Tags

, , , , , , , ,

Να φύγουμε να πάμε αλλού

 Κυριακή, πάλι στο Apsendi, περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της βραδιάς προσπαθώντας να μην ποδοπατηθούμε, μαχόμαστε στις επάλξεις του μπαρ, πέφτω συνέχεια πάνω στη φίλη (ηρωικά), σε κάποια φάση βλέπω γνωστή φάτσα από 11 και γνωστό γνωστών, χαιρετιόμαστε. Ματς μουτς σταυρωτά, μου λέει «Α, είναι κι ο Τάδε εδώ, κάτσε, τώρα έρχεται». Δεν θυμάμαι τι όνομα είπε, δεν θυμάμαι να ξέρω κανέναν με αυτό το όνομα, δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία. Τύπος επιμένει «να, τον βλέπεις; αυτός είναι, με τα γυαλιά!» Όντως, εμφανίζεται πολύ ψηλός τύπος με γυαλιά. Ο οποίος με βλέπει και έχει το βλέμμα της αναγνώρισης και του ενθουσιασμού. Μα τις Εκατό Φάλαινες, δεν τον ξέρω τον τύπο. Δεν πιστεύω ότι τον έχω ξαναδεί ποτέ μου. Ο Ψηλός με Γυαλιά πλησιάζει και με αγκαλιάζει πολύ χαρούμενα. Πολύ όμως. Κάνει κι αυτό που, όταν συμπαθείς κάποιον, με το ένα χέρι τον κρατάς και με το άλλο τον τριβο-χαϊδεύεις φιλικά; Αυτό. Σε κάποια φάση, (ο εναγκαλισμός κράτησε παραπάνω από το νορμάλ) λέω διστακτικά: «εεε… αυτό είναι βυζί». Καταλαβαίνω ότι μερικές φορές οι ψηλοί άνθρωποι μπερδεύουν τις αναλογίες και εκεί που νομίζουν ότι πιάνουν μέση, πιάνουν πιο πάνω. Αλλά ο τύπος δεν πτοείται. Εγώ, πανικοβλημένη ελαφρώς: «Αυτό. Είναι. Βυζί!» Ψηλός με Γυαλιά: «Μ’ αρέσει, μ’ αρέσει!» Εγώ: «Χαίρομαι, αλλά… !!!@#$%^&!!!» Φίλη έχει διπλωθεί στο γέλιο από δίπλα, με σώζει άσχετος θαμώνας από μακριά που του φωνάζει να με αφήσει. Ψηλός με Γυαλιά, μου λέει με σημασία: «Την άλλη Κυριακή, πάρτι Αλαλούμ στο Lalu…» Αμ πέστο έτσι! Ήταν προμόσιον δηλαδή. Το «Αλαλούμ» του πάρτι, θα είναι ο Ψηλός με τα Γυαλιά που θα περνάει και θα χουφτώνει αδιακρίτως. Ε, να πάμε τότε! Aλ(λα)λού!

Βγες με ψηλό κι αγνάντευε

 Παρασκευή, κανονίζω να βγω με άνθρωπο. Ψηλό άνθρωπο. Λέμε για Κολωνάκι, επιμένω να αποφασίσουμε από πριν σε ποιο μαγαζί και να συναντηθούμε εκεί, όχι, να συναντηθούμε πλατεία και να πάμε με τα πόδια. Προσπαθούσα να αποφύγω το “περπατάω δίπλα σε κάποιον που μου ρίχνει 3 κεφάλια και κάθε πέντε βήματα πρέπει να κάνω ένα μικρό sprint για να τον φτάσω -deja vu. Πάμε Big Apple.

Στη διάρκεια της βραδιάς, κάτι λέμε εκεί για προτιμήσεις και σωματότυπους, περνάει ένας ψηλός σωματώδης τύπος, μου τον δείχνει για καλόν, λέω “α πα πα”, του εξηγώ ότι συνήθως κοιτάζω τελείως άλλο πράγμα, δεν καταλαβαίνει τι εννοώ, του δείχνω ένα εκεί δίπλα. “Μα αυτός είναι μισή σταλιά άνθρωπος! Από αυτούς, χρειάζεσαι δυο-τρεις.” Λέω: “Κοίτα να δεις! Αυτή ακριβώς την άποψη έχουν κι εκείνοι.” Σε κάποια φάση, ρωτάει “μπουζούκια πας;” Εγώ: “Αν χρειαστεί…” Χτες δεν μπορούσε να ξενυχτίσει, ήταν να ξυπνήσει (σχετικά) νωρίς, βγαίνω με φίλους, πάμε Γκαζάκι στο Γκάζι. Οι προοπτικές για μετά δείχνουν άκρως ανησυχητικές, μάλλον πάλι Matrix στου Ζωγράφου (βλέπε προηγούμενη εβδομάδα, τραγικό Β’ μπαρ με ελληνικά).

Ψηλός στέλνει sms: “Δεν έχω ύπνο, πάω Φραντζέλικο, θα έρθεις; Να λοιπόν που χρειάστηκε. Παρένθεση: σε μια συζήτηση, έχω πει ότι δεν ακούω πολλά ελληνικά, λέει κάτι για Πάριο, δεν έχω ιδέα, λέει “δεν έχεις ερωτευτεί ποτέ. Θα σου μάθω εγώ να ερωτεύεσαι”. Μμμμ, ναι. Τι να πω; Φίλε, αν έχεις εφεύρει τη μηχανή του χρόνου, σοβαρά, εκτός απ’ το να ερωτεύομαι, δεν μου μαθαίνεις και ποδήλατο;

Advertisements