Tags

, , , , , , , , ,

Στα 2 προηγούμενα ποστς, έλεγα για το Διαβολικό Δίδυμο. Θα πω κι εδώ πως ό,τι βλέπεις μέσα σε αγκύλες, δηλαδή έτσι: [Μπλα μπλα μπλα], είναι οι δικές μου σκέψεις πάνω στις φεϊσμπουκικές μας συζητήσεις.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, όπου με ρωτάει γιατί μπλοκάρω μαζί του, αναφέρεται και η αμηχανία μας στο σεξ.

Εγώ: «με μπλοκάρει η ΟΛΗ μας συνύπαρξη. Δεν μιλάω μόνο για το σεξ αλλά αναγκαστικά συμβαίνει ΚΑΙ στο σεξ. Πάρα πολύ λίγες στιγμές είμαι άνετα μαζί σου…»

Εγώ (συνεχίζω): «…νομίζω ότι το έχουμε συζητήσει αρκετές φορές, δεν βγαίνει τελείως νόημα. Είναι κρίμα, γιατί θεωρητικά θα μπορούσαμε να περνάμε εκπληκτικά, αλλά είμαστε κάθε φορά στο “ΟΚ αλλά κάτι λείπει/φταίει”. Είναι αυτό το ευγενικό αλλά ψυχρό και απόμακρο, το πνευματώδες αλλά απρόσωπο, το ότι δεν γελάμε μαζί αλλά απλά ανταλλάσσουμε εξυπνάδες κατά 90%. Λογικό δεν σου φαίνεται;»

Διαβολικός Δίδυμος: «ναι ΟΚ… σε αρκετά κάπως έτσι είναι. το θέμα είναι πως δεν καταλαβαίνω ΓΙΑΤΙ είμαστε έτσι. δεν νιώθω ανταγωνιστικά μαζί σου. Ούτε προσπαθώ να σου δείξω “τι έξυπνος είμαι”».

Εγώ: «ούτε εγώ νιώθω έτσι… αλλά αν βγάλω το σεξ απ’ τη μέση, αυτό που με κάνεις να νιώθω γενικά είναι ότι με αντιπαθείς και δεν θες να μου δώσεις ούτε μισό εκατοστό οικειότητας.» [Το “νιώθω ότι παρόλο που με γουστάρεις, με αντιπαθείς” το έχουμε πει ο ένας στον άλλον ξανά, και όντως αυτή είναι συχνά η αίσθηση].

Διαβολικός Δίδυμος: «αυτό είναι δικό σου θέμα. Γιατί δεν “σε αντιπαθώ”»

Εγώ: «είναι και δικό σου, εφόσον με κάνεις να αισθάνομαι έτσι. Δεν μου συμβαίνει με άλλους ανθρώπους. Αν είσαι αυτά που περιέγραψα λίγο παραπάνω, δεν είναι και παράλογο».

Διαβολικός Δίδυμος: «Αυτά; “απρόσωπο, πνευματώδη κλπ;”»

Εγώ: «Ναι. Όλα τα αντίθετα του “γλυκός”»

Διαβολικός Δίδυμος: «μάλιστα. Γενικώς ακούω αρκετά… πρωτότυπα από εσένα -όχι πως [οι άλλοι] με περιγράφουν πάντα, σαν… γλυκούλι ή με παρόμοια επίθετα. Αλλά εσύ τους δίνεις μια χροιά… σχεδόν κρύα όταν με περιγράφεις. Σαν να με αντιπαθείς.»

Εγώ: «touché» [=ωραίο το αστειάκι σου, το εκτίμησα].

Αλλά, φίλε μου, ΔΕΝ μένω εκεί. Με την ατρόμητη, θαρραλέα και εκτυφλωτικά αστραφτερή ειλικρίνεια που τα τελευταία χρόνια με διακατέχει, συνεχίζω ακάθεκτη…

Εγώ: «Κοίτα, παρόλο που το όλο πράγμα είναι άξιο προβληματισμού [η αμηχανία και η “δυσκολία”, παρόλο που υπάρχει χημεία]  …μπορώ να πω ότι αυτή η κατάσταση [του εκνευρισμού και της μη-εκπλήρωσης των συναισθηματικών αναγκών] …με εξυπηρετεί. Αν δεν υπήρχε και αν περνούσαμε πολύ ωραία και γελούσαμε και με έκανες να χαχανίζω [=το νόημα της ζωής] …και μετά δεν μου μιλούσες για 3 εβδομάδες [την τελευταία φορά που τον είχα δει ήταν ακριβώς 3 εβδομάδες πριν απ’ αυτή τη συζήτηση και μάλιστα είχαμε περάσει και ωραία] …θα με κατέστρεφε.»

Διαβολικός Δίδυμος απαντά:

Μάλιστα

Αυτό μόνο, τέλος. Όχι απλά τέλος πρότασης, αλλά τέλος συζήτησης και τέλος επικοινωνίας, γενικά. Του στέλνω μια εβδομάδα μετά κάτι ακίνδυνο για να καταλάβει ότι δεν υφίσταται θέμα, αλλά κι αυτό πάει άπατο (ή είχε γκόμενα σπίτι). Επικοινωνία μηδέν, για πάνω από μήνα. Αν δεν είχα συναίσθηση του τι είχα και τι έχασα, δηλαδή τίποτα + τίποτα, αυτό το «μάλιστα» θα είχε πονέσει. Στο παρελθόν, έχοντας ακούσει αντίστοιχα «μάλιστα», έχω ρίξει μαύρο δάκρυ απόρριψης, η αυτοπεποίθησή μου έχει συντριπτεί, η πτωχή μου καρδιά έχει υποστεί βαθιά τραύματα και το πτωχό μου το ψυγείο έχει υποστεί βαριά πλήγματα. Γιατί, βέβαια, το Άπιαστο πάντα ασκούσε μοιραία έλξη στις αθώες, ρομαντικές κορασίδες -πιθανότατα και στους αθώους ρομαντικούς κορασίδους, αλλά δεν το κόβω.

Απλά Μαθήματα Γυναικείας Αυτοάμυνας. Δεν θα προλάβει να πει ούτε “μάλιστα”.

Όχι ότι σταμάτησα ποτέ να είμαι αθώα ή ρομαντική. Όχι βέβαια. Η ελπίδα θα επιζήσει και μετά την κατσαρίδα, νομίζω ότι στο ‘χω πει. Αλλά, μια και έλεγα και πιο πριν ότι αυτή η ιστορία είναι γραμμένη ΓΙΑ ΣΕΝΑ, θα μοιραστώ μαζί σου αυτό που εγώ, εδώ και κάποιο καιρό, έχω αποφασίσει να κάνω ψυχρά, υπολογιστικά και αδίστακτα: Να πνίξω 2 ιδέες με τα ίδια μου τα χέρια:

1)    Την αυταπάτη: Κατά το «μην είσαι μαλάκας, δεν το θες αυτό γιατί είναι προφανές ότι δεν είναι Αυτό. Ό,τι και να δημιούργησες στο μυαλό σου, όσο κι αν έψαξες να βρεις κοινά και συνδέσεις, όσο κι αν λες «μα θα ήμουν τέλεια γι’ αυτόν», είσαι ΜΟΝΗ σου. Σταμάτα να χτίζεις κάστρα στην *κινούμενη* άμμο. Δεν υπάρχει τίποτα εκεί. Μόνο μισά λόγια και ακόμα πιο μισές πράξεις. Όσο και να θες να κάνεις τον εαυτό σου να πιστέψει ότι αυτό –που νομίζεις ότι ζεις- είναι Αυτό, μπάζει από παντού. Δεν το βλέπεις; Μπάζο, ε Μπάζο;»

2)    Το συμβιβασμό: Κατά το «μην είσαι μαλάκας, το ξέρεις πως αν δεν έχεις Αυτό, καλύτερα να μην έχεις τίποτα. Όπως λέει και Κάποιος Που Δεν Θυμάμαι: “Η μεγαλύτερη μοναξιά είναι να νιώθεις μόνος ενώ έχεις κάποιον δίπλα σου”. Αν δεν είναι Αυτό κι εσύ επιμείνεις και κάτσεις εκεί ντε και καλά, θα είσαι δυστυχισμένη. Έχεις υπάρξει εκεί, δεν θυμάσαι; Πόσες φορές θες να μάθεις απ’ τα λάθη σου για να το εμπεδώσεις; Σκέψου τα βράδια που έκλαιγες σιωπηλά δίπλα του στο κρεβάτι, να μην σ’ ακούσει, γιατί κάτι έλειπε. Σκέψου, απ’ την άλλη, τι ωραία που είναι να ζεις στο ροζ σπίτι σου, να βλέπεις Mtv, να μαγειρεύεις στις 3 το πρωί, να κοιμάσαι με την ανατολή και κανένας να μην ροχαλίζει… Γιατί να θες να το αλλάξεις αυτό με τίποτα άλλο εκτός απ’ Αυτό;

Από προσωπική εμπειρία και βαθιά επίγνωση της βλακείας μου, εγώ στη ζωή μου έχω αποδείξει ότι είμαι πολύ επιρρεπής στην εξιδανίκευση και συνεπώς στην αυταπάτη. Ναι, παρόλο που ακριβώς από πάνω ανέφερα το συμβιβασμό, στη δική μου ζωή (ως τώρα), δεν κρατάει για πολύ. Μόλις το συνειδητοποιήσω ότι αυτό που ζω είναι συμβιβασμός, την κάνω με συνοπτικές διαδικασίες (παρόλο που μέχρι να το συνειδητοποιήσω, μπορώ να ζω στην αυταπάτη για χρόνια). O καθένας μας, βέβαια, είναι διαφορετικός. Εσύ ξέρεις ποιο είναι το δικό σου αδύνατο σημείο. (Και, τουλάχιστον, ας έχεις συναίσθηση του τι κάνεις και γιατί).

Εγώ, λοιπόν, έχοντας πλήρη συναίσθηση της δήλωσης που έκανα στο Διαβολικό Δίδυμο σε συνδυασμό με τις δικές του γενικότερες δηλώσεις (που μόνο συμφωνητικό ότι «για οιαδήποτε συναισθηματική εμπλοκή δεν φέρει καμία ευθύνη» δεν με έβαλε να υπογράψω), δεν μπορώ να σου περιγράψω πόσο γέλιο μου πρόσφερε αυτό το «μάλιστα». Άρχισα μάλιστα να το χρησιμοποιώ σαν απάντηση σε κάθε πιθανή ιδέα που μου ακούγεται φρικαλέα. Θέλει και το ανάλογο ύφος, πρώτα σαν να προηγείται ένα μικρό «χμμμ…» αλλά μετά με μια ψυχρότητα οριστική και αμετάκλητη. Παραθέτω προσωπικά παραδείγματα χρήσης, αλλά δοκίμασέ το κι εσύ με προτάσεις που σου ακούγονται εξίσου ανατριχιαστικά τρομακτικές και φρικαλέες:

1) Random Ανθρώπινο Πλάσμα: «Ειρήνη, κανονίζουμε να πάμε στο βουνό για κάμπινγκ στα χιόνια, και είσαι καλεσμένη!»

Εγώ: «μάλιστα»

2) Random Ανθρώπινο Πλάσμα: «Ειρήνη, οι τουαλέτες είναι δεξιά, δεν έχει σαπούνι ούτε χαρτί και το καζανάκι δεν λειτουργεί, αλλά είναι ελεύθερες!»

Εγώ: «μάλιστα»

3) Random Ανθρώπινο Πλάσμα: «Ειρήνη, απόψε έχει βραδιά ποίησης και νορβηγικού κινηματογράφου στο Τάδε κοκτεϊλάδικο -σε περιμένουμε!»

Εγώ: «μάλιστα».

Ε μα διάολε, κάποια στιγμή πρέπει να πεις κι εσύ “μάλιστα” και να σηκωθείς να φύγεις.  Άστο(ν) να πάει στο διάολο…
Advertisements