Tags

, , , , , , , , ,

Και ήρθε ο Αύγουστος. Και πήγαμε Βατερά. Όπου πέρασα μια χαρά αν και, όπως τις περισσότερες χρονιές, έζησα το γνωστό συνδυασμό «πολυαγαπημένη θάλασσα, παρέα, ένα γκομενικό ενδιαφέρον που κράτησε συνολικά μισή ώρα αλλά κατά τα άλλα, βαρετά». Θα μου πεις, είμαι αχάριστη. Αλλά κάτσε να στα περιγράψω:

Στα Βατερά, κάθε πρωί –δηλαδή κατά τις 15:30- πάμε για μπάνιο στο Hola (μπιτς μπαρ) και κάθε βράδυ είμαστε πάλι εκεί, τουλάχιστον για το 1ο-2ο ποτό. Φέτος το Hola είχε για σερβιτόρες άπειρες αλλά ΑΠΕΙΡΕΣ αιθέριες υπάρξεις που βασικά μας γάμησαν τις διακοπές γιατί όλοι ασχολιόντουσαν μ’ αυτές και κανένας δεν γύριζε να κοιτάξει κι εμάς τις κοινές θνητές. Αλλά το αντιπαρέρχομαι.

Υπήρχαν και 2 αγοράκια που μάζευαν ποτηράκια κ.λπ., αλλά εδώ όταν λέω “αγοράκια” το εννοώ, το ένα θα πήγαινε Β’ Λυκείου, μου είπε, το άλλο ήταν και πιο αντικοινωνικό, δεν του έπιασα ποτέ κουβέντα μην τρομάξει. Υπήρχε κι ένα τρίτο αγοράκι, περασμένα τα 20, με όρθιο μαλλί, το οποίο μετά από τις πρώτες μέρες με έβλεπε και χαμογελούσε κάπως με νόημα κι έλεγε κάτι “γιατί δεν μας μιλάς”, “πότε θα σε γνωρίσουμε καλύτερα” και τέτοια, και μάλιστα με ασυνήθιστο αξάν. Δεν είχα δώσει σημασία.

Μια από τις τελευταίες βραδιές που φτάνουμε Hola κατά τις 02:00, αμέσως μετά τα ούζα, εγώ και φίλη με κοινά ενδιαφέροντα προς ανυποψίαστα και μη αγόρια, βλέπουμε Αγόρι με Όρθιο Μαλλί να περνάει. Ρωτάει η φίλη τι γνώμη έχω γι’ αυτόν, λέω: “ε… δεν είναι κακός αλλά όχι ο τύπος μου, κάτι δεν μου πάει στο στιλ του, μπα… δεν…” Φίλη συμφωνεί.

Πίνουμε το 1ο ποτό. Το Arena Beach Club είναι κλειστό άρα θα μείνουμε όλο το βράδυ εδώ. Πίνουμε και το 2ο ποτό. Δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα, δεν υπάρχει κανείς, οι δικοί μας (οι φίλοι) έχουν πέσει πάνω στις σερβιτόρες σαν τα κοράκια, εγώ δεν θέλω άλλο να στέκομαι και να κάνω ψιλή κουβεντούλα. Βαριέμαι. Θέλω να χορέψω. Βαριέμαι. Γιατί διάολο έβαλα τακούνι; Η ζωή περνά και χάνεται. Θέλω να πέσω να πνιγώ. Βαριέμαι. Οι ώρες περνούν, πάει 04:30. Περνάει Αγόρι με Όρθιο Μαλλί να μαζέψει ποτήρια. Κοιταζόμαστε με Φίλη. Συγχρόνως:

Μαλάκα, ξερολούκουμο!

13 Αυγούστου. Βρισκόμαστε στο Arena Beach Club. Μου μιλάει εξαιρετικά χαριτωμένο αγόρι με μελιά μάτια, το οποίο δεν έχω ξαναδεί ποτέ μου -σπανιότατο φαινόμενο- αλλά εξηγείται διότι φαίνεται 17 χρονών (οπότε πέρυσι μάλλον έπαιζε με τα κουβαδάκια του). Είναι νωρίς ακόμα (3 το πρωί), δηλαδή αρχή της βραδιάς, αλλά το εξαιρετικά χαριτωμένο αγόρι με τα μελιά μάτια έχει ιδιαίτερα επεκτατικές διαθέσεις. Τον φρενάρω απαλά. Με κοιτάζει ερωτηματικά. Λέω: “Ακόμα δεν έχω πιει αρκετά”. Λέει:

Καλά, θα έρθω σε λίγο.

Και ήρθε. Και γνωριστήκαμε. Και, 14 Αυγούστου γνωριστήκαμε ακόμα καλύτερα, καθώς απαιτεί και το έθιμο. Και το αγόρι με τα μελιά μάτια μετονομάστηκε σε Παιδί Θαύμα. Όπως βλέπεις, εγώ τις τιμάω τις παραδόσεις, ειδικά τον ανεπίσημο ανίερο εορτασμό της 14ης Αυγούστου, που γιορτάζουν οι τσούλες. Η Κοίμηση του Θεότεκνου (μην με βρίσεις, δεν είχα άλλο λογοπαίγνιο πρόχειρο). Και εκεί όμως τέλειωσε το γκομενικό ενδιαφέρον αυτού του καλοκαιριού. (Το Παιδί Θαύμα με έφτυσε ανεπανόρθωτα μετά, παρόλο που έπεσα χαμηλά γιατί έτυχε να έχει σπάνια ταλέντα, εξ ου και το βάπτισμά του ως Παιδί Θαύμα. Μην νομίζεις ότι ντρέπομαι να το ομολογήσω. Με έφτυσε μέχρι την τελευταία μου βραδιά που του είπα άσε μας κουκλίτσε μας κι άντε γεια).

Αυτές ήταν οι διακοπές μου. Εντάξει, αφήνω έξω τη θάλασσα. Τη θάλασσα που είναι μόνο μία. Αλλά θα ‘ταν σαν να μιλάω πάλι για τη Μάνα μου. Στα Βατερά, την παίρνω σαν δεδομένη. Στην αγκαλιά της θάλασσας είσαι σπίτι σου και κανείς δεν μπορεί να σε πειράξει. Η πρώτη βουτιά της πρώτης μέρας, ξεπλένει όλο το χειμώνα. Σε κάνει καλά. Μπαίνεις μες στο νερό κι επιτέλους, αναπνέεις. Όπως έχω ξαναπεί:

Όποιος αποφάσισε να μετράται η ηλικία σε αριθμό Μαΐων, δεν μπορεί να είναι Έλληνας. Εμείς είμαστε Χ Αυγούστων.

Αλλά επανέρχομαι. Αυτές ήταν οι διακοπές μου. Τώρα, εσύ μπορεί να θεωρείς αυτές τις διακοπές ιδανικές, γεμάτες χαλάρωση, διασκέδαση, ρομάντζο και δράση αλλά για τα δικά μου δεδομένα, κάτι έλειπε. Αυτά που θεωρώ προ-απαιτούμενα για τις ιδανικές μου διακοπές, ως γνωστόν, είναι κάπως… μεταλλαγμένα. Γενετικά τροποποιημένα. Σαν καρπούζι χωρίς κουκούτσια με γεύση φράουλα. (Μαλακίες, το φρούτο του καλοκαιριού είναι μόνο το σύκο με γεύση σύκου, αλλά λέμε τώρα). Αν ήταν αξεσουάρ, θα ήταν παρεό με φτερά, πούλιες και παγιέτες. Αν ήταν μουσική, θα ‘ταν συνεργασία Roisin Murphy με Lady Gaga και στίχους Φοίβου. Αν ήταν βιβλίο, θα ήταν το Όνειρο Καλοκαιρινής Νυκτός με επιμέλεια J.K. Rowling. Αν ήταν ταινία, θα ήταν Γαλάζια Λίμνη με Weekend at Bernie’s και Studio 54, σε σκηνοθεσία Peter Jackson. Δεν θέλω ήσυχες, χαλαρωτικές, ξεκούραστες διακοπές. Θέλω υπερπαραγωγή. Δεν θέλω το απλό. Ούτε καν το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Είναι Αύγουστος. Θέλω το τερπνόν μετά του τεκνού. Έστω, του παιδιού-στην-απέναντι-ξαπλώστρα. Κι αυτό ωφέλιμο είναι. Συγκεκριμένα για τα Βατερά, η παρέα μου έχει επινοήσει τον παρακάτω όρο που υποδηλώνει τη θλίψη και ματαιότητα των μη-περιπετειωδών διακοπών:

Αβατέρωτος-η. Επίθετο. Το άτομο που ακούσια απέχει από οποιαδήποτε σεξουαλική επαφή κατά τη διάρκεια των διακοπών του στα Βατερά, λόγω έλλειψης πρόθυμου συντρόφου (ή πιθανού συντρόφου που τυγχάνει να εκδηλώσει την πρόθεση-προθυμία του με σαφήνεια).

Ο όρος χρησιμοποιείται αρνητικά και η έννοια προκαλεί άγχος, ανταγωνιστικότητα, συμπλέγματα κατωτερότητας, ελαφριά κατάθλιψη, ανασφάλεια και άμεση ανάγκη επιβεβαίωσης κατά την επιστροφή στο μόνιμο τόπο κατοικίας μετά το πέρας των διακοπών.

Ο όρος ισχύει για σχέσεις που συνάπτονται στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή των Βατερών και της Βρίσας, καθώς και για επιλεγμένες τοποθεσίες του Πολιχνίτου (Remember) ή της Νυφίδας (Τσιτσάνος, Γιώτης). Ο όρος δεν αφορά σε μόνιμους συναισθηματικούς δεσμούς ή δεσμούς που προϋπάρχουν από το μόνιμο τόπο κατοικίας των ενδιαφερομένων, ιδιαιτέρως δε αν οι ενδιαφερόμενοι έχουν έρθει μαζί για διακοπές. Αυτοί βρίσκονται εκτός συναγωνισμού. Το «παιχνίδι» παίζεται μεταξύ ελεύθερων (single) ατόμων με ανοιχτές/ πολύπλοκες σχέσεις, ατόμων ανοιχτών σε προτάσεις, ατόμων που ψεύδονται στον εαυτό τους και στους άλλους και/ή ατόμων χωρίς ηθικούς περιορισμούς.

Παραδείγματα Χρήσης:

α) «Σκόραρα χτες το βράδυ, γιούπιιιιι, δεν είμαι πια αβατέρωτος!»

β) «Τελευταία μέρα σήμερα και τίποτα, πάει θα φύγω αβατέρωτη…»

Εγώ δεν έφυγα μεν αβατέρωτη, αλλά πέρασα πολλές-πολλές ήσυχες νύχτες στο Hola, εφόσον δεν είχα διάθεση (και τάση) να ασχολούμαι με γκαρσόνες αλλά, βασικότερα, λόγω του ότι από ένα σημείο και μετά, οι πολιτισμένες κοινωνικές συναναστροφές όρθια με ένα ποτό στο χέρι μου φέρνουν αλλεργία.

Αυτές τις ήσυχες βραδιές στο Hola, το μόνο που με έσωζε από βέβαιη κατάθλιψη είναι το ότι το μαγαζί είχε wi-fi. Έμπαινα facebook (βασικά, σκέτο facebook messenger) και επικοινωνούσα με ένα παράλληλο σύμπαν, που ήταν πάντα εκεί. Ένα παράλληλο σύμπαν όπου το λαϊκό προσκύνημα για μια θέση στον ήλιο γινόταν στο Λαϊκό Νοσοκομείο κι όπου, αντί για ηλιοθεραπείες, κάποιος εκεί έκανε χημειοθεραπείες…

beach-cute-sand-sea-teddy-bear-my happy ending-irini georgi-cancer

Advertisements