Tags

, , ,

 

Δεν έχω μεγάλη πασχαλινή ιστορία, μην περιμένεις κάτι το συνταρακτικό διότι δεν συνέβη. Πάλι καλά να λες που δεν πέρασα πασ-Χάλια όπως πέρυσι (δες εδώ). Απλά, είπα να μοιραστώ τα facebook status μου από τις Άγιες Μέρες του Πάσχα και λίγο μετά. Ε, και με μια μικρούτσικη ιστορία ενδιάμεσα…

Μεγάλη Δευτέρα 9 Απριλίου

Χτες βράδυ, (δηλαδή κατά τις 3.30 το πρωί), μου μιλάει στο τσατ αμυδρά γνωστό αγόρι. Ήταν φίλος φίλων που δούλευαν σε μαγαζί που πήγαινα πριν 3-4 χρόνια. (Άντε να ‘χαμε ανταλλάξει δυο-τρεις κουβέντες όλες κι όλες). Ρωτάει τα νέα μου, του λέω, ρωτάω κι εγώ τα νέα του, μου λέει, λέει ότι με βλέπει πού και πού στη γειτονιά, εγώ δεν ήξερα ότι μένουμε στην ίδια γειτονιά, με διαβεβαιώνει για το γεγονός και λέει: “Μια και μένουμε κοντά, δεν έρχεσαι να πάμε καμιά βόλτα στη γειτονιά;” Μιλάει για εκείνη την ώρα που μιλάμε, Δευτέρα 3.30 το πρωί. Του λέω ή μου κάνει πλάκα ή μου κάνει πλάκα. Διαμαρτύρεται. Δεν πτοούμαι. Αλλά λέω: “…πάντως, μια και μένουμε κοντά, ας πάμε μαζί Επιτάφιο, να κάνουμε και βόλτα στη γειτονιά.” ~Δεν δέχτηκε.

Μεγάλη Τρίτη 10 Απριλίου

Παραλίγο να απαντήσω το παρακάτω σε κάποιον αλλά συγκρατήθηκα:

-Πού τον ξέρεις αυτόν;

-Είχαμε πηδηχτεί τυχαία.

Μεγάλη Τετάρτη 12 Απριλίου

Γυρνάω από τη συνοικιακή Μικροβιολόγο όπου είχα πάει για εξετάσεις, γιατί κάτι έχω. Στο δρόμο με ενοχλεί η επιστραγαλίδα που φοράω, γιατί στραμπούληξα πάλι το πόδι μου. Σκύβω να φτιάξω επιστραγαλίδα. Σηκώνομαι όρθια, κοπανάω το κεφάλι μου σε κλαδί που εμφανίστηκε από το πουθενά. Βλέπω αστεράκια. Εκτός απ’ την πληγή, έχω και πελώριο καρούμπαλο.

Η Εβδομάδα των Παθών, σου λέει μετά.

 

Κυριακή Πάσχα 15 Απριλίου

Γνωστός μου φωτογράφος στο facebook ανεβάζει στάτους τύπου «πάει και το Πάσχα, είμαστε στο δρόμο για το Καλοκαίρι, καιρός να γεμίσει το fb από profile pics κοριτσιών με μαγιό». Κάνω Like ασυναίσθητα, όπως κάνω Like σε ό,τι έχει να κάνει με το ότι έρχεται το καλοκαίρι. Αμέσως έρχεται μήνυμα στο inbox μου: «Περιμένω». Απαντάω: «Το καλοκαίρι;» Λέει: «Να ανεβάσεις φωτό με μαγιό». Λέω: «Δεν είμαι εγώ για να βγαίνω φωτογραφίες με μαγιό». Αυτός: «Γιατί;» Εγώ: «Έχεις συνηθίσει να φωτογραφίζεις κάτι 20χρονες χορεύτριες με ανύπαρκτα μπικίνι κι έχεις ξεχάσει πώς είναι οι νορμάλ γυναίκες». Αυτός: «Κι εσύ έχεις ξεχάσει ότι σε έχω δει γυμνή».

Παλιότερα, η Αδερφή μου έχει χαρακτηρίσει τέτοιου είδους συμβάντα ως:

déjà-fuck

 

Κυριακή Πάσχα προς Δευτέρα 16 Απριλίου

Είμαι Μπουζούκια, ακούω το χιτάκι (το οποίο μου «μιλάει»): «Άκουσα πως όταν πίνεις αναφέρεις το όνομά μου». Πάνω στο ντέρτι, το ανεβάζω στο facebook. Αμέσως, βέβαια, κάνω η ίδια σχόλιο:

Μάλλον γιατί εύχεσαι παγκόσμια ειρήνη…

 

Δευτέρα 16 Απριλίου

Μετά από χτες το βράδυ, για αδιευκρίνιστους λόγους (σοβαρά, αδιευκρίνιστους) πονάει ΤΡΟΜΕΡΑ η μέση μου, τόσο που κοιμήθηκα ελάχιστα το βράδυ, παρόλο που είχα πιει. Δεν μπορώ να κοιμηθώ ούτε τώρα, παρόλο που νυστάζω (και έχω και χανγκόβερ) γιατί πονάω σε ΚΑΘΕ πιθανή ξαπλωτή στάση. Έχει κανείς καμιά ιδέα;

Έχω ήδη κάνει όλο το Κάμα Σούτρα σόλο.

 

Εδώ η μικρή ιστορία που έλεγα, για να γεμίσουν τα κενά:

Όταν λέω πιο πάνω «αδιευκρίνιστους», δεν εννοώ ακριβώς «αδιευκρίνιστους». Εννοώ μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό. Επιστρέφοντας όμως στην Κυριακή Πάσχα προς Δευτέρα 16 Απριλίου, θυμάμαι (με μια ελαφριά θολούρα) να γλιστράω ελαφρώς πάνω σε κάτι γαρύφαλλα και να πέφτω μαλακά πάνω στο αριστερό κωλομέρι. Δεν θυμάμαι να πονάω. (Μάλλον βοηθάει η ελαφριά θολούρα).

Μα τόσο γαρύφαλλο να πάει χαμένο;

 

Ασχέτως σαβουριάσματος, μέσα στο Vox, από άποψη κόσμου, τα πράγματα είναι ελαφρώς υποτονικά. Και από άποψη γαρύφαλλων, μην βλέπεις που εγώ κατάφερα να τα βρω, να γλιστρήσω πάνω τους και να πέσω, πάνω στον επιτάφιο είχε πιο πολλά. Κοιτάω δεξιά-αριστερά, τίποτις. (Δεν μιλάω για από γαρύφαλλα). Κατεβάζω τα Haig ένα-ένα μπας και εντοπίσω κάτι που δεν είχα προσέξει, μέσα απ’ το μαγικό μεταμορφωτικό φακό του ουισκιού, ξανακοιτάω, ξανά τίποτις. Αφού σχεδόν το έχω πάρει απόφαση ότι όλοι βγήκαν χτες μετά τη μαγειρίτσα και σήμερα χλαπάκιασαν τον οβελία και τώρα νιώθουν σαν τον Οβελίξ και είπαν να κάτσουν να το χωνέψουν (το αρνί και το πώς γίνεται να πήραν4 κιλά ενώ νήστευαν), να σου, ξαφνικά, στο βάθος ξεπροβάλλει το Φως το Αληθινό. Το Άγιο Φως της Αναστάσεως. Βεγγαλικά. Πυροτεχνήματα. Στρας. Ο λόγος για χαριτωμένο Αγόρι με τι-σερτ με στρας (εδώ κολλάει) και μαλλί απ’ αυτά που θέλουν χρόνο και επεξεργασία με κεριά (ίσως και λιβάνια) για να γίνει έτσι όρθιο και πολύπλοκο. Τρελό κέφι, τρελό χαμόγελο και τρελή χαρά. ΚΑΙ τατουάζ «ΑΕΚ» στο εσωτερικό του μπράτσου. Αυτά είναι. Πιθανόν ΤΕΦΑΑ, λέει το Τεφαα-ντάρ μου. (Έχω δίπλωμα ευρεσιτεχνίας). ΟΚ, στόχος εντοπίστηκε. Όχι βέβαια ότι Αγόρι tattoo ΑΕΚ έχει επίγνωση ότι τον παρακολουθεί μια τρελή 35άρα με φούξια φόρεμα με παγιέτες. Όχι, θα είχε σκιαχτεί. Τουναντίον, είναι συγκινητικά ανέμελος, περνάει σούπερ με την παρέα του, κάποιος έχει γενέθλια, έρχεται τούρτα με κεράκια που λένε «23» (εκεί πίνω κι άλλο Haig), Αγόρι tattoo ΑΕΚ τραγουδάει, ανεβαίνει σε τραπέζια και χορεύει, γενικά αποτελεί μια λαμπρή εορταστική πινελιά.

Προς το τέλος της βραδιάς, έχει κάτσει στην καρεκλίτσα του (όλο το βράδυ χοροπηδούσε σαν κατσίκι, πώς δεν το σούβλισαν κατά λάθος χτες, πάλι καλά). Έχει κάτσει λοιπόν ήσυχα-ήσυχα και σχεδόν τον έχει πάρει ο ύπνος. Εγώ, χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα και μια που πλέον, ως γνωστόν, δεν ντρέπομαι για τίποτα, του πετάω κάτι γαρύφαλλα (και πετυχαίνω και το στόχο μου, πράγμα εντυπωσιακό, αλλά με το γαρύφαλλο έχει πέσει πολλή εξάσκηση). Του κάνω νόημα από μακριά «ΞΥΠΝΑ!» Θέλοντας και μη, τι να κάνει ο καημένος, ξυπνάει. Πετάει κι αυτός κάτι γαρύφαλλα (μάλλον το βλέπει σαν ανταγωνιστικό παιχνίδι άμυνα-επίθεση, το είπα εγώ ότι είναι ΤΕΦΑΑ, έχει αυτή την ευγενή άμιλλα μέσα του). Εμένα εκεί με χτυπάει όχι το γαρύφαλλο αλλά η ντροπή (σαν νταλίκα στην Εθνική) και γυρνάω το κεφάλι απ’ την άλλη βρίζοντας από μέσα μου «τι έκανα ο μαλάκας», αλλά αυτό δεν κρατάει για πολύ.

Στο επόμενο ρεφρέν, Αγόρι tattoo ΑΕΚ είναι από πάνω μου και μου κάνει κάτι σαν κεφαλοκλείδωμα. Η άμεση αντίδρασή μου είναι ο πανικός. Κι αν όντως αυτός το είδε σαν επίθεση και ήρθε να αντεπιτεθεί και τελικά δεν παίζει μπάλα αλλά κάνει πάλη και ήρθε να με αποτελειώσει με θανάσιμη λαβή; Αλλά ευτυχώς όχι, το κεφαλοκλείδωμα παραμένει χαλαρό και μάλλον ερμηνεύεται ως εναγκαλισμός. Τώρα τα γράφω αυτά όντας τελείως νηφάλια, αλλά τη στιγμή που συμβαίνουν, δεν είμαι. Οπότε, φαντάσου ότι εκεί αρχίζει μία ενθουσιώδης (παρότι ελαφρώς δυσνόητη) συζήτηση μεταξύ δύο ελαφρώς μεθυσμένων ανθρώπων τους οποίους χωρίζουν πολλά χάσματα αλλά ενώνει το γεγονός ότι και οι δύο είχαν παραδώσει τα όπλα για την έκβαση της βραδιά τους, αλλά να που τελικά υπάρχει Θεός και μάλιστα αναστήθηκε. Και το αλκοόλ, επίσης ως γνωστόν, γεφυρώνει πολλά χάσματα και μας φέρνει πιο κοντά. Από τη συζήτηση, μεταφέρω τα εξής: Του Αγοριού tattoo ΑΕΚ έχει κλείσει τελείως η φωνή του γιατί χτες ήταν Caramella (κι άλλα μπουζούκια, Τσαλίκης). Άρα η συνεννόηση είναι ακόμα πιο δύσκολη. Με κρατάει αγκαλιά και δεν έχω ιδέα τι λέμε αλλά ανά 2 λεπτά μου δίνει να ρουφήξω (έχει καλαμάκι) από το ποτό του, το οποίο είναι βότκα-λεμόνι, και, παρόλο που δεν κάνει να τρώω ζάχαρη, πίνω υπάκουα, χωρίς διαμαρτυρία. Όντως παίζει ποδόσφαιρο ως επάγγελμα. Και ναι, είναι κι αυτός 23. Κάτι με ρωτάει πού μένω, πού βγαίνω, αναφέρεται το Suite, με ρωτάει αν ξέρω έναν μετρ-υπεύθυνο φίλο του Περιπατητή, λέω ναι, αυτοί ήταν συμμαθητές, μια οικογένεια είμαστε, εγώ θα κάνω τη γιαγιά. Σε λίγο δεν χρειάζεται να μιλάμε. Θυμάμαι ότι ενώ αρχικά καθόμαστε πάνω σε τραπέζι, κάποια στιγμή μεταφερόμαστε κάπως πάνω σε καρέκλα αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ πώς. Ίσως να πέσαμε κάτω κι έτσι να λύνεται το μυστήριο του πόνου στη μέση. Τα μπουζούκια και οι ποδοσφαιριστές, είναι επικίνδυνο σπορ.

Πέμπτη 19 προς Παρασκευή 20 Απριλίου

Πάω στο ΚΑΤ για τη μέση μου, με κρατάνε συνολικά πάνω από 4 ώρες, δεν είναι σίγουροι τι έχω, ζαλίζομαι κι είμαι δυστυχισμένη. Παρόλα αυτά, όταν με βλέπει ο πρώτος γιατρός, ρωτάει τι έπαθα, λέω γλίστρησα κι έπεσα. Ρωτάει: “Μπουζούκια;”

Η μόνη σωστή διάγνωση που πήρα φέτος.

 

 

 

 

Advertisements