Tags

, , , , , , , ,

Μια εποχή, ένας συμπαθεστότατος συνάδελφος στη δουλειά κινούσε γη και ουρανό για να βρει το σωστό δαχτυλίδι να κάνει Πρόταση στην κοπέλα του. Μονόπετρο με μαύρο διαμάντι (το οποίο έγινε ευρέως γνωστό -λέει- από το Sex & The City 2, όπου ο Big το δίνει στην Carrie λέγοντάς της “γιατί δεν είσαι σαν καμία άλλη” -και το δάκρυ κορόμηλο από κάτω στα κοριτσάκια…). Έψαχνε λοιπόν κοσμηματοπωλεία, είχε ραντεβού με κοσμηματοπώλες, έπαιρνε τηλέφωνα, μάθαινε λεπτομέρειες, βλέπαμε φωτογραφίες, τα άλλα κορίτσια στη δουλειά συγκρίνανε δεσίματα, χρώμα – λάμψη, (εγώ δεν μπορούσα να συνεισφέρω, ξέρω από κοσμήματα λιγότερα από ό,τι ξέρω για καρμπυρατέρ). Μάθαμε και ότι η εν λόγω κοπέλα είχε κάνει μικρή νύξη για το εν λόγω δαχτυλίδι, οπότε ήταν οπωσδήποτε must.

Καταλαβαίνω ότι για πολλές σημαίνει πολλά. Και ξέρω ότι ο συγκεκριμένος την αγαπάει πολύ πολύ πολύ και το θεωρεί μια έμπρακτη απόδειξη αυτού (και για μένα, βέβαια, το ότι αγαπιούνται είναι αρκετό για να βάλω τα κλάματα, φοράω αδιάβροχη μάσκαρα στους γάμους ήδη, ως τέλεια θείτσα). Πάντως, εγώ είμαι από αυτές που είπαν το “ναι” με δαχτυλίδι από λούνα παρκ (άσχετα αν δεν συνέβη τελικά, το παιδί τώρα είναι παντρεμένο κι ευτυχισμένο, happy end). Αλλά τότε το είπα και το εννοούσα. Και, ας αφησω τα δαχτυλίδια κατά μέρους.

Θυμάμαι -μάλλον το 2005- στα γενέθλιά μου, την επομένη πάω στη δουλειά και γκρινιάζω για τα “δώρα γενεθλίων” που μου έφερε ο Άχρηστος Παλιοκαργιόλης (με τον οποίο ζούσα τότε). Όχι μόνο γκρινιάζω, λέω μάλιστα ότι τσακωθήκαμε. Με ρωτάει ο κόσμος γιατί, και τους λέω: “γύρισε από τη δουλειά και μου έφερε ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα και μια τούρτα (σοκολάτα)”. Ο κόσμος φρικάρει που έχω φρικάρει. Όλοι με λένε τρελή κι αχάριστη. Χμμμ… Ναι. Εξηγώ, λοιπόν. Όταν είχα γνωρίσει Άχρηστο Παλιοκαργιόλη, Πρωτοχρονιά, ένα μήνα μετά ειχα γενέθλια και μου είχε στείλει (πάλι) κόκκινα τριαντάφυλλα. Στο σπίτι. Τότε, τρελός ενθουσιασμός, όλα ήταν καινούρια και ευέλπιδα, δεν γνωριζόμασταν ακόμα καλά-καλά, τρελή χαρά. Μέσα σ’ ένα χρόνο γνωριμίας-σχέσης, όμως, περίμενα να με έχει γνωρίσει καλύτερα.

Γιατί, λογικό είναι, μέσα σ’ ένα χρόνο σχέσης, να έχει μάθει ο Άλλος πως δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα τα τριαντάφυλλα. Και το “ιδιαίτερα” είναι περιττό. Γενικά, δεν μου αρέσουν τα λουλούδια. (Εκτός του φυσικού τους περιβάλλοντος). Αν δεν με ξέρει, εννοείται, είναι υπέροχο. Αν δεν με ξέρει, το κάνει για καλό και το ξέρω. Επιπλέον, του Άχρηστου Παλιοκαργιόλη, τού ήταν γνωστό ότι δεν τρώω τούρτες. Καμία. Ποτέ. Και πάλι, αν δεν με γνώριζε, θα ήταν πολύ γλυκό εκ μέρους του. Αλλά όχι μόνο με γνώριζε, αλλά υποτίθεται ότι με ήξερε.

Αυτό που έπρεπε να εξηγήσω στη δουλειά ήταν ότι δεν με πείραξε σε τίποτα που το ξέχασε / δεν πρόλαβε να μου πάρει κάτι άλλο / του έκλεψαν το δώρο εξωγήινοι / οτιδήποτε. Αλλά το να συνειδητοποιείς ξαφνικά (“ξαφνικά”, λέμε τώρα, γενικά μάλλον είχα τυφλωθεί) ότι είσαι μ’ έναν άνθρωπο που δεν λαμβάνει καθόλου υπόψη του το τι είσαι όταν κάνει κάτι που υποτίθεται ότι είναι για να σ’ ευχαριστήσει (πράγμα που ίσως να είναι και χειρότερο απ’ το να μην έχει ιδέα τι είσαι -πες ότι πού θα πάει, θα μάθει), αλλά το να ξέρει και στα παπάρια του, αυτό είναι που με έκανε να φρικάρω. Είχα πει τότε: “Φέρε μου ένα μπαλόνι! Ένα μπισκότο από πίτουρο-βρώμης! Ένα παιχνίδι από περίπτερο! Ό,τι να ‘ναι! Αλλά αν είναι να φέρεις κάτι ντε και καλά, ας είναι κάτι που να είναι για μένα, όχι το στάνταρ “πάω επίσκεψη σε γενέθλια” ή “κάτι για οποιαδήποτε γκόμενα”.  Έλεος, ένα χρόνο είμαστε μαζί, ζούμε μαζί, θα ‘πρεπε να με ξέρεις!!!”

Όπως ήδη ξέρεις, αυτή η σχέση δεν ευδοκίμησε.

Αυτό είναι το Cookie Monster. Λατρεύει τα cookies. Άρα ξέρεις τι δώρο θέλει.

Αυτό είναι το Cookie Monster. Λατρεύει τα cookies. Άρα ξέρεις τι δώρο θέλει.

 

Αλλά επιστρέφω στα δώρα / δαχτυλίδια. Ο Αθώος Άγγλος, που μου έκανε την πρόταση με το δαχτυλίδι από λούνα παρκ, έκανε συνέχεια πράγματα για μένα και, αν τον είχα αφήσει, θα έκανε και παραπάνω. (Δυστυχώς δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά τι να κάνουμε; Μαμά, μην κλαις). Ιδανικά, θέλω να πιστεύω ακόμα (και η ελπίδα πεθαίνει τελευταία), ότι αυτός με τον οποίο είσαι, θα κάνει κάθε μέρα κάτι μικρό ή απλά θα λέει κάτι ή απλά θα σε κοιτάζει έτσι που θα ξέρεις ότι είναι μόνο για σένα. Το ίδιο κι εσύ γι’ αυτόν. Μικροσκοπικά πράγματα που σημαίνουν κάτι μόνο για εσάς τους δύο. Το δαχτυλίδι είναι περιττό. Αυτός είναι το δαχτυλίδι σου. Να τον κοιτάς και να χαίρεσαι, να καμαρώνεις κάθε μέρα: “Κοίτα τον καλέ πώς λάμπει!” Και, ούτως ή άλλως, δεν μου παν τα δαχτυλίδια.

Προτιμώ κορώνα στο κεφάλι μου.

Αν το μπισκότο είναι από φυστικοβούτυρο, νιφάδες αμυγδάλου και σοκολάτα χωρίς ζάχαρη, ραφτείτε.

Αυτό είναι δαχτυλίδι. Κι αν το cookie είναι από αλεύρι αμυγδάλου, φυστικοβούτυρο, μπανάνα και κομματάκια σοκολάτας χωρίς ζάχαρη, σε προειδοποιώ να ραφτείς.

 

Advertisements