Tags

, , , , ,

Τετάρτη, Αγανακτισμένη η παρέα μου στο Σύνταγμα, σε κάποια φάση φεύγουμε με Αδερφή και Φίλη για ποτό στην Καρύτση (πού αλλού;) Γυρνάμε αργότερα πάλι Σύνταγμα για μετρό, στο δρόμο μυρίζει χλωρίνη ή κάτι τέτοιο, δεν θυμάμαι πώς ξεκίνησε η συζήτηση αλλά λέω πόσο μου έχει λείψει. Αδερφή και Φίλη με κοιτάνε σαν ηλίθια (σαν να είμαι εγώ η ηλίθια). Λέω: “Το σπέρμα. Που μυρίζει σαν χλωρίνη.” Συνεχίζουν να με κοιτάνε χωρίς να έχουν ιδέα τι λέω, εγώ, επειδή έχω πιει και είμαι και κουφή (με χαρτί απ’ το γιατρό) συνεχίζω σε ένταση σαν να καλώ όλους τους αγανακτισμένους σε δράση:

Μα αφού το σπέρμα μυρίζει χλωρίνη!

 

Δεν ξέρω αν είναι από μόνο του ή σε συνδυασμό με όλα τα άλλα που συμβαίνουν εκείνη την ώρα, πάντως όλο μαζί το πράγμα μυρίζει χλωρίνη. Και μου έχει λείψειιιιι!”

Απ’ το απέναντι πεζοδρόμιο, ακούγεται άνθρωπος που γελάει. Άνθρωπος φαίνεται της προκοπής σαν περίγραμμα, τον πλευρίζουμε. “Γιατί γελάς εσύ;” Αγόρι ψιλοτρομάζει αλλά επαναλαμβάνει τα λόγια μου και γελάει, λέει ότι δεν έχει προσέξει ποτέ μυρωδιά χλωρίνης. (Να πω εδώ ότι σίγουρα δεν είμαι μόνη μου, πριν χρόνια που δούλευα σε εταιρία με γκαράζ στο υπόγειο, μπαίναμε κάθε πρωί με φίλη-συνάδελφο από τις εσωτερικές σκάλες οι οποίες μόλις είχαν σφουγγαριστεί, και η φίλη-συνάδελφος έλεγε: “χύσια! χύσια!”)

Αγόρι κάνει να φύγει αλλά βλέπω αυτοκόλλητο στην μπλούζα του και του κάνω “έλα εδώ, πού πας;” και του ισιώνω τη μπλούζα να το κοιτάξω καλύτερα. Είναι υπέρ της ένταξης των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, εγκρίνω, του το λέω. (Να πω επίσης εδώ ότι η τρομερή μου αμεσότητα -έως και τρομακτικότητα- στην προσέγγιση, έγκειται αποκλειστικά στο γεγονός ότι Αγόρι είναι ψηλό και φαίνεται σε λογική ηλικία (μπορεί και ανω των 28), άρα στο μυαλό μου τον έχω ήδη πασσάρει στη Φίλη, γιατί εκείνη έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις από μένα και στο συγκεκριμένο θέμα λειτουργώ πολύ αλτρουιστικά. Εννοείται ότι αν τον σκεφτόμουν για τον εαυτό μου θα καθόμουν στη γωνίτσα μου και δεν θα υπήρχε περίπτωση να καταφέρω να αρθρώσω κουβέντα, άντε, το πολύ-πολύ να πιεζόμουν να χαμογελάσω. Είναι η τελείως λάθος αντιμετώπιση αλλά δεν μπορώ να κάνω πολλά γι’ αυτό, εκτός απ’ το να πίνω).

Αγόρι ξεθαρρεύει λίγο και κάνει πλάκα, εγώ ρωτάω αν έχει κοντούς φίλους (ο καθένας με τον πόνο του) μιλάει και η Αδερφή, τού λέει: “…να έχουν όμως το ίδιο χιούμορ με σένα”, (ποια ΜΑΤ, ποιοι Αναρχικοί, στο Σύνταγμα φοβού… τις Αδερφές Γεωργή! -Θα γίνει σύνθημα). Αγόρι ξανα-απευθύνεται σε μένα, λέει: “Εντάξει λοιπόν, θα κάνω γκάλοπ με τους φίλους μου για τη χλωρίνη. Αλλά, για πες μου, για τον ανανά, ξέρεις;” Με προσβάλλει. Λέω: “Γατάκι, σε μένα θα πεις για τον ανανά; Σε μένα;” Γελάμε, ξανατρομάζει ελαφρώς. Στην πλατεία πλέον, Αδερφή ρωτάει: “Και πού μένεις;” Αγόρι απαντά: “Νέα Σμύρνη, εσείς;” Λέμε κι εμείς πού μένουμε, είναι λιγουλάκι μακριά, προς Βόρεια. Του λέω: “Α, έχω ακούσει από αγόρι που μένει Νέα Σμύρνη ότι δεν είναι τίποτα μωρέ, ένα τσιγάρο δρόμος.” Αγόρι: “Ειδικά αν θέλεις να καθαρίσεις το σπίτι…”

Τον ψάχνουμε. Έρχεται και σαββατοκύριακο και πρέπει να κάνουμε γενική στο σπίτι.

 

 

Advertisements