Tags

, ,

 

Προς άνοιξη μεριά, στα 24 μου, έχοντας ούτε 6 μήνες στην πατρίδα, με προτροπή Μάνας αποφασίζω να κάνω χειρουργική επέμβαση για να μικρύνω το βυζί μου (και τα δύο, συμμετρικά). Τα προηγούμενα χρόνια, όσο ήμουν στη σχέση με τον Αθώο Άγγλο, ούτε που μου περνούσε απ’ το μυαλό το ενδεχόμενο, παρόλο που λόγω ύψους, πιθανότατα έμοιαζα με δύο βυζιά που περπατούσαν. Ξέρεις, το γνωστό «στρίβουν στη γωνία τα βυζιά κι εγώ εμφανίζομαι πέντε λεπτά μετά». Βλέπεις, Αθώος Άγγλος με λάτρευε όπως κι αν ήμουν, με μαλλί-σφουγγαρίστρα, ξεχειλωμένη πιτζάμα, πράσινη μάσκα-άργιλο στη φάτσα, ξανθιστικό πάνω στο μουστάκι και τρίχα-πλεξούδα στη μασχάλη. Οπότε, δεν ήταν *ακριβώς* αντικειμενικός, και το βυζί ήταν το λιγότερο.

Πώς να κρίνω τη βυζο-σμίκρυνση απολύτως απαραίτητη;

Ωχ, και το είχα χάσει!

Όταν όμως ξαφνικά βρέθηκα χωρισμένη, στην άγρια τούτη ζούγκλα της single ύπαρξης, τα είδα αλλιώς τα πράγματα. Και είχα άμεση ανάγκη από πιο δημιουργικές ενδυματολογικές επιλογές, δηλαδή ξώβυζων φορεματακίων. Οπότε, μπαίνω χειρουργείο. Και βγαίνω. Η εγχείρηση πέτυχε, λέει. Για τις πρώτες δυο εβδομάδες, βέβαια, κάθε μέρα που κάνω ντους κι αλλάζω γάζες, έχω την Αδερφή να με κρατάει γιατί κάθε φορά που βλέπω Το Πράγμα (και τα δύο) λιποθυμάω. Σοβαρά, το θέαμα είναι φρικαλέο, είμαι κάτι σαν τραυματίας πολέμου. Αλλά, σιγά σιγά, γίνομαι σχεδόν καλά. Το μόνο που παραμένει, είναι ένα μικρό θεματάκι με τα ράμματα. Μάλλον αρνούνται να απορροφηθούν ή κάτι τέτοιο και για μήνες (έως και χρόνια μετά), κάθε φορά που βλέπω να ξεπέχει κάποιο νηματάκι, το τραβάω έξω. Ο γιατρός έχει πει ότι συμβαίνει και μιλάμε για κάτι νηματάκια 2 χιλιοστά, σαν παιχνίδι είναι, σχεδόν το διασκεδάζω.

Μια τρελή βραδιά, ας πούμε δυο μήνες μετά την επέμβαση, έχω βγει το βράδυ και γυρνάω σπίτι (το «σπίτι» ήταν τότε ακόμα το σπίτι των Γονιών), ελαφρώς μεθυσμένη. Πολύ ελαφρώς, απλά σε μια ευχάριστη, χαχανιστική κατάσταση. Πάω στο μπάνιο, ξεβάφομαι κάνοντας ησυχία, χτενίζομαι και μετά επιθεωρώ βυζί, όπως κάθε βράδυ, να δω για ράμματα. Και ναι, βρίσκω ένα. Το τραβάω.

Κι εκεί, συμβαίνει το εξής συναρπαστικό: ξέρεις πώς είναι όταν έχεις ένα βρακί που έχει περάσει τις ένδοξες μέρες που το φορούσες έξω, και πλέον το φοράς μόνο μέσα στο σπίτι με σερβιέτα με φτερά; ένα απ’ αυτά που έχουν ξεχειλώσει λίγο, κι αν τραβήξεις ένα λαστιχάκι που φαίνεται, σουρώνει όλο το βρακί και πρέπει να το ξαναστρώσεις και να το ξαναϊσιώσεις; Αυτό ακριβώς. Μετά τρόμου και δέους, βλέπω από τη μία ΟΛΟ το βυζί να σουρώνει, και απ’ την άλλη να μου έχει μείνει στο χέρι δεκαπέντε εκατοστά νήμα. Σοκ. Απίθανο σοκ. Στη θέση του πρώην βυζιού, έχω ένα διακοσμητικό βολάν-σφηκοφωλιά (=είδη ντεκόρ στο σχέδιο ρούχων). Πώς λέμε «παντελόνι με πιέτες;» Έτσι. Βυζί με σούρα.

 Γάμα τα, τα ράμματα.

Μου έρχεται μια σκοτοδίνη. Πάει, σβήνω. Είμαι σίγουρη ότι η ελαφρώς ελαφριά διάθεση λόγω πολλαπλών ουισκιών με σώζει από βέβαιη λιποθυμία. Παρόλα αυτά, πανικός. Δεν θέλω να φωνάξω να ξυπνήσω Αδερφή και/ή Γονείς γιατί θα με βρίσουν που έχω πιει. Τουλάχιστον έτσι σκέφτομαι εκείνη τη στιγμή, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι έχω πιει, διότι τώρα που το σκέφτομαι, καμιά Μάνα δεν θα νοιαστεί ιδιαίτερα αν το παιδί της είναι ελαφρώς σουρωμένο…

…την ώρα που το βυζί του είναι πλήρως σουρωμένο.

Αποφασίζω να το αντιμετωπίσω μόνη μου, παρόλο που το όλο πράγμα είναι κάπως πέρα από αυτό που μπορώ να αντιμετωπίσω. Αλλά και τι να κάνω; Όπως-όπως, ισιώνω βυζί με τα χεράκια μου, προσπαθώντας να του δώσω σχήμα βυζιού (αυτά είναι που δεν μας μάθαν στα Καλλιτεχνικά του Γυμνασίου). Αφού το ισιώνω, μου έχουν ξεμείνει κάπου 5 εκατοστά κλωστή, που δεν ξέρω τι να την κάνω. (Το κλασικό, όπως όταν συναρμολογείς έπιπλο ΙΚΕΑ και στο τέλος σου μένουν κάτι βίδες ή όταν επιδιορθώνεις κάτι ξεχαρβαλώνοντάς το και μετά σου μένουν δυο-τρία ανταλλακτικά). Εγώ δεν δύναμαι να ξανανοίξω βυζί και να χώσω μέσα την κλωστή, οπότε παίρνω ψαλιδάκι νυχιών και κόβω ό,τι περισσεύει. Κάνω και στο βυζί φιλικό πατ-πατ, να ξέρει ότι εγώ θα το αγαπώ όπως και να είναι. Βάζω ορό ανάπλασης (στη φάτσα) και πάω για ύπνο.

 Ούτε ράμμα ούτε ζημιά.

phonetically: “cool story bro”

Υ.Γ.

Μετά από το συμβάν, το βυζί δεν έδειξε να έχει αποκτήσει σοβαρά ψυχολογικά τραύματα, αλλά εγώ, για τη δική μου ψυχική ηρεμία, έκανα μια μικρή εκκαθάριση συρταριού από κάτι βρακιά που τους είχαν χαλαρώσει τα λάστιχα.

Έτσι, μπας και ισιώσω…

Advertisements