Tags

, , , , ,

Στοιχείο Νο 1

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε έχει πάει στο χωριό του ένα ΣΚ, στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού. Μου στέλνει αυτή τη ζωγραφιά που βρήκε εκεί, λέγοντας “ζωγραφιά 4χρονου”.

rocket dick πούτσα πύραυλος παιδική ζωγραφιά σπίτι

Θέλω να είμαι ευγενική. Ρωτάω “τι είναι;” Λέει “σπίτι”. Λέω ότι εμένα μου μοιάζει ή για διαστημόπλοιο ή για πούτσα, αλλά στην ηλικία των 4 είναι ακόμα νωρίς για τέτοια.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε: “Μα για πούτσα φαίνεται. Από μακριά”.

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε συνεχίζει: “Απλά το είδα και σε σκέφτηκα”.

Εγώ: “Τι ρομαντικό.”

Στοιχείο Νο 2

Κυριακή βράδυ, μιλάω στο Skype με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, που μόλις έχει γυρίσει απ’ το χωριό του. Αναφέρει κάτι κουτσομπολιά του (άγνωστου σε μένα) χωριού, μου περιγράφει πόσο συντηρητικά είναι τα πράγματα εκεί, λέει ότι “αν ένα κορίτσι κάνει το παραμικρό σεξουαλικό εκτός δεσμού, θεωρείται πουτάνα”.

Εγώ: “ΟΚ, επειδή εγώ θεωρούμαι πουτάνα με κάθε πιθανό κριτήριο πλην του κερδοσκοπικού, μάλλον να μην έρθω ποτέ στο χωριό σου.”

Και συνεχίζω: “…Ενώ, στο δικό μου χωριό…”

Με διακόπτει:

…ενώ στο δικό σου χωριό, ο εορτασμός του δεκαπενταύγουστου περιλαμβάνει οργάνωση παρτούζας.

Στοιχείο Νο 3

Άλλη φορά, γκρινιάζοντας για τις συνθήκες διαμονής στο σπίτι μου, Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, αστειευόμενο:

“Να τσοντάρουμε από κάτι όλοι εμείς που ερχόμαστε σπίτι σου, να πάρεις ένα διπλό κρεβάτι;”

Πιάσε το σφυγμό της σχέσης.

Πιάσε τον παλμό της σχέσης σου.

Στοιχείο Νο 4

Στο μπλογκ μου κάπου έχω αναφέρει κάπου το καυτό ζήτημα του ότι το σπέρμα μυρίζει χλωρίνη, το οποίο προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις και διαφωνίες από νεαρές παρθένες καλόγριες και αγόρια με ανοσμία (=έλλειψη αίσθησης της όσφρησης).

Ασχέτως με εκείνη την αναφορά, μόλις γράφτηκα σε καινούριο γυμναστήριο, ακολούθησε αυτή η συζήτηση με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Εγώ (ενθουσιασμένη): “Το καινούριο μου γυμναστήριο έχει πισίνα και μυρίζει ολόκληρο χλωρίνη, και μ’ αρέσει πολύ η μυρωδιά της χλωρίνης!”

Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Κρίμα που δεν δουλεύεις σε μπουρδέλο.

Η σημασία της επικοινωνίας και του να ξέρεις τον άλλον καλά...

Η σημασία της επικοινωνίας και του να ξέρεις τον άλλον καλά…

Στοιχείο Νο 5

Εισαγωγή: Χάλασε η παλιά μου τηλεόραση και αναγκάστηκα να πάρω καινούρια. Πούλησα τη Μάνα μου (ευτυχώς -γι’ αυτούς- την επέστρεψαν) και πήρα μία που μου πρότεινε το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, την οποία υποπτεύομαι ότι μου πρότεινε για να βλέπει αυτός. Το πρόβλημα είναι πως οποιαδήποτε μπούρδα και να πετύχεις, από διαφήμιση του Τζάμπα η μάνα, του Jumbo η νονά, πύλες ανεξήγητου τηλεμάρκετινγκ όπου πρωταγωνιστεί ο Λιακόπουλος, μέχρι ένα κανάλι που ανακάλυψα και λέγεται Body & Balance και με έχει μαγέψει-σαγηνέψει-υπνωτίσει, στην καινούρια μου τηλεόραση ακόμα και τα χιονάκια φαίνονται υπερπαραγωγή, τουλάχιστον για 7 Όσκαρ.

Γι’ αυτό, ένα βράδυ, καθόμαστε να δούμε στη ΝΕΤ ταινία που λέγεται The Wicker Man, την οποία μάλιστα πετυχαίνουμε και στην αρχή. Ξέρω ότι έπρεπε να ξέρω την υπόθεση γιατί είναι βιβλίο, ριμέικ ταινίας ’70 και γενικά πολύ γνωστή. Και όντως κάτι μου θύμιζε, αλλά όχι αρκετά ώστε να το αλλάξω στο Body & Balance και να κάνω διαλογισμό μαγειρεύοντας αντιφλεγμονώδες κάρι με γλυκοπατάτα (ισχύει, είδα τη συνταγή προχτές).

Η ταινία είναι θρίλερ. Πρωταγωνιστεί ο Νίκολας Κέιτζ, με το γνωστό βλέμμα παράφρονα και αλλοπρόσαλλο μαλλί (ταμάμ για την ταινία), ο οποίος είναι αστυνομικός. Ο Νίκολας, πριν από μια δεκαριά χρόνια, για κακή του τύχη είχε κάνει το λάθος να πηδηχτεί με μια ξανθιά βλαχάρα μεν ωραία δε, που καταγόταν από ένα απομονωμένο σκατόνησο κάπου στη μέση του σκατά. Πιο άγονη γραμμή πεθαίνεις. Η βλαχάρα, μεγαλωμένη στο πολύ συντηρητικό και μητριαρχικό περιβάλλον του σκατόνησου, του στέλνει ύποπτο γράμμα ξαφνικά ότι έχει μια κόρη –δική του κόρη- η οποία βρίσκεται σε κίνδυνο και η ζωή της απειλείται στο σκατόνησο από τους σκατο-κατοίκους του. Η βλαχάρα, ως τώρα, μετά από 2-3 τουριστικά πηδήματα προ δεκαετίας, εμφανίζεται στη ζωή του ξανά τώρα, στέλνοντας απλά ένα γράμμα. Στο οποίο δεν δίνει καν λεπτομέρειες, απλά ζητάει βοήθεια και εμμέσως πλην σαφώς λέει στο Νίκολας να πάει εκεί να τις βρει. Ο Νίκολας προφανώς έχει να γαμήσει από τότε, γιατί σηκώνεται, χωρίς δεύτερη σκέψη, και βάζει πλώρη για σκατόνησο, χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν –κλασική φάση.

Αφού ξεκινάει για σκατόνησο και ανακαλύπτει ότι εκεί δεν πάει κανείς παρά μόνο ένα διθέσιο αεροπλάνο για προμήθειες, αφού φτάνει και βλέπει ξεκάθαρα ότι όλοι οι σκατοκάτοικοι ρίχνουν φονικά βλέμματα, ότι όλοι μοιάζουν μεταξύ τους με την κακή έννοια, καθότι η αιμομιξία είναι το παραδοσιακό νησιώτικο σπορ (βλέπε «του παιδιού μου το παιδί είναι δυο φορές παιδί μου»), ότι κόσμος εξαφανίζεται στην καθισιά του (καθαρίζουν και τον πιλότο του διθέσιου αεροπλάνου και ξεφορτώνονται το πτώμα του), ότι άλλος κόσμος κρατιέται φυλακισμένος, ότι σκοτώνουν – βασανίζουν, κάνουν ανθρωποθυσίες, έχουν βίαια έθιμα αλλά, τι περίεργο, κανείς δεν του τα εξηγεί αναλυτικά να μπορέσει ο χριστιανός να φτιάξει ένα σωστό σχέδιο δράσης! Η ξανθιά βλαχάρα, εν τω μεταξύ, του αλλάζει συνέχεια την ιστορία και του κάνει νερά, η υποτιθέμενη κόρη του είναι εξαφανισμένη και υποψήφια για την πυρά, τον ναρκώνουν, τον απαγάγουν, τον απειλούν και γενικά ΟΛΑ είναι ύποπτα σε βαθμό που η μέση ξανθιά πρωταγωνίστρια σπλάτερ με βυζιά θα είχε φύγει τρέχοντας τόπλες ή ξεβράκωτη –δεν έχει σημασία- και θα είχε πάει ήδη στην αστυνομία. Αλλά όχι ο Νίκολας φίλε μου. ΟΧΙ. Και μην σκεφτείς ότι ο Νίκολας είναι ο ίδιος Νίκολας με το Νίκολας του Con Air ή έστω του The Rock. Όχι. Αυτός εδώ ο Νίκολας είναι τελείως Μαλακοπίτουρας.

Κι ενώ η καταραμένη ταινία πλησιάζει το καταραμένο σατανικό και τραγικό της τέλος όπου θυσιάζουν το Νίκολας καίγοντάς τον ζωντανό τελετουργικά, κι ενώ μαζί με το Αγόρι Που Δεν Θα ΄Πρεπε βρίζουμε ανά δίλεπτο, εγώ, με την ελπίδα που πάντα πεθαίνει τελευταία, λέω “μα δεν μπορεί να εμφανιστεί τώρα ο φίλος του ο Πητ (υπήρχε ένας φίλος, κάπου) με ελικόπτερο και 316 μπαζούκας και να τα γαμήσει όλα κι όλες τις καργιόλες στο κωλο-γαμώ-νησο;” Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε συμφωνεί και προσθέτει πόσο δραματική βελτίωση της ταινίας θα αποτελούσε η γκεστ-εμφάνιση του Chuck Norris.

Στοιχείο Νο 6

Παραμονή Χριστουγέννων, φοράω ένα φούξια φόρεμα με παγέτες. Προειδοποιώ το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα. Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Άρχισε ο παγετός…

Αυτό είναι το Cookie Monster. Λατρεύει τα cookies. Άρα ξέρεις τι δώρο θέλει.

Αυτό είναι το Cookie Monster. Λατρεύει τα cookies. Άρα θα έπρεπε να ξέρεις τι δώρο να του πάρεις. (Πριν χρόνια, ο Άχρηστος Παλιοκαργιόλης μου είχε πάρει τούρτα και τριαντάφυλλα στα γενέθλιά μου. Πήρε τ’ αρχίδια μου).

Στοιχείο Νο 7

Μεγάλο Σάββατο απόγευμα πάω να ταΐσω τις 3 γάτες της Αδερφής που λείπει για Πάσχα στο χωριό. Εγώ με Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε, άφραγκοι, έχουμε μείνει εδώ. Το Μ. Σάββατο είναι η μέρα που πρέπει να αλλάξω και την άμμο των γατιών αλλά ευτυχώς η Αδερφή μου έχει αφήσει έτοιμη εναλλακτική άμμο στο μπαλκόνι και απλά θα κάνω τις άμμους τράμπα.

Είμαι στης Αδερφής, λοιπόν, και με το ένα χέρι μιλάω μαζί της στο τηλέφωνο και, όσο μου εξηγεί, με το άλλο χέρι πάω να κάνω τη δουλειά. Με μια απόλυτα φυσική, ρέουσα και ανέμελη κίνηση, σηκώνω την άμμο που πρέπει να αλλάξω. Και μένω. (Δηλαδή δεν μένω εκείνη την ώρα αλλά συνειδητοποιώ ότι έμεινα αμέσως μετά). Γιατί η άμμος ήταν περίπου 20 κιλά παραπάνω απ’ όσα περίμενα. Δεν ξέρω τι περίμενα και δεν έχει και σημασία, μιλάμε για πολλά κιλά βλακείας. Αλλά κατεβαίνω απ’ το διαμέρισμα, πάω να μπω στο αυτοκίνητο και μένω στη μέση. Από μέση.

Όπως καταλαβαίνεις, χάσαμε την Ανάσταση, δεν πήραμε το Άγιο Φως (ό,τι μαλακία γίνει από ‘δω και πέρα θα την αποδίδω σ’ αυτό), δεν πήγαμε ούτε για το προγραμματισμένο πασχαλιάτικο ποτό, και την Κυριακή του Πάσχα την περνάω τάβλα με το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε να λέει τραγουδάκια να με ευθυμήσει, να ψήνει κοντοσούβλι στο φούρνο, να με ταΐζει στο στόμα και να μου βγάζει εκείνος το βρακί –και λοιπόν που λες έχει μεγάλη διαφορά να σου βγάζει το βρακί ο άλλος για να κάνετε τρελίτσες σε σχέση με το να σου βγάζει το βρακί για να μπορέσεις να πας να πλυθείς. Δεν έχει καμία σχέση.

Την επομένη, για να βγούμε λίγο απ’ το σπίτι, πάμε επιτέλους για κείνο το ρημαδο-ποτό στο μόνο μαγαζί που βρίσκουμε ανοιχτό, το Guess. Το Guess είναι ένα έκτακτο παρακμιακό ελληνάδικο σε εμπορικό κέντρο στο Μαρούσι, στο οποίο εγώ έχω βρεθεί αρκετές φορές αλλά μετά τις 6 το πρωί. Ειδικά για την περίσταση, έχω βάλει φόρεμα-μασαζοκορσέ να μου κρατάει τη μέση, έχω πάρει το αντιφλεγμονώδες μου και νιώθω πανέτοιμη. Σε κάποια φάση που ‘χω πιει το ένα ποτό και βάζει το χιτάκι «στις δεξιώσεις που πας πάντα κάνεις ντόρο… το μόνο που σου λείπει να μάθεις να κουνάς τον ****», λικνίζομαι απαλά ενώ σκέφτομαι ότι εγώ η καημένη μια χαρά τον κουνάω όταν έχω μέση αλλά χωρίς μέση αδυνατώ αλλά τέλος πάντων, κάνω ό,τι μπορώ. Κοιτάζω το Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε απολογητικά, που χορεύω ενώ δεν θα ‘πρεπε. Αγόρι Που Δεν Θα ‘Πρεπε:

Μπα, δεν ανησυχώ. Το ΚΑΤ είναι δίπλα.

[Έχω βγει ραντεβού στο παρελθόν και με έχουν πάει στο ΚΑΤ. Κι αν είναι η μοίρα μου σαΚΑΤεμένη…]

Συμπέρασμα Νο 2: Αυτό το αγόρι με καταλαβαίνει.

be a dork with me love cute nerd

εννοείται ότι εγώ είμαι τελείως νορμάλ, απλά θέλω να τον κάνω να νιώθει άνετα...

εννοείται ότι εγώ είμαι τελείως νορμάλ, απλά θέλω να τον κάνω να νιώθει άνετα…

Ουπς! Δεν έχω ιδέα πώς βρέθηκε εδώ αυτό!

Ουπς! Δεν έχω ιδέα πώς βρέθηκε εδώ αυτό. Κατά λάθος έγινε, δεν ξέρω πώς δουλεύει το μαραφέτι…

Advertisements