Tags

, , , ,

 

Προειδοποίηση: Αυτό το ποστ γράφτηκε στις 4 Δεκεμβρίου. Επίσης, το περιεχόμενό του είναι ακατάλληλο για ανηλίκους και μπορεί να προκαλέσει σοκ και δέος σε αθώα και ευαίσθητα αγόρια. Επίσης, πολύ ποιητικός και βαθύς δεν είναι ο τίτλος; Το “βαθύς”, κράτα το. Ωραία. Ξεκινάω.

Παρασκευή απόγευμα, λοιπόν, έχω ραντεβού για κολποσκόπηση. (Όχι αυτό που στο λένε κάτι αγόρια όταν λένε μαλακίες, μιλάω για το κυριολεκτικό). Η κολποσκόπηση όπως κι άλλα πράγματα που τελειώνουν σε «–σκόπηση», έχει να κάνει με μια κάμερα που τη βάζεις κάπου για να δεις κάτι. Το πρώτο συνθετικό της λέξης είναι η λέξη «κόλπος» αλλά η όλη διαδικασία δεν έχει καμία σχέση με τσόντα. Γίνεται σε συνδυασμό με γυναικολογική εξέταση και σε διαβεβαιώ ότι κανείς δεν περνάει καλά ούτε ως συμμετέχων ούτε ως θεατής. Στη γυναικολόγο που θα πάω, πρόκειται να πάω για πρώτη φορά –συστημένα- αλλά η ίδια δεν κάνει κολποσκοπήσεις, φέρνει μια άλλη γυναικολόγο στο ιατρείο ειδικά γι’ αυτό, μια φορά το μήνα. Αυτό το λέω απλά για να εξηγήσω ότι το ραντεβού μου μπορούσα να το κλείσω μόνο Παρασκευή. Καμία άλλη μέρα. Είπα να διαμαρτυρηθώ αλλά τι να κάνω; Να πω «Μα κυρία Γυναικολόγε μου, τις Παρασκευές έχουμε άλλες δουλειές, δεν είναι αυτή μέρα για τέτοια;» Ντροπή. Οπότε πάω.

Αφού καθόμαστε και οι τρεις (Γυναικολόγος Α’, Γυναικολόγος Β’ κι εγώ) παρέα, και μου παίρνουν ιστορικό και γελάμε με τα όσα έχω πάθει σε τούτη τη ζωή, κάποια στιγμή περνάμε και στο εξεταστήριο. Βγάζω μπότες, βάζω τα πλαστικά σακουλέ παντοφλάκια νοσοκομείου, αφήνω το κιλοτάκι Hello Kitty πίσω απ’ το παραβάν και τέλος κάθομαι στην καρέκλα του πόνου με τα πόδια ψηλά και τα χεράκια δεμένα νευρικά στην ποδιά μου. Και αρχίζει το μαρτύριο.

Κατ’ αρχήν, με ψεκάζουν μ’ ένα πράγμα που τσούζει (και όχι το «…αλλά μ’ αρέσει), το οποίο πράγμα δεν ξέρω αν έχει και κάποια άλλη χρησιμότητα εκτός απ’ το να τσούζει. Αυτό όμως είναι μόνο η αρχή. Γιατί αμέσως μετά ακολουθεί το πράγμα που λέγεται “Διαστολέας”. Ο Διαστολέας έχει ένα σχετικά κουλ όνομα, γιατί θα μπορούσε να θυμίζει κάποιον Κακό από κόμικ της Μάρβελ, τύπου «ο Καταστροφέας». Μόνο που ο Διαστολέας είναι πολύ χειρότερος. Είναι ο υπέρ-κακός. Αν είσαι αγόρι, για να καταλάβεις, αυτό το όργανο βασανιστηρίου λειτουργεί περίπου όπως το εργαλείο Κάβουρας (έτσι δεν το λένε;) Αυτό το μεταλλικό που το χώνεις ανάμεσα σε δύο πράγματα και μετά γυρνάς ένα άλλο πράγμα και σιγά-σιγά ανοίγεις; Κάτσε, το βρήκα στο βικιλεξικό: «…έχει λαβίδα που μοιάζει με δαγκάνα κι ένα κινητό στέλεχος που ρυθμίζει το άνοιγμα της λαβίδας». Φαντάσου το αυτό λοιπόν σε μεγάλο. Και σε κακό. Και φαντάσου πού μπαίνει.

Και φαντάσου ότι μετά απ’ τον Διαστολέα-Κάβουρα, εγώ είμαι αυτή που περπατάει πλαγίως.

 

Πριν από δεν-ξέρω-πόσο-καιρό, είμαι σπίτι μου με Αγόρι -νορμάλ ηλικίας- τον οποίο έχω δει αρκετές φορές και ενώ η σχέση μας δεν είναι για κάτι παραπάνω, στο συγκεκριμένο θέμα τα πάμε καλά. Πάνω στο προκείμενο, λοιπόν, σε κάποια φάση, κάτι κάνει, που να μην !@#$%^&*, δεν ξέρω τι και πώς, κάτι χειρωνακτικό, που έχει ίδιο εφέ με το Διαστολέα. Εγώ: «ΑΑΑΑΑ! ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ;!!!» Αυτός (φοβισμένα): «Τι κάνω, δεν σ’ αρέσει; Εγώ συνεχίζω να ουρλιάζω. Αυτός (απορημένα): «Μα… σε άλλες αρέσει!» Εκεί, σοβαρά, θα ‘θελα να είχα πάει στην κουζίνα, να είχα πάρει το τηγάνι και να τον κοπάναγα μια στη μούρη, μια στ’ αρχίδια, μια στη μούρη, μια στ’ αρχίδια, μια στη μούρη. Και μια στ’ αρχίδια. Δυστυχώς, το μόνο που μπόρεσα να κάνω είναι να βάλω πιτζάμες, να μαζευτώ σαν μπαλίτσα, να αγκαλιάσω γόνατα, να βάλω μέσα και το κεφάλι μου και να πηγαίνω κούνια μπρος-πίσω μουρμουρίζοντας το «λα λα λα λα λα λα» απ’ τα Στρουμφάκια και λέγοντάς μου «σώπα-σώπα» (έτσι αντιμετωπίζω εγώ το σοκ, εντάξει;) Αλλά ρε βλαμμένε, βλαμμένε… Ε ΒΛΑΜΜΕΝΕ! Ακούς εκεί: «…σ’ άλλες αρέσει…». Και σ’ άλλους βρε ηλίθιε αρέσει να τους χώνεις κάτι πράγματα σαν βελόνες πλεξίματος μέσα στην ουρήθρα, θες μήπως να στο δοκιμάσω; (Το συγκεκριμένο, αφού το διάβασα, είχα εφιάλτες για δυο εβδομάδες). Αλλά πίσω στο γυναικολογικό ιατρείο.

Εκεί που είμαι λοιπόν ξαπλωμένη και υποφέρω, στον τοίχο ακριβώς απέναντι, είναι τοποθετημένη μια οθόνη μην-σου-πω42 ιντσών, HD flat-screen, που σου δείχνει το συναρπαστικό αυτό θέαμα που βλέπει η Γυναικολόγος Β με την κάμερα, πανοραμικά, με κάθε λεπτομέρεια. Αν έλειπε ο Διαστολέας, θα ζήταγα ποπ-κορν. Βασικά, μάλλον όχι. Γιατί αυτό που βλέπω θυμίζει συγχρόνως ταινία Άλιεν, καλτ B’ Movie (π.χ. “The Blob”), ντοκιμαντέρ Ντισκόβερι Τσάνελ για σπάνια όντα που ζουν στα απύθμενα βάθη των ωκεανών και άλλα τέτοια που προκαλούν ναυτία. (Ειδικά το τελευταίο με τους ωκεανούς). Εν τω μεταξύ, όσο η Γυναικολόγος Β’ κάνει τις ανασκαφές και τραβάει το βίντεο, η Γυναικολόγος Α’ είναι δίπλα μου και προσπαθεί να μου πιάσει κουβέντα για να ξεχνάω τον πόνο μου. Με ρωτάει τι κάνω (στη ζωή μου), λέω «αυτό τον καιρό τίποτα, γράφω», ρωτάει τι γράφω, τι να πω τώρα, και δεν μπορώ και να μιλήσω κιόλας γιατί σφίγγω δόντια! Γυναικολόγος Α’ με λυπάται και μου δίνει να κρατάω το χέρι της να μην πονάω. (Ήταν από αριστερά μου και άρα μου έδωσε το δεξί. Αν είναι δεξιόχειρας, για κανά-δυο μέρες, δεν θα μπορεί να βάλει ούτε υπογραφή). Γυναικολόγος Β’, χαμένη στα τρίσβαθα, λέει: «δεν βλέπω καλά τα πλάγια. Γυναικολόγε Α’, μου δίνεις το μεγαλύτερο Διαστολέα;»

Ενός λεπτού σιγή γιατί μου ‘ρθε κόλπος.

 

Κάποια στιγμή, το βασανιστήριο τελειώνει. Είμαστε πίσω στο γραφείο και μιλάμε. Πώς κάθεσαι μετά το σινεμά και τα λες με τους φίλους σου για την ταινία; τι σκηνικά! τι πλάνα! τι φωτογραφία! Ε, κάτι τέτοιο. Υπάρχει και βαθύτερο νόημα. Με πρωταγωνιστή τον τράχηλό μου. Αν έχει μείνει κάνα αγόρι και διαβάζει ακόμα (είσαι γενναίος, μπράβο σου), ο τράχηλος είναι ένα πράγμα στο βάθος, πώς λέμε «στο βάθος κήπος»; κάτι τέτοιο. Όταν είσαι στον κόλπο και πας, πας, πας, όλο ευθεία, τέρμα Θεού; Ε, μόλις πιάσεις πάτο, εκεί είναι ο τράχηλος. Αμέσως μετά είναι η μήτρα. Το σπέρμα πρέπει να περάσει μέσα απ’ τον τράχηλο και να φτάσει στη μήτρα –χτύπα ξύλο- όπου ως γνωστόν εκεί διαδραματίζονται κάτι πολύπλοκες διαδικασίες επιστημονικής φαντασίας και, 9 μήνες μετά, το κορίτσι-χορηγός του κόλπου αποδεικνύεται kinder έκπληξη (για εγκυμοσύνη μιλάω, ελπίζω να το ‘πιασες).

Ο τράχηλος λοιπόν είναι το ενδιάμεσο κομμάτι μεταξύ κόλπου και μήτρας. Ο δικός μου –λέει- είναι ανώριμος. «Τι “ανώριμος”, ρε παιδιά;» λέω. Όχι, δεν σημαίνει ότι κάνει φάρσες και λέει μαλακίες, παίζει μπουγέλα, πετάει χαρτάκια και σου κολλάει τσίχλες στα μαλλιά. «Ανώριμος» σημαίνει το εξής: «Κανονικά, το εξωτερικό κομμάτι του τραχήλου είναι πιο σκληρό και λιγότερο ευαίσθητο από το εσωτερικό του, λέει. Εσένα όμως  –λένε- είναι ίδιο με το εσωτερικό. Δεν έχει ωριμάσει ακόμα, παρόλο που έχεις και μια κάποια ηλικία…» (Ναι, το λένε). «…Συνήθως αυτό το συναντάμε σε μικρές κοπέλες αλλά, σε μερικές γυναίκες, μένει έτσι για πάντα». Μάλιστα. Ανώριμος Τράχηλος.

Όλα τα ‘χαμε, ανωριμότης και εκ των έσω. Μη χέσω.

 

Ρωτάω τι προβλήματα μπορεί να μου δημιουργεί ο Ανώριμος Τράχηλος. Λένε: «Τίποτα, μωρέ, απλά πονάς περισσότερο και είσαι πιο επιρρεπής σε οποιαδήποτε μόλυνση…» Α, μωρέ, τίποτα. Τώρα τουλάχιστον εξηγούνται πολλά. Βρήκαμε τι φταίει. Όχι ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό αλλά τουλάχιστον να ξέρουμε τι να βρίζουμε. Είναι κι αυτό παρήγορο. Σε μια παρόμοια κίνηση αυτό-συμπόνιας και παρηγοριάς, Κυριακή βράδυ, πάω σινεμά να δω επιτέλους το Twilight Χαραυγή Μέρος 1. (Είχα διαβάσει τα βιβλία πολύ πριν βγουν οι ταινίες και γι’ αυτό αγαπώ τη σειρά για διάφορους κοριτσίστικους ρομαντικούς λόγους, μην με κοροϊδεύεις). Δεν θα αναλύσω πολλά. Παρόλο που, βέβαια, θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για το imprinting = ένα πράγμα που υποτίθεται ότι σε βλέπει ο Άλλος (ο λυκάνθρωπος) και μπαπ! «εντυπώνεται», δηλαδή λέει εσύ είσαι η μία και μοναδική, πάει και τέλειωσε, συγκεκριμένα, ο Θεός-Τζέικομπ λέει: «δεν είναι πια η βαρύτητα που σε κρατάει σ’ αυτό τον κόσμο αλλά Εκείνη, τίποτα δεν έχει περισσότερη σημασία απ’ αυτήν…» και κάτι τέτοια, και αναστεναγμοί και «αααααχ» και κλάμα εγώ από κάτω. (Σε συνδυασμό με ουρλιαχτά τύπου «ΒΟΥΤΑ ΤΟΝ ΜΩΡΗ!», αλλά αυτά δεν τα αναφέρω γιατί χαλάνε τη ρομαντική διάθεση).

Αλλά επιστρέφω στο δικό μου θέμα της Χαραυγής 1. Σ’ αυτή την ταινία, επιτέλους, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ λέω, η Μπέλλα πηδιέται με τον Έντουαρντ. Μετά από σφοδρή και επίμονη άρνηση του Έντουαρντ, τελικά, τρεις ταινίες μετά, τον καταφέρνει. Ο Έντουαρντ, ως γνωστόν, είναι βρικόλακας και έχει κάποιες υπερφυσικές ικανότητες, μεταξύ των οποίων το ότι είναι πολύ δυνατός, παγωμένος στην αφή και σαν φτιαγμένος από πέτρα ένα πράμα. Οπότε είναι κομματάκι λογικό ότι φοβάται να πηδηχτούν μην τυχόν και την αφήσει κατά λάθος στον τόπο. Λογικό. Παρόλα αυτά, πηδιούνται την πρώτη νύχτα του γάμου τους. Πάνω στο πάθος, αυτός ρίχνει μία και σπάει ένα έπιπλο, γκρεμίζει το κρεβάτι με τον ουρανό, κάνουν το δωμάτιο του εξοχικού τελείως καλοκαιρινό αλλά ΟΚ, αυτή επιζεί. Το πρωί, ο Έντουαρντ είναι πάρα πολύ θυμωμένος με τον εαυτό του που άφησε τέτοιο πράγμα (το πήδημα, δηλαδή) να συμβεί, και την ανακρίνει με σοβαρό ύφος να του πει την αλήθεια για το πόσο πονάει. Αυτή λέει ότι είναι μια χαρά, αλλά αυτός που δεν τα τρώει κάτι τέτοια έτσι εύκολα, της τραβάει λίγο το μπουρνούζι και βλέπουμε ότι έχει κάτι μελανιές στο μπράτσο και στην ωμοπλάτη. Ο Έντουαρντ είναι συντετριμμένος και δηλώνει ότι δεν πρόκειται να την ξανακουμπήσει ποτέ. Τις επόμενες μέρες, τι νεγκλιζέ φοράει αυτή, τι βγαίνει με τον κώλο έξω, τι παίζει σκάκι και σκύβει και καλά να κουνήσει το πιόνι με το βυζί φάτσα-κάρτα μπροστά στην πέτρινη φάτσα του, τίποτα αυτός, βράχος.

Αλλά, ρε παιδιά, γιά μια στιγμή. ΟΚ, όλα τα άλλα τα έχω καταλάβει. Αλλά το ερώτημά μου είναι το εξής: πηδιέσαι με τον ΠΕΤΡΙΝΟ γκόμενο και το πρόβλημα είναι ΟΙ ΜΕΛΑΝΙΕΣ ΣΤΟ ΜΠΡΑΤΣΟ;!!! Και δεν το κάνουν καν μ’ αυτήν από πάνω να κάνει κάπως τα κουμάντα της. Όχι. Το κάνουν ιεραποστολικά, μ’ αυτόν από πάνω, τον πέτρινο, να πέσει να την πλακώσει. Εκεί το ιεραποστολικό παίρνει άλλο νόημα και θα ‘πρεπε να ‘χουν δίπλα έναν παπά, να προλάβει να την εξομολογήσει. Μα είμαστε σοβαροί; Είπαμε σενάριο φαντασίας αλλά όχι κι έτσι. Αυτό το βλέπουν και μικρά κορίτσια. Που μπορεί ακόμα να έχουν ανώριμο τράχηλο! Πραγματικά, δεν ξέρω ποιες είναι αυτές τις γκόμενες με τους ατσαλένιους τράχηλους, που σίγουρα τους αρέσει και η σεξουαλική τεχνική του Διαστολέα και που πάω στοίχημα ότι έχουν κάτι σημεία G από το Godzilla (σε μέγεθος).

Δηλαδή, φιλενάδα, άει γαμήσου εσύ κι ο διαστολέας σου.

 

Πριν κάνα χρόνο, κωλοβαράω σε ένα φόρουμ που είμαι μέλος εδώ και χρόνια και είμαστε χιλιάδες γκόμενες απ’ όλο τον κόσμο και λέμε ό,τι μαλακία να ‘ναι όλη μέρα (απ’ το σπίτι, το σχολείο, τη δουλειά, την εξοχή). Μια φορά, λοιπόν, λέει μία γκόμενα «ρε σεις, ασκήσεις κέγκελ κάνατε σήμερα;» Για όποιον δεν ξέρει, οι ασκήσεις κέγκελ είναι το να κουνάς ρυθμικά (για μικρές συσπάσεις μιλάμε, δεν κάνεις και πουσάπς) τον κόλπο και τις γύρω περιοχές και υποτίθεται ότι σε βάθος (πολύ βάθος) χρόνου αυτό κάνει καλό γενικά και κάνει και τις σεξουαλικές επαφές πιο ευχάριστες. Απαντάνε λοιπόν οι γκόμενες διάφορα, όπως «ΟΚ, θα κάνω τώρα», άλλες λένε «βαριέμαι», μία λέει «εγώ δεν ξέρω πώς το κάνουν», της εξηγούν πώς, μια άλλη λέει ότι ούτε αυτή μπορεί, οι άλλες της λένε «μα είναι εύκολο», αυτή η τελευταία λέει ότι όχι, δεν είναι πως δεν ξέρει, αλλά:

Δεν μπορώ να κάνω γιατί τώρα είμαι στο γραφείο και όταν κάνω κέγκελ έχω οργασμό.

 

Και εκεί, το ίντερνετ πάγωσε. Απόλυτη Σιγή. Μπορώ να φανταστώ τις εκατοντάδες γκόμενες ανά την υφήλιο που, σε αργή κίνηση, τους πέφτει το σαγόνι και μένουν με το κουτάλι παγωτού/ το ντόνατ/ το κέικ σοκολάτας μετέωρο. Ο χρόνος πάγωσε. Για 5-6 δευτερόλεπτα. Γιατί αμέσως μετά, ΟΛΕΣ μαζί αρχίσαμε να τη βρίζουμε την καργιόλα και να της λέμε να πάει να γαμηθεί και να της καεί το βίντεο και πολλές άλλες πολύ πιο ευφάνταστες κατάρες. Που να βρει τον υπέρ-τέλειο γκόμενο αλλά αυτός να έχει χρόνια κακοσμία του στόματος, στυτική δυσλειτουργία και να ‘ναι και αλλεργικός στο Viagra!

Άει στα κομμάτια, συγχύστηκα. Είναι σαν να λέμε, να ‘σαι σε παρέα με 4-5 γκόμενες και να συζητάτε για αποτρίχωση και τα βάσανα που περνάτε. Εγώ, συγκεκριμένα, τώρα που το σκέφτομαι, έχω χωρίσει την ευρύτερη περιοχή μπικίνι σε τεταρτημόρια αποτριχωτικών αναγκών. Στο Τεταρτημόριο Α’ έχω κάνει καμιά δεκαριά φορές φωτόλυση σε ινστιτούτο 1 (δεν έπιασε), έχω κάνει 5-6 φορές λέιζερ σε ινστιτούτο 2 (πονάει σαν μην πω και δεν έχω και λεφτά να το τελειώσω), στο Τεταρτημόριο Β’ κάνω χαλάουα, στο Τεταρτημόριο Γ’ κάνω ξυράφι και στο Τεταρτημόριο Δ’ βάζω ξυριστική μηχανή. Και δεν θα μιλήσω καν για πόδια και όλα τα’ άλλα. Πες ότι λέω λοιπόν εγώ τον πόνο μου, λένε και οι άλλες για καυτά κεριά, για αποτριχωτικές κρέμες, τσιμπιδάκια, για μουστάκια (εγώ το κάνω με την αρχαία ινδική μέθοδο της κλωστής), για γάμπες, μπούτια, φρύδια και ό,τι άλλο έχει η καθεμία, κι έρχεται περαστική απ’ την παρέα, συνάμενη κουνάμενη, η Φυσική Ξανθιά. Την οποία μισείς ούτως ή άλλως επειδή γεννήθηκε φυσική ξανθιά και άρα όλα της έρχονται πιο εύκολα σ’ αυτή τη ζωή. Φυσικά. Και όταν έρχεται και η σειρά της Φυσικής Ξανθιάς να συνεισφέρει στη συζήτηση, λέει: «Aαα, εγώ δεν κάνω τίποτα απ’ όλα αυτά, γιατί ουσιαστικά δεν έχω τρίχες, το πολύ πολύ λίγο χνουδάκι…» Κι εκεί όλες μαζί θέλετε να τη γδάρετε ζωντανή (δεν είναι τίποτα, μια απλή συνεδρία χαλάουα). Αλλά έτσι είναι βλέπεις το πακέτο «Φυσική Ξανθιά», εκτός απ’ το μαλλί, το υπόλοιπο είναι σχεδόν άτριχο. Το ότι το γνωρίζεις αυτό, βέβαια, δεν σε εμποδίζει απ’ το να μπαίνεις σε διαδικασία σκέψεων του τύπου:

Έχω μια ξαδέρφη δικηγόρο. Αν τη σφάξω την καργιόλα τη Φυσική Ξανθιά, αλλά κάνοντάς το να φαίνεται σαν ατύχημα –του πούστη, τόσο CSI και Dexter έχω δει- λες να τη γλιτώσω με μόνο ένα-δυο χρονάκια;

 

Διότι, το θέμα έχει ως εξής. Άντε, και θα ‘ρθει το ρημαδοσαββατόβραδο και θα την κάνεις τη ρημαδοαποτρίχωση (την “πριγκιπική”, όπως λέει μια φίλη), η οποία θα σου πάρει συνολικά ένα διωράκι (αλλά τι είναι ένα διωράκι μπροστά στην αιωνιότητα;) και σου λέω και άντε(!), δεν θα πάει χαμένη γιατί ναι, θα γνωρίσεις έναν άνθρωπο που φαίνεται της προκοπής (έχεις πιει, εγώ στο λέω να το ξέρεις). (Κι εδώ άλλη μια παρένθεση: Εννοείται ότι αυτό το συμβάν είναι σπανιότατο διότι οι πιθανότητες να γνωρίσεις άνθρωπο της προκοπής όταν είσαι στην τρίχα –δηλαδή άνευ τρίχας- τείνουν προς το μηδέν. Ενώ όταν κυκλοφορείς σαν το Γέτι, τον άνθρωπο των Ιμαλαΐων, και είσαι ΦΟΥΛ στην τρίχα, σου εμφανίζονται πρίγκιπες από παντού). Αλλά λέμε τώρα, υποθετικά μιλάμε. Και πας λοιπόν χαρωπά να επιδείξεις στον φέρελπι Νέο τα ταλέντα σου στην αποτρίχωση (εκ του αποτελέσματος, δεν θα τον περιχύσεις με καυτό κερί. Εκτός κι αν το ζητήσει). Και ναι, μπορεί ο Νέος να εκτιμήσει τα ταλέντα σου αλλά να σ’ αφήσει στα κρύα του λουτρού, με το πουλί στο χέρι και το ξυραφάκι αποτρίχωσης στο άλλο χέρι, για να κόψεις τις φλέβες σου ανενόχλητα. Γιατί, βλέπεις, εσύ, όσες ασκήσεις κέγκελ και να κάνεις, ακόμα κι αν του μάθεις κολπάκια (όχι του Νέου αλλά του κόλπου), ακόμα κι αν τον βάλεις να κάνει σπαγκάτ και να τρέξει δρόμο μετ’ εμποδίων, δεν πρόκειται να φτάσει στο τέρμα έτσι εύκολα. Με λίγα λόγια, κρίμα το διωράκι του ξεπουπουλιάσματος. Τον πούλο. Α, και, για να μην ξεχνιόμαστε, εννοείται ότι ενώ εσύ περνάς τα μαρτύρια της κολάσεως για να φαίνεσαι άνθρωπος και όχι η Παμφάγα Καφέ Αρκούδα, η Φυσική Ξανθιά απλά ξυπνάει το πρωί, χασμουριέται και απλά υπάρχει.

 

Αλλά, επειδή η ζωή είναι καργιόλα, ο φέρελπις Νέος πιθανότατα είναι διατεθειμένος να κάνει ο ίδιος από ανάποδες τούμπες μέχρι και τα μπαλέτα της λίμνης των κύκνων για να την ευχαριστήσει. Θέλω να της βγάλω το φυσικό ξανθό μαλλί τρίχα-τρίχα.

Το μεγάλο δράμα στην όλη ιστορία, είναι ότι έχω κι εγώ μια τέτοια φίλη. (Δεν την έκανα εγώ φίλη, δεν είναι ότι τα ‘θελα και τα ‘παθα, τ’ ορκίζομαι, μας την έφεραν τα αγόρια-φίλοι στην παρέα, οπότε μας προέκυψε. Και δυστυχώς, ΔΕΝ είναι μαλακισμένη, οπότε τι να πεις και να διαμαρτυρηθείς;) Αλλά μιλάμε, δεν είναι απλά Φυσική Ξανθιά, είναι Φυσική Ξανθιά Θεά. Υπάρχει μια αστεία ιστορία για τη μέρα που την πρωτοείδα, δεν λέω λεπτομέρειες γιατί θα εκτεθώ. Ας πω μόνο ότι ήταν Αύγουστος, στη Μυτιλήνη. Είχαν περάσει οι πρώτες μέρες των διακοπών, τα είχα βάλει κάτω τα πράγματα και τα είχα οργανώσει στο μυαλό μου, είχα λειτουργήσει υποχθόνια με ίντριγκες και δολοπλοκίες, έτσι ώστε να δημιουργηθούν τα κατάλληλα ειδύλλια που θα άφηναν ΜΗ διαθέσιμες τις (ως τότε) υπάρχουσες αιθέριες υπάρξεις. Είχα φτύσει αίμα και είχα καταναλώσει άπειρη ενέργεια ώστε να έχουν ελπίδες τα δικά μου σκοτεινά σχέδια (διά της ατόπου απαγωγής, το γνωστό «δεν γαμιέται, αφού δεν έμεινε καμία άλλη) και (νόμιζα πως) το είχα πετύχει. Για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται ότι οι θεοί και οι θεές γελάνε με τα σχέδιά μας. Οι Φυσικές Ξανθές Θεές, γελάνε ακόμα καλύτερα και γελάνε τελευταίες.

Τη βραδιά λοιπόν που περίμενα να θριαμβεύσω, είμαστε με την παρέα για ούζα και εμφανίζεται Εκείνη. Η πεντάμορφη νεραϊδοπριγκίπισσα Μπάρμπι στο όνειρο καλοκαιρινής νυκτός (όλα μαζί). Μου πέφτει το σαγόνι μέσα στη σουπιά. Θέλω να βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο σαν χταπόδι. Μιλάμε για τόσο όμορφη που, εγώ, όποτε τη βλέπουμε, δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω της και, ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω πώς διάολο το καταφέρνουν τα αγόρια. Αυτό που τη βλέπεις να γελάει και θες να κλάψεις, που θες να την προσέχεις να μην σου πάθει τίποτα και σου ‘ρχεται αυθόρμητα να της κάνεις όλα τα χατίρια. (Εγώ κάνω συνειδητή προσπάθεια για να με σταματήσω). Και είμαι σίγουρη ότι ο μέσος άντρας θέλει πιο πολύ να την έχει πάνω στο κρεβάτι του να την κοιτάει παρά να την πηδήξει (ξέρεις τι εννοώ). Κάτι τέτοιες κάνουν τους άντρες να γράφουν ποιήματα τύπου «και των μάλλιώνε της τ’ ωραίο πλήθος, πάνου στο στήθος λάμπει ξανθό…» (από αληθινό ποίημα, το θυμάμαι απ’ το σχολείο). Φυσικά, δεν είναι ότι θα εμφανιστεί η Φυσική Ξανθιά Θεά και αυτός που γουστάρω εγώ θα πάει να της την πέσει, συνήθως κι αυτός έχει μάτια και βλέπει πως δεν τον παίρνει. Είναι απλά ότι τα αγόρια τη βλέπουν και αποπροσανατολίζονται. Το βλέμμα τους παίρνει μια θολούρα, μια ομιχλώδη, μαγεμένη όψη και δεν βλέπουν εσένα πλέον, ακόμα κι αν κι εσύ και ο κόλπος σου κάνετε σάλτο μορτάλε και τριπλ τόου μπροστά τους. Μάταιο.

Εμφανίζεται η Φυσική Ξανθιά Θεά; Γκέιμ Όβερ.

 

Άντε να τα μαζεύουμε να πάμε σπίτια μας κι απόψε. Ό,τι κάναμε, κάναμε. Εν τω μεταξύ, μιλάμε για ομορφιά που δίνει ακόμα και στην ίδια μια διαστρεβλωμένη αίσθηση της πραγματικότητας. Σε πρόσφατη συζήτηση, λέει μια άλλη φίλη ότι δεν θέλει σχέση με κάποιον κάτω των 30 για διάφορους λόγους, λέει «ρε παιδί μου, θέλω να πηγαίνουμε για φαγητό και να μην πρέπει να πληρώσω τα μισά, και μετά θέλω να με γυρνάει σπίτι μου». (Εγώ δεν λέω κουβέντα, γιατί η τελευταία φορά που είχα φάει με κάποιον και ήμουν απόλυτα ευτυχισμένη ήταν με 21χρονο, ήταν σουβλάκια take-away και νομίζω πως κέρασα κιόλας). Αλλά στο θέμα μας. Φυσική Ξανθιά Θεά: «Α, μην το λες, εγώ πριν λίγο καιρό που πήγα Βιέννη και με φιλοξενούσε ένα παιδί 23 χρονών, δεν μ’ άφησε να πληρώσω τίποτα!» Σου λέω, δεν έχει συναίσθηση.

Εμένα ο 23χρονος θα μ’ έβαζε να καθαρίζω τουαλέτες. Όχι μόνο τις δικές του. Και ξένες.

 

Λίγο αργότερα, τη ρωτάμε για την οθόνη του i-phone της που είναι σπασμένη, πότε θα την αντικαταστήσει και πόσο θα της κοστίσει. Λέει ότι το έχει αναλάβει ο τύπος που έφταιγε που έσπασε, ο οποίος έχει ήδη παραγγείλει μία απ’ το ebay, η ίδια δεν ξέρει καν πόσο έχει. Ρωτάμε: «Σου έριξε κάτω το i-phone;» Απαντά: «Όχι, ήμουν πάνω στη μηχανή του κι έστελνα μήνυμα, κι εκείνος έκανε μια απότομη στροφή και μου έπεσε κι έσπασε…» Θες μια στιγμή να το χωνέψεις, το καταλαβαίνω. Αλλά ναι, ο τύπος δέχτηκε ότι αυτός έφταιγε. Και ανέλαβε να πληρώσει. Και η Φυσική Ξανθιά Θεά το θεωρεί όλο αυτό φυσιολογικό. Καταλαβαίνεις την πλάνη την οποία ζει. Αν εγώ ήμουν στη θέση της, ο τύπος θα γέλαγε και θα μου ‘λεγε «καλά να πάθεις». Ειλικρινά, αυτό το κορίτσι είναι το μόνο άτομο σ’ αυτή τη χώρα που μπορεί να πάει ΙΚΑ, Εφορία, Αστυνομία και ΔΕΗ (σε όλα αυτά την ίδια μέρα), και να της κακοφανεί. Θα πει: «Σήμερα δεν ήταν καθόλου εξυπηρετικοί, περίμενα 4 ολόκληρα λεπτά στην ουρά! Πάλι καλά που είπαν ότι θα μου στείλουν τα έγγραφα με κούριερ στο σπίτι να τα υπογράψω, και δεν χρειάζεται να ξαναπάω». Στο δικό της σύμπαν, μόνο το ξανθό είναι φυσικό.

Όλα τα άλλα είναι πιο υπερφυσικά και φανταστικά κι απ’ το Twilight.

 

Και μια και ανέφερα την ταινία, να πω ότι στον κόσμο της Φυσικής Ξανθιάς Θεάς, παντού υπάρχουν κάμερες. (Στο δικό μου κόσμο, μόνο στα γυναικολογικά ιατρεία). Κάθε εβδομάδα, λοιπόν, βλέπουμε στο facebook φωτογραφίες της από κάθε μέρος στο οποίο εμφανίζεται. Από παντού. Παιδί μου, είμαι σίγουρη ότι βγαίνει απ’ το σπίτι της να πάει στο περίπτερο να πάρει τσιγάρα, και πέφτει σύρμα και τρέχουν αμέσως φωτογράφοι από το InTheVip, το GuestList, το CarpeDiem και το FeelFamous, όλοι συγχρόνως, και τη φωτογραφίζουν: Η Φυσική Ξανθιά Θεά δίπλα στο Ψυγείο με τα Γάλατα, Η Φυσική Ξανθιά Θεά Με Φόντο τα Φουντούνια, Η Φυσική Ξανθιά Θεά και ο Χαρούμενος Περιπτεράς. Εγώ αποφεύγω τα φλας των παπαράτσι όταν είμαι δίπλα της σαν τον διάολο, γιατί, εκεί που έχεις κοιταχτεί στον καθρέφτη σπίτι σου και λες «το πέτυχα σήμερα το μάτι» ή «δεν είναι κακό τελικά αυτό το φόρεμα», βγαίνεις φωτογραφία μαζί της και μετά χρειάζεσαι επειγόντως ψυχιατρική συνταγή για αντικαταθλιπτικά κι έναν καλό πλαστικό χειρούργο. Όχι, δεν είμαι υπερβολική. Όχι, δεν κάνω σαν μωρό. Είμαι πάρα μα πάρα πολύ ώριμη. Άλλος είναι ανώριμος. (Σκύβω και κοιτάζω προς τα κάτω).

Σ’ εσένα μιλάω, μ’ ακούς;

 

 

 

 

Advertisements