Tags

, , , ,

Κυριακή 2 Απριλίου, για καφέ με αγόρι σ’ ένα μέρος που το λένε Πάνω Διόσκουροι, στην Πλάκα (-λέει- εγώ δεν ήξερα). Φύση, λιακάδα, τοπίο, αν εξαιρέσεις το χανγκόβερ, ειδυλλιακά. Αγόρι δεν έχει φωνή μετά από κραιπάλη προηγούμενης βραδιάς (σκέψου Ψινάκη-Νταλικιέρη-Φυματικό, αλλά με διαβεβαιώνει ότι κανονικά είναι αλλιώς). Παρόλα αυτά, μιλάει ασταμάτητα και εντελώς μόνο του (πού ενέργεια για διάλογο τώρα) για κανά τετράωρο, ελάχιστες παύσεις ευγενείας, ελάχιστα διαλείμματα για να πάει να ρίξει νερό πάνω του να συνέλθει και, τις μια-δυο φορές που με ρωτάει κάτι, μετά από δέκα δευτερόλεπτα (μαξ), επιστρέφουμε στη φα-ντα-στι-κή ζωή του.

Σε φάσεις, έχει και πλάκα. Λέει και για ζώδια. Μου λέει ότι δεν μοιάζω για Υδροχόος, γιατί μιλάω ανοιχτά και είμαι ντόμπρος άνθρωπος. Ναι, έχω μιλήσει πολύ ανοιχτά όταν είπα στο σερβιτόρο ότι θέλω φρέσκο γάλα στο τσάι μου και πολύ ανοιχτά όταν είπα ότι πάω για κατούρημα.

Εν τω μεταξύ, μετά από ώρες που δεν έχεις σταυρώσει κουβέντα για κουβέντα και νιώθεις λίγο μόνος σου, αρχίζεις και κάνεις από μέσα σου μικρές συζητήσεις με τον εαυτό σου μέσα στο κεφάλι σου, αυτο-απασχολείσαι ενώ παράλληλα γνέφεις στα κατάλληλα σημεία σαν καλός ακροατής, αλλά σκέφτεσαι ό,τι να ‘ναι (έπρεπε να ‘χω βάλει πλυντήριο/ πόσα μυγάκια θα προσγειωθούν πια πάνω μου/ τι να κάνει άραγε το ΤΕΦΑΑ Ζάχαρη/ τι έκανα χτες το βράδυ/ τι διάολο να πιω μετά το τσάι/ δεν θέλω να ξυπνήσω αύριο (αρχίζει από Κυριακή μεσημέρι -θλιβερό) και, τέλος πάντων, αδυνατείς να φιλτράρεις επαρκώς το πρώτο πράγμα που θα ξεστομίσεις, γιατί είσαι αποπροσανατολισμένος κι ακόμα νομίζεις ότι μιλάς με σένα. Λαλίστατο Αγόρι συνεχίζει για το ότι πρέπει να έχω ωροσκόπο Κριό και όχι Ιχθύ και ότι…

…δεν μοιάζω με Υδροχόο γιατί “…οι Υδροχόοι λένε πίπες”. Εγώ, φωναχτά: “Εγώ μόνο κάνω”. Λαλίστατο Αγόρι: “Ωραία”.

Advertisements