Tags

, , ,

IQ Κουλουριού

Σάββατο, στο γνωστό μαγαζί (eleven): Έξω απ’ τις τουαλέτες, στέκεται και μου χαμογελά τρελά όμορφο αγόρι (τρελά όμως). Χαμογελάω κι εγώ. Όταν βγαίνω, είναι ακόμα εκεί. Χαμογελαστός. Αλληλούια. Περνάω από μπροστά του. Με πιάνει απ’ το χέρι, σκύβει να μου μιλήσει. [Ενός λεπτού σιγή για να απολαύσουμε το μεγαλείο της στιγμής]. Λέει: “Ο φίλος μου έχει τρελαθεί μαζί σου”. Το χτύπημα είναι μεγάλο αλλά συνέρχομαι, γυρνάω να δω το φίλο. Ο οποίος όντως έχει τρελαθεί. Γιατί ρε φίλε, πώς να το κάνουμε, δεν βάζεις έτσι απλά το Θεό να πάει να σου κάνει κονέ. Το ζυγίζεις το πράμα. Το σκέφτεσαι. Είναι σαν να σου έρχεται η αχνιστή πίτσα κατευθείαν απ’ τον ξυλόφουρνο, και να σου λέει “μμμμ… είναι ώρα για φαγητό, τι λες; θα ήθελες μια υπέροχη τραγανή φρυγανιά;”

Ηλίου φαεινότερο

 Στο ταξί, στο δρόμο για το σπίτι, μου χτυπάνε κάτι sms, αλλάζουν τα δεδομένα της βραδιάς, το σκέφτομαι το πράγμα. Λέω στον ταξιτζή: “Κάντε σας παρακαλώ λίγο πιο σιγά να αποφασίσω, ίσως να συνεχίσω κάπου λίγο πιο πάνω, συγγνώμη αλλά δεν είμαι σίγουρη τι να κάνω.” Ταξιτζής περνάει με φουλ ταχύτητα τη στροφή του σπιτιού μου στην Κηφισίας. Λέω: “μα δεν είπαμε να κάνετε πιο σιγά;” Ταξιτζής:

Φαίνεσαι κοπέλα μου, δεν είσαι για σπίτι…

 

Αγόρι Foggs – Μπουζούκια

Μια φορά κι έναν καιρό, ένα μικρό αγόρι ζούσε με ένα μικρό φυσικό ελάττωμα: ο κάτω χαλινός του -δηλαδή το κρεατάκι που συνδέει τη γλώσσα με το στόμα- βρισκόταν πολύ προς τα έξω. Αυτό βασικά σήμαινε ότι δεν μπορούσε -κυριολεκτικά- να βγάλει γλώσσα έξω. Όταν έγινε 20, το μικρό αγόρι πήγε στο γιατρό και ζήτησε να το διορθώσει. Αφού λοιπόν τελείωσε η επέμβαση και όλα είχαν πάει μια χαρά, ο γιατρός είπε στο αγόρι: “Άντε, καλές δουλειές”. Σκέφτομαι να πάω -αναδρομικά- να δώσω στο γιατρό φακελάκι.

Με το δεξί

 Μετά από 6 μήνες σχεδόν γνωριμίας, σε ανεπίσημο μάθημα αγγλικών, Αγόρι Fogg’s – Μπουζούκια πιάνει το στιλό και πάει να γράψει. Εγώ: “Ωχ! Είσαι αριστερόχειρας! Καλά, πώς και δεν το είχα προσέξει;” Αυτός:

Γιατί είμαι αριστερόχειρας μόνο στο γράψιμο. Όλα τα άλλα τα κάνω και με τα δύο.

 

Νανούρισμα Μπάσο

Theatro, Βασίλης Καρράς, χορός ΤΕΙ. Νιώθω όπως όταν ήμασταν μικρά και μας έπαιρναν οι γονείς μας σε κάτι τραγικά πανηγύρια και νυστάζαμε και υποφέραμε και κοιμόμασταν όπου βρίσκαμε, σε αγκαλιές, σε καρέκλες, στο αυτοκίνητο. Εγώ έγειρα σε ώμο Αγοριού Fogg’s – Μπουζούκια, δεν με άφησε να πάω στο αυτοκίνητο. Ντυμένη με ροζ φόρεμα με παγιέτες και με ροζ γόβες. Πάλι καλά που όταν ήμουν μικρή ντυνόμουν σαν αγόρι. Για να υπάρχει τουλάχιστον μια εξέλιξη από τα 5 στα 33…

Υποθετικό σενάριο

Ας πούμε ότι αποκτάς μια μελανιά με ύποπτες διαδικασίες και αναγκάζεσαι να πεις ψέματα για να την εξηγήσεις. Λες ότι και καλά έπεσες πάνω σε μια γωνία επίπλου. Εκείνη την ώρα, ο Άλλος σου εξηγεί κάτι δικές του γρατσουνιές λέγοντας ότι έφταιγε ο σκύλος ενός φίλου του. Τον κοιτάς καλά-καλά κι αναρωτιέσαι “τώρα ποιος δουλεύει ποιον;”

Advertisements