Tags

, , , ,

 

Έρχεται ο καιρός των διακοπών. Κανονίζουμε με Geek Αγόρι να έρθει μαζί μας Σαντορίνη όπου θα πήγαινα ούτως ή άλλως με Αδερφή και “Γαμπρό”, ο οποίος δουλεύει εκεί για καλοκαίρι. Γενικά, ως γνωστόν, εγώ δεν ξεβάφομαι μπροστά σε καινούρια αγόρια ούτε δέχομαι να κοιμηθώ στο ίδιο δωμάτιο μαζί τους ούτε για ένα βράδυ, πριν περάσουν μήνες γνωριμίας, πόσο μάλλον να δεχτώ την ιδέα του “διακοπές μαζί” αλλά είμαι φουλ ερωτευμένη και τυφλωμένη. Επίσης, δεν ανησυχώ ιδιαίτερα από απόψεως “δεν θα είμαι αρκετά όμορφη γι’ αυτόν”, οπότε τα δέχομαι όλα. Στον μήνα πάνω.

Είπαμε, ο έρωτας είναι τυφλός.

 

Στη Σαντορίνη, κάτω απ’ τον καυτό ήλιο, τα καυτά σορτς και τα καυτά μπικίνι, με τη μουσική να βαράει στο μπιτς μπαρ και τα σφηνάκια να ρέουν, οι σοβαρές φιλοσοφικές συζητήσεις φαντάζουν λίγο εκτός τόπου και χρόνου, αλλά εγώ δεν πτοούμαι. Μετά από την πρώτη μέρα, Geek Αγόρι λέει: “Πάντως εγώ δεν είμαι για να βγαίνω σε κλαμπ, αν θες, θα το κανονίζεις όποτε είναι με τις φίλες σου”. Εγώ (απτόητη): “Ό,τι πεις, Geek μου Αγόρι.” Μετά από τη δεύτερη-τρίτη μέρα που έχουμε βγει και βράδυ σε κλαμπ (θα με πιάσει τρελή κατάθλιψη αν τη βγάλω μες στο δωμάτιο στις διακοπές), Geek Αγόρι λέει: “Τώρα που είδα πώς είσαι μέσα στα κλαμπ, που χορεύεις και σε κοιτάνε, δεν θέλω ούτε να βγαίνεις με τις φίλες σου σε τέτοια μέρη”. Εγώ (ακόμα απτόητη): “Εντάξει Geek μου Αγόρι”. Αλλά η πίστη μου είχε κλονιστεί. Οι επόμενες μέρες είναι σε κάπως τεταμένη ατμόσφαιρα, δεν δέχεται να βγει βράδυ, μια φορά βγαίνω χωρίς αυτόν, παρόλα αυτά, γυρνάμε ας πούμε, καλά. Τι να πω κι εγώ;

Kάνω τα στραβά μάτια.

 

κάνε τράμπα αγόρι-κορίτσι

 

Πολύ σύντομα αφού γυρνάμε Αθήνα, φτάνει ο καιρός για τις προγραμματισμένες μου διακοπές στο Νησί. Αύγουστος, Μυτιλήνη, Βατερά. Το νόημα της ζωής. Στο νησί με ξέρουν όλοι, εκεί είναι όλο μου το σόι και, φυσικά, οι Γονείς. Οι οποίοι έχουν κάνει τη θερμή παράκληση σε μένα και στην Αδερφή να μην ξανακουβαλήσουμε κανέναν φέρελπι (ή μη) νέο, αν δεν είναι για να μείνει (διά παντός), γιατί οι ίδιοι έρχονται πλέον σε δύσκολη θέση. Εκτός αυτού, εγώ είναι κλεισμένο ότι θα μένω με Αδερφή στο ίδιο δωμάτιο. Εν ολίγοις, Geek Αγόρι δεν γίνεται να έρθει. Εκείνος, μου προτείνει να μην πάω. Ατύχησε. Δεν ξέρει τι σημαίνουν για μένα τα Βατερά. Οπότε, εκεί, απλά γελάω. Και τον κοιτάζω. Και ξαναγελάω.

Όλα κι όλα, μάτια μου.

 

Εκείνο τον Αύγουστο, ενώ δεν κάνω απολύτως τίποτα (εννοώ γκομενικό), αλλά παρά τις παρωπίδες βλέπω γύρω μου όλα αυτά που συνειδητοποιώ ότι θα μου λείπουν απίστευτα αν πρόκειται να είμαι με Geek Αγόρι. Παρέα, γέλιο, πλάκα, χαβαλές (=ρετρό λέξη), χορός, ανεμελιά, φλερτ, αλκοόλ, γενικά, όλα αυτά τα χαρούμενα και καλοκαιρινά που συνθέτουν τη χαρά της ζωής. Να σημειώσω εδώ ότι Geek Αγόρι είναι αντίθετο με τα περισσότερα απ’ αυτά. Κατά τη διάρκεια της σχέσης μας, άκουσα πράγματα όπως: “Είναι ανάγκη να τρως το παγωτό με τόσο σέξι τρόπο;” “Γιατί το χιούμορ σου βασίζεται τόσο σε σεξουαλικά υπονοούμενα;” “Γιατί παίρνεις τόσα πράγματα στην πλάκα;” Η ειλικρινής απάντηση:

«Γιατί αλλιώς θα σου ‘χα δώσει μια σφαλιάρα που θα σου ‘βγαζα και το άλλο μάτι».

 

Αλλά έχω διατηρήσει την ψυχραιμία μου, παρά το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια των διακοπών μου, ενθουσιάζομαι όλο και λιγότερο κάθε φορά που με παίρνει τηλέφωνο και είμαι στην παραλία. Ο ενθουσιασμός μου φθίνει όσο το μαύρισμά μου γίνεται πιο ζωηρό. Προς το τέλος, τα νεύρα μου κουδουνίζουν στο ρυθμό του δικού του χαρακτηριστικού ρίνγκ-τόουν κάθε φορά που το ακούω το ρημάδι να χτυπάει και μου ‘ρχεται να το πετάξω στη θάλασσα. Αλλά κρατιέμαι. Γιατί, πού ξέρεις, μπορεί να σηκωθεί να ‘ρθει να δει τι έπαθα και το ‘χω κλειστό. Και τότε θα το ανοίξω. Το στόμα μου.

 

Έναν κάποιο ρόλο σ’ όλο αυτό έχει παίξει και το ότι στο πεδίο δράσης, αυτό το καλοκαίρι, εμφανίζεται Αγόρι-οικογενειακός φίλος που μόλις πάτησε τα 20 και είναι να τον πιεις στο σφηνοπότηρο…

 

 

 

Advertisements