Tags

, , , , , ,

Ταξι-διάρικο το 2010

 Ανήμερα Πρωτοχρονιά, πάω στη Φυσική Ξανθιά Φίλη (ΦΞΦ) που γιορτάζει. Στο σπίτι της, ήσυχα. Αργότερα λέμε να πάμε για ποτό στο Fogg’s (Agora). Ο ταξιτζής που μας πάει καταλήγει να έρθει μαζί μας. Ποτά και χορός με ταξιτζή. Εν τω μεταξύ, εγώ γνωρίζω παρέα παιδακίων. Ταξιτζής και ΦΞΦ φεύγουν (όχι μαζί). Παιδάκια επιμένουν να πάμε μπουζούκια. (Παιδάκια εντελώς άκακα). Ποια είμαι εγώ να πω όχι σε Β’ μπουζούκια; “Ιφιγένεια”, στον Πειραιά. Σαμπάνιες, γαρύφαλλα, χαμός. Γυρνάω σπίτι 8.30 το πρωί. Αποστολή Ήσυχη Βραδιά, απέτυχε. Ευτυχισμένο το 2010.

Σερβιτορικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα

 Συζήτηση για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Αγόρι: “Όταν είσαι σερβιτόρος, φυσικά, κάνεις εξετάσεις πολύ συχνά”… Εγώ (από μέσα μου): “Ε ναι, η δουλειά σού φταίει. Διότι όταν ακουμπάς τα χρησιμοποιημένα ποτήρια, ένας Θεός ξέρει τι μπορεί να κολλήσεις…”

Άστρα να πάνε

Διαφήμιση για Ταρό και αστρολογικές προβλέψεις, τηλ. 14091 ή κάτι τέτοιο. Αλλά τι λέει: “Ο χορός στο club, μπορεί να γίνει χορός του Ησαΐα! Μάθε τι μπορεί να συμβεί…” Εκτός του ότι είναι το αστείο της δεκαετίας, κάτι τέτοια τους λένε και θα ξανα-εμφανιστεί τριαντάρης σε club το 2012, που σου λέει δεν υπάρχουν περιθώρια, με το που θα αρχίσει αυτή να κοιτάζει νυφικά, θα καταστραφεί ο κόσμος πριν κλείσουμε ημερομηνία.

Περιέχει ένα ποτήρι γάλα

Όταν πηγαίνεις επίσκεψη έχοντας φροντίσει -εκτός από κρασί- να πάρεις μαζί σου ποτήρια και ανοιχτήρι και, όταν ανοίγεις το κρασί, ο οικοδεσπότης σου (ΤΕΦΑΑ) λέει μπράβο, γιατί εκείνος δεν ξέρει να το ανοίξει και, όταν αργότερα, ενώ εσύ πίνεις το κρασί, εκείνος τρώει kinder σοκολάτα… αναρωτιέσαι πού πήγε λάθος η ζωή. Και αν θα έπρεπε να τον βάλεις για ύπνο. Και να του κλέψεις την υπόλοιπη kinder.

Αυτό, τίποτα άλλο

Κι εκεί που έλεγα ότι η κωμική πλευρά της ζωής τελευταία βρισκόταν σε ένα τέλμα, χτες, σε πραγματική συζήτηση, ακούω την παρακάτω θρυλική ατάκα:

Αυτή τη στιγμή είμαι στον όγκο.

Έχω ολοκληρωθεί σαν άνθρωπος. Τέλος.

Δεν με πείθω

Για όση ώρα κάνεις γυμναστική, σταματά το συνάχι. Σοβαρά. Ο εγκέφαλος ξεγελά το σώμα, λέει. Σατανικό. Γιατί όμως δεν μπορούμε να το ξεγελάσουμε γενικά το σώμα μας; Τύπου “πω πω, τι αηδία το σουφλέ σοκολάτα, πιάσε ένα μαρούλι να φάμε σαν άνθρωποι” ή “φυσικά και μπορείς χρυσό μου να περπατήσεις 8 τετράγωνα με τα δωδεκάποντα” και “όχι όχι, η ιδέα σου είναι, δεν πονάει καθόλου η χαλάουα…”

Κατάντια

Και ναι, ήρθε η μοιραία, τραγική στιγμή που ρωτάω άνθρωπο (για πλάκα, στο chat, αλλά νοητά στριφογυρίζοντας στα δάχτυλά μου μια τούφα μαλλιών και μασώντας ροζ τσιχλόφουσκα) “τι άλλο ξέρεις να κάνεις;” και απαντάει “έχω σπουδάσει management”. Και όχι, δεν ζητούσα να μου πει ότι δένεται κόμπο, ούτε ότι βγάζει και λαγούς από καπέλα. Αν και οι λαγοί δεν είναι κακή ιδέα. Ειδικά αν καθαρίζει κρεμμυδάκια και ξέρει καμιά καλή συνταγή για στιφάδο.

Πιο κλισέ από το sms “πού είσαι εσύ;” δεν υπάρχει

Χτες βράδυ 12 Φεβρουαρίου, με θυμήθηκε άνθρωπος με τον οποίο είχα βγει μια φορά μέσα στον Ιούνιο(!), το μήνυμα έλεγε τη γνωστή ατάκα: “πού είσαι εσύ;” Απάντησα: “Τώρα βγαίνω. Αν με θυμόσουν μεθαύριο, θα με τρόμαζες πολύ”. Στο οποίο απάντησε “γιατί, τι είναι μεθαύριο;” και τον άφησα να το καταλάβει μόνος του. Η ερώτηση είναι η εξής: Πώς γίνεται να θυμάται πάντα εμένα ο κόσμος αποκριάτικα, που η πλάσις οργιάζει και τα κοριτσάκια έχουν το απόλυτο άλλοθι για να βγουν ντυμένα όσο ξεκωλλέ θέλουν, χωρίς να μπορεί κανείς να τους πει τίποτα; Α, εκτός κι αν με θυμούνται λόγω καρνάβαλου. Χμμμ…

Μιλάμε για αιδώ… εδώ;

Το παράδοξο του Σαββατοκύριακου: Ως γνωστόν, στο Venue έχει τις στάνταρ χορεύτριες που χορεύουν με τον κώλο απέξω, τα και καλά S&M show με τα δερμάτινα, τα καλύμματα στις ρώγες, τα μαστίγια και τα κεριά που στάζουν πάνω σε κάτι κακόμοιρους, αλλά κατά τα άλλα μπορούν να σου κάνουν παρατήρηση για προσβολή της δημόσιας αιδούς.

Advertisements