Tags

, , , ,


 Κατά κάποιο τρόπο, οι Παρασκευές μου έχουν γίνει λίγο σαν σειρά τρόμου, βλέπε “Friday the 13th” (αν δεν την θυμάσαι, ίσως να πήγαινες προνήπιο). Στο χτεσινό επεισόδιο, λοιπόν, μου έκλεψαν την τσάντα. Μέσα είχα και κινητό. Τουτέστιν, δεν έχω πλέον. Αν σε γνώρισα τους τελευταίους μήνες και ανταλλάξαμε τηλέφωνα (ισχύει και για νορμάλ και για επαγγελματικές επαφές, όχι μόνο για μαλακίες), τώρα μάλλον το έχεις μόνο εσύ. Και θα περάσω και το υπόλοιπο ΣΚ χωρίς κινητό. Αυτό ίσως είναι καλό για όλους.

Την Παρασκευή, (προ κλοπής τσάντας), έχουμε βγει με φίλη και κάτι παιδιά, ο ένας εκ των οποίων έχει μόλις απολυθεί απ’ το στρατό. Νομίζω τους τελευταίους 5 μήνες ήταν στη Λήμνο. (Μάλλον έχει σημασία). Αυτός μας βλέπει για πρώτη φορά. Όταν στη συζήτηση πάνω λέω “σίγουρα σου ρίχνω μια δεκαετία”, γελάει. Με κοιτάζει. Ξαναγελάει. Με ξανακοιτάζει. (Είναι και το ημίφως). Ρωτάει πόσο είμαι. Του λέω. Νομίζει ότι του κάνω πλάκα. Κατά διαστήματα μετά, απευθύνεται σε όλους “ρε παιδιά, σταματήστε το δούλεμα, πόσο είναι;” Το επαναλαμβάνει αρκετές φορές. Τι γλυκό. Επίσης, είναι στο ΤΕΦΑΑ (φυσικά). Λέει ότι χρωστάει κάτι μαθήματα αλλά έχει βολευτεί στη δουλειά του μπαμπά και δεν βιάζεται να τελειώσει. Ρωτάω τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς. Απάντηση: “Ζαχαροπλάστης”.

Χτες, έχω βγει σχετικά σπορτίφ και χωρίς τσάντα, έχω λεφτά, κλειδιά, γκλος κ.λπ. σε μπουφάν, γιατί πάω να βρω τη φίλη στο Alo bar στο Χαλάνδρι. Το οποίο, όπως έχω πει, είναι σαν Καρύτση. Οπότε πάω νορμάλ, μην τρομάζω τον κόσμο. Η φίλη σε κάποια φάση αναφέρει ότι ένας από την παρέα απολύθηκε προχτές. Της λέω “ε, καλά, γιατί το λες τόσο λυπημένα, καλό δεν είναι αυτό;” Με κοιτάζει σοβαρά. “Ειρήνη, δεν είναι όλοι στις ηλικίες που γνωρίζεις συνήθως. ΔΕΝ μιλάω για στρατό.” Εγώ: “Α.”

Αργότερα, η παρέα αποφασίζει να πάμε Dome, στην Πολιτεία. Έλεος. Εμφανισιακά, ΔΕΝ είμαι για Dome. Όχι ότι ήμουν/ είμαι/ θα είμαι ποτέ, βέβαια. Ακριβώς εκεί είναι το πρόβλημα. Τα κοριτσάκια (και τα αγοράκια, αλλά λέμε τώρα) γέννημα-θρέμμα των Βορείων Προαστίων έχουν άλλο DNA, είναι σαν άλλη φυλή, πολύ πολύ πιο όμορφα από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν είναι να αναμιγνύεσαι. Τέλος πάντων, πάμε. Μια χαρά μουσική αλλά πέφτω ψυχολογικά (θα βγω Κίνα σε λίγο, απ’ την άλλη πλευρά της υδρόγειου σφαίρας).

Αναγκαστικά, γνωρίζω στο τέλος ένα αγοράκι που θα μπορούσε να είναι και 17 χρονών αλλά ισχυρίζεται ότι είναι δάσκαλος μουσικής και κιθάρας. Δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να το αμφισβητήσω. Μου βάζει Haig “γιατί κρίμα είναι να μην τελειώσουμε το μπουκάλι”. Επίσης δεν το αμφισβητώ. Με δωδεκάποντο ίσως και να του έριχνα λίγο. Οι φίλοι του μας βλέπουν και εξαφανίζονται για λίγο να πάνε να γελάσουν ελεύθερα, αλλά η ζωή με έχει χτυπήσει αλύπητα και το παιδί χορεύει ωραιότατα. Όταν φεύγω, μου δίνει και καρτ βιζίτ. Πιθανώς τις φτιάχνει στο δωμάτιό του όπου έχει κρεμασμένες αφίσες  Megan Fox και Παναθηναϊκού, και τις τυπώνει με το χαρτζιλίκι του.

Στο γυρισμό είμαι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, είναι δερμάτινο και γλιστράει, στις στροφές πέφτω απ’ τη μια πλευρά στην άλλη, γκαπ-γκουπ (αλλά έχει και πλάκα), θυμάμαι ότι κάτι λέω και ψάχνω τη λέξη haunting στα ελληνικά για να πω κάτι, βοηθάει η Φίλη: “με στοιχειώνει” αλλά δεν θυμάμαι καθόλου τι έλεγα. Την άλλη εβδομάδα έχω γενέθλια. Από τη μια, ειλικρινά φοβάμαι στη σκέψη του τι μπορεί να συμβεί, από την άλλη, θα ήθελα να βγω, να γίνει χαμός, να ξορκίσω το κακό.

Πάντως, από τις 7 πληγές του Φαραώ που με κυνηγάνε, μία περιμένω: Να βρέξει βατράχια. Θα τα φιλάω ένα-ένα. Ε, του πούστη…

Μπάι δε γουέη, το αγόρι ΤΕΦΑΑ-Ζαχαροπλάστης, όταν βρίσκεται σε μια ευχάριστη κατάσταση ή είναι γενικά ευχαριστημένο, λέει: «Ζάχαρη». Πολύ συχνά. Μου αρέσει πολύ σαν λογική, αλλά για μένα που έχω σύνδρομο ινσουλιναντοχής και θεωρώ τη ζάχαρη κάπως σατανική, δεν λειτουργεί. Από αυτά που μπορώ να φάω, το πιο νόστιμο και αμαρτωλά απολαυστικό, είναι μάλλον οι ξηροί καρποί. Αλλά τι θα λέω δηλαδή, «καρύδια»;

Advertisements