Tags

, , , , , , , , , ,

Γράφτηκε στις 18 Σεπτεμβρίου

Σάββατο, όλη η παρέα σε σπίτι φίλου. Κατά τις 3, σύσσωμοι στο Γκάζι, όπου αποφασίζεται να πάμε Γκαζάκι. Στην είσοδο του, γκρινιάζω για το πόσο δεν γουστάρω το μαγαζί, πάλι όλο βρώμικοι είναι μέσα, σε κάθε περιοχή καταφέρνουμε να βρούμε μία Καρύτση, πάλι κουλή μουσική θ’ ακούσω, δεν θέλω, γκρινιάζω. Αδερφή με τραβάει, μπαίνω μέσα. Στα πρώτα δύο βήματα, κάποιος μου κλείνει τα μάτια.

Αφού σιχτιρίζω που κάποιος τολμάει και πιάνει τη βαμμένη μου φάτσα, Άγνωστος βγάζει τα χέρια του. Ωχ… Είναι ο «βρώμικος» (βάζω εισαγωγικά γιατί δεν το έχω τσεκάρει, απλά έχει στιλ βρώμικου) φίλος του Φέρελπι Νέου – Καλλυντικά απ’ το καλοκαίρι (φουλ ιστορία με Μικρό Χαριτωμένο Μπάρμαν, εδώ). Ωχ… Φέρελπις Νέος στέκεται δίπλα του. Ωχ… Όχι ότι αυτό από μόνο του είναι κακό. Αλλά έλα μου που δεν έχω αφήσει το συγκεκριμένο «ελαφρό» φτύσιμο έτσι. Είναι μέρος της σχετικά καινούριας μου τακτικής (μέχρι στιγμής πάει κατά διαόλου) να μην μένω με την αμφιβολία. Με τα αναπάντητα ερωτήματα. Εκεί που παλιότερα θα άφηνα το πράγμα έτσι να αιωρείται στον αέρα, πλέον, λέω όχι, φίλε μου. Οπότε φρόντισα να υπάρξει γείωση.

Ας εξιστορήσω το πού και πώς. Αναδρομή στο παρελθόν: Είναι Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου. Μετά από πλατεία Καρύτση και PairiDaeza, αποφασίζουμε με την παρέα να πάμε Frangelico (ναι, το ξέρω, ταιριάζει ιδανικά), αλλά τι να κάνουμε τα (άλλα) κορίτσια θέλαν θάλασσα και μόνο το δικό μου χατίρι όλοι χάλασαν (σημειωτέον ότι η γνώμη μου στην παρέα μετράει μόνο αρνητικά όποτε προκύπτει το θέμα «έξοδος». Βλέπεις, το τρίπτυχο «Αγόρια που μυρίζουν ωραία – Αγόρια που φοράνε στρας – Αγόρια που χορεύουν r’n’b» δεν θεωρείται ιδανικό για τους 30-40 ετών φίλους μου. Δεν έχω ιδέα γιατί).

Τέλος πάντων, πάμε κατά τις 2.30-3, Παρασκεβιάτικα, που γίνεται ο κακός χαμός οπότε δεν βρίσκουμε –εννοείται- τραπέζι κάτω και καθόμαστε πάνω. Δίπλα σε παρέες που τις κοιτάς και σε πιάνει θλίψη, απολύτως κανένα ενδιαφέρον. Ξεκρεμάζομαι απ’ το κιγκλίδωμα να κοιτάω το Μενιδιάτη (μπα, πολύ μπρουτάλ για τα γούστα μου), φτάνω στο σημείο να κατέβω στην πίστα να χορέψω τσιφτετέλι μπας κι ανοίξει το μάτι μου. Εκεί, περιμένοντας με τη Φίλη ν’ ανέβουμε στην πίστα, συναντιούνται οι δρόμοι μας με άσχετο Αγόρι που κατεβαίνει. Αγόρι έχει θολό μάτι αλλά γλυκό χαμόγελο και τον έχω δει πριν από ψηλά που έριξε ένα εξαίρετο ζεϊμπέκικο. Αγόρι χορεύει μαζί μου τσιφτετέλι. Τον προειδοποιώ ότι ζει επικίνδυνα. Μου λέει: «Μα, εγώ μόνο να χορέψω θέλω» Απαντώ: «Γι’ αυτό στο λέω, πού ξέρεις εσύ τι θέλω εγώ;»

Σύντομα, παίρνω κινητό στα χέρια και στέλνω sms σε 2-3 (ΟΚ, 4-5) ανθρώπους, δεν απαντάει κανείς εκτός από έναν τραγουδιστή του Super Idol (άσχετο) που υποπτεύομαι ότι απαντά μόνο για λόγους PR. “Πουτ δε φόουν ντάουν”, μου λέω. Αλλά, επειδή διατηρώ μια αμφιβολία για Φέρελπι Νέο μια και εξαιτίας Μικρού Χαριτωμένου Μπάρμαν στα Βατερά, δεν του είχα δώσει τότε την πρέπουσα σημασία και φάνηκα σοβαρή και συντηρητική, λέω να το διορθώσω. Το μήνυμα που στέλνω λέει: «Κρίμα ρε Φέρελπι Νέε, και μένεις και δίπλα μου». Απλό, λιτό και περιεκτικό. Και δεν αφήνει περιθώρια παρανόησης. Και δεν παίρνει καμία απάντηση. Και, λιγότερο από μήνα μετά, Τον βλέπω τυχαία μπροστά μου.

Θεέ μου. Τι. Ντροπή.

 

Χαιρετιόμαστε με βεβιασμένα χαμόγελα . Εγώ επιθυμώ διακαώς να πάρει το Γκαζάκι φωτιά και να με καταπιούν οι φλόγες. Φέρελπις Νέος φοράει τι-σερτ που λέει “I saw a pink elephant” (=είδα έναν ροζ ελέφαντα). Ακολουθεί σύντομο μάθημα Αγγλικής. Η έκφραση αυτή, καθώς και οποιοδήποτε άλλο ρητό αναφέρεται σε κόσμο που βλέπει ροζ ελέφαντες, σημαίνει ότι ο εν λόγω κόσμος είναι λιώμα, από αλκοόλ ή από άλλες ουσίες και ότι έχει παραισθήσεις και βλέπει πράματα. (Υπάρχει σχετική αναφορά και στο Ντάμπο το ελεφαντάκι -η ταινία). Παρόλα αυτά, εγώ το μόνο που σκέφτομαι βλέποντας το τι-σερτ είναι μια άλλη αγγλική έκφραση: “There is an elephant in the room” (=υπάρχει ένας ελέφαντας μέσα στο δωμάτιο). Αυτή η έκφραση χρησιμοποιείται για να περιγράψει την παράλογη, κωμικοτραγική και άβολη κατάσταση του όταν έχει συμβεί κάτι τόσο «μεγάλο» και προφανές που είναι αδύνατον να μην το έχεις προσέξει (όπως το να υπάρχει ένας ελέφαντας στο δωμάτιο), αλλά οι παρευρισκόμενοι, για δικούς τους λόγους, το αγνοούν επιδεικτικά και κάνουν σαν να μη συνέβη τίποτα. Και δεν υπάρχει περίπτωση να έχει ξεχάσει εκείνο το sms που έστειλα.

Γιατί πάω στοίχημα ότι έχει και μνήμη ελέφαντα.

 

Το ακόμα χειρότερο της (απελπιστικής μου) κατάστασης είναι ότι έχουμε κοινούς φίλους από Βατερά και οι παρέες μας είναι δίπλα-δίπλα όλο το βράδυ. Και, κάποια στιγμή, κατά λάθος, μου ρίχνει αγκωνιά στο κεφάλι. Λέει συγγνώμη και μου κάνει φιλικό πατ-πατ. Προσεύχομαι να με ποδοπατήσει ελέφαντας και να με βγάλει απ’ τη μιζέρια μου. Πάει. Τα Καλλυντικά απλά δεν με γουστάρουν. Σκέφτομαι ότι και ο Extra Large Καλλυντικά να με ποδοπατούσε, πάλι θα γλίτωνα. Αλλά κι εκείνος ούτε να με φτύσει, ούτε να με ποδοπατήσει. Επιτέλους, κάποια στιγμή, όπως κάνουν και οι ελέφαντες για να πάνε να ψοφήσουν με την ησυχία τους, φεύγουμε. Στο γυρισμό (ανεβαίνοντας δηλαδή προς βόρεια), στέλνω μήνυμα σε Αγόρι Περιπατητή. Ουδεμία απάντηση.

Εντάξει, μου φαίνεται ότι ζω την κόλαση του Δάντη: Αναπάντητες κλήσεις παντού.

 

Την Κυριακή, κατεβαίνουμε με τη Φίλη να συναντήσουμε τους άλλους για καφέ-ποτό-σφηνάκια στο Θησείο. Μέσα στο μετρό, απέναντί μας κάθεται κοπελίτσα. Διαβάζει βιβλίο: «Νέα προσέγγιση στο παίξιμο του βιολιού». Ο καθένας το βιολί του. Χαχανίζουμε. Δίπλα, έρχεται και κάθεται ημι-γηραιός κύριος, βγάζει κι αυτός απ’ την τσάντα του βιβλίο: «Θηλυκές Φαλλοκράτισσες. Η ανερχόμενη κουλτούρα του ξέκωλλου». Εγώ και η Φίλη πάλι χαχανίζουμε. Φίλη: «Λέω να το διαβάσω». Εγώ: «Εγώ λέω να το γράψω».

Στο Θησείο, σε κάποια φάση, εμφανίζεται στην παρέα και η Φίλη-8ο Θαύμα του Κόσμου (λόγω απιστεύτου κάλλους). Εμφανίζεται με αγόρι. Τον συστήνει σε όλους. «Παιδιά, από δω ο Τάδε, το αγόρι μου». Εκεί, εγώ, σαν αντικειμενικός παρατηρητής, βλέπω το Αγόρι που χαίρεται ειλικρινά ενώ συγχρόνως προσπαθεί να το κρύψει και να το υποτονίσει λέγοντας κάτι χαριτωμένο του τύπου «Ωραία, χάρηκα που σας γνώρισα, εγώ λέω να φεύγω τώρα». Αλλά το βλέπεις ότι χαμογελάει κάτω απ’ τα (φρεσκο-αποκτηθέντα) μουστάκια του. Εγώ ψιλο-συγκινούμαι. (Η ρομαντική γεροντοκόρη θείτσα μέσα μου).

Και, φυσικά, αναλογίζομαι το τι θα γινόταν αν εγώ σύστηνα κανένα βλαμμένο σε όλη την παρέα μου ως «το Αγόρι μου». Αυτό που θα εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια μας θα ήταν ολόιδιο με το επεισόδιο απ’ τα Friends, όπου ο απελπισμένος Τσάντλερ αναγκάζεται να φύγει στο Γιέμεν (Υεμένη αλλά έχει πιο πολύ πλάκα ως Γιέμεν) για να γλιτώσει από την Τζάνις. Ίσως μάλιστα αξίζει να το κάνω μπίζνα με την Ολυμπιακή (ή άλλη αεροπορική εταιρία, όποια προσφέρει περισσότερα). Θα λέω εγώ «από δω το Αγόρι μου» και θα γίνεται χαμός με διπλοκρατήσεις και πληρότητα στις πτήσεις εξωτερικού. Άσε που, αν το εφαρμόσω και στα Βατερά, να δει κανείς για πότε θα υπάρχουν 3 καθημερινές απευθείας πτήσεις Λέσβος-Γιέμεν. (Θα μας το χαλάσουν μόνο αν κολυμπάνε ή φεύγουν με σχεδία ως την Τουρκία). Αλλά μιλάμε για τρελή επιχειρηματική ιδέα:

Αεροπορική Εταιρία Ξε-Πέτα!

 

Κυριακή βράδυ, σπίτι. Χτυπάει μήνυμα. Αγόρι Περιπατητής: «ΕΛΑ ΕΙΡΗΝΑΚΙ ΤΩΡΑ ΠΗΡΑ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΑΠ ΤΟ ΣΟΥΙΤ. ΤΟ ΕΙΧΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΧΘΕΣ. ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ Σ ΑΠΑΝΤΗΣΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ. ΘΕΛΩ ΝΑ Σ ΔΩ. ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ Κ ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ!» Απαντάω κάτι τύπου: «Ρε βλαμμένο, ποιον δουλεύεις; Το «ξέχασα το κινητό μου στο μαγαζί» είναι το ίδιο με το «με απήγαγαν εξωγήινοι». Γελάει, ανταλλάσσουμε κι άλλα μηνύματα, επιμένει να τα ξαναπούμε, λέω «άντε, βασικά γιατί τα μηνύματά σου είναι σχετικά ορθογραφημένα». Απαντάει: «ΗΜΟΥΝ ΚΑΛΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ. ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ; ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΕΙΣΑΙ;» Ήθελα πολύ να ξέρω το επίθετό του, και να πω: «Ντροπή βρε Περιπατιτέτοιογλου! Μα δεν με θυμάσαι απ’ το 4ο Αμαρουσίου; Τόσο γρήγορα ξέχασες τους καθηγητές σου;»

Advertisements