Tags

, ,


Συζήτηση μετά ουισκιών στο Γκάζι, έξω απ’ το Why Sleep? με αγαπημένη φίλη, με την οποία συνεννοούμαστε. Αγαπημένη Φίλη: “Μα αυτό είναι που δεν μπορώ να καταλάβω. Γνωρίζεις κάποιον. Και, όπα, μαλάκα, δεν το πιστεύω, αλληλούια, σου κάνει. Γιατί παίζει η θεωρία “γραμματόσημο”; Γιατί να χρειάζεται να το “χειριστείς”; Είσαι δηλαδή μέσα στη λίμνη με τα σκατά, χρόνια ατέλειωτα μέσα στα σκατά, και ξαφνικά βλέπεις ένα σωσίβιο. Και πρέπει να κάτσεις να πεις μαλακίες στο σωσίβιο, τύπου, ναι, δεν έχω ανάγκη να πιαστώ ακριβώς, να λίγο θα ακουμπήσω αλλά πατώνω, μετά θα σ’ αφήσω να πάω να κάνω λίγο ελεύθερο, όχι, αυτό το ΣΚ δεν μπορώ, έχω κανονίσει να πάω για scuba diving και, έχεις δει καμιά καλή κουράδα τελευταία;”

Αγαπημένη Φίλη: “Μωρέ, εμένα ξέρεις πώς μου αρέσουν. Αδύνατοι, μίζεροι, κατατρεγμένοι, και με μύτη με χαρακτήρα. Αλλά αυτά δεν σημαίνουν τίποτα. Και κατσίκα με τρία πόδια, δηλαδή και κουτσή κατσίκα αν είναι, αυτό είναι. Τη βρήκα; Μου κάνει; Θα την πάρω και κορώνα στο κεφάλι μου!” … “Θέλω να γνωρίσω έναν άνθρωπο με εγκέφαλο. Τεράστιο εγκέφαλο. Έναν εγκέφαλο που να περπατάει. Με μύτη. Τίποτα άλλο. Να μιλάει και να μένω μαλάκας. Όλα αυτά τα χρόνια, τόσα ναρκωτικά, έλεγα, δεν μπορεί, θα καταφέρω να κάψω το μισό, θα φτάσει η μέρα που θα μου διαβάζει κατάλογο ντελίβερι και θα λέω “Πωωωω! Τι είπε το άτομο!” Έπρεπε να έχει φτάσει αυτή η μέρα. Αλλά τζίφος. Δεν έχει καεί τίποτα. Κι εσύ σταμάτα να διαβάζεις αυτά τα ξένα blogs, να ψάχνεις urban dictionary, λογοτεχνικά φόρουμς και ιντελεκτουέλ μαλακίες και παίζε κανά παιχνίδι, γιατί απλά μεγαλώνεις το χάσμα”.

Advertisements