Tags

, , , ,


Από τότε που έχω αρχίσει να γράφω δημόσια, δέχομαι σχεδόν οποιοδήποτε friend request στο facebook, μπας και διαβάσει τι γράφω και κανένας που δεν με ξέρει, πώς λέμε «όλα για την Τέχνη»; Αυτό. Το αποτέλεσμα αυτού βέβαια είναι να έχω μια σταθερή εισροή πλήθους θλιβερών μηνυμάτων από άγνωστα αγοράκια, τα οποία πάνε κάπως έτσι, σχεδόν ανεξάρτητα από το τι λέω εγώ ενδιάμεσα. Άγνωστο Αγόρι: 1) “ti kanissss?” 2) “orees fwto” 3) “pou menis? 4) “menis moni s?” 5) “exis sxesi?” 6) “thes na ertho na s kano parea?” 7) “8a perasoume poly orea…” κ.λπ κ.λπ. Εννοείται και με μπόλικες φατσούλες με κλειστό ματάκι ενδιάμεσα, μην ξεχνιόμαστε. Όλα αυτά τα αγόρια είμαι σίγουρη ότι αν δουν κείμενο πάνω από 5 γραμμές δεν θα το διαβάσουν, εκτός κι αν δίπλα έχεις βάλει μια φωτογραφία ενός κώλου (και όχι του κώλου), όπου ίσως να διαβάσουν και μέχρι 10 γραμμές. Εκεί είναι το όριο. Για να το ξεπεράσεις, πρέπει να δίνεις κώλο κάθε 10 γραμμές. Πράγμα που δεν αποτελεί λύση, ειδικά αν μιλάς για την οικονομική κατάσταση της χώρας ή την πολιτική επικαιρότητα. (Συγγνώμη, λάθος, εκεί ο κώλος ταιριάζει απόλυτα, οπότε αποσύρω το επιχείρημα και θα διερευνήσω σε βάθος το θέμα «φωτογραφίες κώλων», ίσως να ταιριάζουν παντού).

Πίσω στην ιστορία μας. Πριν από λίγο καιρό, λοιπόν, με κάνουν add δυο-τρία Άγνωστα Αγόρια συγχρόνως, τους κάνω όλους ακσέπτ, δεν έγινε και τίποτα. Κάνα-δυο μέρες μετά, μου μιλάει κάποιος στο τσατ, τον οποίο δεν αναγνωρίζω. Αγόρι: «Καλησπέρα, είχαμε γνωριστεί στο Dome, έτσι;… καααάποιο φεγγάρι…» Εγώ λέω ότι αμφιβάλλω, μάλλον με μπερδεύει με άλλη, δεν μου θυμίζει τίποτα. Μου λέει: “Φορούσες τιρκουάζ μπλούζα και τιρκουάζ σκιά”. Παύση.

ΟΚ, μάλλον εγώ ήμουν.

Αφού χρησιμοποιώ κάθε γκρίζο εγκεφαλικό κύτταρο (που μου ‘χει απομείνει) για να θυμηθώ, μου ‘ρχεται αναλαμπή. Ευτυχώς, μόνο μια γνωριμία έχω κάνει ποτέ στο Dome. Του λέω: «Εσύ είσαι ένα παιδάκι που έκανε κάτι με μουσική;» Και ναι λοιπόν, αυτός είναι. Η ιστορία είναι εδώ αλλά επειδή η υπόλοιπη είναι άσχετη, παραθέτω το σχετικό απόσπασμα:

«Αργότερα, η παρέα αποφασίζει να πάμε Dome, στην Πολιτεία. Έλεος. Εμφανισιακά, ΔΕΝ είμαι για Dome. Όχι ότι ήμουν/ είμαι/ θα είμαι ποτέ, βέβαια. Ακριβώς εκεί είναι το πρόβλημα. Τα κοριτσάκια (και τα αγοράκια, αλλά λέμε τώρα) γέννημα-θρέμμα των Βορείων Προαστίων έχουν άλλο DNA, είναι σαν άλλη φυλή, πολύ πολύ πιο όμορφα από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν είναι να αναμιγνύεσαι. Τέλος πάντων, πάμε. Μια χαρά μουσική αλλά πέφτω ψυχολογικά (θα βγω Κίνα σε λίγο, απ’ την άλλη πλευρά της υδρογείου σφαίρας).

Αναγκαστικά, γνωρίζω στο τέλος ένα αγοράκι που θα μπορούσε να είναι και 17 χρονών αλλά ισχυρίζεται ότι είναι δάσκαλος μουσικής και κιθάρας. Δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να το αμφισβητήσω. Μου βάζει Haig “γιατί κρίμα είναι να μην τελειώσουμε το μπουκάλι”. Επίσης δεν το αμφισβητώ. Με δωδεκάποντο, ίσως και να του ρίχνω λίγο. Οι φίλοι του μας βλέπουν και εξαφανίζονται για λίγο να πάνε να γελάσουν ελεύθερα, αλλά η ζωή με έχει χτυπήσει αλύπητα και το παιδί χορεύει ωραιότατα. Όταν φεύγω, μου δίνει και καρτ βιζίτ. Πιθανώς τις φτιάχνει στο δωμάτιό του όπου έχει κρεμασμένες αφίσες Megan Fox και Παναθηναϊκού, και τις τυπώνει με το χαρτζιλίκι του.»

Μιλάμε λοιπόν για *αυτό* το αγόρι, μια γνωριμία που συνέβη ακριβώς πριν ένα χρόνο. Με είδε –λέει- τυχαία στο facebook και με αναγνώρισε. (Αυτός μάλλον δεν είχε πιει εκείνο το βράδυ). Από εκείνη τη μέρα έχουμε βγει μαζί μερικές φορές, η μια εκ των οποίων ήταν στο Κολωνάκι, όπου συνέβη κι αυτό που ονόμασα σημείο των καιρών. Ρακένδυτος τύπος, παρακαλεστικά: “Ρε φίλε, μήπως έχεις ένα τσιγάρο;” Αγόρι Dome:

Σόρι ρε φίλε, μόνο ηλεκτρονικό…

Είναι πράγματι δάσκαλος κιθάρας (ασχολείται και με κάτι άλλο πιο πολύπλοκο) ενώ είναι μόνο 24 ετών. Επίσης, είναι γύρω στα 60 κιλά. Με τα ρούχα. Πώς είναι αυτό που πας να αγκαλιάσεις τον άλλον (συνήθως, *την* άλλη) και στηρίζεσαι λίγο πάνω της και φεύγετε και οι δύο πίσω; Αυτό που λες «όπα!» αλλά δεν το λες γιατί πέφτει ζεϊμπεκιά, αλλά απλά πέφτει; Αυτό. Οπότε οι εναγκαλισμοί γίνονται αποκλειστικά με δική σου ευθύνη και δεν συνιστώνται αν δεν φοράς σταθερό παπούτσι. Ιδανικά, γίνονται μπροστά σε κάτι μαλακό, όπως στρώμα, και σίγουρα όχι μπροστά σε γκρεμό, γιατί τότε έχε γεια καημένε κόσμε, έχε γεια γλυκιά ζωή. Σε καμία περίπτωση δεν είναι το αγόρι που θα σου πει «στηρίξου πάνω μου» και θα τον πιστέψεις. (Τουλάχιστον όχι αν το λέει κυριολεκτικά). Τέλος πάντων, όπως είπα, είναι 24 ετών (ενώ φαίνεται γύρω στα 14). Το παράξενο είναι το ότι ο τρόπος που σκέφτεται είναι γύρω στα 34. Ούτε εγώ το καταλαβαίνω απόλυτα, αλλά ισχύει. Για του λόγου το αληθές, κανονίζουμε να πάμε σε κάτι που έχει σχέση με δουλειά, κάτι επιμορφωτικό, μια παρουσίαση σε αίθουσα ξενοδοχείου, θα είναι κόσμος απ’ τη δουλειά του, απογευματάκι προς βράδυ Δευτέρας. ΟΚ, λέω, να πάμε. 24 χρονών αυτός, 35 εγώ. Και λέει:

Ντύσου επαγγελματικά, μην βάλεις κανένα ανύπαρκτο φορεματάκι…

Τι του λες τώρα; Και δεν με έχει δει ΚΑΝ με τα ανύπαρκτα φορεματάκια μου! Δηλαδή, πώς τολμάει να με προσβάλλει έτσι; (αφήνω κάτω το ξώπλατο με τις παγιέτες). Μα, έλεος! Τι γνώμη έχει σχηματίσει δηλαδή για μένα; (αστειεύομαι για το ξώπλατο). Πάντως, ας πούμε ότι ο μέσος 24χρονος δεν λέει κάτι τέτοιο στη μέση 35χρονη. Αλλά άφησα το προηγούμενο θέμα στη μέση. Όλο αυτό που έλεγα για το πόσο μικροσκοπικός είναι, δεν είναι υπερβολή, αλήθεια είναι γύρω στα60 κιλά. Πανάλαφρος, για άνεση, πρακτικότητα και ευκολία. Δεν πιάνει καθόλου χώρο, αποθηκεύεται εύκολα, τον παίρνεις μαζί σου παντού, στο σπίτι, στο σχολείο, στην εξοχή. Το μέλλον είναι στη φορητότητα. Πώς λέμε λαπ-τοπ; Λαπ από το ξενικό “lap” που σημαίνει αγκαλιά. Από την οποία αγκαλιά προέρχεται και η έκφραση “lap dog” που αναφέρεται σ’ εκείνα τα μικρά καημένα σκυλάκια που τα κυκλοφορούν παντού οι ξανθιές σελέμπριτις στην αγκαλιά τους. Τέλος πάντων. Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς το ξεκίνησα, ρωτούσα υποκοριστικό για το όνομά του και δεν είχε, σε κάποια φάση άρχισε να με λέει “Γατούλι” (ναι, γελάμε όλοι εδώ), οπότε κι εγώ τον λέω «Κουτάβι». Έχει διαμαρτυρηθεί: «μα δεν μπορείς να με λες κάτι πιο ανδρικό; Πιο μπρουτάλ;» Άλλο να στο λέω εγώ ότι το λέει, κι άλλο *να τον βλέπεις* να το λέει. (Μιλάμε για ΤΟ γέλιο). Όχι ότι δεν υπάρχουν ονόματα όπως «Δολοφόνος», «Καταστροφέας» και «Εκδικητής» για μικροσκοπικά άκακα πλασματάκια. Αλλά, κι αυτά για κουτάβια είναι. Είναι το αντίθετο αλλά με την ίδια λογική…

…που παίρνεις ντόμπερμαν και το βαφτίζεις Cupcake*

*=ατομικό, χαριτωμένο κεϊκάκι.

Γι’ αυτό λοιπόν, «Κουτάβι». Πάντως, εκτός απ’ την εμφάνιση, έχει να κάνει και η προσωπικότητα. Δεν φταίω εγώ. Όταν είναι τρομερά χαδιάρικο, θέλει αγκαλίτσες, γούτσου-γούτσου, κάνει χαρούλες, σου φτιάχνει τη μέρα ε τότε, πώς να το κάνουμε, το «Κουτάβι» του ταιριάζει απόλυτα. (Ξέρω, ξέρω, «αααα, τι γλυκόooo!») Το πρόβλημα είναι, βέβαια, ότι λόγω μικροσκοπικού μεγέθους, (που συνολικά είναι μικρότερο από το δικό μου), εκτός του ότι δεν έχεις κάπου να στηριχτείς, ζεις και με ένα διαρκές άγχος μην πέσεις και το πλακώσεις κατά λάθος. Ουσιαστικά, με κάνει να νιώθω ακριβώς έτσι:

και να και η φωτογραφία κώλου που υποσχέθηκα στην αρχή

Advertisements