Tags

, , , ,

Αυτό το ποστ είναι μυστικό. Δεν πρέπει να το μάθει κανείς. Μην το πεις πουθενά. Το περιεχόμενο είναι εμπιστευτικό. Διαμέσου υπόπτων συνθηκών, λοιπόν (το τσουλόμετρο χτύπησε κόκκινο), καταλήγω με Αγόρι σπίτι μου. Δεν μπορώ να αποκαλύψω στοιχεία των καταστάσεων που οδήγησαν στο συμβάν ούτε κανένα στοιχείο της ταυτότητας του εν λόγω Αγοριού. Είναι άκρως απόρρητο. Τα γεγονότα που ακολούθησαν περιγράφονται συνοπτικά, με σημασία στην ουσία:

Σκηνή 1η 

Καθώς γίνεται ό,τι γίνεται, αρχίζει και μου ρίχνει μικρά «χαστουκάκια» (για φάτσα μιλάω αυτή τη στιγμή). Εγώ, στην περίπτωση που δεν το γνωρίζεις ήδη, δεν αντέχω καν να με ΑΚΟΥΜΠΑΝΕ στο πρόσωπο, πόσο μάλλον να μου δίνουν χαστουκάκια. Στην αρχή τον κοιτάζω σοκαρισμένη (που τόλμησε να με ακουμπήσει στη φάτσα). Μετά, απλά εκνευρισμένη. Ευτυχώς, παρόλο που δείχνει να έχει βαρύ χέρι, δεν με πονάει καθόλου -αλλιώς ποιος είδε τη Σκύλλα (τη μυθική γειτόνισσα της Χάρυβδης, όχι μια απλή σκύλα) και δεν τη φοβήθηκε. Αλλά ούτως ή άλλως, εκνευρίζομαι και θυμώνω τρομερά και, σε κάθε χαστουκάκι που ρίχνει αυτός, αντανακλαστικά του ρίχνω κι εγώ ένα πολύ πιο δυνατό. Να μάθει. Δυστυχώς, μαθαίνω εγώ. Ότι του αρέσει. Και τώρα τι κάνουμε; Όχι, σε ρωτάω. Σοβαρά. Εγώ είμαι εντελώς κατά της βίας στα γήπεδα (και τα κρεβάτια είναι κι αυτά γήπεδα μόνο που 5×5 δεν χωράμε, κι εγώ προτιμώ ένας προς έναν). Αλλά τι διάολο κάνεις όταν ο ένας είναι για φροντίδα και προδέρμ κι ο άλλος για πολλά χαστούκια;

Σε κάποια φάση έχω εκνευριστεί τόσο απ’ τα χαστουκάκια και βρίσκομαι σε πλεονεκτικό σημείο που σοβαρά πάω να τον πνίξω. Άει στο διάλο, κι αυτό του αρέσει.

Σκηνή 2η

Σε άλλη φάση, υποφέρω την άκρως διαδεδομένη και δημοφιλή πρακτική «κουνελάκι» (=bunny fuck). Αν δεν ξέρεις για τι πράγμα μιλάω, είσαι είτε ένα πολύ-πολύ τυχερό κορίτσι ή ένα μακάριο-στην-άγνοιά-σου αγόρι. Έχει να κάνει με τον τρόπο που επιδίδονται τα χαριτωμένα αυτά ζωάκια στην Πράξη και αν αυτό δεν σου λέει κάτι, θα σου πει αν επαναλάβεις τις λέξεις «μέσα-έξω» 20 φορές μέσα σε 5 δευτερόλεπτα. Αυτό ακριβώς. Και δεν είναι ευχάριστο. Μην σου πω ότι το μέσο κορίτσι μπορεί και να κλείνει τα μάτια και κάνει την ίδια γκριμάτσα που κάνει όταν της τραβάνε την ταινία με το καυτό κερί απ’ το μπούτι, και απλά κάνει υπομονή μέχρι να τελειώσει (το μαρτύριο ή Αυτός, το ίδιο και το αυτό). Σε κάνει να θες να κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

Πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα συμβαίνει ούτως ή άλλως, αν δεν κρατάς αρκετή αντίσταση.

 

Σκηνή 3η

Κάπου σ’ όλο αυτό το πράγμα, Αγόρι λέει: «Θέλω να τελειώσεις». Συγκρατούμαι. Θέλω να του πω: «Σοβαρά, το ξέρω ότι θα σου κάνει τρομερή εντύπωση και δυσκολευτείς να το πιστέψεις, αλλά –τι έκπληξη- θα το ήθελα ΚΑΙ εγώ! Όπως θέλω και πολλά άλλα πράγματα σ’ αυτή τη ζωή, όπως όταν μεγαλώσω να γίνω η Μπιγιονσέ, να εφεύρω την τηλεμεταφορά ή να βγάλω φτερά και να πετάξω. Μόνο που δεν βλέπω τίποτα απ’ όλα αυτά να συμβαίνει». Και θα πεις «συν Αθηνά και χείρα κίνει». Αλλά κάτσε κι εσύ σ’ ένα σημείο μπας και «κίνει» και γίνει. Γιατί άμα πας πάνω κάτω και πέρα δώθε όλη την ώρα (με την αλλοπρόσαλλη έννοια) τύπου «γιούπι!!! να τα δοκιμάσουμε όλα!!!»… δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Μόνο τα νεύρα μου σμπαράλια! Το γενικό νόημα είναι γνωστό κι έχει εικονοποιηθεί πολλάκις (και απ’ τον Αρκά, αλλά εδώ δεν έβαλα του Αρκά).

(Αρκάς: λέει ο τύπος "πες μου όταν τελειώσεις" κι αυτή "ΟΚ, άσε μου το τηλέφωνό σου)

 

Σκηνή 4η

Σε ένα άλλο στιγμιότυπο, ενώ εξασκώ την αρχαία και γνωστή μέθοδο αυξητικής χειλιών χωρίς εμφυτεύματα και ενέσεις, Αγόρι λέει: «Θέλω να σ’ ακούσω να πνίγεσαι». Εγώ: «Πολλές τσόντες βλέπεις». Δεν πτοείται, επιμένει. Και πες ότι μ’ έχει πιάσει το καλό μου και θα ‘θελα να του κάνω το χατίρι. (Απ’ όλα αυτά που έχω πει ως τώρα δεν θα το φανταζόσουν, αλλά είναι που δεν τον έχεις δει, κι αν είσαι κορίτσι, πραγματικά λυπάμαι που δεν μπορώ στον δείξω και να σου φτιάξω τη μέρα). Αλλά, ειλικρινά, και να θέλω να σ’ ευχαριστήσω Αγόρι μου, δεν γίνεται. Πώς να το κάνουμε; στις τσόντες που βλέπεις τα κορίτσια να πνίγονται, το πράγμα έχει μια άλλη τάξη μεγέθους. Όχι ότι το δικό σου δεν έχει, προς Θεού. Απλά είχα πρόσφατα μια ιστορία με τις αμυγδαλές μου κι έχω πάθει μια σχετική ανοσία, τίποτα παραπάνω… (Είδες, είμαι καλή, στο είπα). Ε μα τι να κάνω επιτέλους; Εδώ δεν έχω προσποιηθεί ποτέ οργασμό.

Τώρα θα πρέπει να προσποιηθώ πνιγμό;

 

Αυλαία

Πριν γίνει ό,τι γίνει, μου είχε πει ότι είναι 25. Αφού γίνεται ό,τι γίνεται, λέει μια ιστορία «…και εγώ που είμαι 22 χρονών…». Αυτό δεν μου συμβαίνει για πρώτη φορά. Ήμουν που ήμουν άσχετη στην αριθμητική και στα Μαθηματικά, με βάζουν να κάνω και εξαρχής λανθασμένους υπολογισμούς, ήταν στραβό το κλήμα το ‘φαγε κι ο γάιδαρος… Βλέπεις, αυτοί, θεωρούν το 25 έμπειρο και ώριμο άρα, ο μέσος 20κάτι-άχρονος, για να το σιγουρέψει το πράγμα, σου λέει: «να της πω 25 που δεν θα της φανεί μικρό».

Κι αφού κάνουν ό,τι κάνουν μαζί μου και χαλαρώνουν, οι 25χρονοι ξανανιώνουν.

 

Advertisements