Tags

,

Έχω τρελό πυρετό και δεν αντέχω να γράψω πολλά όμως, σήμερα το μεσημέρι, χτυπάει τηλέφωνο από άγνωστο νούμερο. Το σηκώνω αλλά βιάζομαι, λέμε δυο κουβέντες με κάποιον, δεν βγάζω νόημα. Λίγο αργότερα, από το ταξί, στο δρόμο για το γιατρό, το παίρνω πίσω (το άγνωστο νούμερο) να δω τι ήταν. Εγώ: “Γεια σου, μιλήσαμε πριν, λάθος είχες πάρει; Όχι; Δεν έχω το νούμερό σου, θα έπρεπε;” Άγνωστος: “Είμαι αυτός με τη μεγάλη πίτσα.” (Ακούγεται πολύ χάλια, αλλά όπου “ι” = “ου”, σύμφωνα με αυτά που είπε).

Εκείνη τη στιγμή, συνδυάζω και φωνή και τη συγκεκριμένη πληροφορία και (μάλλον) αναγνωρίζω Πιτσαδόρο. Εγώ: “Α, γεια σου, καλά είσαι;” Πιτσαδόρος: “Δεν ρωτάω ποιος νομίζεις ότι είμαι γιατί μπορεί να νομίζεις άλλον”. [Είναι σαν να παίρνω εγώ και να λέω “είμαι η κοντή”. ΟΚ, ίσως είναι λίγο αλλιώς, γιατί δεν το λέω τόσο αφ’ υψηλού. Αλλά όπως και να ‘χει, δεν το ρισκάρω, μπορεί ο τύπος να έχει γνωρίσει όλο το τσίρκο Medrano (το αυθεντικό) κι όχι εμένα που ‘μαι 1.50, φοράω παγιέτες και νομίζω πως κάτι κάνω]. Πάντως, ρίχνω το άκυρο στο ντελίβερι επ’ αορίστου, νιώθω πως εγώ είμαι που ψήνομαι στον παραδοσιακό ιταλικό ξυλόφουρνο, μου ‘χει κοπεί εντελώς η όρεξη, μόνο φράουλες θέλω να φάω (άσχετο). Πολύ κρατάει φέτος αυτή η νηστεία…

Advertisements