Tags

, , , , ,

 

Δεν του φαίνεται, αλλά αυτό το ποστ είναι συνέχεια από το προηγούμενο. 

Κυριακή. Έχω περάσει τη μέρα μου έξω για καφέ-ποτό, κι έχω γυρίσει σπίτι κατά τις 8. Ναι, είναι πολύ νωρίς, αυτό λέω κι εγώ. Είμαι σπίτι αλλά είναι αδύνατον να κάτσω ήσυχη, είμαι σε υπερένταση. Και δεν είμαι απόλυτα ευχαριστημένη. Αυτή η γνωστή αίσθηση ότι κάτι λείπει, που δεν μπορείς να είσαι και σίγουρος τι, αλλά λες «δεν θέλω να τελειώσει έτσι η βραδιά». (Συνήθως το παθαίνω κατά τις 5 το πρωί). Αλλά συμβαίνει και τώρα και δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Και βασικά δεν θέλω. Δεν θέλω να κάτσω και (αναπόφευκτα) να σκεφτώ. Τι κάνω; Το γνωστό. Εμπρός καλό μου κινητό. Πρώτο sms στο ΤΕΦΑΑ-Ζάχαρη. Εκτός Αθηνών, είχε αγώνα Μπάσκετ. Μετά στο Αγόρι Περιπατητή (κι αυτός ΤΕΦΑΑ). Κι αυτός εκτός Αθηνών, κι αυτός είχε αγώνα Μπάσκετ. Μάλιστα. Κανείς δεν κερδίζει απόψε το τζάμπολ. Τουλάχιστον, παιδιά, ελπίζω να σκοράρατε.

Αλλά δεν το βάζω κάτω. Το κινητό. Στέλνω στο Apsendi Αεροπόλο. Με αυτό το παιδί, έχουμε ανταλλάξει χιλιάδες μηνύματα, ποτέ δεν βρισκόμαστε. Μένει στου διαόλου το κέρατο (δεν θυμάμαι πού) και έχει έρθει σπίτι μου μόνο μια φορά γιατί χάθηκε τόσο στο δρόμο που βγήκε (κι αυτό) σχεδόν εκτός Αθηνών, κι από τότε φοβάται να το ξανα-επιχειρήσει μόνος του. Και ποτέ δεν συγχρονιζόμαστε για να συναντηθούμε έξω. Απαντάει δυο ώρες αργότερα ότι τώρα γύρισε από γυμναστήριο, αλλά λέει ναι, να βγούμε. Πολύ αργά. Λέω «μα καλά, γυμναστήριο κυριακάτικα;» λέει «γιατί κακό είναι;» λέω «όχι, εντυπωσιακό είναι» λέει «ναι, άμα με δεις θα εντυπωσιαστείς». Αυτό πρέπει να είναι το πιο έξυπνο πράγμα που έχει πει όσο τον ξέρω. Ο μόνος λόγος που επιμένω είναι γιατί εκτός από εντυπωσιακό, το Apsendi Αεροπόλο είναι και ταλαντούχο. Αλλά απολύτως άχρηστο στο να καταλάβει οδηγίες και να προσανατολιστεί. (Μιλάω σε σχέση με δρόμους. Τις άλλες οδηγίες τις καταλαβαίνει πριν τις πεις, και τον προσανατολισμό τον κατέχει πλήρως). Και σκέφτομαι, γιατί να μην έχει εφευρεθεί ένα σύστημα πλοήγησης μίας χρήσης; Να σε πηγαίνει μία μόνο διαδρομή και μετά να το πετάς; Να πω κι εγώ «δεν ξέρεις πώς να έρθεις σπίτι μου; Δεν πειράζει πήγαινε μέχρι το περίπτερο και πάρε ένα GPS».

Girl Positioning System. (Αργκό: Global Pussy Search).

 

Η άλλη εναλλακτική είναι να κατασκευάσω στην ταράτσα της πολυκατοικίας μου το αντίστοιχο με το Μάτι της Θαντέρα ή το Μπατ Σίγκναλ, που στις κρίσιμες στιγμές (καλή ώρα), θα φαίνεται από όλη την Αθήνα. Το Τσουλο-Σίγκναλ. Ίσως πιο δύσκολο, θα πρέπει να γνωρίσω κάναν πολιτικό μηχανικό ή ηλεκτρολόγο, γιατί με το ΤΕΦΑΑ δεν γίνεται δουλειά, το πολύ-πολύ να μου τοποθετήσουν καμιά μπασκέτα.

 

Πάντως, υπάρχει και το θετικό στην όλη υπόθεση. Το Apsendi Αεροπόλο, το έχω αποθηκευμένο στο κινητό ως “Apsendi Αεροπόλο”. Εδώ και ένα χρόνο, έχω ξεχάσει το όνομά του. Πού και πού με πιάνει ένα άγχος και λέω ΑΝ, βρε παιδί μου, ΑΝ καταφέρω κάποια στιγμή και τον δω, πώς διάολο θα τον πω; Αλλά χτες το παιδί δεν είχε κάρτα, οπότε μου έστειλε μηνύματα από άλλο κινητό. Γράφει λοιπόν ό,τι γράφει, κι από κάτω: «Γιάννης». Μεγάλη επιτυχία. Βρε το Γιάννη! (Παρόλο που αφού δεν έρχεται σπίτι, προκοπή, δεν κάνει).

Ενδιάμεσα, έχω ξεβαφτεί, έχω κάτσει, έχω φάει, πετυχαίνω Κάθριν Χέπμπορν – Χένρι Φόντα στην ΕΤ3, τρώω σοκολάτα και έχω παραδώσει τα όπλα. Με την άκρη του ματιού μου, βλέπω στο facebook που ανεβάζει «άσμα χωρισμού» ένα όμορφο και γλυκύτατο αγόρι που μένει (κι αυτό) εκτός Αθηνών και δεν τον έχω δει ποτέ λάιβ αλλά σε φάσεις μιλάμε (γκουχ γκουχ) στο skype (το οποίο για όποιον δεν ξέρει, σημαίνει webcam), και είναι 0 χρονών. (Κάτω από 20, μηδενίζεται το κοντέρ). Ρωτάω τι έγινε, με θλίψη μου λέει ότι η κοπέλα που έβγαιναν τον τελευταίο καιρό, φεύγει στη Βραζιλία. Κάνω την εύλογη ερώτηση: «Και τι θα κάνει παιδί μου στη Βραζιλία;» Απάντηση: «Από κει είναι μωρέ, είναι μοντέλο…» Σιγή. Κοιτάζω μια το παραθυράκι του τσατ, μια τη μισή (πλέον) σοκολάτα μου. Ναι, μάλλον δεν θα του ξαναμιλήσω στο skype.

 

Η ταινία που βλέπω λέγεται On Golden Pond (Στη χρυσή λίμνη;) και η -υπέροχη, στα 74- Κάθριν Χέπμπορν μαζί με τον Χένρι Φόντα ταιριάζουν μαγικά, η όλη υπόθεση είναι πολύ γλυκιά και αληθινή, και δείχνει πόσο όμορφο μπορεί να είναι να γερνάς με κάποιον που ακόμα αγαπάς, ενώ τον αγαπάς εδώ και μια ζωή. Ναι. Τελικά θα τη φάω όλη τη σοκολάτα, δεν γαμιέται… Η ψυχοσύνθεσή μου είναι εύθραυστη. Δεν έχει τίποτα να κάνει με τους Μπασκετμπολίστες, τους Αεροπόρους που παίζουν Πόλο και τις Βραζιλιάνες-Μοντέλα. Έχει να κάνει με μια σειρά σκέψεων που πηγάζουν από μία σειρά γεγονότων, τα οποία ας πούμε πως οδήγησαν σ’ αυτή την παράξενη αίσθηση ανικανοποίητου αυτής της Κυριακής Βράδυ…

*Η συνέχεια αύριο-μεθαύριο. Θα ανεβάσω όλη την ιστορία μέχρι να μπω χειρουργείο τη Δευτέρα, όπου θα βγάλω αμυγδαλές και πιθανώς μαζί και διάφραγμα (γιατί μετά, ποιος ζει, ποιος πεθαίνει, και κρίμα είναι να μείνεις με την απορία και να χάσεις το σασπένς). Παρεμπιπτόντως, έχω ανεβάσει στο facebook ότι θα κάνω τις εγχειρήσεις, τονίζοντας το πόσο έχω τρομοκρατηθεί με την ιδέα του πόνου. Αγόρι στο chat:

Μετά από πόσον καιρό θα μπορείς να κάνεις πίπες;

 

Advertisements