Tags

,

Όλο το τριήμερο 25ης Μαρτίου ήμουν έξω. Καθεμιά ξεχωριστή μέρα (2 εκ των 3 ήταν νύχτα) εθεάθην με ξεχωριστά αγόρια, όλα της προκοπής, κάθε φορά οι φίλοι μου με κοίταζαν με νόημα (και ελπίδα), κάθε φορά εξηγούσα πως «όχι-όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε!»

Όπως μάλλον έχω ξαναπεί, οι σχέσεις μου με τα αγόρια είναι πολύ απλές και χωρίζονται στις 3 παρακάτω σαφείς κατηγορίες: 1) Παιδικοί φίλοι που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού ενός κακόμοιρου που υπέστη εργατικό ατύχημα σε κρεατομηχανή. 2) Αγόρια που, κάτι βραδιές που έχει φτάσει να γλυκοχαράζει, μετά από 13 ουίσκια, λίγο πριν κλείσει το μαγαζί, κι ενώ μικροί πακιστανοί αρχίζουν να σκουπίζουν, κοιτάν γύρω-γύρω, το βλέμμα τους αναγκαστικά πέφτει (κυριολεκτικά) σε μένα που έχω μείνει μόνη στην πίστα να κάνω τούμπες -ενίοτε κρεμάμενη από πολυελαίους- εκείνη λοιπόν την πολύ ρομαντική στιγμή, πίνουν την τελευταία γουλιά του ποτού και λένε από μέσα τους με αρρενωπή αποφασιστικότητα «ε… δε γαμιέται…!» Μαγεία.

Η κατηγορία νούμερο 3) αποτελείται από αγόρια που δεν γνωρίζουν την ύπαρξή μου ή την γνωρίζουν αλλά χέστηκαν, δεν τους αφορώ / δεν τους ενδιαφέρω κατά κανένα τρόπο σαν άτομο (ούτε και σαν οτιδήποτε άλλο). Το απλό και πολύ νορμάλ λοιπόν «σε βλέπω σαν φίλη» ή «βρε τη φίλη μου την Ειρήνη!», εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη ζωή μου. Και ήρθε μαζεμένο, 3 στα 3. Εν τω μεταξύ, αποτελεί μεγάλο τσάλεντζ (=πρόκληση, αλλά σημαίνει κάτι δύσκολο) για μένα στον τρόπο αντιμετώπισης, γιατί δεν το έχω συνηθίσει.

Χρειάζομαι επαναπρογραμματισμό συμπεριφοράς. Το συνηθισμένο μου «τυλίγω τούφα μαλλιού γύρω απ’ το δάχτυλο – μασάω τσιχλόφουσκα (και καλά) – χαχανίζω συνέχεια», δεν πάει και πολύ στις φιλικές συναναστροφές –λέει. Αλλά μου είναι τρομερά δύσκολο να κάνω νορμάλ/ σοβαρές συζητήσεις και να μιλάω (ειδικά μετά από κάποια ώρα) περί ανέμων και υδάτων, χωρίς καν υπονοούμενα. Πώς διάολο γίνεται αυτό; Άσε δε την ώρα του «καληνύχτα». Άλλο ένα μήνυμα που θα πρέπει να τυπώσω και να φοράω μπλουζάκι: «Μετά τις 2, ΔΕΝ φιλάω σταυρωτά».

!BONUS!

Κάλλιο και στο χέρι…

Φίλη σε Φέρελπι Νέο που για καιρό είναι πότε κρύο – πότε ζέστη. Φίλη: “Τι κάνουμε, ακριβώς;” Φέρελπις Νέος: “Μωρέ, κρατάω κι εγώ τις άμυνές μου…” Φίλη: “Ωραία, κράτα απ’ τη μια τις άμυνές σου, και στο άλλο χέρι κράτα το πουλί σου”. Φέρελπις Νέος έμεινε. Όχι με άδεια χέρια.

 

Advertisements