Tags

, , , , ,

 

Πρέπει να ήταν 19 Ιουλίου (2012), αργά ένα βράδυ, που μου έρχεται μήνυμα στο facebook από Άγνωστο Αγόρι που με είχε κάνει φίλη. Καθώς πρέπει μήνυμα. Μου λέει πόσο διασκεδαστικά είναι αυτά που γράφω, λέει ότι βρήκε το μπλογκ μου από κάποιον κοινό γνωστό που έκανε σχόλιο σε ένα ποστ μου, μπήκε, διάβασε, του άρεσε και είπε να μου το πει. Τον ευχαριστώ, έχουμε δυο-τρεις κοινούς γνωστούς, λέμε δυο κουβέντες. Δεν φαίνεται βλαμμένος. Βγάζει νόημα, γραμματική-συντακτικό κομπλέ, φαίνεται μια χαρά. Και ευχάριστος. Και με συμπαθέστατες φωτογραφίες. Μετά τις αρχικές αναγνωριστικές φραστικές ανταλλαγές, εγκαταλείπω τη συγκρατημένη και ελαφρώς αμυντική στάση που –σαν κορίτσι- παίρνεις αυθόρμητα μόλις σου μιλάει ένας άγνωστος και, σχετικά σύντομα, το γυρίζω στο ελαφρώς φλερταριστικό. (Σημειώνω: 1ον μ’ αρέσουν οι φωτογραφίες του και 2ον έχει καλή ορθογραφία). Αλλά δεν μιλάμε πολύ, είχε να ξυπνήσει σχετικά νωρίς, λέει, είχε κάτι σημαντικό την επομένη, και κάτι ψιλο-σημαντικό να μου πει, λέει. Κλείνει με «θα σου πω αύριο».

Όχι ότι δίνω ιδιαίτερη σημασία, δεν είπαμε και πολλά, δεν έμεινα άγρυπνη να τρώω τα νύχια μου απ’ το άγχος και το μυστήριο. Απλά, άλλος Ένας. Το πολύ πολύ να έγινε μια ανεπίσημη καταγραφή στο μυαλό μου ότι «να άλλος ένας άγνωστος με τον οποίο ίσως ασχοληθώ». (Σημειώνω εδώ ότι λόγω προφανούς δικής μου έλλειψης δημόσιας αιδούς, με προσεγγίζει πολύς άγνωστος κόσμος, οπότε το έχω συνηθίσει και απλά κάνουμε και καμιά μαλακία να περνάν τα χρόνια…)

Την επομένη το μεσημερο-απόγευμα όντως ξαναμιλάμε. Χαίρομαι, όντως είναι ευχάριστος και όχι ηλίθιος, (το επανα-κονφιρμάρω). Πιάνει τη συζήτηση από εκεί που είχαμε μείνει, κάτι που δεν ανέφερα παραπάνω: είχε πει ότι δεν μοιάζει ακριβώς με τις φωτογραφίες του. Μου εξηγεί το γιατί, πράγμα που έχει άμεση σχέση με το τι είχε να κάνει σήμερα το πρωί.

Έχει λέμφωμα Hodgkin’s. Μάλιστα. Ξέρω τι είναι αλλά μου το κάνει πιο λιανά. Είναι μια μορφή καρκίνου. Μάλιστα. Το πρωί είχε χημειοθεραπεία. Μάλιστα. Έχει ξεκινήσει από το Φεβρουάριο και θα συνεχίσει μέχρι και τον Αύγουστο –δεν θα πάει διακοπές φέτος παρά μόνο τέλος Αυγούστου σε κάτι φίλους. Μάλιστα. Δεν κάνει και να τον δει ο ήλιος. Μάλιστα. Έπαιρνε και κορτικοστεροειδή ή κάτι τέτοιο. Μάλιστα. Μέσα σ’ όλα αυτά έχει πάρει αρκετά κιλά και φαίνεται διαφορετικός σε σχέση με τις φωτογραφίες του. Μάλιστα. Δεν βλέπει ούτε εμένα ούτε τίποτα αυτή τη στιγμή γκομενικά, έχει βάλει αυτή την πτυχή της ζωής του στο stand by -ή στο sleep mode, δηλαδή σε ελαφριά νάρκη (βλέπε «ύπνο», όχι «ναρκοπέδιο»), λέει ότι αν τον έβλεπα αυτή τη στιγμή δεν θα μου άρεσε ούτως ή άλλως. Μάλιστα. ΟΚ. Λέει ότι η συζήτηση μαζί μου είναι ευχάριστη. Μάλιστα. Είναι και μαζί του. ΟΚ, θα συζητάμε. Μάλιστα.

Όταν τα ακούς όλα αυτά, όπως φαντάζεσαι, είναι κάπως σοκαριστικό. Σοκαριστικό όχι γιατί δεν το χωράει ο νους σου. Όχι, ο ανθρώπινος νους είναι πολύ σκληρός, κι έχει μάθει να ακούει φρικτά πράγματα «που συμβαίνουν σε άλλους». Το σοκαριστικό είναι βασικά γιατί δεν έχεις ιδέα πώς να το αντιμετωπίσεις σε κοινωνικό επίπεδο, πώς να φερθείς και τι να πεις. Δεν είναι δικός σου άνθρωπος, δεν είναι κάποιος που αγαπάς, ούτε καν κάποιος που ξέρεις, δεν μπορείς να κλάψεις, δεν μπορείς να αγκαλιάσεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να το νιώσεις σαν να συνέβη μέσα στην οικογένειά σου ή σε ένα φίλο, θα φανείς τελείως ηλίθιος αν φρικάρεις ή κάνεις ότι φρικάρεις, αλλά να που τον γνώρισες και σου φαίνεται και συμπαθής. Δεν μπορείς καν να πεις τίποτα χρήσιμο. Αλλά βέβαια δε γίνεται και να το αγνοήσεις. Οπότε, τι λες; Του μιλάς συγκαταβατικά όπως θα μιλούσες σ’ έναν οποιονδήποτε άγνωστο, κατηγορώντας Θεούς και Τύχη και το Άδικο του πράγματος και της Ζωής; Αρχίζεις τα κούφια κλισέ (ακόμα κι αν τα εννοείς) δίνοντας κουράγιο και συμπόνια της δεκάρας; «θα το νικήσεις», «θα περάσει», «είσαι πιο δυνατός», «όλα θα πάνε καλά»; Πράγματα δηλαδή που αν σου τα έλεγε ποτέ κανείς εσένα, θα τον κοίταζες σαν να έσταζε η μούρη του σκατά ή θα γυρνούσες απότομα να τον δαγκώσεις να σκάσει; [Είναι γνωστό ότι θα πεθάνω μόνη μου].

Είναι φυσικό να πάρει μπρος το «ένστικτο αυτοσυντήρησης εκ του ασφαλούς» (μόλις το εφηύρα) και να αισθάνεσαι έναν καταιγισμό συναισθημάτων: Το άδικο που συνέβη σε κάποιον άλλον, η αμηχανία, το *ευτυχώς* που συνέβη σε κάποιον άλλον κι όχι σε μένα ή σε κάποιον δικό μου (λέω και για μένα και για σένα), οι ενοχές, η γνώση του «ανά πάσα στιγμή κι ο δικός μου μικρός ροζ κόσμος μπορεί να γκρεμιστεί», ο φόβος του τι φρικτό μπορεί να συμβεί. Ο φόβος του πόσο εφήμερα είναι τα «προβλήματά σου» (first world problems) και πόσο κάποια στιγμή μπορεί να τα αναπολείς. Η αυτόματη αποστασιοποίηση και ο τοίχος που ορθώνεται μεταξύ σας μόλις συνειδητοποιείς τον πόνο του άλλου, λες και η ατυχία ή η δυστυχία είναι κολλητική.

…Η ψυχολογική προσωπική περιφρούρηση, το «δόξα τω Θεώ, εγώ είμαι καλά». Αλλά συγχρόνως ξέρεις ότι *αυτά* είναι τα πραγματικά ελεεινά κομμάτια της ανθρώπινης φύσης, ότι είναι σίγουρα κακοήθη, μυρίζουν σαπίλα και, αν θες να έχεις πιθανότητες να ζήσεις καλά, χρειάζεται να τα αφαιρέσεις χειρουργικά. Εσύ, μόνος σου, από συνειδητή επιλογή. Εννοείται ότι θα συνεχίσεις να μην έχεις ιδέα τι να πεις. Και ότι μια και δεν ξέρεις τον άλλον σχεδόν καθόλου, αυτά που θα μπορέσεις να πεις είναι θα πολύ περιορισμένα, αφελή, μες στην άγνοια, ίσως βλαμμένα, ίσως αγενή. Αλλά δεν έχει σημασία. Πάντα αξίζει να προσπαθείς να ξεπεράσεις την ανθρώπινη φύση.

Πάντα αξίζει να προσπαθείς να είσαι λιγότερο μαλάκας.

 

Όχι, δεν το κάνει αληθινό αλλά αν πιστεύεις το καλύτερο για τους ανθρώπους, *τους κάνει* κλύτερους.

Το να πιστεύεις το καλύτερο για τους ανθρώπους δεν το κάνει αληθινό αλλά κάνει τους ανθρώπους καλύτερους.

 

Ναι, γιατί αν κάνεις προσπάθεια να δείξεις πως ενδιαφέρεσαι, έχεις πιθανότητες όντως να ενδιαφερθείς. 

 

*Ήθελα έναν ανώδυνο τίτλο και επικαλέστηκα την αστρολογία. το Αγόρι είναι Τοξότης. 
Advertisements