Tags

Σήμερα, μετά τη δουλειά, κάνω στάση στο Metro Mall -στον Άγιο Δημήτριο. Χρειάζομαι ένα τζιν γιατί δεν χωράω σ’ ένα που αγαπούσα. (Θέλω/ επιλέγω να πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει από τη γυμναστική και όχι από τα κάσιους). Μπαίνω στα STAFF όπου αξιόπιστες πηγές με έχουν διαβεβαιώσει ότι υπάρχουν και σχέδια που δεν αφήνουν να φανεί ολόκληρη η κωλοχαράδρα μόλις κάτσεις. Εκεί, μου δίνει η κοπελίτσα 2-3 να δοκιμάσω. Ακολουθεί μεγάλη ταλαιπώρια κατά τη διάρκεια της οποίας πνίγω τα δάκρυά μου μπροστά στον καθρέφτη με το σατανικό φωτισμό του δοκιμαστηρίου, τέλος πάντων, διαπιστώνω πως ό,τι έχω δοκιμάσει, τζίφος.

Κρυμμένη πίσω από την πορτούλα του δοκιμαστηρίου, το λέω στην κοπέλα, εκείνη μου λέει να βγω έξω να με δει (ειλικρινά, θυμήθηκα γιατί για ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου έβγαινα για ψώνια να πάρω ρούχα και τελικά αγόραζα μόνο καλλυντικά, μιλάμε για ταπείνωση και εξευτελισμό). Βγαίνω έξω λοιπόν. Η κοπέλα με κοιτά με το βλέμμα του απόλυτου κενού, παρόλο που το (ατυχές) πράγμα είναι πασιφανές στο φιλοθέαμον κοινό του καταστήματος. Μου λέει ότι αφού δεν θέλω χαμηλοκάβαλο, τότε να ψάξω σε πιο “εδραιωμένες” και συντηρητικές μάρκες. Μάλιστα. Το έπιασα το υπονοούμενο. Στα αγγλικά λέγονται “Mommy jeans”. Τύπου “Αυτά τα Αηδιαστικά Ψηλοκάβαλα που Ακόμα Φοράει η Μαμά Σου από το 1987”.

Εγώ ρε παιδιά ήθελα απλά να μπαίνει μέσα ΚΑΙ ο κώλος μου. Όχι κάτι πολύπλοκο. Αν αυτό γενικά δεν θεωρείται απαραίτητο στη σήμερον ημέρα, ΟΚ, πάω πάσο. Ίσως έχει γίνει αποδεκτό να κάνουμε κι εμείς με τα παντελόνια το ίδιο που κάνουν οι άντρες που έχουν κοιλιά. Που τα κουμπώνουν ακριβώς από κάτω (απ’ την κοιλιά). Αν αυτό ισχύει, παρακαλώ να μας ενημερώσει υπεύθυνα κάποιος αρμόδιος φορέας. Μέχρι τότε, εγώ απλά θα πήξω στο φόρεμα με παγιέτα…

Μετά πάω στα Adidas να δω για αθλητικά. Ρωτάω το αγόρι εκεί, μου δείχνει τα γυναικεία, είναι 3-4 σχέδια μόνο (ενώ υπάρχουν άπειρα αντρικά, με λίγα λόγια, υποδηματικός σεξισμός). Διαλέγω δύο, το ένα δεν έχει αρκετό cushioning (=διπλούς πάτους/ αμορτισέρ), το άλλο δεν έχει στο νούμερό μου. Κάνω μια βόλτα, κοιτάζω κάτι παιδικά. Έχουν και Bounce (=πάτους που θέλω, με χοροπηδηματική δυνατότητα). Ρωτάω το αγόρι αν έχει 37 στα παιδικά. Έχει. Μου φέρνει και δοκιμάζω τα αγορίστικα παιδικά αθλητικά για μπάσκετ. Τι φινέτσα, τι χάρη! Άλλο να σου λέω κι άλλο να το βλέπεις.

Είναι όμως το τελευταίο ζευγάρι, οπότε το σκέφτομαι σοβαρά. Αγοράκι γύρω στα 10(;) έχει έρθει στο σκαμπό δίπλα μου και κοιτάζει μια τα αθλητικά και μια εμένα. Πολύ έντονα. Ο πωλητής του λέει ότι “αν δεν τα θέλει η κυρία, τότε θα στα δώσω να τα δοκιμάσεις”. Δεν μου κάνει καρδιά να πάρω τα παπούτσια του παιδιού, με κοιτάει και με τεράστια μάτια γεμάτα ελπίδα και προσμονή… Δεν ήταν ούτε ελπίδα ούτε προσμονή. Ήταν απορία. Μετά από λίγη ώρα, ρωτάει: “Παίζεις κι εσύ μπάσκετ;”

 

Advertisements