Tags

, , , ,

 

Στο τέλος του εξαμήνου κατά το οποίο βρίσκομαι με το Erasmus στην Αγγλία, έρχεται καλοκαίρι. Εγώ γυρνάω Ελλάδα και σύντομα πάω για ένα απλό γυναικολογικό τσεκ-απ, όπου κάνω και υπερηχογράφημα. Εκεί, κοιτάζοντας το μόνιτορ, ο νεαρός γυναικολόγος μού λέει: “Α, είσαι έγκυος!” Ελληνίδα Μάνα το ακούει και σχεδόν λιποθυμά. Εγώ, με σφυριχτή και παγερή φωνή, λέω: “ΔΕΝ μπορεί να είμαι έγκυος”. (Τέτοια πίστη στις μεθόδους αντισύλληψης, εδώ έχω βάλει μέχρι και σακούλα σκουπιδιών, τέτοια γκαντεμιά πια;) Όντως, δεν ήταν μωρό, ήταν κύστη σε μέγεθος μωρού. Μάνα συνέρχεται απ’ την πιθανότητα εγκυμοσύνης και ξανα-αγχώνεται από την προοπτική εγχείρισης. Εν τω μεταξύ, είμαι ακόμα σε τρελό έρωτα με Αθώο Άγγλο. Ενδιάμεσα, έχει προηγηθεί τηλεφώνημα στην Ελληνίδα Μάνα από Αγγλία, όπου δηλώνω ότι Τον αγαπώ, ότι δεν πρόκειται να γυρίσω ποτέ, ότι Αυτός είναι, και ότι θα μείνω μαζί του για πάντα στα ξένα. Ακόμα αναρωτιέμαι πώς η Μάνα γλίτωσε το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου/ πολλαπλό εγκεφαλικό. Και μετά άκουσε κι από το γυναικολόγο ότι είμαι έγκυος στα 19, μιλάμε για γερή κράση.

Κάνω λοιπόν (την πρώτη μου) εγχείριση για να βγάλω την κύστη. Όσο βρίσκομαι σπίτι και αναρρώνω, καταφτάνει Αθώος Άγγλος να μείνει μαζί μας για καλοκαιρινές διακοπές και για να γνωρίσει την οικογένειά μου, όπως έχει αποφασιστεί. Βλέπεις; Τι να πει και η Μάνα; Το ζύγισε το πράμα. Είπε: «ή θα χάσω τη στερνή μου κόρη στα ξένα ή θα τους έχω και τους δυο μαζί, και, πού ξέρεις, μπορεί να κάνουν και ψηλά ξανθά γαλανομάτικα παιδιά*». Τότε ήμουν μόνο 19, όπως είπα. Τώρα, η Μάνα θα έστελνε ένα ωραιότατο email:

‘Να ζήσετε παιδιά μου’ -και πολύ θα ήταν.

 

*Αστερίσκος: Μάνα έχει άχτι το ξανθό-γαλανό γιατί έτσι γεννήθηκε η ίδια αλλά πήρε τον Πατέρα που είναι σε βαρετό καστανό και της βγήκαν σε εξίσου βαρετό καστανό και οι δύο κόρες. Επίσης, έχει άχτι το ψηλό, γιατί εγώ από όταν ήμουν μικρή είχα θυρεοειδή που δεν διαγνώστηκε μέχρι πολύ αργότερα, κι έμεινα κοντή ως παρενέργεια. (Όλη μου η ζωή ένα λάθος). Άσχετο: Πώς διαγνώστηκε τελικά; Με είδε ένας γιατρός στα 24 (κυριολεκτικά «με είδε», απλά μπήκα μέσα και με κοίταξε, δεν με εξέτασε) και αμέσως μου είπε ότι έχω θυρεοειδή. Εκεί κάνω το λάθος και ρωτάω με ελαφριά διάθεση: «Πώς το ξέρετε γιατρέ, χαχα, φαίνεται;» Απάντηση:

Γιατί, έτσι νομίζεις ότι θα ήσουν αν δεν είχες;

 

…και μετά σου λένε ότι ότι έχεις χαμηλή αυτοπεποίθηση. Ναι, για να είναι ασορτί με το μπόι μου.

 Τις επόμενες μέρες, συμβαίνουν διάφορα απανωτά τραγικά γεγονότα, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου του πολυαγαπημένου μου παππού. Κατεβαίνουμε για διακοπές στο Νησί (Μυτιλήνη), εγώ πενθούσα-εγχειρισμένη-ερωτευμένη, μαζί με άκακο-ερωτευμένο-Αθώο Άγγλο, ο οποίος είναι κάτι σαν αλλεργικός στην ηλιοφάνεια και δεν του πάει ιδιαίτερα το βαθύ αστακί και το λευκό-έως-και-διαφανές μαλλί, αλλά εγώ Τον Αγαπώ. Ένα βράδυ, γυρνάμε από τα μπαρ (και τα ξενύχτια) στο σπίτι, Αθώος Άγγλος πέφτει στο διπλό κρεβάτι, εγώ γδύνομαι, σβήνω φώτα και σαλτάρω δίπλα του. Στο επόμενο δευτερόλεπτο, νιώθω έναν τρομερά οξύ πόνο στην αριστερή ρόγα (του βυζιού). Ουρλιάζω, βρίζω και χαστουκίζω Αθώο Άγγλο στα τυφλά. Μα, μου τσίμπησε έτσι τη ρόγα; Και όχι μόνο αυτό, νιώθω σαν να συνεχίζει να με τσιμπάει με καρφίτσα. Ουρλιάζω.

Ποιος είδε την υστέρω και δεν την φοβήθηκε.

 

Ευτυχώς, δεν την είδε γιατί ήταν σκοτάδι. Αθώος Άγγλος ανάβει φως. Με σοκ και δέος, βλέπουμε έναν σκορπιό να περπατάει πάνω στο σεντόνι. Αθώος Άγγλος ουρλιάζει πιο υστερικά κι από μένα. Σκορπιός προφανώς έκανε ριλάξ πάνω στο κρεβάτι και ξαφνικά έφαγε μπούφλα από ουρανοκατέβατο βυζί, οπότε τσίμπησε ό,τι προεξείχε. Τουτέστιν ρόγα. Ουρλιάζω ξανά κι εγώ. Ο πόνος είναι τόσο οξύς που ξεπερνά την κλίμακα πόνου μου με αποτέλεσμα συγχρόνως να γελάω υστερικά. Αθώος Άγγλος έχει πανικοβληθεί. Σε υστερία, φοράω λουλουδάτο μποξεράκι και τιρκουάζ μπουρνούζι (κι εγώ αναρωτιέμαι τι με οδήγησε σ’ αυτό τον ενδυματολογικό συνδυασμό, αλλά φαίνεται η προσωρινή παράνοια λόγω πόνου δεν είναι ο καλύτερος στιλιστικός σύμβουλος) και Αθώος Άγγλος με παίρνει στους ώμους και φεύγουμε να βρούμε βοήθεια. (Δεν έχω απάντηση στο γιατί με παίρνει στους ώμους, γενικά οι ώμοι Αθώου Άγγλου ήταν συχνός τρόπος μετακίνησης και πηγαίναμε γρήγορα –βλέπε Bella και Edward στο Τουάιλάιτ. Ο συγκεκριμένος τρόπος μετακίνησης σύντομα γίνεται ακόμα πιο συχνός μια και σπάω αστράγαλο 2 μέρες μετά. Αλλά πίσω στο βυζί.

Ακόμα δεν υπάρχουν κινητά, οπότε ξεκινάμε να χτυπάμε πόρτες σε γείτονες και σε σπίτια κοντινών οικογενειακών φίλων μέχρι να ειδοποιηθεί και να καταφτάσει η Μάνα. Στο τελευταίο σπίτι, όπου την περιμένουμε, σύντομα μαζεύεται ένα μικρό πλήθος ημι-γνωστού κόσμου-φίλων των γονιών μου. Και όλοι, ο καθένας ξεχωριστά, ζητά να δει το τσίμπημα. Διότι, όταν λες «με τσίμπησε σκορπιός» ο άλλος, πολύ αυθόρμητα, σου λέει «ΝΑ ΔΩ!» (με τονισμό στο «ΝΑ»). Το μισό βράδυ, λοιπόν, ανοίγω το τιρκουάζ μπουρνούζι και δείχνω το τσιμπημένο βυζί. Όπου δεν φαίνεται τίποτα, και το δηλώνω σε όλους εξαρχής.

Αυτό όμως δεν δείχνει να πτοεί κανέναν.

 

Επόμενος σταθμός, Κέντρο Υγείας. (Αυτή τη φορά με αυτοκίνητο, όχι στους ώμους). Στο Κέντρο Υγείας, σε υπηρεσία βρίσκεται νεαρός γιατρός που κάνει το Αγροτικό του. Εγώ είμαι μαζί με Αθώο Άγγλο και Θείο, ο οποίος τυχαίνει να είναι διεθνώς γνωστός γιατρός. Αγροτικός Γιατρός τον έχει ακουστά. Κομπλάρει τρομερά. Ψελλίζει, δεν έχει ιδέα τι πρέπει να κάνει, ανοίγει εγκυκλοπαίδειες, προσπαθεί να φανεί ικανός, μιλά στο Θείο και δεν μου δίνει ιδιαίτερη σημασία, ενώ μου κάνει κάτι ενέσεις ξυλοκαΐνης. Μετά μου βάζει θερμόμετρο. Πρέπει να σου πω πάντως ότι ο πόνος των ενέσεων ΠΑΝΩ στη ρόγα δεν είναι απολύτως τίποτα μπροστά στον πόνο του τσιμπήματος, ο οποίος συνεχίζει ακάθεκτος χωρίς την παραμικρή υποχώρηση –μην βλέπεις που δεν μιλάω…

Εν τω μεταξύ, Αθώος Άγγλος πάει και βγάζει στον κήπο του Κέντρου Υγείας ό,τι χωριάτικη/ χταπόδι/ καλαμαράκι/ λαδοτύρι έχει φάει νωρίτερα στο ouzotaverna, γιατί το σοκ του σκορπιού και του τσιμπήματος είναι γι’ αυτόν too much (=υπερβολικό) και είναι και ευαισθητούλης. Κάποια στιγμή, Αγροτικός Γιατρός απευθύνεται επιτέλους και σε μένα: «ΝΑ ΔΩ». Εγώ, εξαντλημένη πλέον, ούτε που το σκέφτομαι, όλη νύχτα αυτό ακούω, ανοίγω απλά μπουρνούζι και δείχνω βυζί. Αγροτικός Γιατρός με κοιτάζει έντονα, βαθιά μέσα στα μάτια. Μου λέει αργά, δυνατά και συλλαβιστά, να το καταλάβω:

 

…το θερμόμετρο.

 

 

 

Advertisements