Tags

, , , ,

 

Τελευταία μέρα διακοπών 2010. Μετά τα όσα συνέβησαν εκείνο το καλοκαίρι (ελπίζω να μην κρατάς σκορ γιατί δεν ξέρω πώς θα τα μπαλώσω, χτυπάω ξύλο και φτύνω στον κόρφο μου), την ώρα λοιπόν που πακετάρω το πρωί, από το ανοιχτό παράθυρο μπαίνει στο δωμάτιό μου πετώντας, ένα πουλί. (Μόνο του, ανεξάρτητο, όχι συνδεδεμένο πάνω σε κάποιον). Ένα συνηθισμένο πουλί μπήκε στο δωμάτιο και ήρθε κι έκατσε πάνω στο κρεβάτι μου, δίπλα στην ανοιχτή βαλίτσα. (Λίγο αργότερα το πουλάκι πέταξε και μετά δεν πήρε ούτε ένα τηλέφωνο, αλλά τι περιμένεις;) Το ειρωνικό αυτό συμβάν μου θύμισε κάτι που είχα πει πρόσφατα –τότε-σε κάποιον:

Επειδή είμαι μεγαλύτερη, για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο, εσύ και οι συνομήλικοί σου πιστεύετε ότι μέρα-νύχτα ονειρεύομαι ιπτάμενα πουλιά…

(ΟΚ, είχα χρησιμοποιήσει μια πιο κακιά λέξη αντί για “πουλιά”, σε πληθυντικό θηλυκού και που συχνά συνοδεύεται από τη λέξη «μπλε» αλλά το νόημα είναι ακριβώς το ίδιο και είχα όντως πει “ιπτάμενες”). Το γεγονός αυτό, λοιπόν, δείχνει -χωρίς καμία πλέον αμφιβολία- ότι το σύμπαν έχει χιούμορ. Εις βάρος μου.

Κι άντε να τα μαζεύουμε σιγά-σιγά, γιατί πήγε μακριά η βαλίτσα…

 

Και εδώ φίλες και φίλοι θα παρακολουθήσουμε μια ανεξάρτητη παραγωγή που αποτελεί μια πετυχημένη αυτοβιογραφική φωτο-αναπαράσταση, εμπνευσμένη από την Τέχνη του κινηματογράφου, η οποία -όπως πάντα- μιμείται τη ζωή:

Τα Πουλιά – Η Ζωή Μου – The Movie

Η ιστορία ξεκίνησε ανέμελα έναν Αύγουστο στα Βατερά, με ΕΝΑ ελεύθερο πουλί και εμένα την αθώα περιστερά… (ναι, Αύγουστο, μην κοιτάς που φοράω γούνα, είχε μελτέμια).

…αλλά, επειδή 1 πουλί = κανένα, σύντομα τα πουλιά έγιναν πολλά και δεν είχα πλέον χρόνο ούτε να πάω κομμωτήριο…

Άσε που, τώρα που το σκέφτομαι, το τελευταίο παλιόπουλο μ’ έχει χέσει κανονικά, δεν σήκωσε το κουλό του να πάρει ούτε ένα τηλέφωνο…

Is it a bird? is it a plane? Είναι σερβιέτα με φτερά (άσχετο) ή… είναι Ιπτάμενο Πουλί;

Αδερφή, να δεις που αυτά τα πουλιά θα μας γαμήσουν…

Ρε, δεν είπα ΟΧΙ παρτούζα;

ή τα μάτια μου κάνουν πουλάκια ή γίνεται του πουλιού το κάγκελο. Φοβάμι πουλύ (ακσάν χωριού).

Αδέρφια μου! Αλήτες, πουλιά! Τρέξτε! Τρέξτε μακριά να σωθείτε!

Ω Θεέ μου, έκανα το λάθος να πουλί-σω την αξιοπρέπειά μου, κι η ζωή μου κατάντησε ένα πουλο-ερείπιο…

Δεν πάει άλλο, παίρνω τα φορέματά μου με τις πούλιες και… τον πούλο!

Advertisements