μαύρο-μπλε και το κατακόκκινο ρουμπινί (παρόλο που δεν τα συνιστώ γιατί είναι κάπως επικίνδυνες αποχρώσεις με συχνά καταστροφικές συνέπειες. Πάντως, αν είσαι ολόλευκη με τέλειο δέρμα και γαλάζια μάτια, γιατί όχι;)

Αν συγκέντρωσες περισσότερα Β, είσαι HOT!

Ναι λοιπόν, είναι γεγονός. Είσαι θερμή γυναίκα. Μοιάζεις με φλογερή μεσογειακή θεά, με λατίνα καλλονή, τύφλα να ‘χει η JLo, η Eva Mendes και η Monica Bellucci. Δεν πιάνουν μπάζα μπροστά σου. (OK, ίσως υπερβάλλουμε λίγο). Αλλά και πάλι, σε αντίθεση με ό,τι είπαμε για τις ψυχρές επιδερμίδες, εσένα σου πάει το κοραλλί και δεν βλέπεις την ώρα να ‘ρθει το καλοκαίρι και να το βάλεις «να δείξει» πάνω στο ηλιοκαμμένο σου δέρμα, όπως και το πρασινο-τιρκουάζ, το χρυσό, το μπρονζέ και το μπεζ της άμμου. Το χειμώνα βολεύεσαι με σοκολατί, κυπαρισσί και ροζ -το οποίο μπορεί να δουλέψει πολύ ωραία αν είναι κάπως θερμό, δηλαδή έχει μια ιδέα ροδακινί σε αντίθεση π.χ. με το ροζ της Barbie που ‘χει μέσα αρκετό μπλε. Τα μαλλιά σου δείχνουν φυσικά στο ζεστό καστανό-σοκολατί, κολακεύουν οι καραμελέ και χρυσές ανταύγειες αλλά το ξανθό σαντρέ σε κάνει να μοιάζεις σαν νεκρή. Τα κοσμήματά σου είναι 24 καρατίων, κι αν παντρεύεσαι φέτος, πες όχι στο ολόλευκο νυφικό και διάλεξε ιβουάρ.

Αν συγκέντρωσες περισσότερα Γ, είμαι αναποφάσιστη!

Χμμμ… *σε κοιτάζω με καχύποπτο βλέμμα*… Δεν είμαι λοιπόν διόλου σίγουρη για σένα, καθότι υπάρχουν δύο τινά:

1) Σου πάνε όλα ανεξαιρέτως άρα είσαι από τις λίγες τυχερές με ουδέτερη επιδερμίδα που φοράνε ό,τι βρουν μπροστά τους και είναι εξίσου καλές. (Αν επίσης δεν έχεις κυτταρρίτιδα, να ξέρεις ότι απλά σε μισώ. Χωρίς παρεξήγηση).

2) Δεν το ‘χεις πολύ με τα τεστ, ούτε με την παρατήρηση, ούτε με το στάιλινγκ. Έχεις Σύνδρομο Διάσπασης Προσοχής και γενικά φοράς ό,τι βρεις μπροστά σου όχι επειδή ντε και καλά σου πάει, αλλά γιατί «ωχ μωρέ δεν βαριέσαι τώρα…». (Ειλικρινά δεν ξέρω γιατί διαβάζεις ακόμα αυτό το κείμενο). Παρόλα αυτά, αν μόλις αποφάσισες ότι θέλεις να αρχίσεις να μοιάζεις με «κοπελίτσα» και μάλιστα στις επόμενές σου διακοπές δεν θα πας για ελεύθερο camping αλλά σκέφτεσαι να κλείσεις ΚΑΙ δωμάτιο, βάλε μια φίλη (που εμπιστεύεσαι) ή τη μαμά σου να σου κάνει ξανά το τεστ.

Σημείωση: Το τεστ γίνεται και με τα ανάποδα χρώματα, για παράδειγμα, στην ερώτηση 2, μπορείς να φορέσεις ροζ μπλουζάκι αντί για πορτοκαλί και να κρίνεις το αποτέλεσμα ή φοράς κι απ’ τα δύο και συγκρίνεις. Η Elizabeth Taylor, στη θρυλική και αυθόρμητη φωτογράφιση του 1965 (η οποία επαναλήφθηκε κάπου 30 χρόνια μετά αλλά τη δεύτερη φορά η Liz ήταν με φουλ μακιγιάζ), προφανώς έκανε το τεστ με μια ροζ πετσέτα. Επίσης προφανώς είναι ψυχρή.

Μην σε μπερδεύει το ότι είναι μαυρισμένη, είναι 100% ψυχρή!

Μην σε μπερδεύει το ότι είναι μαυρισμένη, είναι 100% ψυχρή!

 

Παραθυράκι

Οι κανόνες δεν ισχύουν στην περίπτωση που σε χαρακτηρίζουν τα εξής:

Α) Είσαι απ’ αυτές που βάφονται ακόμα και για να κατεβάσουν τα σκουπίδια, που κοιμούνται βαμμένες όταν είναι με καινούριο γκόμενο και που γενικά θεωρούν ότι «καλύτερα να με δει νεκρή παρά άβαφτη.

Β) Όταν βάφεσαι καλύπτεις κάθε εκατοστό επιδερμίδας ως το λαιμό και σχεδιάζεις τα πάντα απ’ την αρχή, σαν ζωγράφος μπροστά σε λευκό καμβά.

Γ) Το πραγματικό χρώμα το μαλλιών σου έχει χαθεί στα βάθη του παρελθόντος και ούτε που το θυμάσαι.

(Εγώ ανήκω σε όλα τα παραπάνω και άρα βάζω ό,τι θέλω. Μουά χα χα χα χα!)