Tags

, , ,

Μετρό

 Μεσοβδόμαδα, φεύγω (αργά) απ’ τη δουλειά, παίρνω μετρό απ’ τον Άγιο Δημήτριο. Μπαίνω, πάω να ανοίξω παράθυρο, ρωτάω αν πειράζει το νεαρό δίπλα μου, δεν τον πειράζει. Μου πιάνει κουβέντα. Εκείνος: “Πού πάτε;” Εγώ: “Πολύ μακριά, Χαλάνδρι.” Αυτός (με ενθουσιασμό): “Α, κι εγώ εκεί πάω, θα μου δείξετε πού θα κατέβω; Μην σας χάσω!” Λέω ΟΚ (τι διάολο, συνοδός -στην κυριολεξία- θα γίνω για να μην ταξιδεύουν μόνα τους;), συνεχίζει να μου μιλάει, Σαντορινιός, 21 χρονών, ήρθε στρατό εδώ – Γλυφάδα, μένει Αγία Παρασκευή, σε κάποια στιγμή σπάω, λέω “έλεος, μίλα μου στον ενικό”, το γυρνάει, λίγο μετά μου λέει: “Πάντως, μου φαίνεσαι πολύ γνωστή, κάτι μου θυμίζεις…” Δαγκώνομαι. Λέει: “Μήπως έχεις έρθει Σαντορίνη;” Ανακούφιση, λέω: “Αμέ, πολλές φορές, ουουουου!” Λέει: “Κι όμως, δεν μου θυμίζεις κάτι από Σαντορίνη όμως… πού θα πάει, θα θυμηθώ… κάτσε να σκεφτώ…” Τον κόβω απότομα: “Όχι, μην σκεφτείς!” Αυτός: “;!;!;!” Εγώ: “Άσε, μην σκεφτείς. Αν σκεφτείς, καμιά μαλακία θα θυμηθείς. Που έχω κάνει εγώ”.

Μέρος Β’ (δεν υπήρχε Μέρος Α’ είναι ποιητική αδεία)

Παρασκευή βράδυ, η παρέα μου προσπαθεί να κανονίσει disco-80s βραδιά, στο ένα μαγαζί δεν καπνίζουν, το άλλο έχει κλείσει, τέλος πάντων, δεν κάθεται. Μετά από πολλά κανονίσματα, καταλήγουμε (καταλήγΟΥΝ, είναι το σωστό), στην…  *ήχητικό εφέ με τύμπανα για σασπένς…* Ναι, κυρίες και κύριοι, στην πλατεία Καρύτση. Μα τι έκπληξη! ΟΚ, έχω βαρεθεί να αναρωτιέμαι τι σκατά να φορέσω εκεί για να ταιριάζω με το ντεκόρ. Οπότε, τέλος. Αποφασίζω να κάνω τη σιωπηλή διαμαρτυρία και βάζω λεοπάρ στενό φόρεμα με χρυσά αξεσουάρ. Θα αρχίσω να φοράω ένα-ένα και τα φορεματάκια με τις παγιέτες, γιατί, σοβαρά, με μια ελπίδα ζω: Να φάω πόρτα. Μετά την Καρύτση (αιώνες μετά), πάμε Boutique, δίπλα. Εκεί, σε κάποια φάση χορεύω με αγόρι, λέμε τα γνωστά, λέει ότι φεύγει την επομένη να πάει Κάιρο να δουλέψει και είναι η τελευταία του μέρα εδώ (μισές πληροφορίες του έδωσαν, η γενναιοδωρία που με πιάνει την τελευταία μέρα του άλλου, δουλεύει μόνο τον Αύγουστο).

Σε κάποια φάση πάω να φύγω, επιμένει να ανταλλάξουμε τηλέφωνα. Λέω “τι να τα κάνουμε τα τηλέφωνα, αφού φεύγεις!” Λέει “θα έρχομαι”. Ωραία, σκέφτομαι. Άντε και μου ‘ρχεται εμένα να στείλω μήνυμα. Πόσες φορές στη ζωή του μέσου ανθρώπου μπορεί να τύχει να ισχύει και κυριολεκτικά η φράση: “Σύνδεση με Κάιρο”; (το λέω αναφορικά με τις μη-απαντήσεις της περασμένης εβδομάδας). Αλλά τα στοιχεία sequel (=συνέχειας) του προηγούμενου ΣΚ έχουν και συνέχεια: Το Σάββατο, στο eleven (μετά από πολλές απουσίες), πάω να πάρω ποτό. Μπροστά μου, στο μπαρ, στέκεται τύπος εξαιτίας του οποίου δεν μπορώ να πλησιάσω, τον ρωτάω αν παραγγέλνει ή αν θα μείνει εκεί, εκείνος πολύ ευγενικός, λέει ότι παραγγέλνει και ρωτάει τι πίνω, να μου παραγγείλει αυτός. Λέω όχι δεν πειράζει, επιμένει, επιμένω, του φέρνει η μπαργούμαν κουβά με πάγο, ποτηράκια, μπουκάλι. Τύπος: “πιες τουλάχιστον ένα σφηνάκι” Εγώ: “όχι, ευχαριστώ, αλήθεια δεν θέλω να πιω πολύ σήμερα” Τύπος: “Μα είναι ωραίο, βότκα-καραμέλα!”

Advertisements