Tags

, , ,

 

Παρόλο που δεν δουλεύω, θυμάμαι με απόλυτη ακρίβεια πώς είναι να πηγαίνεις στη δουλειά Δευτέρα πρωί. Να έχεις αφήσει το ζεστό πάπλωμα, να τουρτουρίζεις μέχρι να ντυθείς, έξω να έχει συννεφιά ή (ακόμα χειρότερα) να βρέχει, να έχει απεργία το μετρό και να γίνεται χαμός από κίνηση, όλοι να βρίζουν και να σιχτιρίζουν και εσύ να έχεις αργήσει τραγικά. Πώς είναι να είσαι εντελώς άυπνος (γιατί άντε να σε πάρει ο ύπνος την Κυριακή), με μαύρους κύκλους κάτω απ’ τα μάτια και σημάδια στο μάγουλο απ’ το μαξιλάρι, να είσαι απελπισμένος για καφεΐνη (ιδανικά σε ενδοφλέβια μορφή), να είσαι σε ελαφριά (έως βαριά) κατάθλιψη ξέροντας το Γολγοθά που σε περιμένει μέχρι να έρθει η Παρασκευή, να ανοίγεις τον υπολογιστή και να βλέπεις 100 email να σε περιμένουν να τα επεξεργαστείς, να εύχεσαι να τηλεφωνήσει κάποιος για βόμβα, να χτυπήσει συναγερμός φωτιάς ή ακόμα και να έρθει η Δευτέρα Παρουσία (γιατί Δευτέρα θα ‘ρθει), οτιδήποτε τέλος πάντων ώστε να γυρίσεις σπίτι σου και να χουχουλιάσεις κάτω απ’ το πάπλωμα…

Εκείνη τη στιγμή, μπαίνει στο γραφείο φρέσκος, ρόδινος και χαμογελαστός συνάδελφος, σφυρίζοντας χαρωπά και λέγοντας “καλημέρα” και “καλή εβδομάδα” στον καθένα ξεχωριστά. Κι εσύ επιθυμείς διακαώς να του φέρεις την οθόνη πάνω στο φρεσκολουσμένο του κεφάλι αλλά διστάζεις γιατί, βασικά, πώς διάολο θα βγει η μέρα αν δεν έχεις internet;

 

Μια εικόνα με λέξεις = δυο χιλιάδες λέξεις

 

 

 

Advertisements