Tags

, , ,

Προς τα τέλη Νοέμβρη…

Μες στην εβδομάδα, βλέπω στο Mtv τη δεύτερη αγαπημένη μου ημι-ριάλιτι εκπομπή, το “Made”. Από το ρήμα “to make” (=φτιάχνω), εδώ έχουμε κάτι σαν παθητική μετοχή, δηλαδή «φτιαγμένος», (παρόλο που στα αγγλικά η ίδια λέξη κάνει για όλα, αόριστους, παρατατικούς και δεν-ξέρω-τι-άλλο), αλλά βασικά θέλει να πει ότι κάποιος σε έχει φτιάξει… κάτι. Όλη η φράση είναι “I want to be made… κάτι”. Τα 16χρονα/17χρονα παιδάκια που πρωταγωνιστούν σε κάθε επεισόδιο, εννιά στις δέκα φορές είναι κάτι εμφανισιακά άτυχα, ντροπαλά κακόμοιρα με γυαλιά, σιδεράκια, παραπάνω κιλά, χάλια δέρμα και χάλια ρούχα που κανείς στο σχολείο δεν γνωρίζει την ύπαρξή τους. Τα χόμπι τους είναι η τριγωνομετρία, η παρακολούθηση σπάνιων πτηνών και το εκκλησιαστικό κλαρινέτο.

Και βέβαια, οι ερωτικές τους –για κανά φιλί μιλάω- εμπειρίες μετριούνται στα δάχτυλα του ενός κουλού (και κουτσού).

Όλα αυτά τα παιδάκια συνήθως θέλουν να «αποδείξουν ποιοι είναι πραγματικά» σε κάποιου τύπου διαγωνισμό, όπου να ζητάνε να τους «φτιάξουν» φιναλίστ σε καλλιστεία, μοντέλα, χορευτές, ηθοποιούς άντε και πού και πού αθλητές. Κάτι πάντως που το ακούει η υπόλοιπη οικογένειά τους και οι φίλοι τους και βάζουν τα γέλια. Σαν να λέω εγώ ότι θέλω να γίνω μπασκετμπολίστας. Τα αναλαμβάνει λοιπόν Σαδιστής Προπονητής ο οποίος τα κάνει να περάσουν τα πάνδεινα, τα ξυπνάει απ’ τις 5 το πρωί, τα βάζει να γυμνάζονται και να τρέχουν μέχρι να ξεράσουν, τους ουρλιάζει όλη μέρα, τα εξευτελίζει μπροστά σ’ όλο το σχολείο και τελικά τα «φτιάχνει» μέσα σε 6 εβδομάδες. (Στο τέλος τα ψιλο-σουλουπώνουν και εμφανισιακά). Η όλη διαδικασία έχει τρομερό αντίκτυπο στη ζωή και στην προσωπικότητά τους, ενώ στο τέλος του εκάστοτε διαγωνισμού οι συμμαθητές όλου του σχολείου επευφημούν και χειροκροτάνε, εμφανίζονται επίδοξοι γκόμενοι, οι γονείς κλαίνε, ενίοτε κλαίω κι εγώ και, γενικά, χάπι έντ.

Αλλά ήθελα να πω για την εκπομπή που έβλεπα τώρα τις προάλλες. Μερικές συμπαντικές συμπτώσεις είναι ανατριχιαστικές. Ήταν λοιπόν ένα κοριτσάκι που πήγαινε σ’ ένα σχολείο κάπου θλιβερά, όπου ΟΛΟΙ ήταν το χάλι τους. Όλοι εκτός απ’ τον γκόμενό της, ο οποίος ήταν κουκλί. Ναι, το κοριτσάκι είχε γκόμενο. Πρώτη φορά συνέβη αυτό στα χρονικά της εκπομπής. Και είχε γκόμενο γιατί ξέρεις ποιο ήταν το πρόβλημά της; Δώσε βάση. Το πρόβλημα ήταν ότι όλοι την έβλεπαν σαν Ξανθιά Μπάρμπι. Ενώ λοιπόν όλες κυκλοφορούσαν με κάτι φόρμες, κουκούλες και αχτένιστο μαλλί με λαστιχάκι, αυτή φορούσε στράπλες τοπ, μίνι φούστα ή καυτό σορτσάκι και δεκάποντες ροζ γόβες. Και φουλ μακιγιάζ, ενώ οι άλλες ήταν με την τσίμπλα στο μάτι και οδοντόκρεμα στο πιγούνι (στην καλή περίπτωση, γιατί το πλύσιμο δεν είναι ντροπή). Το κορίτσι μας λοιπόν το ‘χε καημό ότι δεν την παίρνουν στα σοβαρά και ήθελε να αποδείξει ότι δεν είναι χαζή ξανθιά, ρηχή και μη μου άπτου, οπότε ζήτησε να τη φτιάξουν… μάντεψε τι!

Μα φυσικά, αθλήτρια του BMX!

Η Ξανθιά Μπάρμπι όχι μόνο τράβαγε στα δύσκολα αλλά αποδείχτηκε το πιο αποφασισμένο παιδί που έχω δει ποτέ στην εκπομπή. Το μόνο της πρόβλημα ήταν ο (δικαιολογημένος) φόβος τραυματισμού, γιατί –λέει- ο γύψος πάει χεράκι-χεράκι με το άθλημα. Μάλιστα, όταν Σαδιστής Προπονητής, σε κάτι δικούς του αγώνες BMX, πέφτει και σπάει το χέρι του σε 15 σημεία, Ξανθιά Μπάρμπι παθαίνει νευρικό κλονισμό. Η ίδια είχε σπάσει –λέει- τον αυχένα της πριν κανά χρόνο σε προπόνηση τσιρλίντερ (=μαζορέτα) κι από τότε έχει μια φοβία (πράγμα τρομερά λογικό). Πάντως, η όλη φάση με πελώριο Σαδιστή Προπονητή είχε γέλιο. Κάποια στιγμή, για να την τιμωρήσει που φόρεσε τακούνι στο σχολείο ενώ της είχε πει να είναι συνέχεια πανέτοιμη για προπόνηση, την έβαλε να τρέχει ρυμουλκώντας τον ίδιο πάνω στο ποδήλατο με σκοινί δεμένο στη μέση της. Αυτό που αναρωτιέμαι, είναι το εξής: η Ξανθιά Μπάρμπι, με το δεκάποντο κάθε μέρα στο σχολείο, τα διαστρέμματα δεν τα φοβόταν; Εγώ, απ’ το φόβο μου, δεν τολμάω ούτε να βάλω τακούνι-στιλέτο αλλά ούτε και να μάθω ποδήλατο. Και δεν μιλάω για να τα εξασκώ αυτά τα δύο συγχρόνως. Γιατί σ’ αυτή την περίπτωση…

…καλύτερα να πάρω εξαρχής το τακούνι-στιλέτο και να κάνω χαρακίρι, να τελειώνει και πιο ανώδυνα αυτή η ζωή ποδήλατο.

Πριν δυο εβδομάδες, κάνοντας μια διαδικτυακή έρευνα πάνω στη συμπεριφορά παιδιών στην εφηβεία (για άσχετους λόγους, μα τον Αϊ Βασίλη), βρίσκω ένα (αμερικανικό) άρθρο για μια 42χρονη που συνελήφθη για αποπλάνηση ανηλίκων. Η τύπισσα «έπειθε» όχι έναν αλλά ΔΥΟ 15χρονους να κάνουν σεξ μαζί της δελεάζοντάς τους με προπληρωμένες πιστωτικές κάρτες, μαγειρεύοντας τα αγαπημένα τους φαγητά και κάνοντάς τους δώρο από ένα X-box. Τελευταία φράση άρθρου από κολοσσό της δημοσιογραφίας, (που μάλλον είναι Έλληνας): «Δεν έχει αποσαφηνιστεί αν οι ανήλικοι υποχρεώθηκαν να επιστρέψουν τα X-box». Να δω πάντως ποιος Έλληνας πατέρας, στην παρούσα οικονομική κατάσταση της χώρας, θα έκανε μήνυση σε μια γυναίκα που τάιζε το γιο του, του ‘κανε τέτοια δώρα και χάριζε απλόχερα Visa και βυζιά. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί ξαφνικά να βρεθείς να χρειάζεσαι επειγόντως μια λίμα και όχι για μανικιούρ.

Για το νέο παιχνίδι X-Box: Η Μεγάλη Απόδραση της κυρά-Τσούλας.

…Κι έλεγα την περασμένη εβδομάδα για το Apsendi Αεροπόλο. Το οποίο φαίνεται ότι όταν πρωτογνωριστήκαμε πέρυσι, σου λέει άσε, μην της πω ότι είμαι 22 και ακουστεί 11 χρόνια διαφορά, να πω καλύτερα 24 που είναι μόνο 9 χρονάκια, δηλαδή, ψίχουλα μωρέ, τα τρως. Τα ‘φαγα. Αφού όμως φέτος αποφάσισε ότι γίναμε φιλαράκια (4 φορές τον έχω δει συνολικά) κι ένιωσε πιο άνετα και χαλάρωσε και αφέθηκε, κατά λάθος αναφέρει ότι είναι 23. (Μ’ αυτά και μ’ αυτά, σοβαρά τώρα, φταίω εγώ που δεν μπορώ να κάνω μια απλή πρόσθεση και να θυμηθώ το PIN μου που έχει άθροισμα 22, όταν η επαφή μου με αριθμητικές πράξεις είναι 24 + 1 = 23; Όχι, πες μου, φταίω;)

Μετά απ’ όλα αυτά, λοιπόν, το συμπέρασμα (ναι, υπάρχει συμπέρασμα, το ορκίζομαι), είναι το εξής: Όταν γνωρίζω κάποιον, θα ζητάω να δω τα χαρτιά του. Λες ότι είσαι ενήλικος, αλλά πού ξέρω εγώ ότι λες αλήθεια; Αφού δεν μπορείς πλέον να εμπιστεύεσαι κανέναν. (Trust No One, X-Files). Οπότε, θες παιδί μου να με κεράσεις σφηνάκι; Τεκίλα αλλά πρώτα δείξε μου ταυτότητα. Έστω, δίπλωμα οδήγησης. (Δίπλωμα παπακίου δεν φτάνει). Οποιοδήποτε επίσημο έγγραφο τέλος πάντων, που να πιστοποιεί ημερομηνία γέννησης. Γιατί, λέω εγώ τώρα, πες ότι γνωρίζω Τρισχαριτωμένο Πλασματάκι (που δείχνει δεκατεσσάρων) καλύτερα. Να μην έχω το κεφάλι μου ήσυχο; Αυτός, το πολύ-πολύ, να κάνει κάνα κολπάκι με το BMX και να πέσει να σπάσει το δικό του μες στα χώματα. Εγώ είμαι όμως αυτή που θα το φάει για τα καλά το κεφάλι της.

Γιατί, αυτός στο χώμα, αλλά εγώ στη φυλακή.

Advertisements