Tags

,

 

5 Φεβρουαρίου, και είναι τα γενέθλιά μου. Στο Dirty Ginger, λοιπόν, στο Γκάζι, εθεάθη μια παρέα από 7.416 αιθέριες ξανθές (κυρίως) και μελαχρινές υπάρξεις και 1 άντρα -κι άντε μετά ήρθε κι ένας άλλος. Κι εγώ. Τα δεδομένα πάλι υπέρ μας. Η καλύτερη στιγμή της βραδιάς: μου παίρνουν μπαλόνι Hello Kitty. Είμαι τρομερά χαρούμενη γι’ αυτό, μου δένουν τον σπάγκο στο χέρι και όλα είναι καλά. Τέλος πάντων, αφού κάνουμε ό,τι μπορούμε εκεί, μετά εγώ με τη φίλη έχουμε κανονίσει να πάμε W να βρει η φίλη έναν άλλον άνθρωπο. Εγώ δεν έχω πάει εκεί ακόμα, οπότε θέλω να δω το μαγαζί (μην χάσω). Αιθέρια ξανθιά ύπαρξη απιστεύτου κάλλους με προειδοποιεί ότι δεν είναι καλά εκεί, ο κόσμος δεν είναι καλός. Σκέφτομαι ότι ΟΚ, εγώ δεν έχω απαιτήσεις ιδίων επιπέδων αιθεριότητας μ’ εκείνη, άρα μια χαρά θα είναι το μαγαζί. Είναι μια ώρα αργά η ώρα που ξεκινάμε, αλλά το ηθικό σχετικά υψηλό. Του πούστη, πριν ήμασταν στο γυναικονίτη, όλες σαν τη Μεγάλη Παρασκευή, ενώ είναι Σάββατο. Απαιτούμε Ανάσταση.

Ο άνθρωπος που μας περιμένει εκεί λέει κάτι για πλαϊνή είσοδο, να μπούμε λέει απ’ το backstage, σε συναυλία πάμε(;) δεν ξέρω. Βγαίνει και μας παίρνει. Μπαίνουμε. Φτάνουμε στο τραπέζι. Είναι σε κάτι σαν εξώστη. Μας βάζουν σαμπάνιες. Αφήνουμε παλτά στον καναπέ, δένω σπάγκο μπαλονιού στην αλυσίδα της τσάντας. Λοιπόν, δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Εγώ, στο Kalua, όπου υποτίθεται ότι στάνταρ πάνε γυναίκες που πληρώνονται για να κάνουν αυτό που οι υπόλοιπες κάνουμε τσάμπα, οι εργοδότες των προαναφερθέντων γυναικών και επιχειρηματίες που ασχολούνται με τις αγοραπωλησίες παράνομων ουσιών, εκεί νιώθω μια χαρά άνετα.

Στο W, κοιτάζω γύρω γύρω και ΔΕΝ. ΕΧΩ. ΙΔΕΑ. ΤΙ. ΕΙΝΑΙ. ΑΥΤΟΙ. ΟΙ. ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Οι τύποι στο τραπέζι (έχουν αξάν, είναι άραβες, λέει) χαίρονται ιδιαίτερα που με βλέπουν και χορεύουν μαζί μου. Διαχυτικά. Πανικοβάλλομαι. Δεν βρίσκω καν πρόσβαση προς το κυρίως μέρος του μαγαζιού και ζητάω βοήθεια. Ο άνθρωπος φίλος της φίλης με πάει από κάτι κουλούς διαδρόμους όπου είμαι σίγουρη ότι δεν θα μπορώ να βρω το δρόμο να γυρίσω πίσω, με αφήνουν εκεί να χορέψω, τα πράγματα κι εκεί είναι τα ίδια. Μιλάω για κόσμο που -πάω στοίχημα- (γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι λέει το 80%, μιλάνε άγνωστες γλώσσες), κάνει συζητήσεις τύπου: Πελώριος φαλακρός τύπος με κολλητό λευκό μπλουζάκι: “τι χαμπάρια Αντρέι;” Κοντός, εύσωμος τύπος με ουλές και κουστούμι: “Τίποτα καινούριο, Γιαν, περιμένω το φορτηγό με τις ρωσίδες, έχει αργήσει, εσύ πώς κι εδώ;” Πελώριος φαλακρός τύπος με κολλητό λευκό μπλουζάκι (Γιαν): “Είπα να πιω ένα ποτό πριν τη δουλειά, έχω μετά να βγάλω απ’ τη μέση έναν τύπο που ξέρει πολλά, δεν βαριέσαι, τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα…”

ΔΕΝ κάνω πλάκα. Δεν είναι για να κάτσω μόνη μου να χορέψω ανέμελα. Ευτυχώς, βρίσκω το δρόμο να γυρίσω πίσω στο τραπέζι. Βλέπω την τσάντα μου. Ο σπάγκος είναι κομμένος. Κάποιος μου έκλεψε το Hello Kitty μπαλόνι μου. Από εκεί καταλαβαίνεις το ποιόν του κόσμου. Θέλω να βάλω τα κλάματα. Ευτυχώς, φεύγουμε… Μπαίνω στο σπίτι μου με τα άπειρα ροζ Hello Kitty πράγματα. Τι ωραία που είναι μακριά από το W! Αν αυτή που μου πήρε το μπαλόνι μου είναι Ρωσίδα από φορτηγό και σχετίζεται με το Γιαν, τον Αντρέι κι όλους τους κακούς Άραβες (και Έλληνες) της Αθήνας, χαλάλι της. Μάλλον το έχει περισσότερη ανάγκη από μένα…

Advertisements