Tags

, , , , ,

Κυριακή, η παρέα μου πάει για καφέ Θησείο στο Cupa. Εν τω μεταξύ, έχω πει στο facebook σε Αγόρι που ξέρω πολύ ελάχιστα και που βγαίνει βράδυ από επάγγελμα (σοβαρά, είναι το είδωλό μου) μήπως βγω μαζί του Κυριακή βράδυ, μια και δεν δουλεύω Δευτέρα (δάκρυα χαράς). Αγόρι Επαγγελματίας Clubber έχει πει για Why Sleep, σούπερ. Αργότερα, σε τρελό κέφι, τα κορίτσια της παρέας (εμείς όταν λέμε Κυριακή Θησείο για καφέ, ο καφές είναι το ρόφημα Νούμερο 1, για το ξεκάρφωμα. Ακολουθεί χορός και αλκοόλ). Ψηνόμαστε λοιπόν για Why Sleep κατευθείαν.

Στέλνω μήνυμα και στο Αγόρι Επαγγελματία Clubber. Δεν απαντά ποτέ. Μου στέλνει μήνυμα το ΤΕΦΑΑ – Ζάχαρη. Τα κορίτσια έχουν αλλάξει γνώμη και είμαστε τελικά όλες για σπίτι. Στο δρόμο, περνάμε πλανόδιους μικροπωλητές με μαγικά τρικ και νεωτερισμούς. Φίλη ενθουσιάζεται και ασχολείται με το εμπόρευμα. Λέω “Τελείωνε, πάω για Ζάχαρη.” Μικροπωλητής ανασκαλεύει αλλοπρόσαλλο εμπόρευμα: “Ζάχαρη; Α, για δες… έχω εδώ αυτή τη σοκολάτα που…” Εγώ: “Άσε τη σοκολάτα, πιο πολύ κάνει αυτή εκεί η μπανάνα”.

Η μπανάνα αποδεικνύεται ότι περιέχει δονητή. Φίλη: “Καλά μωρή, ακτίνες Χ έχεις;” Όχι μωρέ, απλά, αυτό που μ’ ενδιαφέρει, είναι το περιεχόμενο.

 

Πάω προς σπίτι, Ζάχαρη μάλλον δεν μπορεί. Αγόρι Επαγγελματίας Clubber απαντά -πολύ αργά πλέον- ότι το πάρτι αρχίζει στις 11. Περνάω από Μάνα, παίρνω ταπεράκι, ετοιμάζομαι για την Αγία Τριάδα “φαΐ-τηλεόραση-internet”. Τυχαία κοιτάζω κινητό, Ζάχαρη έχει στείλει ότι θα είναι σπίτι σε λίγο, πανικός. Βάζω ταπεράκι στο ψυγείο. Δεν θα φάω ποτέ σήμερα. Η δίαιτα του “(Νομίζω ότι) έχω κάτι καλύτερο να κάνω”.

Με Ζάχαρη, δυστυχώς δεν περνάω ζάχαρη. Έχει και τον Πόλεμο των Κόσμων στην τηλεόραση (μούφα ντίαρ Σπίλμπεργκ), ό,τι πρέπει για πάθος και ρομάντζο, πετυχαίνουμε και τις σκηνές του ανθρώπινου αποχυμωτή, ούτε καν το ταπεράκι δεν μπορώ να σκεφτώ. Αργότερα, μιλάω με Μυστήριο Αγόρι για καμιά ώρα. Γενικά είναι αγχωμένος που απολύθηκα. Με επιπλήττει που εγώ δεν δείχνω να αγχώνομαι. Θυμίζω, 25 μισό. Μου λέει για νέους νόμους. Λέει για τον ΟΑΕΔ. Λέω ότι θα πάω εκεί την άλλη μέρα με τον Μπαμπά μου. Δεν εγκρίνει. Λέει να πάμε για καφέ -ναι, να πάμε, χαμογελάω, χαίρομαι- αλλά λέει δεν θα ακουμπιόμαστε καθόλου και θα του παρουσιάσω το αναλυτικό μου πλάνο για το τι θα κάνω τώρα που είμαι άνεργη -απογοήτευση, λυπημένη φάτσα.

Κάτι πάω να πω για το ότι 10 χρόνια δεν έχω κάνει διάλειμμα ούτε μια μέρα, λέει ότι δουλεύει περισσότερα χρόνια από μένα, λέω δούλευα και Αγγλία, τα βάζουμε κάτω, ίδια χρόνια δουλεύουμε, λέω ότι δουλεύει μεν πολύ αλλά αλλιώς είναι να δουλεύει στην επιχείρηση του μπαμπά. Μέγα λάθος. Η επιχείρηση ΔΕΝ είναι του μπαμπά. Είναι του Μυστήριου Αγοριού και ενός Φίλου. 25 μισό. Τι διάολο; Μου ‘χουν τελειώσει τα επιχειρήματα.

Τι άλλο να κάνω; Κάνω τη χαριτωμένη. Πιάνει. Στο 25 μισό. Κατά τις 3, παίρνει τηλέφωνο Αγόρι Επαγγελματίας Clubber. Δεν ξέρει ποια είμαι, δεν με έχει καταχωρημένη, απάντησε πριν στο μήνυμα χωρίς να ξέρει σε ποιον απαντά (αυτά είναι). Εξηγώ ποια είμαι. Λέω όνομα. Σιγή. Όνομα στα αγγλικά (facebook). Το κενό. Κάνω περιγραφή. Τίποτα. Λέω “έχεις έρθει και σπίτι μου”. Παύση. Λέω διεύθυνση. Εκεί που ετοιμάζομαι να δώσω ΑΦΜ, του ‘ρχεται η αναλαμπή. “Έλα βρε! τότε δεν σε είχα καταχωρήσει! Καλά, δεν ήταν να έρθεις σήμερα; γιατί δεν ήρθες; ε; ε; Ντροπή σου!…” Αυτό, Κυρίες και Κύριοι είναι το ελληνικό 24. Δηλαδή τι διάολο μπορεί να προλάβει να συμβεί μέχρι το 25 μισό;

 

Advertisements