Tags

, , , ,

Δευτέρα πρωί, περπατάω με Αδερφή προς Ευρωκλινική, όπου έχω ραντεβού να μου κόψουν τα ράμματα. Εμφανίζεται κυριούλα από το απέναντι πεζοδρόμιο, με απλωμένο χέρι: “Κοπέεεεελες, θα μου κάνετε μια χάρη;” Εγώ: “Κυρία μου, εδώ πάω να μου κόψουν ράμματα. Σας παρακαλώ”. Λίγο αργότερα, βρισκόμαστε μέσα στο γραφείο του Dr Καρακόζη. Dr Καρακόζης με καθησυχάζει για όλα, νιώθω λίγο καλύτερα, μου βγάζει μία-μία τις γάζες. Δεν έχω δει ακόμα τις ουλές. Οι πρώτες δύο είναι ΟΚ, πάν στο καλό. Βγάζει και την τρίτη γάζα.

Η ζαλάδα επανέρχεται δριμύτερη. Έχω το τρέιλερ από το επόμενο σίκουελ του SAW να παίζει πάνω στον αφαλό μου. Θα λιποθυμήσω. Θα είμαι στις διακοπές το “Ξέρω τι έκανες πέρυσι το καλοκαίρι”. Όχι πέρυσι όμως. Φέτος. Σπλάτερ όπου τεμαχίζουν την πρωταγωνίστρια αργά και βασανιστικά με φόντο την παραλία και το ηλιοβασίλεμα. Ταινία τρόμου, σύντομα σε ένα μπιτς μπαρ δίπλα σας. Αδερφή μού λέει συνέχεια με καθησυχαστικό τόνο: “σώπα παιδί μου, μια χαρά είναι, τίποτα δεν φαίνεται, μια χαρά είναι σου λέω!” (Υπενθυμίζω εδώ απλά, ότι το συμβάν έλαβε χώρα 25 Ιουλίου). Βγαίνουμε. Ξαποσταίνουμε σ’ ένα παγκάκι. Αδερφή: “Πάντως, μήπως να αρχίσεις να βάζεις τίποτα επουλωτικές κρέμες μέχρι το καλοκαίρι;” Αυτό είναι. Πάει.

Πρέπει επειγόντως να πάρω ολόσωμο.

 

 

Advertisements