Tags

, , ,

Αυτό το ΣΚ σκόπευα να κάνω ό,τι μπορώ για να σπάσει η γκίνια του 11, γιατί το φλουρί δεν έχει δουλέψει καθόλου ως τώρα (εκτός κι αν ήταν να έχει εκτροχιαστεί κανά μετρό στο δρόμο μου για τη δουλειά, μετά να με έχει φάει καρχαρίας εκεί στη Βουλιαγμένης και μετά να έχει πέσει πάνω μου κι ένα αεροπλάνο – τύπου final destination- και το έχω αποφύγει). Παρασκευή πρωί μαθαίνω ότι δουλεύω ΚΑΙ αυτό το ΣΚ. (Απ’ το σπίτι, αλλά και πάλι). Παρασκευή, 9 η ώρα το βράδυ, γυρνάω απ’ τη δουλειά, κομμάτια, κομμάτια και ψυχολογικά, βρέχει στην πάνω/κάτω γειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου. Δεν γαμιέται, λέμε με τη φίλη να βγούμε.

Με πάει στο Alo Μπαρ στο Χαλάνδρι. Μπαίνουμε, λέω “τι Alo, Άλλο Ένα εννοείς, μια από τα ίδια που με πηγαίνεις είναι, τι Καρύτση, τι εδώ”. Κορίτσια με τζιν και φαρδύ σκισμένο T-Shirt, τακούνι ούτε για δείγμα, στρας πουθενά, μούσια παντού. Κι όλοι στρίβουν. Τσιγάρα. Θέλω να στρίβω κι εγώ. Για αλλού. Φίλη πάει να αγοράσει τσιγάρα. Μόνη μου στη μουσοθάλασσα (όχι της μουσικής, του μουσιού).

Βλέπω άδεια καρέκλα σε τραπέζι που κάθεται μικροσκοπικός φαλακρός με φίλο και, μια και δεν με νοιάζει, ρωτάω αν μπορώ να καθίσω γιατί πονάει το γόνατό μου. Από αγνή έκπληξη και μόνο, μικροσκοπικός φαλακρός λέει “φυσικά”. Κάθομαι και μου πιάνει την κουβέντα: “Είσαι μόνη εδώ;” Απαντώ: “Εδώ θα ερχόμουν μόνη μου;” Φίλη επιστρέφει, στα μουλωχτοψιθυριστά λέει: “καλά, με τον χειρότερο του μαγαζιού βρήκες να μιλήσεις;” Διαμαρτύρομαι. Μα είναι καλό παιδί. Με βάζει να κάτσω και δίπλα του στον καναπέ για να κάτσει η φίλη στην καρέκλα και να τα λέμε όλοι μαζί. Τι καλό παιδί!

Ρωτάω αν κι αυτοί μένουν εδώ κοντά, λέει “εγώ Λούτσα”. Μάλιστα. Λέει “Το βράδυ ο κόσμος είναι πολύ μικρός. Οι αποστάσεις εκμηδενίζονται”. Μου θυμίζει μια πρόσφατη συζήτηση με τύπο στο Boutique. Ήταν με φίλο του που μου είναι αμυδρά γνωστός από το Apsendi -το οποίο είναι στη γειτονιά μου. Έχω λοιπόν μείνει (μετά από τραγικές συνθήκες) μόνη στο μαγαζί, ο τύπος (ο άγνωστος φίλος) μου μιλάει, λέει ότι εκείνη τη βραδιά ήταν πρώτα Apsendi, λέω “α, κι εσείς μένετε προς τα κει;” ο τύπος λέει “εγώ μένω Αργυρούπολη”. Μάλιστα. Αμέσως μετά προσφέρεται να με πάει σπίτι. Τον κοιτάζω ανέκφραστη. Λέει: “Σιγά μωρέ, τι είναι να σε πετάξω μια στιγμή, γιατί να παίρνεις ταξί τώρα;” Όντως οι αποστάσεις εκμηδενίζονται τη νύχτα. Αν έχεις την προοπτική να πηδήξεις κάποια που δεν έχεις πηδήξει, εκμηδενίζονται απόλυτα. Τι Νέα Ερυθραία, τι Νέος Κόσμος. Ένα τσιγάρο δρόμος. Αν στρίψεις κιόλας, δεν προλαβαίνεις καν να το καπνίσεις. Πού να ήταν και φτηνή η βενζίνη… “Ναι, μένω στο διπλανό γαλαξία (όχι το σούπερ μάρκετ, τον κυριολεκτικό) αλλά στο δρόμο μου είσαι βρε!”

Μετά, πάμε eleven. Βρίσκουμε στρατηγικό σημείο με πάσο, ακουμπάμε ποτά, με παρενοχλεί αηδιαστικός λιώμα τύπος (για να το πω εγώ, φαντάσου), μου ρίχνει και το ολόκληρο ποτό μου, λέει “κάνω τα πάντα για να μείνεις” Φεύγουμε. Πάμε και Guzel. Εξαιρετική επιλογή (πού είναι η γραμματοσειρά ειρωνείας όταν τη χρειάζεσαι;) Παιδάκια παντού, παρακμή παρόλα αυτά, αναγκάζομαι να γίνω και κακιά με τον μπάρμαν που με αγνοεί και παίζει με κοριτσάκι (γι’ αυτό έγινα κακιά) κοριτσάκι τον υπερασπίζεται και λέει ότι κανονικά είναι πολύ γρήγορος, λέω “σε αυτά που δεν πρέπει;” Τελικά έχουμε ποτά. Πιθανότατα καί μπόμπες καί φτυσμένα, αλλά έχουμε.

Περνάμε ψιλοάθλια μέχρι τέλος. Κι εκεί, 5 λεπτά πριν φύγουμε, ενώ χορεύω -να είναι τουλάχιστον εποικοδομητική η βραδιά από αεροβικής απόψεως- ξανθιά με δωδεκάποντο πέφτει πάνω μου ενώ γράφει sms. Ξανθιά δεν παθαίνει απολύτως τίποτα. Προφανώς υπάρχει άλλο ένα γονίδιο που μου λείπει, αυτό του να χειρίζομαι το δωδεκάποντο. Εγώ, βέβαια, παράλληλα με τη μορφή νανισμού, έχω πρόβλημα και στο ίσιωμα. Βρίσκω. Οπότε, Εμένα μου γυρνάει ο αστράγαλος. Για πολλοστή φορά. Νέα χρονιά, νέο διάστρεμμα. Μεγάλη επιτυχία.

Περνάω το υπόλοιπο ΣΚ εγώ κι πόνος μου, εγώ κι ο πάγος μου. Μακάρι η έννοια “καρδιά” να ήταν κυριολεκτική και να έβαζα και λίγο πάγο στο βυζί, αριστερά. Μελό, το ξέρω, σόρι. Το φλουρί καλύτερα να το είχε βρει οποιοσδήποτε άλλος την Πρωτοχρονιά, οποιοσδήποτε κι απ’ το σουτιέν μου όπου το είχα βάλει. Σύντομα, εγώ και η Αδερφή (με πρόσφατη εγχείρηση μηνίσκου), αντί να αλλάζουμε πάγο κάθε τόσο, για να έχουμε όλους τους συνδέσμους καλυμμένους, θα μπούμε σε igloo. Μπας και λειτουργήσει και στο θέμα Καρδιά. (Έγινα αηδιαστικά μελό, το ξέρω).

Advertisements