Tags

,

Παρασκευή βράδυ, σε γνωστό μπαρ-ρέστοραντ, είμαι με φίλη και γνωρίζουμε 2 φίλους. Ευγενική και καθωσπρέπει ανταλλαγή τηλεφώνων. Κυριακή κανονίζουμε αναγνωριστικό double date (διπλό ραντεβού). Κατευθυνόμαστε με τη φίλη προς το ραντεβού. Στο δρόμο εκείνη μού αναλύει την εκτενή σειρά τίτλων σπουδών του δικού της, το πολύ ενδιαφέρον αντικείμενο εργασίας του που σχετίζεται με έρευνα, γενικά το πόσο σοβαρός και φέρελπις νέος είναι. Φτάνουμε στο σημείο συνάντησης. Βλέπω τον δικό μου να με χαιρετάει με ενθουσιασμό. Φοράει ροζ πόλο και τρώει χωνάκι παγωτό φράουλα. Γυρνάω στη φίλη με συνειδητή παραίτηση: “ΟΚ, αλλά ο δικός μου ξέρει από χρωματικούς συνδυασμούς”.

 

Απόσπασμα Νο1 από facebook chat με το Ροζ πόλο – Παγωτό φράουλα. Έχουμε βγει ΜΙΑ μόνο φορά για ποτό. Πρωί, από τη δουλειά, γράφει: “Απόψε θα πάω για τένις… μετά να έρθω να μου κάνεις το τραπέζι;” Γέλασα. Μετά από τα δικά μου πολλαπλά «ΟΧΙ» λέει με παράπονο: «Καλά, μπορούμε και να παραγγείλουμε» Εγώ: «ΟΧΙ. Αλλά αν έρθεις ποτέ σπίτι, θα σου έχω παγωτό».

 

Απόσπασμα Νο2 από facebook chat με το Ροζ πόλο – Παγωτό φράουλα. Ακόμα σ’ αυτή τη φάση έχουμε βγει ΜΙΑ μόνο φορά για ποτό. Βράδυ, με ρωτάει τι βλέπω στην τηλεόραση, έβλεπα Law & Order, ρωτάει αν είμαι fan της 10ης Εντολής, λέω όχι, δεν πολυβλέπω ελληνικές σειρές. Με λέει σνομπ. Λέω ότι μπορεί φέτος να βλέπω το Νησί, που φαίνεται σούπερ παραγωγή. Λέει: “Θα το βλέπουμε φέτος μαζί;” Έμεινα με το κουτάλι μετέωρο. Έτρωγα παγωτό φράουλα. (Χωρίς ζάχαρη, φυσικά.)

 

Το ΣΚ λοιπόν βλέπω Ροζ πόλο – Παγωτό φράουλα. Παρασκευή για ποτό, Κυριακή λέει να κάτσουμε να δούμε ταινία. Μάλιστα. Πάω στο dvd club, βλέπω το Kick Ass που είναι κωμωδία με υπερήρωες, ενθουσιάζομαι, τον παίρνω τηλέφωνο. Όχι, “τίποτα φανταστικό”, λέει, θέλει κοινωνικό/αστυνομικό θρίλερ. Μάλιστα. Παίρνω το Law Abiding Citizen (Νομοταγής Πολίτης). Ρωτάω τι θέλει να πιει, μπύρα, πράσινη. Μάλιστα. Παίρνω και τρεις Heineken. Έρχεται. Με το που μπαίνει σπίτι: “Έχεις ίντερνετ, έτσι; Βάλε http://www.livescore.com να βλέπουμε τα αποτελέσματα”. (Το παιδί παίζει Στοίχημα). Μάλιστα, βάζω. Βγαίνει στο μπαλκόνι να καπνίσει. Πετάει τη γόπα κάτω στον κήπο. Δεν το κάνω θέμα. Ανοίγει ψυγείο. Φάτσα-κάρτα οι Heineken. Παίρνει μια Bud. Βάζουμε την ταινία. Βαριέται απ’ το πρώτο δεκάλεπτο. ~Σύντομο διάλλειμα~ Ξαναβάζω την ταινία. Αυτός κοιμάται. Βλέπω τον Gerard Butler να σκοτώνει όλο το σύμπαν, πίνω Fanta Verdia και αναλογίζομαι τη φράση που εμφανίζεται ξανά και ξανά στην ταινία: “You can’t fight fate” (=δεν μπορείς να νικήσεις το πεπρωμένο). Να τα βάλω εγώ με το Πεπρωμένο; Μα, ρε παιδιά, δεν μπορούμε να λύσουμε τις διαφορές μας πολιτισμένα; Τύπου: “Εγώ θα ήθελα να συμβεί αυτό Mr/Mrs Πεπρωμένο, εσείς τι είχατε στο πρόγραμμα;” Να μειώσουμε τις απώλειες; Να μην βαφτεί το χώμα (ή το παρκέ, η φλοκάτη, το μωσαϊκό, κ.λπ.) κόκκινο αλλά κάτι σε πιο… ροζ; Μια συμφωνία, έναν συμβιβασμό.; Αλλά, βέβαια, εγώ -κι ο Gerard- δεν είμαστε πολύ του συμβιβασμού. Είμαστε μάλλον του φανταστικού. Τον ξυπνάω (δυστυχώς όχι τον Gerard), τον ξεπροβοδίζω. Δεν ξέρω -σκέφτηκα- πόσο καλό θα είναι φέτος «το Νησί», πάντως ξέρω ότι το τηλεκοντρόλ θα είναι όλο δικό μου -και μόνο δικό μου- κι αν δεν μ’ αρέσει θα μπορώ να το αλλάξω.

 

 

Advertisements