Tags

, , ,

Πού σε ωθεί η μοίρα

 Σάββατο. Παρέα προτείνει Matrix (=Β’ μπαρ με ελληνικά στου Ζωγράφου) για να γελάσουμε, λέω ΟΚ. Πάμε. Δεν το περίμενα τόσο Β’. Κοιτάζω γύρω γύρω, τίποτα, ξανακοιτάζω, διατεθειμένη να ρίξω στάνταρντς, πάλι τίποτα. Το απόλυτο κενό. Στην εικόνα “προοπτικές της βραδιάς”, ο αέρας φέρνει πέρα-δώθε τις αχυρόμπαλες στα σοκάκια πόλης-φάντασμα του Φαρ Ουέστ. Με το χαρακτηριστικό ήχο “ουουουουουουου”. Ου-Δείς. Και τους έχω πει, μην με πηγαίνετε σε τέτοια μέρη. Γιατί αναγκάζομαι να πάρω τη μοίρα μου στα χέρια μου. Και να στείλω μηνύματα. Υποστηρίζω τα τοπικά προϊόντα, (η περιοχή είναι γεμάτη φοιτητές, άρα έχω γνωστούς).

Αργότερα, από κάπου στην ευρύτερη περιοχή λοιπόν (σπίτι φοιτητή ΤΕΦΑΑ), για πρώτη φορά βλέπω Αντ1 που παίζει ελληνική σειρά με υπότιτλους. “Ναι”, λέει ο… οικοδεσπότης μου, “πάντα τα βάζει με υπότιτλους τέτοια ώρα”. Για πολλή ώρα, έχω κολλήσει. Μα, γιατί τα βάζουν; για κουφούς; Για αλλοδαπούς; Μα αυτοί, ξέρουν να διαβάζουν;  Ααααα, σκέφτομαι, το βρήκα, είναι όπως είχαμε παλιά: εκπαιδευτική τηλεόραση. (Δεν ρώτησα αν γι’ αυτό το έβλεπε ο οικοδεσπότης μου).

Λίγο Κρασί, λίγο Apsendi και να το αγόρι μου!

 Χτες βράδυ, σε μια απόφαση της στιγμής, πάμε με τη φίλη Apsendi. (Τα Κυριακάτικα πάρτι που λέγαμε). Με το που μπαίνω βλέπω Αεροπόλο, φίλη τον βλέπει για πρώτη φορά. Προχωράμε, στεκόμαστε πιο πέρα, λέω στη φίλη «Έχω επηρεαστεί απ’ τα Χριστούγεννα κι έχω ντυθεί θείτσα – Δυναστεία. Δεν μπορώ να πάω να του μιλήσω έτσι». Φίλη: «Γενικά δεν μπορείς να πας να του μιλήσεις. Είναι παιδάκι». Παιδάκι Αεροπόλο έρχεται μόνο του. Η Δυναστεία αναβιώνει. Αλέξις Κάρρινγκτον φορ έβερ. Άσχετο, στο μαγαζί παίζει ο εξής νεωτερισμός: μπουκάλι σαμπάνιας με ενσωματωμένο βεγγαλικό, απ’ αυτά που κάνουν «φςςςςςςςςςς!». Επαναστατικό (στην κυριολεξία, η φίλη λέει ότι μόνο με μπουκάλι – μολότοφ το ξέρει, λέω ναι, αλλά θα ήταν για club μίας χρήσης, με σημειωματάκι «το μαγαζί αυτό θα αυτοκαταστραφεί σε 5-4-3…»). Όπως και να ‘χει, μου αρέσει, το θέλω.

Πίνουμε κρασιά (για να μην γίνουμε κουρούμπελα και ξυπνήσουμε χάλια να πάμε δουλειά), εγώ λευκό, η φίλη κόκκινο. Σε κάποια φάση, κάτι γίνεται, σπρώχνουν τη φίλη και ρίχνει τα 4/5 του κόκκινου πάνω στη λευκή μπλούζα του διπλανού. Διπλανός διόλου ευχαριστημένος. Φίλη θέλει να ανοίξει η γη να την καταπιεί. Παρόλες τις συγγνώμες, του έχει όντως καταστρέψει την μπλούζα και, Κυριακή βράδυ, ο τύπος δεν έχει πιει τόσο ώστε να μην έχει απόλυτη συναίσθηση του γεγονότος. Της λέω να του πει μια καλή κουβέντα, (ξέρω ‘γω, «έχεις πολύ ωραίο σώμα» (όντως) «…δεν χρειάζεσαι μπλούζα» (ΟΚ, κομματάκι τραβηγμένο). Τέλος πάντων, φίλη αρχίζει και μιλάει.

Πορεία ψυχολογικής κατάστασης τύπου από το 1 ως το 10: 1. Παρμένος@##$%^&*! 2. Ενοχλημένος 3. Έχοντας αποδεχτεί την Κατάσταση 4. Κάπως Μπερδεμένος 5. Καχύποπτος 6. Βρε λες; 7. Αισιόδοξος 8. Χαρούμενος 9. Πολύ Χαρούμενος 10. Βρε Δεν Γαμιέται κι η Μπλούζα, Χαλάλι Σου Κοπέλα μου! …Και, κάποια στιγμή, τύπος μου λέει να έρθω κι εγώ στο τραπέζι του «Έλα από ‘δω, να σου γνωρίσω τους φίλους μου. Είναι όλοι γυμναστές».

Advertisements