Tags

, , , , , , ,

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, μου ‘πεσε το φλουρί. Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα, το βάζω μέσα στο σουτιέν και λέω: “Ε, ας το βρει και κάνας άλλος…

Χριστούγεννα 2010-2011 – Κυρίως Πιάτο

Οι γιορτινές αυτές μέρες χαράς, ζεστασιάς και διασκέδασης έχουν ως εξής: Παραμονή, γυρνώντας σπίτι το απογευματάκι, παίρνω ταξί απ’ το Νομισματοκοπείο, φιλικότατος ταξιτζής, μεταξύ άλλων ρωτάει πού δουλεύω, λέω Άγιο Δημήτριο, ρωτάει «πού αγαπάς» λέω «είμαι freelance, αγαπάω απ’ το σπίτι». Το βράδυ, πάμε Kitchen Bar, Dekko και Apsendi (το οποίο τελευταίο έχω αρχίσει και το μισώ με πάθος, θα εξηγήσω).

Πολύ αργά, στο Apsendi λοιπόν, ενώ η βραδιά έχει πάει πολύ θλιβερά ως εκείνη την ώρα, έχει αρχίσει και φυσάει και ένα ρεύμα από κάπου και φοβόμαστε ότι θα πλευριτωθούμε. Κοιταζόμαστε εγώ, η Αδερφή και η Φίλη με βλέμματα πόνου (ποδιών) παραίτησης (γενικά), και κρύου (τουρτουριστά). Εν τω μεταξύ, με κοιτάζει επίμονα για ώρα ένας τύπος με ένα μαλλί που θυμίζει το μαλλί της μαμάς μου (σόρι μαμά) αλλά και πολλών άλλων μαμάδων/ θειάδων έως και γιαγιάδων. Αυτό που είναι κοντό αλλά όχι και αγορίστικο, μπουκλωτό-σπαστό, φουσκωτό, το κοιτάς και λες «σίγουρα κοιμάται με τα ρόλεϊ», αυτό που άμα γίνει κάτι στην πολυκατοικία μες στη νύχτα, θα βγει και στους διαδρόμους με τα μπικουτί. Αντιστέκομαι στην ανάγκη να τον ρωτήσω αν έχει και λουλουδάτη ρόμπα, ο τύπος μου λέει κάτι ακαταλαβίστικα, είναι αργά αλλά εγώ δεν έχω πιει τόσο ώστε να είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος, καταλαβαίνω μόνο «θα έρθεις την Κυριακή;» η ειλικρινής απάντηση θα ήταν «όχι για σένα αλλά πιθανόν». Είπα σκέτο το «πιθανόν».

Πάντως, είχαμε ωραία σχέδια οικογενειακής θαλπωρής για τη μέρα των Χριστουγέννων. Δεν πέτυχαν. Το δώρο μου στον εαυτό μου ήταν μια βόλτα στο χριστουγεννιάτικα στολισμένο Πολύδροσο σε παιδική χαρά δίπλα στη ρεματιά, όπου έκανα κούνια για καμιά ώρα. Από τα highlights των ημερών. Το βράδυ πάω σε γιορτή φίλου στο Vitrine. Άπειρος κόσμος, άπειρη ζέστη, πίνουμε για να δροσιστούμε (είναι εκεί και ο μπάρμαν Justin Timberlake που ήταν μέχρι πρότινος μπάρμαν στο Kalua = τρελό bonus). Ασχολείται μαζί μου μόνο το προσωπικό -με το οποίο έχω πλέον σε όλα τα μαγαζιά άριστες σχέσεις. Ο μικρός μας σερβιτόρος μου λέει με νόημα «η προηγούμενή μου κοπέλα ήταν 32». Ένας κάτι υπεύθυνος που χορεύει, με προκαλεί σε έναν μικρό διαγωνισμό χορού, σκέφτομαι «φίλε, φοράω μακρύ φόρεμα με το οποίο μπαίνει φουλ σουτιέν, δεν φοβάμαι μην φύγει τίποτα από πουθενά, είσαι χαμένος». (Ήταν μια μικρή νίκη).

Χτες, ξημερώνει Κυριακή. Και είναι μερικές φορές ρε παιδί μου που ακούς κάποια πράγματα που ειλικρινά σου ζεσταίνουν την καρδιά. Και από άτομα που ας πούμε σε κάποιο έστω επίπεδο (πρώτο, πολύ πρώτο) σε γουστάρουν κιόλας. Ας πούμε. Όπως το «μάλλον έχεις κάποια μορφή νανισμού» που ειπώθηκε πρόσφατα και το χτεσινό «40 χρονών δεν είσαι;» Δηλαδή, αυτά είναι που σε κάνουν να νιώσεις το χριστουγεννιάτικο πνεύμα, την καλοσύνη των συνανθρώπων μας, την ελπίδα για το αύριο. Αλλά ας δώσουμε τόπο στην κατάθλιψη.

Κανονίζουμε να βγούμε νωρίς με τη Φίλη. Λέμε τι θα βάλουμε, λέει «βάλε κάτι για όλες τις περιστάσεις». Εμφανίζεται με μαύρα κολλητά με σκισίματα και τακούνι στιλέτο. (Αυτό λέγεται σαμποτάζ). Λέει «μα το μαύρο είναι για όλες τις περιστάσεις» λέω «ευτυχώς και το χρυσό». Κάναμε γεια μας σ’ αυτό. Με πάει για αρχή λοιπόν στη «συνοικιακή Καρύτση», δηλαδή στο Zoo, στο Χαλάνδρι. Μπαίνουμε μέσα και αμέσως ανεβάζουμε το μέσο όρο ηλικίας κατά 416. Λέει «Χμμμ… ερχόμουν όταν ήμουν 20, τότε δεν το θεωρούσα περίεργο». Ευτυχώς, φοράω τα casual χρυσά μου. Πάντως, δεν έχω δει ποτέ μου τόσο πολύ μούσι μαζεμένο. Κι όχι αυτό το που κάνουν σχέδια και το έχουν τριμαρισμένο σε σχήμα σαν θαμνάκι στο Buckingham palace, όχι, λέω για το άλλο, το ανέμελο. Το «Κοιτάξτε! έβγαλα τρίχες στο πρόσωπο! Δεν είναι γαμάτο;!!!» Εκεί συζητάμε με τη Φίλη για το σεξ και διηγείται κάτι με ακροβατικά, λέει για τους μικρούς που «σε αντιμετωπίζουν σαν μπριζόλα: σε γυρνάν συνέχεια να γίνεις απ’ όλες τις πλευρές». Πάλι καλά. Φαντάσου να γνωρίσεις κανέναν που σε αντιμετωπίζει σαν κρέπα. Δεν ξέρω και αν έχω αντικολλητικό ταβάνι.

Μετά, πάμε Apsendi. Λοιπόν, είναι πάλι γεμάτο μ’ αυτές τις υπεργουάου φαντασμαγορικές γκόμενες, ειλικρινά, δεν ξέρω γιατί πάμε, το Αεροπόλο ήταν προσφορά του μαγαζιού μάλλον για το καλωσήλθατε την πρώτη φορά που πήγαμε. Εδώ, η Φίλη που είναι ψηλή, χρειάστηκε την άλλη φορά να ρίξει ολόκληρο ποτήρι κόκκινο κρασί στον τύπο για να της την πέσει. Ο τύπος που είναι κοντός. Υποφέρουμε. Αρχίζει και μου λείπει ο τύπος με τη μιζανπλί (=φουσκωτό μαλλί κομμωτηρίου στα παλιακά). Τουλάχιστον θα είχαμε κάτι να συζητήσουμε. Η Φίλη: «εγώ το δικό μου το κάνω με πρέσα, εσύ;» Εγώ: «το δικό μου είναι φυσικό σπαστό αλλά μου πάει πιο πολύ το ίσιο.» Αυτός «έχω και λουλουδάτη ρόμπα, πάμε μια βόλτα;» κ.λπ. Μάλλον ο τύπος θα έφυγε με καμιά από τις θεσπέσιες δίμετρες που κυκλοφορούν εκεί.

Όχι ότι έχω προσωπικά με τις/τους δίμετρες/ους (σοβαρά). Ειδικά στο συγκεκριμένο μαγαζί που είναι κάπως υπερβολικά τετράγωνο, σαν κουτί, προσδίδουν κάτι και στην αρχιτεκτονική του χώρου, λες «ααα, κοίτα τι ωραίες κολώνες, ειδικά αυτό το κιονόκρανο με το πράσινο μάτι, εξαιρετικό». Αλλά όχι φουλ ρε παιδί μου. Να μπορώ να δω έστω στο ένα μέτρο. Σε κάποια φάση, η Φίλη λέει να φύγουμε, έχει αρχίσει και το παγωμένο ρεύμα, με βρίσκει διστακτική, λέει «τι περιμένουμε; Να πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας;» λέω «περίμενε, όπου να ‘ναι έρχεται η πίσσα και τα πούπουλα».

Αυτά τα γιορτινά. Σήμερα δουλειά. Πέρυσι, παραμονή πρωτοχρονιάς στο DOMΕ Belle Helene στην Πολιτεία, περνάγαμε υπέροχα, τρώγαμε, πίναμε σαμπάνιες, βαράγαμε κάτι ταμπούρλα, κάναμε γεια μας και λέγαμε (ανυποψίαστοι) «άντε να μπει το 10 το καλό!» Όλοι ξέρουμε πώς πήγε. Κάποιος εκεί πάνω γέλαγε πολύ. Για το καλό της ανθρωπότητας λοιπόν, άντε, πες ότι θυσιάζομαι και πάω Apsendi την Παραμονή και περνάω πανάθλια, μπας και ισιώσει το πράμα. Μόνο που φοβάμαι ότι: 1. Θα προκύψει ο τύπος με τη μιζανπλί 2. Θα με αντιμετωπίσει σαν κρέπα 3. Θα γυρίσει και θα μου πει «έχω ένα φίλο γιατρό που ειδικεύεται στις μορφές νανισμού σαν τη δική σου». 4. Θα έχει και μούσι. 5. Παντού.

Advertisements