Tags

,

Έχω καλέσει ταξί για Apsendi που κάνει κάτι Κυριακάτικα πάρτι νωρίς. Κατεβαίνω, μπαίνω στο ταξί, λέω πού πάω, ταξιτζής με ρωτάει αν πηγαίνει καλά το μαγαζί. Λέω ότι μόνο μια φορά έχω ξαναπάει, καλά φαίνεται να πηγαίνει. Ταξιτζής: «Α, πας δηλαδή ως θαμώνας;» Άπειρα τα ερωτήματα. Κάνω έναν γρήγορο απολογισμό του outfit, τζιν, τοπ, faux γουνάκι, μπότες (ΟΚ, ασημί), νορμάλ πάντως. Σαν τι δείχνω δηλαδή; Η πιο γριά σερβιτόρα των Βορείων Προαστίων; Η πιο κοντή μπαργούμαν του γνωστού σύμπαντος; Η πιο ακίνδυνη πορτιέρισσα της υφηλίου; ή… (αχά)… η κυρία στις τουαλέτες; Χμμμ… (δεν ρώτησα, για καλό και για κακό).

Στο Apsendi, σε κάποια φάση έρχεται και μου μιλάει χαριτωμενότατο αγόρι. Συστήνεται, λέμε τα γνωστά, (προς υπεράσπισή μου, του λέω ότι είναι 15 χρονών και να πάει πίσω στην παρέα του, γελάει και λέει “με απορρίπτεις έτσι, με τέτοια δικαιολογία;” Τι να πω, πίνω.) Είναι 24. Στην κουβέντα, λέει: “Εγώ κολυμπάω πολύ, παίζω πόλο. Εσύ, εκτός απ’ τη δουλειά, έχεις κάποιο χόμπι;” Πάλι, τι να πω; Θα έλεγα: “Πολλοί θα έλεγαν ότι αυτή τη στιγμή ακριβώς που μιλάμε, εξασκώ το χόμπι μου.” Δεν το λέω. Πίνω το σφηνάκι βότκα-καραμέλα που μου βάζει. Νόστιμο. Φυσικά έχει ζάχαρη και δεν κάνει.

Μετά απ’ το Apsendi λοιπόν, σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ τι ήταν το μπουκάλι με αυτό το Κάτι-Καραμέλα που πίναμε σφηνάκια στο τραπέζι. Mάταια. Την Τρίτη, στέλνω sms στο αγόρι-αεροπορία-water polo -θα τον λέω Αεροπόλο- τον ρωτάω για το καραμελοποτό. Δεν απαντά. Χτες, σκέφτομαι “έλεος ρε παιδιά”, δεν με απασχολεί το Αεροπόλο, αλλά τι είναι αυτή η απαράδεκτη συμπεριφορά πια, λίγο ευγένεια, λίγο κάτι, για όνομα! Και μια και είμαι στ’ αρχίδια μου, αποφασίζω να πάω κόντρα στο κατεστημένο, να κάνω την επανάστασή μου (17 Νοέμβρη, με είχε εμπνεύσει), οπότε του στέλνω: “καλά ρε βλαμμένο, δεν μπορείς να απαντήσεις σ’ ένα μήνυμα για ένα ποτό; πού να έλεγα κι ότι σ’ έχω ερωτευτεί τρελά…” Αυτό. Σοβαρά. Χωρίς κανένα φόβο και πάθος -μεγάλο πράμα να μην σε νοιάζει ιδιαίτερα ο παραλήπτης, δεν το συζητώ. Λες ό,τι θες. Δεν απαντά. Μετά από άπειρες ώρες, γυρνώντας απ’ τη δουλειά, είχα μια κλήση στο κινητό μέσα στο μετρό και δεν έπιανα. Λίγο μετά, sms. Από το Αεροπόλο: “Τι κάνεις; Τώρα έβαλα κάρτα, θες να βρεθούμε;” Τι. Θα. Γίνει. Επιτέλους. Μ’. Αυτές. Τις. Κάρτες;!!! Δηλαδή, αν ήταν κάποιος άλλος, θα είχα διακινδυνεύσει εγώ την πνευματική μου ακεραιότητα (η οποία ούτως ή άλλως παίζεται, αν και βγήκε ΟΚ η μαγνητική), την ψυχολογική μου ηρεμία, το ζεν μου (και το τζιν μου, που δεν θα κουμπώνει μετά το ψυγείο)… για μια κάρτα; Τι να πω. Να βοηθήσουμε τότε ρε παιδιά. Να φτιάξουμε έναν φιλανθρωπικό οργανισμό… για τα χαριτωμένα αγόρια που έχουν καρτοκινητή. Πιθανό όνομα: “WHAT’S UP ΧΑΚΚ (= Χαριτωμένε Κάτοχε Καρτοκινητής) και σλόγκαν: “Απάντηση Τώρα!”

Advertisements