Tags

,

Πριν μερικές μέρες, βγαίνω μ’ ένα αγόρι. Τον έχω γνωρίσει πριν πάνω από χρόνο, δεν τον θυμάμαι καλά-καλά, έχουμε ανταλλάξει τότε δυο (φιλικές) κουβέντες, ούτε 5 λεπτά, ήμουν διακοπές, είχα πιει, είχα άλλες ασχολίες, ουσιαστικά είναι σαν να τον βλέπω πρώτη φορά. Δεν ξέρω τι έπρεπε να θυμάμαι από τη γνωριμία εκείνη και να έχω κρατήσει στο μυαλό μου, πάντως δεν είναι αυτό που αντιμετωπίζω όταν συναντόμαστε. Βρίσκομαι λοιπόν (μετά από τρελή αμηχανία του πού θα πάμε) να πίνω κρασί με το Αγόρι και να αναρωτιέμαι σοβαρά τι διάολο κάνω εκεί.

Αγόρι είναι σχετικά νορμάλ ηλικίας (=έκπληξη) αλλά φαίνεται 25 (=εξήγηση). Είναι ηθοποιός, είναι φιλικός, κοινωνικός, μες στην καλή χαρά. Επίσης, είναι σαν να έχω μπροστά μου ένα μικρό γατί με πελώρια μάτια, κορδέλα με γκλίτερ και κουδουνάκι, που γουργουρίζει και σου κάνει πατ πατ με το χέρι όταν σταματάς να το χαϊδεύεις. Μιλάμε για βαθμό χαριτωμενότητας +άπειρο. Αν ξυρίσει μούσι είναι πολύ πιο ωραίΑ από μένα. (Μην πω και με μούσι). Εκτός αυτού, είναι μάλλον πετυχημένος και μάλλον ευκατάστατος. Εγώ, παρόλο που έχω μια αξιοπρεπή (υποτίθεται) και δημιουργική (λέμε τώρα) δουλειά, σίγουρα δεν θεωρούμαι κάτι απ’ αυτά. Σ’ εμένα θα ίσχυε το αντίθετο του “πόθεν έσχες”, συγκεκριμένα, θα ίσχυε το “πού τα πήγες;” Γιατί, ό,τι ήταν να έχω σε λεφτά, εγώ το έχω σε παπούτσια και σε καλλυντικά. Και σε θολές αναμνήσεις από μπαρ/ club.

Σκεπτόμενη όλα αυτά λοιπόν και ξοδεύοντας παράλληλα ένα αρκετά μεγάλο μέρος του μυαλού μου αντιστεκόμενη στο να του ζουπήξω τη φάτσα από cute overload, γενικά, είμαι σχετικά μες στη μούγγα και στον αρνητισμό (-μου βγαίνει, για να υπάρχει μια ισορροπία, αλλιώς θα του ‘κανα “τζου τζου τζου” και θα τον ζούπαγα). Πιθανότατα φαίνομαι από απλά βλαμμένη έως αντιπαθέστατη. Υπομένουμε και οι δύο το ένα ποτό, ευτυχώς πρέπει να ξυπνήσω νωρίς.

Και λέω τώρα εγώ: Τι είναι καλύτερα; Να βγω μ’ αυτόν και να γίνω ψυχολογικό ράκος -το να βγω με κάποιον “ίδιο με μένα” το βγάζω απ’ έξω γιατί έχει καταντήσει τελείως μυθικό, σαν το Γέτι ή το τέρας του Λόχνες-  ή να ασχολούμαι με τα γνωστά παιδάκια που τους ρίχνω μια δεκαετία και ή ακόμα σπουδάζουν ή δεν έχουν βρει ακόμα δουλειά ή είναι βλαμμένα ή έχουν κάποιο άλλο πρόβλημα ή όλα αυτά μαζί ή τέλος πάντων που είναι τέτοιας ηλικίας που δεν σου θυμίζουν τόσο το πώς πάει η ζωή σου…

…Ώσπου να σε ρωτήσουν γιατί δεν παντρεύεσαι ή, ακόμα χειρότερα, γιατί δεν παντρεύτηκες…

 

Advertisements