Tags

, , ,

 Αρχές Δεκεμβρίου

Παρασκευή, 9 του μηνός, πολύ αργά, πάω Suite. Με το που μπαίνω, στην είσοδο μού στέλνει φιλάκι ο Κουστουμάτος της περασμένης φοράς. Σήμερα φοράει ένα γκρι με κάτι σατέν λεπτομέρειες, σκέτο φιγουρίνι (αστεία ρετρό λέξη). Μέσα στο μαγαζί, εν τω μεταξύ, κάνει τρελή ζέστη, τα κορίτσια φοράνε λιγότερα από τα απολύτως απαραίτητα, εμένα μου την πέφτει τρομακτικός τύπος που φοράει κάτι σαν μπουφανοσακάκι κι από μέσα τίποτα. (Και το μπουφανοσακάκι δεν είναι κουμπωμένο. Όχι φίλε μου). Ρωτάω Κουστουμάτο: «Εσύ δεν ζεσταίνεσαι;» Κουστουμάτος: «Βάζω παγάκια στις μασχάλες». (Δεν είναι να ρωτάς πολλά-πολλά τέτοια ώρα). Ενώ γενικά, χορεύω ανενόχλητη, κάποια στιγμή, ένα μικρό μου συστήνεται: «Γεια σου, είμαι ο Αλέξης. Αλέξης με δύο “ταυ”». Καλά, αν είχα πιει παραπάνω θα είχα φάει κόλλημα και υποψιάζομαι ότι αυτός είναι και ο στόχος της ατάκας. Το αντίστοιχο δικό μου όμως θα ήταν το απλό και καταθλιπτικό: Ειρήνη με «ήττα» με δύο «ταυ». Είναι εδώ και το Τρισχαριτωμένο Πλασματάκι (δεν το είχα αποκαλύψει τις προάλλες αλλά είναι σερβιτόρος, το αγαπημένο μου επάγγελμα). Απόψε δουλεύει και είναι σοβαρός (κοινώς, με φτύνει), αλλά φοράει πουκάμισο και είναι το πιο χαριτωμένο ισοσκελές τριγωνικό πλασματάκι που έχω δει ποτέ. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ενθουσιάζομαι με την τριγωνομετρία. Θα ήθελα να λύσω ασκήσεις πάνω του εξασκώντας το πυθαγόρειο και πολλά άλλα θεωρήματα. Αλλά δυστυχώς…

…μ’ έχει στο τετράγωνο της υποφτύνουσας.

Σε κάποια φάση, Μπάρμαν με ρωτάει: «Τόσο ωραία κοπέλα και είσαι μόνη σου εδώ;» Τι γλυκό. Απαντάω ότι οι φίλοι μου δεν ακούν r’n’b και δεν τους αρέσει που το μαγαζί είναι γεμάτο μικρά (παιδάκια)». Μπάρμαν: «Καλά, πόσων χρονών είσαι;» Απαντάω: «Σύντομα 35» (Αυτό, ακόμα και σε μένα ακούγεται τελείως επιστημονική φαντασία. Μα πώς/ πότε έγινε αυτό; Εγώ προχτές ήμουν 19). Τον ρωτάω: «Εσύ;» Μπάρμαν: «Άστο…» Συνήθως, βλέπεις, εγώ προλαβαίνω και τους ρωτάω πρώτη πόσων χρονών είναι κι αυτά δεν υποψιάζονται ότι η ερώτηση είναι ερώτηση-παγίδα, οπότε απαντάνε αθώα και μετά δεν μπορούν να το πάρουν πίσω. Όταν όμως ακούν αυτοί πρώτοι το «σύντομα 35», σου λένε «άστο τώρα το πόσο είμαι εγώ, τι να το συζητάμε…» Αλλά Μπάρμαν συνεχίζει ακάθεκτος κάνοντας αυτό που κάνουν οι απανταχού μπάρμεν μετά από κάποια σεβαστή πρωινή ώρα, που σκύβουν τελείως αγκαλιάζοντας το μπαρ και επικεντρώνονται σε μια γκόμενα που γουστάρουν κάπως (τέτοια ώρα, τέτοια λόγια) και λένε κάτι απ’ τα γνωστά του τύπου «…θέλεις να πάμε μετά να περάσουμε καλά;» Αυτό όμως που ο μέσος 20κάτι-άχρονος δεν μπορεί να υποψιαστεί -γιατί πού να υποψιαστεί τέτοιο σατανικό τρόπο σκέψης- είναι ότι το χάσμα των ηλικιών εμένα μου είναι τρομερά χρήσιμο στο εξής: Επειδή σιχαίνομαι να απορρίπτω τον κόσμο έτσι αστόχαστα και απαίδευτα, όταν δεν μου αρέσει ο άλλος, μπορώ πολύ απλά να επικαλεστώ το ότι είναι πολύ μικρός.

Αν ΔΕΝ με ξέρει, με πιστεύει.

Σάββατο, ξεκινάμε από νωρίς με βράβευση φίλου που κέρδισε διαγωνισμό στο 6ο Pocket Theatre Festival, με γαμάτο κείμενο που μπορείς να δεις εδώ. Χαρά, επευφημίες, χειροκρότημα. Μετά αποφασίζεται (όχι αποφασί-ζουμε, αποφασί-ζεται) να πάμε Γκαζάκι. Η χαρά τελειώνει. Δεν χρειάζεται να πω πολλά για το Γκαζάκι, τα ‘χω πει τόσες φορές. Κάνω τις άπειρες βόλτες πάνω-κάτω, μέσα-έξω μπας και βρω κανένα ενδιαφέρον, μάταιο. Και άδικο Θεούλη μου, άδικο. Κάτω απ’ τη σκάλα (το Γκαζάκι έχει δύο ορόφους), σκοντάφτω πάνω σε δύο εμφανίσιμα (και πλυμένα) αγόρια που χορεύουν παρέα με φοβερά εντυπωσιακή δίμετρη γκόμενα. Το ένα εκ των δύο αγοριών με βουτάει και κάνουμε κάτι χορευτικά, δεν κρύβω το θαυμασμό μου προς τη γκόμενα, του τη δείχνω (του αγοριού) από πάνω ως κάτω και του λέω «γουάου, τι είναι αυτή;» δείχνει κι αυτός εμένα και μου λέει «γιατί, εσύ τι είσαι;» Λοιπόν. Ριάλιτι Τσεκ. Όχι, η ζωή δεν έγινε ξαφνικά ροζ και παραμυθένια. Το παιδί είναι όμορφο, πλυμένο, χορεύει, είναι στην ίδια παρέα με Θεά Γκόμενα και κάθεται και ασχολείται μαζί μου. Με πλήρη και καρτερική επίγνωση, του λέω: «σου αρέσουν τ’ αγόρια, έτσι δεν είναι;» γελάει. Και λέει: «…ναι». Μα, δεν υπήρχε περίπτωση.

Ένα κι ένα κάνουν γκέι.

Σε μια άλλη από τις απελπισμένες μου βόλτες, πάω και μία από Dirty Ginger απέναντι, να δω τι γίνεται και, ακριβώς πριν βγω έξω απ’ το Γκαζάκι, με βουτάει άγνωστη γκόμενα, επιεικώς βρώμικη, απ’ αυτές με που φοράνε τη στολή «όλα μαύρα, κολάν, αρβύλα, σκουλαρίκι στη μύτη και άπειρο μολύβι στο μάτι-που έχει ημι-ξεβάψει-αλλά δεν πειράζει», η οποία είναι αγκαλιά με τον γκόμενό της. Τώρα, μην ρωτήσεις για το γκόμενο. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι είναι ίδια φάση αλλά, κι εδώ είναι το κλου, έχει ΚΑΙ ράστα. Με βουτάει λοιπόν αυτή και μου λέει μα γιατί φεύγω, πού θα πάω, να κάτσω εδώ μαζί τους να χορέψω και πλησιάζει ανησυχητικά κοντά μου. Κάθε κύτταρο του σώματός μου ουρλιάζει πανικοβλημένα και βαράει Κόκκινο Συναγερμό: «Προσοχή, κίνδυνος! Άτομο που δεν τηρεί βασικούς κανόνες υγιεινής, σε απόσταση αναπνοής! Ετοιμαστείτε για Άτακτη Υποχώρηση!» Γκόμενα λέει: «Μα έλα, κάτσε μαζί μας… ααααχ, μυρίζεις και ωραία…» Πού να δεις που θα ξεράσω και ωραία. Κι όχι τίποτα, αλλά θα αναγκαστείς να πλυθείς και θα πάει στράφι τόση θερμομόνωση, μάρκα:

Μάκα

Προς το τέλος της βραδιάς, ενώ ψιλοχορεύω δίπλα στην παρέα μου, πλησιάζει ένας σχετικά νορμάλ τύπος -όχι κάτι που μ’ ενδιαφέρει, απλά δεν είναι φρικαλέος. Συστήνεται, τον λένε Νίκο, λέει τι ωραία που χορεύω (να ‘ναι καλά) και ότι βασικά ήρθε για να μου πει μια ατάκα αλλά το ξανασκέφτηκε και τώρα ντρέπεται να την πει. Λέω: «Νίκο πες την ατάκα γιατί χανόμαστε». «Εντάξει», λέει. Και τη λέει: «Είμαι άθεος αλλά μόλις σε είδα είπα “ο Χριστός κι η Παναγία!”» Γελάω. Τώρα βέβαια, εγώ το «ο Χρστός κι η Παναγία», συνήθως δεν το λέω για καλό. Ακολουθεί το «Παναγιά βόηθα» ή το «Χριστούλη μου, γιατί με εγκατέλειψες;» ή «Γιατί σ’ εμένα, Παναγίτσα μου;» ή όλα αυτά μαζί, μ’ αυτή τη σειρά και μέσα στο συγκεκριμένο μαγαζί. Στο οποίο, και θρήσκος να μπεις, άθεος θα βγεις. (Εμ τι νομίζετε, γατάκια, γιατί εφηύρε η Εκκλησία το κόνσεπτ «θυμιατό»; Γιατί ο παπάς το είδε στιλιστικά και απαίτησε «ή αυτό ή τσαντάκι-φάκελο με χρυσή αλυσίδα»; Λάθος. Το σκέφτηκαν για να σκεπάζει τη μπόχα των άπλυτων πιστών). Διότι, το «πίστευε και μη εισπνέεις», δεν λειτουργεί αποτελεσματικά. Μάλλον, λειτουργεί, αλλά θα σου μείνει ο πιστός στο χέρι. (Και μετά, θα πρέπει και να το πλύνεις). Το κλασικό σλόγκαν «όσοι πιστοί προσέλθετε» είναι καιρός να εκσυγχρονιστεί. Ας βάλουμε σφήνα το «…πλυθείτε και…». Θα με κατηγορήσουν για βλασφημία. Αλλά, όταν με αναγκάζουν να πηγαίνω σε παρόμοια κέντρα υποτιθέμενης διασκέδασης που προσβάλλουν την όσφρησή μου και δοκιμάζουν τις αντοχές και την υπομονή μου, δεδομένου του ότι έχω φτάσει σε μια άλφα-βήτα-γάμα σεβαστή ηλικία, τότε, δεν προσβάλλω εγώ τα θεία.

Άλλοι προσβάλλουν ΤΗ θεία.

Advertisements