Tags

, , , , ,

 

Μετά από εκείνο το επεισοδιακό καλοκαίρι, για ένα χρόνο η σχέση μου με Αθώο Άγγλο είναι από απόσταση. Ούτε ίντερνετ ούτε κινητά. Πήγαιν’ έλα κάθε μήνα. Ελλάδα – Αγγλία εγώ, Αγγλία – Ελλάδα αυτός. Και γράμματα. Πολλά γράμματα. Και ξανά πήγαιν’ έλα. Και κάθε φορά που χωρίζαμε, κλάμα. Πολύ κλάμα. Βασικά απ’ αυτόν (δεν είναι ότι ήμουν γαϊδούρα, απλά δεν μου έβγαινε τόσο). Αυτουνού του έβγαινε. Δάκρυα στα καρτοτηλέφωνα, δάκρυα στα αεροδρόμια, δάκρυα πάνω στα γράμματα. Μ’ αγαπούσε. Το μόνο σίγουρο σε όλη τη σχέση μου μαζί του είναι ότι μ’ αγαπούσε. Βαθιά, τρελά, αληθινά (truly, madly, deeply). Μετά από ένα χρόνο, δεν αντέχαμε άλλο. Οπότε, όταν σε ένα από τα πήγαιν’ έλα μου, ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου του μου λέει «μα γιατί δεν έρχεσαι σ’ εμάς;», ο κύβος πέφτει. Πριν το καλοκαίρι, αφήνω τη μαμά (και την) πατρίδα και πάω Αγγλία. Πάω κι ο Θεός βοηθός.

God save the Greek.

 

Όχι άλλα δάκρυα…

 

Η καθημερινότητα της ζωής μου από τα 20 έως τα 24 απαρτίζεται από εμπειρίες που ήρθαν κάπως πριν την ώρα τους. Πριν την ώρα τους για τα ελληνικά δεδομένα, γιατί βέβαια εκεί έβλεπα να μπαίνουν μες στα λεωφορεία δέκα-δέκα τα δεκαεξάχρονα κοριτσάκια με τα καροτσάκια και τα μωρά στο (ανύπαρκτο) βυζί, και δυσκολευόμουν να κρύψω τη φάτσα τρόμου και φρίκης. Να σημειώσω εδώ ότι σε 5 χρόνια σχέσης εμού και Αθώου Άγγλου, σεξ χωρίς προφυλακτικό δεν συνέβη ΠΟΤΕ και μια και μοναδική φορά που νόμισα ότι το προφυλακτικό έσπασε, τον έστειλα να μου πάρει το χάπι της επόμενης μέρας. Αναρωτιέμαι αν ποτέ κανένας Έλληνας θα το ανεχόταν όλο αυτό. Αλλά είπαμε, ο Αθώος Άγγλος μου ήταν αθώος. Και καλός. Και μ’ αγαπούσε. Και είχε γνωρίσει και τη μάνα μου, οπότε μάλλον δίκαια ζούσε με το φόβο μην μ’ αφήσει έγκυο. Εντάξει, της πήρε την κόρη απ’ την πατρίδα, μην το γαμήσει και τελείως.

Με Αθώο Άγγλο, λοιπόν, μετά από μια σύντομη αλλά τραγική περίοδο που μένουμε στο σπίτι του μπαμπά του, (μαζί με μπαμπά και αδέρφια), αγοράζουμε δικό μας διαμέρισμα (μια εποχή σχεδόν είχα περιουσία στην Αγγλία) και εκεί φτιάχνουμε «το σπιτικό μας». Ενώ σπουδάζουμε, παράλληλα δουλεύουμε βάρδιες σε μαγαζάκι της Shell. Ναι, δουλεύω σε βενζινάδικο –ευτυχώς σελφ-σέρβις και το καλύτερο απ’ όλα είναι ότι οι αθώοι Άγγλοι –σχεδόν όλοι τους είναι αθώοι- όχι μόνο ρωτάν εμένα για τεχνικά ζητήματα σε σχέση με τα αυτοκίνητα, τα λάδια, τα οκτάνια και άλλα ακατανόητα αλλά ζητάν να τους δώσω οδηγίες για το πώς να πάνε εκεί που θέλουν να πάνε. Εγώ όχι μόνο δεν οδηγώ, όχι μόνο δεν ξέρω να οδηγώ αλλά χάνομαι και δυο στενά απ’ το σπίτι μου. Κι ούτε καν απ’ το σπίτι μου στην Αγγλία.

 Απ’ το σπίτι μου στην Ελλάδα.

 

Τέλος πάντων, τελειώνουμε σπουδές και πιάνουμε κανονικές δουλειές. Στην αρχή δεν είναι όλα εύκολα, η ζωή είναι πιο πραγματική και πιο τρομακτική απ’ τη φοιτητική, αλλά το ξεπερνάμε, έχουμε ο ένας τον άλλον. Παρά τα μικροπροβλήματα, το πράγμα κυλάει σχετικά ομαλά. Δουλειά, ρουτίνα, μαγείρεμα, αγγλική εξοχή, παμπ, Κυριακές δείπνο στη μαμά του, τσάι, μπισκότα, γκρέιβι σε κάθε φαΐ (είδος στιγμιαίας σάλτσας ψητού αλλά όχι ακριβώς) και κάσταρντ σε κάθε γλυκό (είδος «σάλτσας» βανίλιας αλλά όχι ακριβώς). Μια παράλληλη πραγματικότητα. Όπου εγώ κάνω την καλή νοικοκυρά.. Και βλέπω μανιωδώς στην καλωδιακή ένα κανάλι μόνο με μαγειρική. Δεν ξέρω γιατί. Έχω εθιστεί. Βέβαια, το ότι Αθώος Άγγλος είναι2 μέτραακριβώς, σέρφερ, έκανε πένταθλο, έκανε προπόνηση κι έτρεξε σε μαραθώνιο, και γενικά όπου λάσπη και ταλαιπωρία, το βλαμμένο πρώτο, είχε να κάνει με το μόνιμό μου άγχος να τον ταΐσω. Κάποια Χριστούγεννα στέλνουν οι γονείς μου μελομακάρονα. Δυόμισι κιλά, να δώσουμε και σε άλλους. Τα έφαγε όλα μόνος του σε ένα Σαββατοκύριακο. Και, δεν κατάλαβες, αν δεν έτρωγε έτσι, αδυνάτιζε!

 Πουτάνα κοινωνία, άλλους τους λεπταίνεις, κι άλλους τους φαλαινοποιείς.

 

Όπως είπα, ζω για να μαγειρεύω. Αστείο, αστείο. Αλλά έχω προσαρμοστεί υπερβολικά καλά στις νέες συνθήκες της ζωής μου. Κι όχι ότι είναι και κακά. Έτσι ζει όλος ο κόσμος. Ούτε μου λείπει ιδιαίτερα η Ελλάδα. Νιώθω άνετα στην Αγγλία. Άνετα με τους Άγγλους. Κι ο δικός μου Άγγλος, μ’ αγαπάει. Πολύ. Το να παντρευτούμε, είναι θέμα χρόνου. Μια μέρα, είμαστε βόλτα στα μαγαζιά και σε μια βιτρίνα, βλέπουμε ένα μακρύ λευκό φόρεμα όλο με γκλίτερ. Το παίρνουμε για νυφικό. (Το φοράω σχεδόν κάθε χρόνο στις Απόκριες που ντύνομαι αγγελάκι, κάνει θραύση). Κι όταν ψάχναμε για σπίτι, είχαμε δει κι ένα με “παιδικό δωμάτιο”. Τότε δεν ήταν παράλογο. Ήταν η φυσική συνέχεια. Μόνο που το έργο έπαιζε κάπως ανάποδα.

 Στραβά κι ανάποδα.

 

Αυτά που έπρεπε να κάνω δέκα χρόνια μετά (δηλαδή τώρα) τα έκανα στα 19-24 και, στην διόλου τρυφερή ηλικία των 30-35, ζω όλα όσα θα ήταν πολύ πιο λογικό να είχα ζήσει τότε. με μόνο μου μέλημα τι καινούριο έχει φέρει το H&M, αν έχει έρθει η τελευταία συλλογή MAC (μακιγιάζ όχι τεχνολογία), πού θα πάμε Παρασκευή βράδυ και “ωραίος ο κοντός με τα πράσινα μάτια”. (Όλα αυτά προ κρίσης. Τώρα πάει κι αυτή η αθωότητα. Τουλάχιστον μου έχουν μείνει MAC και για την επόμενη δεκαετία). Να πω «κάλλιο αργά παρά ποτέ»; Ένας αγαπημένος μου συγγραφέας έχει πει ένα ωραίο σχετικά με την παιδική ηλικία, ότι εξαρτάται από σένα το τι θα σου μείνει κι ότι πάντα μπορείς να ζήσεις ό,τι δεν έζησες. Μια και ποτέ δεν είχα πρόβλημα με την παιδική μου ηλικία, το παραφράζω στο εξής:

Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη εφηβική ηλικία.

 

Όπως είπα πολλές φορές και δεν θα κάτσω να γράψω αποδείξεις γιατί μετά θα με βρίζεις, ο Αθώος Άγγλος μ’ αγαπούσε. Δυστυχώς, επειδή η ζωή είναι πουτάνα και δεν κάνει καν τον κόπο να το κρατήσει κρυφό, μερικές φορές αυτό δεν φτάνει. Με τα πολλά, μια ωραία πρωία (διευκρίνιση: σχεδόν κάθε πρωία για σχεδόν ένα χρόνο), ξυπνάω και σκέφτομαι ότι «ήθελα η ζωή μου να είναι κάτι παραπάνω». Αλλιώς τη φανταζόμουν. Και, δεν ήταν το ότι τη φανταζόμουν αλλιώς που ήταν το πρόβλημα. Δεν μου έλειπε που τελικά δεν έγινα αστροναύτισσα, όπως σκόπευα όταν ήμουν μικρή…

…NASA, έχασες.

 

Το θέμα ήταν ότι, συχνότερα από όσο μπορούσα να αγνοήσω, δεν ένιωθα 100% ο εαυτός μου. Όχι ότι δεν ήμουν εγώ. Εγώ ήμουν. Αλλά ήξερα ότι μπορώ να είμαι κάτι παραπάνω. Κλισέ όσο δεν πάει. Σίγουρα δεν βοηθούσε και το ότι έβλεπα Αθώο Άγγλο σαν αδερφό μου. Ο πρώτος άνθρωπος που ήταν ΚΑΙ πρόθυμος ΚΑΙ ταλαντούχος στο σεξ, ο άνθρωπος που μετά από τέσσερα χρόνια συμβίωσης -η οποία συμβίωση όχι μόνο σκοτώνει τον έρωτα αλλά για να ‘ναι σίγουρη, μετά του κόβει και το κεφάλι- έβλεπε σκέτο αγκώνα και του σηκωνόταν, κι εγώ προτιμούσα να πλύνω πιάτα δυο εβδομάδων, παρά να κάνω σεξ μαζί του. Όσο και να μισώ το πλύσιμο των πιάτων. Και όσο κι αν τον αγαπούσα. Πονούσα που το καταλάβαινε (βέβαια) και πονούσε κι αυτός. Γιατί ναι, κι εγώ τον αγαπούσα. Αλλά, δεν ήταν Αυτό Που Ήθελα. Κι όπως έχουν πει κι άλλοι:

 Δεν υπάρχει χειρότερη μοναξιά απ’ τη μοναξιά που νιώθεις παρόλο που έχεις κάποιον δίπλα σου.

 

Στη θέση μου, χιλιάδες κορίτσια (και αγόρια) αγνοούν αυτά τα σκοτεινά σύννεφα μαύρων σκέψεων και συνεχίζουν μπροστά. Κοιτούν σπίτια σαν αυτά που είδαμε κι εμείς, με παιδικά δωμάτια, διαλέγουν ταπετσαρίες και χρώματα, κίτρινο και απαλό λαχανί να είναι ουδέτερα. Κι όχι ότι είναι και κακά. Έτσι ζει όλος ο κόσμος. Αλλιώς, στα 35 σου, βρίσκεσαι εκτός κοινωνικής συμβατικότητας, σε μια ροζ γκαρσονιέρα με Hello Kitty αντικείμενα, μόνη. Δεν ξέρω να σου πω ποια είναι η καλύτερη επιλογή. Ξέρω μόνο ποια επιλογή ήταν η δική μου. Και ξέρω ακριβώς τη στιγμή που πήρα την απόφασή μου. Καθόμαστε στο σαλόνι και τρώμε με τους δίσκους μας μπροστά στην τηλεόραση, αμίλητοι, μετά από ακόμα έναν τσακωμό που έχει καταλαγιάσει χωρίς το θέμα να έχει λυθεί (πώς να λυθεί, αφού το θέμα είναι άλλο;) Και βάζει βίντεο κλιπ Spiller featuring Sophie Ellis Bextor: Groovejet.

Στο ρεφρέν, λέμε και οι δύο χωρίς να το σκεφτούμε:

 And if this is love, why does it feel so bad?

 

Μετά από ένα διάστημα σκληρών διαπραγματεύσεων με τον εαυτό μου και με όλα (εκτός από Αθώο Άγγλο, μ’ αγαπούσε και η οικογένειά του, μ’ αγαπούσε και η δουλειά μου και τους αγαπούσα όλους εξίσου κι εγώ), κάνω επιτέλους τους διακανονισμούς για να γυρίσω στην πατρίδα. Μέσα στο αεροπλάνο, ανοίγω γράμμα που μου έχει δώσει Μαμά Αθώου Άγγλου, λέγοντας να μην το ανοίξω πριν απογειωθούμε. Το διαβάζω και κλαίω με μαύρο δάκρυ καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης. Συνταξιδιώτες με κοιτούν ανήσυχοι μπας και είδα προφητικό όραμα ότι εκρήγνυται ο δεξιός κινητήρας (ή κάτι τέτοιο, βλέπε Φάιναλ Ντεστινέισιον). Τους καθησυχάζω. Αλλά, φεύγοντας απ’ την Αγγλία…

…νιώθω ότι φεύγω απ’ το σπίτι μου.

 

 

Advertisements